ulubione.

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

J. Brzechwa

LUDZIE I ZWIERZĘTA

Nikt z nas nigdy nie pamięta,
Że prócz ludzi są zwierzęta,
Które mają własne życie
Nie zbadane należycie.
Zwierzę zna się na higienie,
Zwierzę ceni współistnienie,
Zwierzę je, gdy głód poczuje,
Kocha zaś, gdy czuje ruję.
Ma w tych sprawach zakres węższy:
Przez okrągły rok nie węszy
I natrętnie się nie pęta.
Takie właśnie są zwierzęta!
Mają one swe problemy,
Lecz my o tym nic nie wiemy,
Nieświadomość określa byt,
Wstyd, proszę państwa, wstyd!

Jest, na przykład, zwierzę - krowa
Oswojona i domowa.
Czy jałówką zostać może?
Skąd! Bo już jest byk w oborze,
Przymus, gwałt, po prostu świństwo!
A świadome macierzyństwo?
A kto da całusa krowie?
Kto jej czułe słówko powie?
Kto głód pieszczot jej nasyci?
Gdzież są zacni sodomici,
Sodomici-humaniści?
Krowich pragnień nikt nie ziści!
Mają krowy swe problemy,
Lecz my oo tym nic nie wiemy,
Nieświadomość określa byt,
Wstyd, proszę państwa, wstyd!

Albo kura! Która kura
Chociaż coś u ludzi wskóra?
Kura znosi swoje jajo,
Ludzie jajo zabierają!
Ona siły swe podwaja,
Znosi coraz nowe jaja,
Lecz wnet ludzie je przechwycą,
By się raczyć jajecznicą,
I ta postać tak szlachetna,
Choć wciąż rodzi - jest bezdzietna.
A czy kura to bohema?
Nie! Chce dziecko mieć! I nie ma.
Kury mają swe problemy,
Lecz my o tym nic nie wiemy,
Nieświadomość określa byt,
Wstyd, proszę państwa, wstyd!

Jest też inne zwierzę - świnia.
I co człowiek z nią wyczynia?
Schab, golonkę, świńskie mięso
Je, aż uszy mu się trzęsą,
Lerz gdy się już dobrze naje,
Proszę - co za obyczaje!
Pierwszy lepszy drab z Powiśla
Wpadłszy w złość - od świń wymyśla
I nazywa świńskim ryjem
Każdą gębę, którą bije.
Czy ten objaw chuligaństwa
To nie świństwo, proszę państwa?
Mają świnie swe problemy
Lecz my o tym nic nie wiemy,
Nieświadomość określa byt,
Wstyd, proszę państwa, wstyd!

Ludzie! Zmieńcie swe narowy,
Niech nie psuje wam opinii,
Że ktoś w sobie ma coś z krowy,
Z kury albo wręcz ze świni.

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Anna Jantar > Koncert na deszcz i wiatr

To krajobraz nie zamkniętych drzwi,
Jaskółczych pełen gniazd.
Tu powracam strzepnąć z butów pył,
Odpocząć parę chwil,
Osuszyć płaszcz.

Koncert na deszcz i wiatr
Wokół,
A tutaj serca ład
I spokój,

Stąd daleko do zdeptanych dróg
I nieprawdziwych łez,
Tu nie chłodny mi największy chłód,
Przez ciemną rzekę snu
Tu łatwiej przejść.

Koncert na deszcz i wiatr...

Gdy w pół drogi mi zabraknie sił,
Gdy zwątpię, schylę wzrok,
Ten krajobraz, który we mnie śpi.
Schronieniem będzie mi,
Nadzieją mą.

Koncert na deszcz i wiatr...

Koncert na dwa swierszcze i wiatr w kominie...

[Gość: Jaskolka]

Spokoj...
cisza nocy
otula mnie gwiazdami
i czuly Ksiezyc glaszcze moje wlosy

oczy szeroko otwarte
horyzontalnie
wpatrzone w konary sosen nade mna
szept wiatru.....

i w przestrzeni serca
slysze
koncert swierszcza.....

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Jaskółka czarny sztylet, wydarty z piersi wiatru
Nagła smutku kotwica, z niewidzialnego jachtu
Katedra ją złowiła w sklepienia sieć wysoką
Jak śmierć kamienna bryła
Jak wyrok na prostokąt.
Jaskółka błyskawica w kościele obumarłym
Tnie jak czrne nożyce lęk który ją ogarnia

Jaskółka siostra burzy, żałoba fruwająca
Ponad głowami ludzi w których troska się błąka
Jaskółka znak podniebny jak symbol nieuchwytna
Zwabiona w chłód katedry przestroga i modlitwa

Nie przetnie białej ciszy pod chmurą ołowianą
Lotu swego nie zniży nad łąki złotą plamą
Przeraża mnie ta chwila która jej wolność skradła
Jaskółka czarny brylant wrzucony tu przez diabła

Na wieczne wirowanie na bezszelestną mękę
Na gniazda nie zaznanie na przeklinanie piękna

"jaskółka uwięziona"Stan Borys

Moje jaskolki...

[Gość: Jaskolka]

Moje jaskolki sa inne niz Twoje, nie mieszkaja w Katedrach, ale " pod strzecha "
zwyklych, goscinnych domow...
Na wyciagniecie reki maja i lake, i las...
Sa pogodne i radosne, kochaja dzieci i maja ich duzo, to czule i madre matki..
Nazywaja ja ladu svala...

Nie jest wina jaskolki jej wrodzona intuicja , czy wrazliwosc, ona ucieka przed
burza, ostrzega jak Cassandra,
ona zniza lot w nieszczesciu, ale nie jest przyziemna...
ma w sobie dalekie horyzonty.

Z bialym szalem czy we fraku ma w sobie elegancje dalekich sal koncetowych,
nie jest symbolem zaloby...
Ja sama zadziwia ta jej sila, energia i niezlomnosc....
kiedy musi ucieka drapieznikom ...
i nie bije sie z wroblami o miejsce na parapecie...

Jest wiele rzeczy, ktore widzimy przez pryzmat goryczy wlasnego serca.....
..... nawet jaskolki.

[Gość: 1/1]

śliczny wiersz...

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

W.Szymborska

Kochali się w leszczynie
pod słońcami rosy,
suchych liści i ziemi
nabrali we włosy.

Serce jaskółki,
zmiłuj się nad nimi.

Uklękli nad jeziorem,
wyczesali liście,
a ryby podpływały
do brzegu gwiaździście.

Serce jaskółki,
zmiłuj się nad nimi.

Odbicia drzew dymiły
na zdrobniałej fali.
Jaskółko, spraw, by nigdy
nie zapominali.

Jaskółko, cierniu chmury,
kotwico powietrza,
ulepszony Ikarze,
wniebowzięty fraku,

Jaskółko, kaligrafio,
wskazówko bez minut,
wczesno-ptasi gotyku,
zezie na niebiosach,

Jaskółko, ciszo ostra,
żałobo wesoła,
aureolo kochanków,
zmiłuj się nad nimi.

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Życie mnie ogałaca
liść po liściu,
ale ostatni uśmiech jesieni
jeszcze mnie głaszcze,
świeże tchnienie
mnie owiewa.
Oddycham, patrzę,
czuję,
ciągle jeszcze myślę
i pamiętam,
ciągle wiem,
że jestem,
że istnieję,
mam swoją dumę
wobec śmierci,
i wiem, że moja będzie
ostatnia minuta
życia,
bym mogła jeszcze zapragnąć
i dać

D.Gabe

[Gość: jol49]

W blaskach zachodu
Achmatowa Anna




W blaskach zachodu pożółkł świat,
Czule kwietniowy chłód się skrada.
Spóźniłeś się o tyle lat,
A jednak jestem tobie rada.

Siądź bliżej, usiądź przy mnie tuż
I uśmiechając się oczami,
Na ten niebieski zeszyt spójrz -
Dziecinny zeszyt mój z wierszami.


Przebacz, że tonąc w smutku złym
Cieszyć się słońcem nie umiałam.
Przebacz i to, że w życiu mym
Innych za ciebie często brałam.

