samotność w rodzinie

[Gość: quin26]

czy mieliście kiedyś odczucie , ze jesteście samotni mimo rodziny (mąż,
dziecko), i grona przyjaciół???
W domu rozmowa na tematy dziecka,pieniędzy,rachunków,i nic poza
tym..........,w towarzystwie o dzieciach , mężach itp.....co zrobić , zeby
nie czuć tej samotności????????

[apf]

Nie oglądaj i nie ulegaj reklamom, rozbuduj własne hobby i zainteresowania, byś
mogła o czymś innym rozmawiać.

[mandaryn_ka]

Zapisz się na kurs kroju i szycia, na siłownię, basen, aerobik, dużo jeździj na
rowerze, kup sobie psa i wychodź z nim na spacer, stwórz sobie alternatywny
własny świat, w którym znajdziesz czas dla siebie, dla własnych przyjemności,
no i częściej zaglądaj na FR, tu zawsze znajdziesz bratnią duszę, z którą
będziesz mogła pogadać niekoniecznie o rachunkach, dzieciach itp.

[messja]

mandaryn_ka napisała:

> Zapisz się na kurs kroju i szycia, na siłownię, basen, aerobik, dużo jeździj
na
>
> rowerze, kup sobie psa i wychodź z nim na spacer, stwórz sobie alternatywny
> własny świat, w którym znajdziesz czas dla siebie, dla własnych przyjemności,
> no i częściej zaglądaj na FR, tu zawsze znajdziesz bratnią duszę, z którą
> będziesz mogła pogadać niekoniecznie o rachunkach, dzieciach itp.

ale najpierw porozmawiaj z mezem, tak jak kiedys - zanim nie bylo jeszcze
dzieci. moze sie okazac, ze on wciaz jest twoim przyjacielem...

hobby jest wazne by wypelnic wolny czas, ale nie zdlawi poczucia samotnosci:)

[mandaryn_ka]

Słuszna uwaga messjo. Ale niekiedy bywa tak, że samotni czujemy się w rodzinie,
pomimo tych usilnych i ciągłych prób podejmowanych w celu przywrócenia
pierwotnego stanu, stanu, który istniał zanim pojawiły się dzieci. No i co
zrobić, gdy pomimo chęci, wysiłku i poświęcenia nie można trafić na fale
wspolnego odbioru ze współmałżonkiem ??

[ja_nek]

Za dużo pogoni za sprawami doczesnymi, a za mało uwagi poświęca się więzi.
Na zasadzie, ma się to, więc idzie się dalej....

Pozdrawiam
janek

[messja]

mandaryn_ka napisała:

> Słuszna uwaga messjo. Ale niekiedy bywa tak, że samotni czujemy się w
rodzinie,
>
> pomimo tych usilnych i ciągłych prób podejmowanych w celu przywrócenia
> pierwotnego stanu, stanu, który istniał zanim pojawiły się dzieci. No i co
> zrobić, gdy pomimo chęci, wysiłku i poświęcenia nie można trafić na fale
> wspolnego odbioru ze współmałżonkiem ??

nie wiem co, ale rezygnowac latwo tez nie mozna. pewno nigdy nie uda sie
przywrocic przedmalzenskiej sielanki, ale zamiast uciekac od problemu, trzba
najpierw sprobowac stawic mu czola. mysle, ze zwyklym "szydelkiem" oka
samotnosci sie nie wykole, dlatego jesli czlowiek nie pouklada sie wewnetnie i
nie sprobuje znalezc jakiegos rozwiazac problemow w najwazniejszych relacjach,
to moze tylko pogorszyc swoja sytuacje, bo problemy same sie nie rozwiaza, a
wdodatku znaiedbane moga narastac:(

p.s.
dodam tylko, ze zdaje sobie sprawe, iz latwo jest sie wymadrzac jesli nigdy nie
mialo sie malzenskich problemow... ale z drugiej strony kazdy z nas moze byc
jakims ekspertem od samotnosci...

[taka_tam]

kiedy dziś wrócicie po pracy domu, to postarajcie się gdzieś "upchnąć" dzieci i
pójdźcie razem na długi spacer... gdzieś, gdzie lubicie chodzić lub gdzie
kiedyś lubiliście... i załóżcie sobie, że będziecie rozmawiać tylko o waszych
uczuciach, przyjemnościach, ulubionych filmach i pisarzach, jedzeniu, wspólnych
miłych chwilach, seksie itd. trzymajcie się za ręce. to może okazać się
pierwszym krokiem do odświeżenia więzi...
byłam kiedyś na ogródkowej imprezce u znajomych. przed wejściem, na jednym z
drzew przywieszona była kartka z "przykazaniami" o czym można rozmawiać, a o
czym nie. nie można było o (całej listy nie pamiętam): pracy, pieniądzach,
polityce, chorobach... to nie był głupi pomysł...

[messja]

taka_tam napisała:

> kiedy dziś wrócicie po pracy domu, to postarajcie się gdzieś "upchnąć" dzieci
i
>
> pójdźcie razem na długi spacer... gdzieś, gdzie lubicie chodzić lub gdzie
> kiedyś lubiliście... i załóżcie sobie, że będziecie rozmawiać tylko o waszych
> uczuciach, przyjemnościach, ulubionych filmach i pisarzach, jedzeniu,
wspólnych
>
> miłych chwilach, seksie itd. trzymajcie się za ręce. to może okazać się
> pierwszym krokiem do odświeżenia więzi...


napisalas jak praktycznie rozwiazac problem, o ktorym mowilam. dobrze, ze
zwrocilas uwage, na takie, zdawaloby sie drobiazgi, jak trzymanie sie za rece.
sa bardzo wazne.
pewno niekazde malzenstwo mozna jeszcze uratowac od alinacji samotnosci i
rozaczarowania, ale wiele mozna zrobic, jesli malonkowie jeszcze calkiem nie
poszli w inne strony, a co najwazniejsze: nadal chca znalezc wspolna droge:)

[taka_tam]

masz rację, choć te nasze porady to tylko jakieś podpowiedzi, sugestie... oby
się przydały... niestety nie wiemy, w jakim punkcie faktycznie jest małżeństwo
autorki wątku.
pozdrawiam

[Gość: drak]

taka_tam napisała:

> kiedy dziś wrócicie po pracy domu, to postarajcie się gdzieś "upchnąć" dzieci
i
>
> pójdźcie razem na długi spacer... gdzieś, gdzie lubicie chodzić lub gdzie
> kiedyś lubiliście... i załóżcie sobie, że będziecie rozmawiać tylko o waszych
> uczuciach, przyjemnościach, ulubionych filmach i pisarzach, jedzeniu,
wspólnych
>
> miłych chwilach, seksie itd. trzymajcie się za ręce. to może okazać się
> pierwszym krokiem do odświeżenia więzi...
> byłam kiedyś na ogródkowej imprezce u znajomych. przed wejściem, na jednym z
> drzew przywieszona była kartka z "przykazaniami" o czym można rozmawiać, a o
> czym nie. nie można było o (całej listy nie pamiętam): pracy, pieniądzach,
> polityce, chorobach... to nie był głupi pomysł...

Dzieci można upchnąć do szuflady - w pawlaczu.
Trzymajcie sie za ręce lub nogi.
Do odświeżania więzi polecam nowy "domestos air fresh"
Impreza ogrodkowa to dobry pomysł, zwłaszcza w ogródku "jordanowskim" można
pobawić się w piaskownicy i wogóle nie rozmawiać.

[messja]

>
> Dzieci można upchnąć do szuflady - w pawlaczu.
> Trzymajcie sie za ręce lub nogi.
> Do odświeżania więzi polecam nowy "domestos air fresh"
> Impreza ogrodkowa to dobry pomysł, zwłaszcza w ogródku "jordanowskim" można
> pobawić się w piaskownicy i wogóle nie rozmawiać.
>

tym razem: pudlo. nie bylo smieszne:(

moze nie kazdy temat sie nadaje do robienia sobie jaj?