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Słyszysz kochana, wznoszę ręce
- słyszysz szelesty...
Jakież mogłyby samotnych gesty
nie czuć, że je tłum rzeczy
podsłuchuje w ciszy?

Słyszysz, zamykam oczy, lecz ten lekki
szmer dobiega także aż do Ciebie,
słyszysz, kochana, podnoszę powieki...
... lecz czemu nie ma tu Ciebie.

Mojego ruchu odbicie najsłabsze
w jedwabnej ciszy znaczy się najtrwalej;
najmniejsze wzruszenie odciska się na zawsze
w napiętej zasłonie oddali.

Na mych oddechach wznoszą się
i opadają gwiazdy.
Do mych warg wonie do wodopoju
płyną w powiewie,
i poznaję przeguby dalekich aniołów.
Tylko tej, o kórej myślę: Ciebie

E.M.Rilke
Przekład: Mieczysław Jastrun

[Gość: jol49]

*** (Nie, ja nie ciebie kocham tak szalenie)
Lermontow Michaił




Nie ,ja nie ciebie kocham tak szalenie,
Nie dla mnie blaski piękna twego płoną:
Miłuję w tobie dawne me cierpienie
I moją młodość dawno utraconą.

Kiedy na ciebie spoglądam czasami
I gdy zaglądam głęboko w twe oczy,
Tajemna wtedy rozmowa się toczy,
Ale nie z sobą mówimy sercami.

Rozmawiam z lubą młodych dni szczęśliwych,
W twoich rysach szukam rysów innej twarzy,
Ust, co już nieme, w twoich ustach żywych,
W oczach płomienia, co już się nie żarzy...

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Najpiękniejsze miłości
Kofta Jonasz


Najpiękniejsze są miłości, których nie ma
Które jutro może przyjdą albo nie
Najpiękniejsze są miłości, których nie ma
Światło z nieba nie wiadomo jak i gdzie

Najpiękniejsze są miłości niewiadome
Nie wiadomo kiedy, gdzie, dlaczego, jak
Niewiadome może wyjść zza rogu domu
Więc się nie zdziw, kiedy ciebie porwie wiatr

I jak długo jeszcze będziesz na nią czekał
może tydzień, może miesiąc, może więcej
Wszystko jedno co się stanie, najpiękniejsze jest czekanie
Uwierz w prawdę wyśpiewaną w tej piosence

Tylko kiedyś, może jutro, może dalej
Coś się zmieni, może ci przybędzie lat
I obejrzysz się przez ramię, powiesz że piosenka kłamie
Mówi pamięć, że nieprawda że jest tak

Najpiękniejsze są miłości, które były
Są jak stare wino kiedy płynie czas
Najpiękniejsze są miłości, które były
Taka chwila przyjdzie na każdego z nas

Najpiękniejsze są miłości przedawnione
Dnia któregoś stwierdzisz taki prosty fakt
Może trochę brak Ci siły, może świat nie taki miły
I już nie chcesz by cie porwał wiatr

Nic nie jest niemozliwe.....

[Gość: Fighter]

"Życie mnie ogałaca
liść po liściu,
ale ostatni uśmiech jesieni
jeszcze mnie głaszcze,
świeże tchnienie
mnie owiewa.
Oddycham, patrzę,
czuję,
ciągle jeszcze myślę
i pamiętam,
ciągle wiem,
że jestem,
że istnieję,
mam swoją dumę
wobec śmierci,
i wiem, że moja będzie
ostatnia minuta
życia,
bym mogła jeszcze zapragnąć
i dać " .....

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Świt.
Kofta Jonasz

Miliard piosenek o miłości
Nudzi, dosładza, ziewa
A ja wyśpiewać chcę najprościej
Tych kilka lirycznych zniewag

Każdy z nas miewał poranne mdłości
Nie mamy po co się łudzić
Nieważne z kim się kładziesz w pościel
Ważne jest z kim się budzisz

Kiedy kochanków oczy uśpione
Otworzy tani budzik
Czy się rozejdą w swoje strony,
Czy razem będą się nudzić,

Czy,
Kiedy ruszą za czasem w pościg,
Zechcą do siebie wrócić?
Na całej ziemi
Noc nas łączy
A świt
A świt
Oddala

Ufajmy tylko rannej miłości
Miłości dorosłych ludzi

Symultaniczna scena zycia...

[Gość: cora]

Poza granica slow
istnieje pewnosc
wlasciwych wyborow...

wiec skad
w czlowieku tyle pokladow goryczy
i tyle lez ile miesci Morze Martwe...

Rozlana jak rzeka cyniczna i zla doroslosc
oszukuje dziecko w nas
logika podlosci tego swiata.

Niepotrzebnie.
Sa sprawy, ktore sie nie snily filozofom...

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Wołanie Eurydyki
J.Kofta


Orfeuszu
Gdzie jesteś?
Pomyliłeś
Znów piętra
Ja cię czekam
Na ziemi
Piętro niżej
Od piekła

Tutaj wszystko
Jest czyjeś
Tylko łzy są
Niczyje
Orfeuszu
Na ziemi
Się żyje

Orfeuszu
Mężczyźni
Przybierali
Twą postać
Tyle rąk
Tyle ust
Tyle rozstań

Orfeuszu
Przebaczysz
Przecież sam tak
Śpiewałeś:
Tylko drzewa
Umieją
Być same

Orfeuszu
Kłamali
Skradzionymi
Słowami
Które tobie
Ukradli
Kochany

Trzeba było
Je chronić
Teraz znają
Je wszyscy
Powtarzają
Kiedy chcą
Niszczyć

Orfeuszu
Gdzie błądzisz
Piętro niżej
Zjedź windą
Orfeuszu
Nie zdążysz
A za chwilę
Znów przyjdą

Orfeuszu
Gdzie jesteś?
Pomyliłeś
Znów piętra
Ja cię czekam
Na ziemi
Piętro niżej
Od piekła

Orfeuszu
Za późno
Patrzysz czemu
Tak pusto
Orfeuszu
Zabiło
Mnie lustro

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

b.duda

czasem
próbuję swoich wspomnień
wtedy uśmiech wgniatam
w oczodoły
a na skórze
mnożą się krople
odroczonej modlitwy

nie lubię wysyłać sygnałów

tej latarni
już sobie nie przypomnę
ukąsiła mnie kiedyś
nienawiść
karłowatych przesądów

i czasem też
nie mogę zasnąć

lepiej nie rób tego
za mnie

[Gość: jol49]

Wspomnienia - Adam Zagajewski

Odwiedzaj swoje wspomnienia,
Uszyj dla niech płócienne pokrowce.
Odsłoń okna i otwórz powietrze.
Bądź dla nich serdeczny i nigdy nie daj im poznać po sobie.
To są twoje wspomnienia.
Myśl o tym, kiedy płyniesz w sargassowym morzu pamięci
i trawa morska zarasta ci usta.
To są twoje wspomnienia, których nie zapomnisz aż do końca życia.

Komunikacja...

[Gość: niekomunikatywna]

Mentalnosc lisa...

Przechadzal sie z ruda kita
pod murami ogrodu
szczwany...
jak lis.

Pozadanie winogron
rozpalalo mu zmysly.
Zdawaly sie byc
na wyciagniecie reki,
sensualne i dojrzale.....
Mial wrazenie, ze zna
ich smak i zapach......

DUALIZM,
przeklenstwo lisiej natury
kazalo mu wykopac dol
z 1001 kanalami klamstw...

i wypelnic je
otwarta puszka Pandory
slow nieprawdziwych bolesnie...

i
siedzac na drugim brzegu
wlasnej prawdy
krzyczal w swoje marzenia
winne,
ze nie warto, ze nie musi
ze bez laski
ze i owszem, bez przesady
ze to wino, to jest kino
romantyczne,
ze za pozno
i w ogole
co by na to swiat powiedzial...

A na drugim duszy brzegu
siedzial - swierszcz
i lkal jak dziecko...
bo zabraklo lokow prinsa
by oswoic tego lisa...

W kruchym szkle zostalo wino,
wiec wypijmy go za lisa.....

Skål!

[Gość: jol49]

Ty miły jesteś ślepy

Ty miły jesteś ślepy
więc cię nie winię
ale ja miałam dwoje oczu widzących
na nic
widzącymi oczami
nie dostrzegłam twojego serca
chwytnymi rękami
nie ujęłam
i wymknęło mi się
jak ziemia bogu
żeby zataczać się po orbitach
samotności
i stałeś się odległy
jak Mleczna Droga
widna już nocą tylko
bezsenna z chłodu.

H. Poświatowska

[osv]

" List od czytelnika "


Za dużo o śmierci,
o cieniach.
Napisz o życiu,
o zwykłym dniu,
o pragnieniu ładu.

Dzwonek szkolny
może być wzorem
umiarkowania,
nawet erudycji.

Za dużo śmierci,
zbyt wiele
czarnego olśnienia.

Zobacz, narody stłoczone
na ciasnych stadionach
śpiewają hymny nienawiści.

Za dużo muzyki
za mało zgody, spokoju,
rozumu.

Napisz o chwilach, kiedy kładki przyjaźni
zdają się trwalsze
niż rozpacz.

Napisz o miłości,
o długich wieczorach,
o poranku,
o drzewach,
o nieskończonej cierpliwości
światła.

Zagajewski Adam

re:ciekawe połączenie poezji z gramatyką;)

[woman111]

Deklinacja

kto? co?
ja
jestem tutaj i teraz

kogo? czego? nie ma
ciebie
odeszłaś dawno
pamiętam jakby wczoraj
boli

komu? czemu? się przyglądam
nam
jacy byliśmy szczęśliwi
razem
teraz już nie jesteśmy razem
szczęśliwi to też całkowicie nieodpowiednie słowo

kogo? co? widzę
przyszłość
przed oczami duszy mojej
boje się jej
jestem w niej sam
cóż to za przyszłość

z kim? z czym? idę
z myślami
uroiły się w mojej chorej głowie
one się łudzą
jeszcze będzie dobrze
będę szedł z tobą

o, na, w kim? o, na, w czym? piszę
o uczuciach
ciągle są we mnie
inne
przekształciły się
nie zgasły
umocniły

chodź tu!
proszę... wróć

Dedykacja...

[osv]

" Dla Ciebie "...


Dla Ciebie - może śpisz teraz, w chmurze
wełnianych snów - piszę nie tylko ten wiersz.
Dla Ciebie, zwycięskiej, uśmiechniętej, pięknej,
ale także dla Ciebie smutnej, pokonanej

(chociaż nigdy nie zdołam zrozumieć,
kto mógłby pokonać Ciebie!),
dla Ciebie nieufnej, niespokojnej,
dla Ciebie piszę wiersz za wierszem,

jakbym chciał któregoś dnia - jak żółw
- dotrzeć, przy pomocy niedoskonałych słów
i obrazów, tam, gdzie Ty jesteś już od dawna,
tam, gdzie Ciebie zaniosła błyskawica życia.


Zagajewski Adam

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Daleko gdzieś i blisko tak, ukrywa się muzyka ta
Na codzień zapomniana trwa, w sercu gdzieś tam na dnie.

Pod jej dotknięciem cały świat, znów jest miłości wielkiej wart.
Trącona struna marzeń drga, życie ma smak i sens.

Od święta od wielkiego dnia, muzyka twoje imię ma
muzyka twoje imię ma, i tylko ja coś o tym wiem.

Gdy z powszedniości szarych ram
wyjmuję obraz, który znam.
Muzyka twoje imię ma, czy tego chce czy nie, czy nie.

Czasami mi brakuje tchu, i sen się staje cieniem snu
Przez palce cicho dzień po dniu, cieknie czas tak jak łza.

Lecz gdy już północ obok jest, i świat się składa z bicia serc
Ten nie uchwytny dźwięk jak wiersz, wkrada się między nas.

Od święta od wielkiego dnia...

Eleni

[Gość: jol49]

Poświatowska Halina, Wszystkie moje śmierci

ile razy można umrzeć z miłości
pierwszy raz to był gorzki smak ziemi
gorzki smak
cierpki kwiat
goździk czerwony palący

drugi raz - tylko smak przestrzeni
biły smak
chłodny wiatr
odzew kół dudniący

trzeci raz czwarty raz piąty raz
umierałam z rutyną mniej wzniośle
cztery ściany pokoju na wznak
a nade mną twój profil ostry

[Gość: emily dickinson]

"Że zawsze kochałam,
dowiodę najprościej
wyznając, że zbyt mało
dawałam miłości.

Że zawsze kochać będę,
gotowam obiecać,
bo miłość to życie,
a życie to wieczność.

Jedno tylko jeszcze -
- jeśli wątpisz o tym -
mogę ci ofiarować:
Golgotę."

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Najpierw minie nasza miłość,
potem sto i dwieście lat,
potem znów będziemy razem:

komediantka i komediant,
ulubieńcy publiczności,
odegrają nas w teatrze.

Mała farsa z kupletami,
trochę tańca, dużo śmiechu,
trafny rys obyczajowy
i oklaski.

Będziesz śmieszny nieodparcie
na tej scenie, z tą zazdrością,
w tym krawacie.

Moja głowa zawrócona,
moje serce i korona,
głupie serce pękające
i korona spadająca.

Będziemy się spotykali,
rozstawali, śmiech na sali,
siedem rzek, siedem gór
między sobą obmyślali.

I jakby nam było mało
rzeczywistych klęsk i cierpień
- dobijemy się słowami.

A potem się pokłonimy
i to będzie farsy kres.
Spektatorzy pójdą spać
ubawiwszy się do łez.

Oni będą ślicznie żyli,
oni miłość obłaskawią,
tygrys będzie jadł z ich ręki.

A my wiecznie jacyś tacy,
a my w czapkach z dzwoneczkami,
w ich dzwonienie barbarzyńsko
zasłuchani.


Szymborska

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Upał
Dni znużone jak muły wloką się po wybojach.
W żaluzje pukają kanikuły...
Upał przyszedł z ogrodu i zamieszkał w pokojach.
Ach, jak pragnę twego serca z lodu...

M.Pawlikowska

[Gość: jol49]

Pawlikowska-Jasnorzewska Maria, Pyszne lato

Pyszne lato, paw olbrzymi,
stojący za parku kratą,
roztoczywszy wachlarz ogona,
który się czernią i fioletem dymi,
spogląda wkoło oczyma płowymi,
wzruszając złotą i błękitną rzęsą.
I z błyszczącego łona
wydaje krzepkie krzyki,
aż drży łopuchów zieleniste mięso,
trzęsą się wielkie serca rumbarbaru
i jaskry, które wywracają płatki z miłości skwaru,
i rozśpiewane, więdnące storczyki.
O siądź na moim oknie, przecudowne lato,
niech wtulę mocno głowę w twoje ciepłe pióra
korzennej woni,
na wietrze drżące
niech żółte słońce
gorącą ręką oczy mi przesłoni,
niech się z rozkoszy ma dusza wygina,
jak poskręcany wąs dzikiego wina.

[Gość: jol49]

Hillar Małgorzata, Kąkole

Idą ścieżką
między zbożem
przytuleni

Skóra ich
złota
jak serca rumianków

Palce
splecione
jak wianek z chabrów

Wargi
nabrzmiałe
jak kłosy pszenicy

A pragnienia
jak kąkole
posiane przez diabła

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Jeśli będziemy patrzeć aż do bólu, może staną się

ciałem ci, którzy krążą wokół bezustannie.

Jeśli śpiąc będziemy czuwać, by nie zboczyć z drogi,

może noc dopuści nas do swoich najtajniejszych treści.

Tęsknimy do nich, opędzając się od natrętnych cieni

dnia, które kładą się z nami do łóżka i towarzyszą

nam, obstając przy swoim głupstwie.