[Gość: drak]

Nie robię sobie jaj.
Watek jest siłowy. Kobieta nie wie czego chce.
Jeżeli nie ma kontaktu z mężem i z dziećmi to z nią jest coś nie tak.

[messja]

Gość portalu: drak napisał(a):

> Nie robię sobie jaj.
> Watek jest siłowy. Kobieta nie wie czego chce.
> Jeżeli nie ma kontaktu z mężem i z dziećmi to z nią jest coś nie tak.

chyba troche jednak upraszczasz. nie wydaje mi sie, zeby istnialy pary, ktore
na jakims etapie nie mialby problemow. no moze w pawnym gatunku ksiazek i
filmow:)

[Gość: drak]

W każdym związku zdarzają się problemy i sytuacje kryzysowe.
Mają one bardzo konkretne przyczyny.
Jednakże w wątku nie jest zaprezentowany konkretny problem tylko
ogólne swierdzenie że autorka czuje się samotna.
Nie wiem jak można się czuć samotnie w gronie najbliższej rodziny i odkryć tę
prawdę po kilku (kilkunastu) latach.
Chyba że pod pojęciem samotności autorka rozumie monotonię, stagnację,brak
uniesień itp. ale to nie ma nic wspólnego z samotnością.
Tak naprawdę niewiadomo o co chodzi.
Pozdrawiam:)

[messja]

Gość portalu: drak napisał(a):

> W każdym związku zdarzają się problemy i sytuacje kryzysowe.
> Mają one bardzo konkretne przyczyny.
> Jednakże w wątku nie jest zaprezentowany konkretny problem tylko
> ogólne swierdzenie że autorka czuje się samotna.
> Nie wiem jak można się czuć samotnie w gronie najbliższej rodziny i odkryć tę
> prawdę po kilku (kilkunastu) latach.
> Chyba że pod pojęciem samotności autorka rozumie monotonię, stagnację,brak
> uniesień itp. ale to nie ma nic wspólnego z samotnością.
> Tak naprawdę niewiadomo o co chodzi.
> Pozdrawiam:)

ogolnie masz wiele racji, ale domyslam sie, ze czasami czlowiek moze czus sie
samotnym nawet w gronie najblizszych, jesli nie mowi otwarcie o tym co czuje,
jesli z jakis powodow musi ukrywac prawdziwe uczucia, mysli, marzenia... tak
sobie to wyobrazam...
a dlaczego autorka czuje sie samotna? tego nie wiem, ale moze jeszcze czegos
sie dowiemy:)

pozdrawiam:)

[panna_marianna]

Gość portalu: quin26 napisał(a):

> czy mieliście kiedyś odczucie , ze jesteście samotni mimo rodziny (mąż,
> dziecko), i grona przyjaciół???
> W domu rozmowa na tematy dziecka,pieniędzy,rachunków,i nic poza
> tym..........,w towarzystwie o dzieciach , mężach itp.....co zrobić , zeby
> nie czuć tej samotności????????

Myślę, że każdy kto jest dość długo w związku małżeńskim ma podobne odczucia do
Twoich. Wydaje się nam, ze jesteśmy samotni, bo tylko dziecko, pieniądze,
jedzenie , rachunki itp. Wszystko sie zmienia, nasze życie i problemy również.
Sposobem na to jest nie popadanie w rutyne dnia codziennego, na znajdywaniu dla
siebie i współmałżonka chociaz kilkunastu minut na wspólną rozmowę, okazywanie
sobie na codzień drobnych czułości, robienie czegokolwiek RAZEM itp.
A jeśli to nie pomaga trzeba znaleźć sobie nowe towarzystwo, tylko dlatego by
docenic to, co sie ma lub by odkryć, ze tkwimy w chorym związku.

[elzbieta28]

Oprócz tego wszystkiego co napisaliście, to ważne jest "znalezienie" siebie,
swoich zainteresowań, próba(chociaż próba) realizacji swoich marzeń, na
początek tych realnych:)) Wtedy Twoja samotność przycichnie, u mnie zdało to
egzamin:)) Pozdrawiam i życzę szczęścia.