Tą granicą między ułomnym dniem a nie doczytaną nocą,

posuwam się na wygnańczym wózku pod powieką,

ani tu, ani tam naprawdę nieprzynależna.

J.H.

[Gość: jol49]

mój krzywy dom ma pięć ścian
na ścianie czasu
wisi portret mamy
w gotyckim oknie
i zegar z wahadłem

na ścianie dzieciństwa
czarno-białe zdjęcia
ja z dłonią na mchu
ja z policzkiem przy korze
ja która się boję zerwać poziomkę
by nie zepsuć lasu

na ścianie podróży
liliowe niebo nad Wenecją
sierpniowe słońce w Arpajon
i Kościół Mariacki

na ścianie światła
ciągle się coś zmienia
narcyze w mlecze
mlecze w słoneczniki
wkrótce nadejdą blade jarzębiny

na ścianie pamięci
kilka portretów
zasłaniających niebo


Jolanta Wasilewska - Dom
--------------------------------------------------------------------------------

wiersz mojego autorstwa

[wesola_kicia]

"Jesteś"

Choć jesteś z dala odemnie ,
to wiem ,że jesteś tu.
Kiedy śpie odwiedzasz
mnie w każdym śnie.
Gdy patrze na gwiazdy
uśmiechasz się do mnie.
A kiedy słońce świeci
promieniem pukasz w me okno.
A kiedy cichutko płacze,
sercem ocierasz me łzy.

Jak na deszczu łza

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Żyj z całych sił i uśmiechaj się do ludzi
Bo nie jesteś sam
Śpij, nocą śnij
Niech zły sen cię nigdy więcej nie obudzi,
Teraz śpij

Niech dobry Bóg zawsze cię za rękę trzyma
Kiedy ciemny wiatr porywa spokój,
Siejąc smutek i zwątpienie
Pamiętaj, że

Jak na deszczu łza,
cały ten świat nie znaczy nic, o nic
Chwila która trwa, może być najlepszą z twoich chwil
Najlepszą z twoich chwil

Idź własną drogą, bo w tym cały sens istnienia,
Żeby umieć żyć
Bez znieczulenia, bez niepotrzebnych niespełnienia
myśli złych

Jak na deszczu łza,
cały ten świat nie znaczy nic, o nic
Chwila która trwa, może być najlepszą z twoich chwil
Najlepszą z twoich chwil

[Gość: Arkadia...]

Idź własną drogą, bo w tym cały sens istnienia,
Żeby umieć żyć
Bez znieczulenia, bez niepotrzebnych niespełnienia
myśli złych...

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Zielono mam w głowie i fiołki w niej kwitną,
Na klombach mych myśli sadzone za młodu,
Pod słońcem, co dało mi duszę błękitną
I które mi świeci bez trosk i zachodu.

Obnoszę po ludziach mój śmiech i bukiety
Rozdaję wokoło i jestem radosną
Wichurą zachwytu i szczęścia poety,
Co zamiast człowiekiem, powinien być wiosną.

Wierzyński

[Gość: jol49]

Ździebełko-Ciepełko
Jonasz Kofta

--------------------------------------------------------------------------------

Wiem, że miłość jest udręką
Bo się wszystkiego od niej chce
Ja pragnę mało, malusieńko
A właściwie jeszcze mniej
Ździebełko ciepełka
W codziennych piekiełkach
W wyblakłym na szaro obłędzie
Różowa perełka, ździebełko ciepełka
Znów wiem, że jakoś to będzie

Gdy serce ukłuje przykrości igiełka
I biedne się czuje, niczyje
Ciepełka ździebełko
Ździebełko ciepełka
Wystarczy i wszystko przemija

Ździebełko ciepełka
Diamencik ze szkiełka
Czułości kropelka na listku
Ciepełka ździebełko
Tkliwości światełko
W twych oczach wystarczy za wszystko

Nie chcę wichrów, burz, nawałnic
Uczuć, w których spalę się
Jesteśmy przecież łatwopalni
Dla mnie najważniejsze jest:

Ździebełko ciepełka...


--------------------------------------------------------------------------------

[osv]

" Ta jedna chwila dziwnego olsnienia
kiedy ktos nagle wydaje sie piekny
bliski od razu jak dom kasztan w parku
lza w pocalunku
taki swoj na co dzien
jakbys myl wlosy z nim w jednym rumianku
ta jedna chwila co spada jak ogien


nie chciej zatrzymac
rozejda sie drogi-
samotnosc laczy ciala a dusze cierpienie

ta jedna chwila
nie potrzeba wiecej "


to co raz tylko - zostaje na dluzej "

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Źdźbło

"Stanęła przed bramą,
Dzwoniła - kto?
Wykruszyna roślinna,
Słoma zielona,
Źdźbło?

Dzwoniła, żeby jej otworzyli,
Dzwoniła, żeby ją tam przyjęli,
Może jeszcze nie wyjechali,
Nie spakowali się, nie pożegnali,
Może podejdą do okna,
Ktoś ręką skinie, ktoś się ukłoni,
Więc stoi przed bramą samotna
I
Ciągle dzwoni.

Ale brama zamknięta,
Nie odezwał się nikt,
Jakiś cień za firanką się przesunął
I znikł.

A więc kto do mnie dzwonił i pytał kto,
Czyśmy się już pożegnali,
Przeszłość nieodwołalna,
Młodość nie do zapomnienia,
Wykruszyna nostalgii,
Źdźbło?

I nagle mnie lęk ogarnął,
Ze nikt nie mieszkał w tym domu
Zamkniętym i samotniczym,
Ze sam do siebie dzwoniłem,
Ze sam się wygnałem,
Z przeszłości, młodości, miłości
Odszedłem z niczym."

[Gość: jol49]

Umiłowanie


Jakże do tego przywyknę,
Jakże się z tym oswoję,
Jak cię ogarnę, przeniknę,
Umiłowanie moje.

Jakie ci zerwę liście,
Jakim osypię pąkowiem,
Co ci, jedyna, na przyjście
Twoje najdroższe odpowiem.

Jak ci się oddam cały,
Co z siebie całego powierzę,
W mym szczęściu, w mym lęku nieśmiały,
Dawno do ciebie należę.

I tylko przywyknąć nie umiem,
I tylko jeszcze się boję,
Jak cię ogarnę, zrozumiem,
Umiłowanie moje.





Kazimierz Wierzyński

[osv]

" Kotek i czapla...

Pewien kotek palil fajke
czasem, gdy nie drzemal.
Raz chce palic - a tu widzi,
ze tytoniu nie ma!

Poszedl kotek do trafiki
i powiada:
- Prosze
do mej fajki dac tytoniu
za cale trzy grosze!

A trafike miala czapla,
dosyc mloda jeszcze,
ktora caly dzien chodzila
po debowej desce.

Gdy pan kotek ja poprosil
o tyton do fajki,
czapla rzekla:
- Czy Pan moze
jest tym kotkiem z bajki?

Mama mi opowiadala
raz taka bajeczke,
ze byl kotek, ktory palil
namietnie fajeczke.
- Owszem, jestem kotkiem z bajki,
wszystko tu sie zgadza!
A czy Pani jest ta czapla,
co po desce chadza?

nieustannie spaceruje
po debowej desce
i tak bedzie wciaz chodzila
dlugo , dlugo jeszcze ?

- Tak , moj Panie, jak Pan widzi,
spaceruje stale,
i zabawne, ze zmeczenia
nie odczuwam wcale!
- Ciesze, sie, zem Pania poznal!
- Mnie tez bardzo milo,
a ze tu sie spotkalismy -
dziwnie sie zlozylo...

Niech Pan fajke juz zapali,
Prosze, tu wegielek!
Lecz ostroznie, zeby nie spadl,
bo bedzie babelek!

A gdy palil kot fajeczke,
rozmawiali jeszcze,
ze przyjemnie spacerowac
po debowej desce "

[osv]

" Zuraw... mily. "

Przykro bylo zurawiowi,
ze samotnie ryby lowi.

Patrzy- czapla na wysepce
wdziecznie z blota wode chlepce.

Rzecze do niej zachwycony:
" Piekna czaplo, szukam zony,

bede kochal Ciebie, wierz mi,
wiec czym predzej sie pobierzmy ".

Czapla piorka swe poprawia:
" Nie chce meza miec zurawia! "

Poszedl zuraw obrazony:
" Trudno. Bede zyl bez zony".

A juz czapla mysli sobie:
" Czy wlasciwie dobrze robie?

Skoro zuraw tak namawia,
chyba wyjde za zurawia! "

Pomyslala, poczlapala,
do zurawia zapukala.

Zuraw lykal zurawine,
wiec mial bardzo kwasna mine.

" Przyszlam spelnic Twe zyczenie".
" Teraz ja sie nie ozenie,

niepotrzebnie Pani papla,
zegnam Pania, Pani czapla! "

Poszla czapla obrazona.
Zuraw mysli: " Co za zona!

chyba pojde i przeprosze... "
Wlozyl czapke, wdzial kalosze

i do czapli znowu puka.
" Czego Pan tu u mnie szuka? "

" Chce sie zenic ! ." " Pan na meza??
Po co Pan sie nadwyreza?

Szkoda bylo panskiej drogi,
drogi Panie laskonogi! "

Poszedl zuraw obrazony.
" Trudno. Bede zyl bez zony! "

A juz czapla mysli: " Szkoda,
wszak nie jestem taka mloda,

zuraw prosby wciaz ponawia ,
chyba wyjde za zurawia! "

W piekne piorka sie przybrala,
do zurawia poczlapala.

Tak juz chodza lata dlugie,
jedno chce - to nie chce drugie,

chodza wciaz ta sama droga,
ale pobrac sie nie moga. "

[Gość: krzykciszy]

,, została mi po tobie jeszcze wilgotna
ścieżka pocałunków
odbitych na piersiach od brzegów pucharu
muskanego zaledwie wczoraj motylimi kroczkami
twoich myśli o mnie
dziś już tylko językiem chmur
osiadłych za rzęsami ''

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Dzień zasypia powoli
i powoli noc brodzi
czemu tobie się spieszy
czemu szybko odchodzisz

O, gdybyś chciała zostać na dłużej
godzino miłowania
łatwiej byłoby świat nakłonić
do pojednania
łatwiej byłoby prawdę mówić
łatwiej składać słowa
łatwiej tracić , łatwiej żegnać
łatwiej wracać znowu

Dni bez ciebie są puste
co nam po nich zostanie
o gdybyś chciała zatrzymać
godziny przemijania

O , gdybyś chciała...


Marek Grechuta
[i]

[Gość: jol49]

Przepiękne!!!

szczęście trzeba rwać jak świeże wiśnie

[Gość: tak]

słowa: Walery Jarzębiec

Dlaczego na tym świecie, tak się czasem dziwnie plecie,
Że biedne serce jest wciąż w rozterce?
I mało tak radości bywa, szczęścia i miłości,
Lecz za to często można spotkać łzy?

Ten pierwszy wzdychał skrycie, cierpiał, kochał Ją nad życie,
W serdecznej męce całował ręce,
Lecz serca Jej nie skruszył. Litość miała w duszy.
Choć on często mówił Ci

Szczęście trzeba rwać jak świeże wiśnie,
Bo potem przyjdzie mróz i szczęście pryśnie.
Pustka w sercu, w duszy mrok
I tak do końca, za rokiem rok.

Szczęście trzeba rwać jak świeże wiśnie,
Póki jeszcze czas niech szczęście błyśnie.
Chwycić szczęście, co masz sił.
Kochać, żyć, na jawie śnić ten sen, co się w dzieciństwie śnił.

Innego znów poznała, serce za nim by oddała.
Te smutne skargi oddała wam by.
Myślała często o tym skrycie, że oddała by mu życie
I siebie samą, gdyby zabrać chciał.

Lecz wiem, że on żartował, gdy Ją pieścił i całował.
Tak była biedna, tak sama jedna,
Że błagać chciała życie, jemu szeptała skrycie,
By Ją porwał czasem szał.

Szczęście trzeba rwać jak świeże wiśnie .....

[Gość: .nasir]

bo szczęście pryśnie

[Gość: takajedna]

Nastroje chwili -
Dzis Wierzyński:

"I znów jest tak ni w pięć, ni w dziewięć,
Wszystko się plecie trzy po trzy.
Świat jest, jak ja, dziś pomieszany
Z niebem i obaj pijaniśmy.

Od rana włóczę się po mieście,
Ciepły wiatr wodzi mię za nos,
Każdym oddechem błogosławię
Mój niedorzeczny, głupi los.

Dziewczęta mają osiemnaście
Dzisiaj na mokrych wargach lat,
Cieszę się nimi i młodnieję
I wszystkim jestem brat i swat.

Zda się, nie żyję - jestem żyty...
I myślę chyba wciąż na wspak
Niemądrej głowie, którą kiwam,
Kiwam - i wszędzie mówię: tak.

Bez żadnych ale, moi złoci,
Jakim sposobem, po co, kto?
Znamy się wszyscy osobiście
I słońce świeci! Nie ma co!

I tak najlepiej, najszczęśliwiej...
Wielkie nic da największą treść:
Kupimy sobie funt winogron
I śmiejąc się będziemy jeść."

I Ty mi nic nie odpowiadasz i jesz zielone winogrona...

[Gość: Uran]

"ONA" R.Kaszprzycki
Ona była tak dziwna
Pół Zuzanna, pół dziwka.
Powiedziała mi kiedyś:
Taką chiałeś mnie mieć.
Ona była tak śmieszna
Pół femme fatale, pół dziecko
W gestach kruchych, niezdarnych,
W każdej z nie swoich ról.
Ona była tak śmieszna
W każdej z nie swoich ról.

Kiedy łzy miała w oczach-
- Żywe krople diamentów
Palce drżały i z zimna
Prawie umarły już...
Uwieszona u boku
Swej dwuznacznej sympatii
Jak współczesna Safona
Nie odrzekła mi nic.
Uwieszona u boku
Nie odrzekła mi nic.

I tak dzień za dniem
Ta kobieta dręczy mnie.
Skąd przychodzi, nie wie nikt,
Czemu kradnie moje sny.
I tak dzień za dniem
Ta kobieta dręczy mnie.
Skąd przychodzi, nie wie nikt,
Czemu kradnie moje sny.

I na torach pozostał
Wiersza strzęp porzucony
Zniknął tramwaj niebieski,
Który uwiózł ją gdzieś.
Ona była tak dziwna,
Pół przeklęta, pół święta,
Pół Zuzanna, pół dziwka,
Pół pokuta, pół grzech.
Ona była tak dziwna,
Pół pokuta, pół grzech...

[Gość: Autor nieznany]

Ukryjemy nasza miłość
w pudełku,
jak czekoladki.

Nie dotkniemy,
nie spróbujemy,
będzie czekała.

A gdy wstanie świt
zdejmiemy z pudełka
kolorową wstążkę.

To będzie nasz Dzień.

n/n

[Gość: *]

Ponieważ przy przepisywaniu
testu pominęłam niektóre słowa
napiszę jeszcze raz.

Ukryjemy nasza miłość
w pudełku
jak czekoladki.

Nie dotkniemy,
nie spróbujemy
będzie czekała.

A gdy nadejdzie Świt
jednym ruchem
zdejmiemy z pudełka
kolorową wstążkę.

To będzie nasz Dzień.

n/n

[Gość: jol49]

Wyobrażone głosy i kochane
tych co odeszli lub tych, co się stali
nieosiągalni dla nas jak umarli
Czasem – bywa - rozebrzmią pośród sennych marzeń
czasami pośród myśli dosłyszy je umysł ( Kawafis K.)