[ja_nek]

Moim skromnym zdaniem autorka wątku wraz ze swym mężem po prostu zatracili
umiejętność rozmawiania ze sobą o ważnych sprawach dotyczących ich więzi. Bo
to wydaje się mniej ważne. Samotność rodzi się, gdy nie można porozmawiać o
tym co głęboko. Nawet gdy się kocha.
Trzeba zacząć, nie wstydzić się rozmawiać o takich rzeczach co siedzą głęboko.
Takie jest moje spostrzeżenie. Nie bać się, druga strona też tego potrzebuje.

Pozdrawiam
janek

[messja]

elzbieta28 napisała:

> Oprócz tego wszystkiego co napisaliście, to ważne jest "znalezienie" siebie,
> swoich zainteresowań, próba(chociaż próba) realizacji swoich marzeń, na
> początek tych realnych:)) Wtedy Twoja samotność przycichnie, u mnie zdało to
> egzamin:)) Pozdrawiam i życzę szczęścia.

czyli zmiotlas samotnosc pod lozko i sobie tam cichutko lezy? i co nie wyje
czasem kiedy jestes zbyt zmeczona, by sie czyms zajac a smutne mysli podchodza
pod drzwi jak smutne psy?

[white.falcon]

Jeżeli ktoś zatraca się w prozie zycia, to ma, droga Autorko, to nad czym sobie
długo i starannie pracował. Ale zawsze jest szansa, że takie jałowe zycie można
naprawić, n.p. interesując się sobą nawzajem, a nie rachunkami (choć taka
rozmowa też jest ważna, ale nie powinna stanowić głównego tematu rozmów),
interesując się przyjaciółmi, a nie ich życiem codziennym. Nie namawiam
do "wtykania" nosa w sprawy, o których ktoś nie chce mówić, bo n.p. nie ma na
to ochoty, ale o zainteresowaniu się innymi poza tzw. "prozą" życia. Chociażby
tym, co myślą na temat jakiegoś filmu, który wspólnie obejrzeliście. Może bym
radziła zacząć od prostych - ale wykraczających poza życie codzienne, rozmów,
na tematy prostsze, by, gdy się pozna tzw. "dystans" wobec innych Twoich
bliskich osób, przyjaciółek (każdy w sobie ma taką odległość, na którą
poczatkowo "wpuszcza" w swój wewnętrzny świat innych), zacząć poruszać tematy
coraz bardziej skomplikowane, by "nie na siłę" skrócić ten "dystans". Owszem,
stracisz znajomości z rodzaju "życzliwie płytkich", ale zyskasz wartościowe i
naprawisz relacje w swoim domu, czego z całego serca życzę.:)

Pozdrv.:)

[Gość: quin26]

na wstępie przepraszam , że nie odpisywałam , moja praca czasami na to mi nie
pozwala....... ale wszystko szczegółowo przeczytałam i bardzo wam dziękuję.
Wiele pytań pojawiło się do mnie...... spróbuje odpowiedzieć - wiem, ze tu
potrzebna jest rozmowa - i to jest problem - do rozmowy trzeba dwojga - ile
razy można prowadzić rozmowę z osobą która nie słuch , lub jej nie ma??? to
chyba nazywa się monolog . (nie ma go bo ma pracę zmianową i czasami zdarza
się , że przez tydzień widzimy się pięć minut w ciągu dnia , albo wcale )ja
przyjeżdżam, on wychodzi na noc do pracy, ja wychodzę do pracy on wraca...... i
taki kołowrotek cały tydzień nawet w niedziele i sobotę. Jak chcę wyjechać z
nim sama na weekend, to on twierdzi, ze nasze dziecko też za nami tęskni i
powinien również pojechać - może jemu jest tak dobrze? może on nie chce zmian?
Jeśli chodzi o zainteresowania – oprócz czytania książek nie mam za bardzo
czasu na inne np. sporty. Moje dziecko nie zostanie sam w domu jakbym chciała
iść np. na siłownie.
Mandaryn_ka napisała
” Słuszna uwaga messjo. Ale niekiedy bywa tak, że samotni czujemy się w
rodzinie, pomimo tych usilnych i ciągłych prób podejmowanych w celu
przywrócenia pierwotnego stanu, stanu, który istniał zanim pojawiły się dzieci.
No i co zrobić, gdy pomimo chęci, wysiłku i poświęcenia nie można trafić na
fale wspolnego odbioru ze współmałżonkiem ??”
i to jest właśnie sedno sprawy – to jest to co właśnie jest w moim związku.
Jeżeli macie jakieś uwagi - napiszcie a ja z góry przepraszam jeżeli nie
odpowiem na bieżąco.
Pozdrawiam
quin