[Gość: Edyta Gorniak]

"
Mówilas - wlosy masz jak kasztany. I kasztanowy masz oczu blask. I tak nam bylo
dobrze kochana wsród zlotych lisci, wiatru i gwiazd. Gdy wiatr kasztany
otrzasal gradem, szepnelas nagle znizajac glos, odjezdzam dzisiaj, lecz tam,
gdzie jade, zabiore ze soba te zlota noc. Kochana, kochana leca z drzewa jak
dawniej kasztany wprost pod stopy par rozesmianych, jak rudy leca grad. Jak w
noc, gdy w alejce rudy kasztan Ci dalem i serce, a Tys rzekla trzy slowa, nic
wiecej, ze kochasz mnie i wiatr ... Juz trzecia jesien park nasz wyzlaca
kasztany leca z drzew trzeci raz, a Twoja milosc do mnie... nie wraca, choc
tyle blyszczy lisci i gwiazd. I tylko zloty kasztan mi zostal. Maly talizman
szczesliwych dni, i ta jesienna piosenka prosta, która wiatr, moze zaniesie
Ci ... Kochana, kochana leca z drzewa jak dawniej kasztany, wprost pod stopy
par rozesmianych, jak rudy leca grad. Jak w noc, gdy w alejce rudy kasztan Ci
dalem i serce, a Tys rzekla trzy slowa, nic wiecej, ze kochasz mnie i
wiatr ..... "

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Już chłód jesienne zwarzył kwiaty
I róż czerwony płomień nagle zgasł
A ja nie potrafię westchnąć: cóż
Gdy mówisz mi z uśmiechem: szkoda róż

Szkoda róż, szkoda nas
Mówisz: jesień, a myślisz: to czas
Szkoda róż, szkoda nas
Nie zaczniemy już nic jeszcze raz
Szkoda róż, szkoda nas
Spoza chmur nie dojrzymy już gwiazd
Tylko w ciemne oddale patrzymy po kres
Do łez, do łez, do łez

Nie pierwszy raz przecież
Są chmury tak nisko
Choć nic się nie stało
To stało się wszystko
A może nam serca wiatrem owiało
Wyziębły do dna
Ale skąd taki żal
Taki żal, taki żal

Szkoda róż, szkoda nas
Spoza chmur nie dojrzymy już gwiazd
Tylko w ciemne oddale patrzymy po kres
Do łez, do łez, do łez

Czy z tym nie godzimy się zbyt łatwo
Jak dym, świat przesłania szara mgła
Spójrz, koniec naszych dobrych wróżb
Już rozsypał wiatr
Zwarzone płatki róż
Szkoda róż...

Wiatr łzy nam osuszy
I słowa uniesie
Już nie ma miłości
Już mieszka w nas jesień
A może to tylko
Smutek co mija
Niczyja jest dal
Ale skąd taki żal
Taki żal, taki żal

Szkoda róż, szkoda nas
Spoza chmur nie dojrzymy już gwiazd
Tylko w ciemne oddale patrzymy po kres..


J.Kofta

listopad

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Idąc cmentarną aleją
Szukam ciebie mój przyjacielu
Odszedłeś, bo byłeś słaby
Jak kruchy liść
Dziś możemy się dotknąć
Naszymi, pustymi myślami
Obnażyć swe uczucia
I nasze balowe sumienia

Ref.: Już nikogo nie dręczą
Nasze mdłe spojrzenia
Dziś jesteśmy nareszcie sami
W ten listopadowy wieczór

Idąc jesienną aleją
Szukam ciebie mój przyjacielu
Chcę być tylko z tobą
Przez kilka małych chwil
Pomóż mi przywołać dawne lata
Ożywić śpiących ludzi
Pomóż mi, pomóż pokonać smutek
Który pozostał, gdy nagle odszedłeś

TSA

[Gość: jol49]

Świece
Kawafis Konstandinos


Dni przyszłości przed nami -

jak ustawione w rzędzie świece zapalone,

złote, ciepłe, pełne życia.



Za nami - dni, co przeminęły:

smutny szereg świec wygasłych;

te najbliższe jeszcze trochę dymią,

zimne świece, zniszczone, pogięte.



Nie chcę na nie patrzeć - ich widok mnie zasmuca;

i boli mnie, gdy wspomnę, jak niegdyś płonęły.

Przed siebie patrzę - na zapalone świece.



Nie chcę się odwrócić, abym nie zadrżał widząc,

jak szybko się wydłuża ciemny szereg -

i więcej, coraz więcej świec wygasłych.

[Gość: Lubie...]

" Lubie ten smutek,
ktory przyczyny nie ma,
ale sie snuje za mna
wszedzie.
Niby cien cienia
na pozor bez znaczenia.

Wszystko to
co ulotne, nie nazwane
nagly deszcz, okruch zdarzen,
okamgnienie...
Zbieram i chowam gdzies
w kieszeni serca
by ocalic, zapamietac.

Jest takie szczescie,
ktore sie znikad bierze,
po prostu jest
jak powietrze.
Nigdy nie pytam
czy jutro tez tu bedzie ?
Tylko je wdycham
tak jak tlen.

Wszystko to,
co przemija nieuchronnie:
strzepy snow, magie
i urode chwili...
Zbieram i chowam gdzies
w kieszeni serca,
by najpiekniej zapamietac.

Lubie ten smutek,
ktory przyczyny nie ma,
ale wciaz kaze za czyms tesknic.
Bo gdy sie zjawia,
gdy dam mu dojsc do slowa
sie ..... zamienia..... "

S.K.

LStaff

[Gość: to ja....]

"Patrz na te chmury, co się kłębią w niebie,
Siostrzyce burz, niepogody!
Ileż w nich wichru, walki, męk, szału,
Pędu, wolności, swobody!

Nie mów o szczęściu, stara złudo!... Szczęście
Nie stwarza nic prócz wspomnienia,
A jedna chwila radości wystarczy
Na długie lata cierpienia."

[Gość: Poczatek bajki...]

" Wieczor przyjsc musi, duszo moja - to daremne.
Patrzysz na mnie z przeczaca niewiara w usmiechu?
A jednak przyjdzie, chociaz z wolna, bez pospiechu,
Pogodny, slodki, zlocac skosnie zdzbla przyziemne.

Jeno trzeba, by zloty byl, drzew szczyty ciemne
Kazac w pochodnie zmieniac dnia poznemu echu.
Lecz na to zyc musimy slonecznie, bez grzechu
Przeciw wlasnemu pieknu, co w nas sni - tajemnie.

Tak zyc, by kiedy Charon w swa lodz nas zaprosi,
Patrzec cicho, jak fala w oddal nas unosi,
A brzeg znika nam z oczu w zachodu ozdobie.

I abym mogl milosnym usciskiem cie owiesc
I, jak najslodsza bajke, o zyciu opowiesc
Rozpoczac od dziecinnych slow: Bylem raz sobie...




"Czciciel gwiazd i madrosci, milosnik ogrodow,
wyznawca snow i piekna i uczestnik godow,
Na ktore swych wybrancow sprasza sztuka boska:

Znam gorycz i zawody, wiem, co bol i troska,
Zluda milosci, zwatpien mrok, tesknot rozbicia,
A jednak spiewac bede wam pochwale zycia -

Bo zylem dlugo w gorach i mieszkalem w lasach.
Pamiecia swe dni chmurne i dni w slonca krasach
Przechodze, jakby jakies wielkie, dziwne miasta,

Z mysla ciezka, jak z dzbanem na glowie niewiasta,
A dzban wino ukrywa i lzy w swojej ciesni.
Kochalem i wiem teraz, skad sie rodza piesni;

Widzialem konajacych w nadziejnej otusze
I kobiety przy studniach brzemienne, jak grusze;
Szedlem przez pola zniwne i mogilne kopce,
Zylem i z rzeczy ludzkich nic nie jest mi obce..."

" Budowalem na piasku
I zwalilo sie.
Budowalem na skale
I zwalilo sie.
Teraz budujac zaczne
od dymu z komina. "



MALI LUDZIE

"Wychowane w wilgotnej, stechlej domu sieni
Dziecko miasta, ktoremu ogrody i basnie
Obce sa, a znajome jeno w domu wasnie
Jatrzace sie wsrod biedy, ktorej nic nie zmieni;

Dziecko ludzkiego ula, co dla trosk-szerszeni
Zbiera w dzien miod nieslodki znoju, nim w noc zasnie
I wraz z sloncem w snie mysla nie marzaca zgasnie,
Dziecko ! ty jednak chowasz swiat w biednej kieszeni.

O, bajeczna poezjo kieszeni chlopiecej,
Co kryje w sobie dziwow drogocennych wiecej,
Niz dno morza, rupieci roznych skarbce cale:

Kamyki, sznurki,szkielka, piora zardzewiale
i krdedki kolorowe, gdzie snom jeno znane
Spia stubarwne pejzaze nie namalowane..."

T.Nalepa-

[Gość: -B.Loebl]

Wysłuchaj mojej pieśni Panie,
do Ciebie wznoszę dzisiaj głos.
Ty jesteś wszędzie, wszystkim jesteś Ty,
lecz kamieniem nie bądź mi.

Do Ciebie pieśnią wołam Panie,
bo ponoć wszystko możesz dać,
więc błagam daj mi szansę jeszcze raz,
daj mi ją ostatni raz.

Wystarczy abyś skinął ręką,
wystarczy jedna Twoja myśl,
a zacznę życie swoje jeszcze raz,
więc o boski błagam gest.

Do Ciebie pieśń tę wznoszę Panie,
czy słyszysz mój błagalny głos?
Raz jeszcze daj mi od początku iść,
daj mi życie jeszcze raz.

Już nie zmarnuję ani chwili,
bo dni straconych gorycz znam,
więc błagam daj mi szansę jeszcze raz,
daj mi ją ostatni raz.

A jeśli życia dać nie możesz,
to spraw bym przeżył jeszcze raz
tę miłość, która już wygasła w nas,
spraw bym ją przeżył jeszcze raz.

Do Ciebie pieśnią wołam Panie,
do Ciebie wznoszę dzisiaj głos.
Ty chlebem, ptakiem, słońcem możesz być,
więc kamieniem nie bądź mi.

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Jesienne słońce

Lubię jesienne słońce, wtedy
Gdy przez tłum chmurek i mgieł się przedziera
I rzuca blady swój umarły promień
Na drzewo, co sie od wiatru kołysze,
I na wilgotny step. Lubię słońce,
Jest coś takiego w żegnalnym spojrzeniu
Ogromnej gwiazdy, co w tajemnym smutku
Miłości oszukanej. Nie ostygła
Ona sama przez siebie, lecz natura,
Wszysko, co umie i czuć i dostrzegać,
Nie może ogrzać się w niej; podobnie
Serce: płonie w nim jeszcze ogień, ale ludzie
Niegdyś go pojąć czuciem nie umieli,
I odtąd w blasku źrenic juz nie błyśnie,
Policzków żarem więcej nie obejmie.
Po co raz jeszcze serce swe poddawać
Drwinie i słowom pełnym powątpienia?

Lermontow

[Gość: jol49]

(Dorota Kiersztejn Pakulska)


[Nie mogę zasnąć
Boże
który docierasz do bram
oświetlonych marną żarówką
i wspinasz się po zabłoconych schodach
odrapanych korytarzy
Który wiesz dlaczego
i potrafisz przechować pod śniegiem motyla
na następne lato
czuwając nad jego snem z palcem na ustach
Zrób coś
z taką miłością
nie w porę
gdy bezlistne drzewa
kołyszą się na marcowym wietrze
wszyscy mają katar
a rozmiękły śnieg
wlewa się do butów
Śnisz nas Boże razem
na brzegach talerzy gdy nakładam obiad
i na rąbku wystygłej małżeńskiej pościeli
we wgłębieniach zmarszczek wokół oczu
i na paznokciach moich zniszczonych rąk
gdy zmywam naczynia
i piorę dziecięce skarpetki
trwożąc się na myśl
o rychłym potępieniu
A ty śnisz nas uparcie razem
i splatasz nam dłonie
tak że nie możemy uciec od siebie
A jeśli
a jeśli nie
to nie wódź nas na pokuszenie
niech już oplącze mnie
domowy makaron na niedzielę
daj zasnąć
i zbaw nas
każde osobno
Amen

[Gość: ammen]

Pod niebem jest pięknie dziś,
Od westchnień i próśb,
Pod niebem jest szaro od ...
Od naszych żalów i gróźb.

Pod niebem jest pięknie tak,
Od życzeń, ich barw,
Pod niebem ulotnie jest
Od marzeń jak ptak.

Czasem spadnie nam deszcz,
Jakby pękły te chmury łez.
I poczujesz jak ja,
Że ten smak dawno znasz.

Więc znowu do nieba wznieś
Westchnienia i żal,
To miejsce jedyne jest,
Gdzie mieszczą się nam.

Więc znowu do nieba wznieś
Skrzydła twych próśb
Tam będzie im dobrze, gdy,
Gdy tu zabraknie ci słów.

A tu życie jak las,
Wśród odartych z marzeń pni,
Ile trzeba mieć sił,
By tak żyć, by tak żyć...

Nie budźcie marzeń, gdy śpią
Po ciężkiej nocy.
Choć bez nich gorzkie są dni,
Jak cierpki ocet.

Nie budźcie marzeń, gdy śpią.
Potrzebne będą przed snem,
Gdy w środku nie ma już nic.

Pod niebem jest pięknie dziś,
Od westchnień i próśb,
Pod niebem jest szaro od...
Od naszych żalów i gróźb...

Pod niebem jest marzeń na tysiąc lat,
Że aż je czytać wstyd.
Pod niebem, w niebie, lecz gdzie to jest?
Może w sercu i w snach?

Nie budźcie marzeń gdy śpią
po ciężkiej nocy.
Choć bez nich gorzkie są dni,
Jak cierpki ocet.

Nie budźcie marzeń gdy śpią.
Potrzebne będą przed snem,
Gdy w myślach bieda...

Meskie marzenia...

[Gość: Andrzejki]

HAREM

Mężczyźni, drżyjcie!
Człowiek tyra,
lecz wreszcie wyszła mi satyra
i to najbardziej demaskatorska
od Odry -do Magnitogorska.
O was, panowie!
Prawda o chłopie,
czyli co robi facet na urlopie:

Idziesz niewinnie
sobie ścieżką polną -
a marzysz o tym,
o czym ci nie wolno!
Myśli się kłębią,
a wszystkie wzbronione
przez Kościół,
Demokrację
i Żonę...

Na przykład o szejku z dalekich stron,
który lat późnych ponoć dożył,
chociaż miał kilkadziesiąt żon
i jeszcze -
biedny! -
cudzołożył...

Potem gdzieś siadasz, żeby dokładnie
sobie rozważyć, jak to nieładnie -
wreszcie zaczynasz
skromnie i z umiarem
myśleć, co by było,
gdybyś sam miał harem:
kilka Mulatek,
kilka Arabek,
kilka znajomych warszawskich babek,
trzy nałożnice,
cztery hurysy,
boś sentymentalny, choć rudy lub łysy...

Na koniec marzysz w uniesieniu niemym,
że zdradzasz swój harem
z cudzym haremem -
nie bacząc na wyrzut
z ust kilkudziesięciu:
" Wstyd, zięciu!"
" Wstyd, zięciu!"
" Wstyd, zięciu!..."

Nie twierdzę, że chciałbyś nikczemnie
żyć tylko poróbstwem i rują...
Skąd!... O demokratycznym
marzysz haremie.
I owszem - niech żony pracują!


Oto dziejowych przemian plon
i myśl w zasadzie zdrowa:
wśród tylu pracujących żon
zawsze się jeden mąż uchowa...

Może nie, panowie?
Może w nas nie drzemie
to podłe marzenie
o własnym haremie?
Mnie nie zbujacie: marzyłem sam!
Dziś już nie marzę.
Dziś już mam!

Koniec z monogamiczną nudą -
Spełniło się moje pragnienie:
Mam brunetkę, blondynke,
Mam siwą, mam rudą
I mam pośrednie odcienie...
Tu skubnę, tam skubnę, tam skubnę -
a wszystkie legalne i ślubne!...