[white.falcon]

Patowa sytuacja.:( Ale może znajdźcie czas na rozmowę. Dzieci nie są z nami
wiecznie, dorosną i będą miały własne życie, odejdą z domu. I co będziecie
czuli Wy? To, że straciliście tyle lat życia przy boku osoby, której tak
naprawdę nie znacie i już nawet nie chcecie poznać. Zostaną pod jednym dachem
dwie obce sobie osoby. Póki jest czas, postaraj się znaleźć go na rzeczową, nie
konfliktową rozmowę o tym, dlaczego tak jest. A może popatrz na swój problem z
drugiej strony - zastanów się, dlaczego tak jest. Odpowiedz może sama sobie na
pytanie p.t. "Dlaczego mąż nie czuje się samotny i jemu jest dobrze w takiej
sytuacji?"

Pozdrv.:)

[Gość: drak]

Może mąż też czuje się samotny.
Mężczyźni nie są z natury wylewni , jeżeli juz rozmawiają to chcą usłyszeć
bardzo konkretne rzeczy.
Jeżeli już zdecydujesz się na rozmowę z nim to bądź bezpośrednia i
dokładnie (bez owijania w bawełnę) powiedz jakie są twoje oczekiwania, co cię
denerwuje, co chciałabyś zmienić.
Nieśmiałe aluzje nie działają.

[taka_tam]

white falcon i drak mają rację. tu chodzi o jakość twojego małżeństwa, więc
czas i sprzyjające okoliczności do rozmowy musisz znaleźć. wydaje mi się, że
załatwianie sprawy "w biegu", między odebraniem dziecka z przedszkola, a jego
wyjściem do pracy, kiedy oboje jesteście zmęczeni i spięci, nie ma sensu.
powinnaś stworzyć odpowiednie warunki do dialogu - tylko wy dwoje i
wystarczająca przestrzeń czasowa...

[messja]

a ja chcialam podsunac ci pewien pomysl: a moze moglabys napisac do niego list?

wiem, z pozoru ten pomysl moze wydac ci sie troche absurdalny, ale jak sie
dobrze zastanowisz, to zobaczysz, ze ma on troche przewage nad rozmowa,
zwlaszcza kiedy oboje nie macie dla siebie czasu i ciagle sie mijacie. taki
list (pod warunkiem, ze to nie bedzie lista pretensji, a raczej opis
zaistnialej sytuacji i twojego samopoczucia oraz propozycje krokow jakie mozna
wspolnie podjac by rozwiazac problemy) pozwoli nie tylko jemu spokojnie i bez
poczucia, ze wywierasz na nim presje zastanowic sie nad tym co miedzy wami sie
obecnie dzieje, ale pozwoli takze tobie zebrac i uporzadkowac mysli.

dla mnie coraz bardziej widoczne jest to, ze w waszym malzenstwie zostaliscie
troche przytloczeni proza zycia:( pewno oboje jestescie bardzo zmeczeni i coraz
trudniej wam pewno znalezc czas tylko dla was. domyslam sie, ze twoj maz
swiadomie nie pragnie takiej sytuacji, raczej nie rozumie, ze sie w ten sposob
bardzo od siebie oddalacie. mozliwe, ze ciebie do tej pory "nie slyszy" bo nie
widzi jeszcze problemu. chyba czas mu uswiadomic, ze OBOJE macie problem i ze
oboje musicie starac sie go rozwiazac....

powodzenia:)