Widze, ze pani jest zgorszona,
a w panu dzika zazdrość zbiera?...
Spokój!
To tylko moja żona
coraz to inna wraca od fryzjera!

Za każdym razem inna tulę głowę...
I znam juz kobiety...
Ech, wszystkie jednakowe!

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Weź z dłoni moich, niech ci radość niesie -
Troszeczkę słońca i troszeczkę miodu,
Jak nam kazały pszczoły Persefony.

Na pełnej wodzie łódki nie odwiążesz
Ani usłyszysz zjawy w miękkich ciżmach,
Nie zmożesz lęku w nieobeszłym życiu.

Zostały nam jedynie pocałunki,
Puszyste niby małe pszczółki, które,
Ul opuściwszy, umierają młodo.

W nocy gęstwinach przezroczystych brzęczą,
Dziewiczy las Tajgetu - ich ojczyzną,
Pokarmem - czas, miodunki kwiat i mięty.

Więc niech ci radość niesie dar mój dziki -
Naszyjnik niepozorny, wysuszony
Z pszczół martwych, które miód zmieniły w słońce.

listopad 1920 r.
Osip Mandelsztam

[Gość: poczta]

Kamienny labirynt ulic
niebieskie strumyki spalin
pobladli w pośpiechu ludzie
ludzie czy automaty.

Wpatrzone w retortę oczy
ssajace papieros usta
pośpiech od rana do nocy
pośpiech czy tylko pustka.

Zatrzymaj na chwilę kroki
ktoś może na ciebie czeka
zapytaj: Panie co robisz?
Ja szukam, szukam CZŁOWIEKA.

Bogusław Buszewski

[Gość: Rilke]

Nie daj się ubiec rozstaniu, niby tej zimie,
z którą dziś właśnie przyszło się rozstać.
Bo pośród zim się doczekasz az tak olbrzymiej,
że w śnie zimowym juz serce nie zdoła jej sprostać.

Będź umarłością Eurydyki-, wracaj ze śpiewem,
z chwałą na ustach do związku bez skazy, bez lęku.
W państwie znikliwych się stań nicestwa odzewem:
bądź tu szklanką dźwiękliwą, co rozpryska się w dźwięku.

Bądź- a nie zapominaj nie-bycia warunku,
w sercu twym drżenia nieogarnionej przyczyny,
aby dopełnić go ściśle raz jeden jedyny.

Tak do zużytych zasobów, jak do głuchej i niemej
sumy jestestwa, dla której i słów nie znajdujemy,
dolicz radośnie sam siebie i skreśl cyfrę w rachunku.

[Gość: 400!]

"Sama bez Ciebie"
SAMA bez Ciebie
Cały świat oczekuje na Ciebie
A Ty uciekasz w samotność
Do krainy SAMA
Nazywasz się SAMA

SAMA jestem
SAMA będę
SAMA zginę
SAMA SIĘ odnajdę

A Ja Twój w sercu
Mogę tylko szukać
Do Ciebie drogi
SAMA bez Ciebie...

Gratulacje

[Gość: jol49]

Tu_sobie_bede_pisac_wiersze - gratuluje pomysłu i zapraszam wszystkich
miłośników poezji na lampkę szampana z okazji czterechsetnego wiersza.
Powstała ciekawa antologia i dlatego warto świętować!

[Gość: fizis]

ten walczyk sam się gra
i śpiewa też się sam
nie stoi za nim smutny pan
nie siedzi przed nim wieniec dam

i słów ma też w sam raz
raz, dwa-trzy, raz, dwa-trzy, raz
a teraz wbiega wiatr
zaprasza wszystko w tan.

szampan!

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Ryszard Kapuściński
***
Już wyglądamy ciebie nieustannie
już szykujemy jadła i napoje
już izba czysta już okna jak lustra
już brama w kwiatach i gałęziach świerku

Już wieszczą ciebie Merkury i Wenus
wróżbici klną się że nadejdziesz jutro
palą kadzidła i ćwiczą pokłony
nocą czuwają wypatrują jutrzni

A ty się zjawiasz niezauważona
nie masz korony ani nie masz skrzydeł
nie jesteś księżną ani archaniołem

tylko mocniejszym uderzeniem serca


* * *




I nie zostało mi nic oprócz Boga -
to znaczy
zostało wszystko

jeżeli wierzysz


[i]

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

***

Przytul się
bo za chwilę
będzie długa noc
i ptak wtulony
w konar mroku
zamilknie na amen.
Później
już tylko
ktoś następny
z białego jak śmierć
prześcieradła
wyciągnie
nitkę przeznaczenia.



/J.H.Cichosz/

[Gość: :(]

Tak przykro o tym mówić gdy
Ty w plecy miłość wbijasz mi
Jak kruk przez dziurę gapisz się
Wciąż za daleko do mnie jest

Mówisz że wszystko trwa
Nie mów mi że nie ja
Odkochaj nas i chodźmy stąd
Tobie dam na imię strach
Sobie wezmę jeszcze mniej
To więcej niżbyś mógł mi dać

Tak przykro dzielić jeden sen
Materac przeciąć pół na pół
Podzielić kredą ciało i
Położyć serca dwa na stół


:(

[barecki]

"Bałwanek"

B. Leśmian,


Tam u samego lasu brzegu
Gdzie kruk jedyny pustki widz
Ktoś go ulepił z tego śniegu
Co mu na imię biel i nic


Na głowę śmieszną wdział czapulę
A w bok żebraczy wraził kij
I w oczy spojrzał mu nieczule
I rzekł na drwiny: chcesz to żyj


I żył niezgrabny, byle jaki
A gdym doń przyszedł śladem trwóg
Już weń wierzyły wszystkie ptaki
Więc zrozumiałem, że to Bóg


Czarował drzewa uczt błyskotem
Piersią, do której wichry lgną
Czarował mnie niewiedzą o tym
Co było we mnie tylko mną


Pan ośnieżonej w dal przyczyny
Poprzez spiekoty gwiezdnych cisz
Poprzez wądoły i niziny
Co mu się śniły wzwyż i wzwyż


A kiedy poblask wziął od słońca
I zalśnił w nicość błędnych skaz
Pojąłem jeszcze raz do końca
I uwierzyłem jeszcze raz


Że żył niezgrabny, byle jaki...
A gdym doń przyszedł śladem trwóg
Już weń wierzyły wszystkie ptaki
Więc zrozumiałem, że to Bóg.

[Gość: :(]

Dwie tęsknoty ukazały się w mym śnie,
Dwie bliźniacze siostry odwiedziły mnie,
A z tych tęsknot jedna Twoja, a ta druga była moja,
Z tęsknotami jest bezpieczniej, gdy są dwie.
Kiedyś ze mną także były po sam brzask
Nierozłączne, jakby przykład brały z nas,
Przypomniały mi tej nocy, o czym dawno przecież wiem,
Że kocha ten, kto poznał je.

Kto umie tęsknić ma bogatsze sny,
Kto umie tęsknić tak jak ja i Ty,
Ten posiadł miłość najprawdziwszą z wszystkich jakie są
Zatęsknij raz, a poznasz ją.

Dwie tęsknoty zaginęły w jasnym dniu,
Gdy następnej nocy znów je ujrzę tu,
Wtedy ja opowiem o tym, że widziałem dwie tęsknoty,
Jedną moją, drugą Twoją z mego snu.
Może słońce ich nie spłoszy chociaż raz
I na dni promienne pozostaną w nas,
Aby przypominać o tym, o czym każde z nas już wie,
Że kocha ten, kto poznał je.

Kto umie tęsknić...

Dwie tęsknoty ukazały się w mym śnie,
Dwie bliźniacze siostry odwiedziły mnie,
A z tych tęsknot jedna Twoja, a ta druga była moja,
Z tęsknotami jest bezpieczniej, gdy są dwie.
Kiedyś ze mną także były po sam brzask
Nierozłączne, jakby przykład brały z nas,
Przypomniały nam tej nocy, o czym każde z nas już wie,
Że kocha ten, kto poznał je.
Że kocha ten, kto poznał je.