Uczucie :)

[white.falcon]

Erich Fromm napisał: "Niedojrzała miłość mówi: "Kocham Cię, ponieważ Cię
potrzebuję". Dojrzała miłość powie: "Potrzebuję Cię, ponieważ Cię kocham"."
Podobno cudze doświadczenie nigdy nie nauczyło nikogo poza tym, który czegoś
doświadcza. Jak długą drogę trzeba przebyć, by od pierwszego twierdzenia
dojść do drugiego przekonania? I czy oznacza to, że czasem
problemy "serduszkowe" niektórych Autorów/ek wpisów na FR biorą się stąd, iż
jedna osoba w związku reprezentuje pierwszą w.w. postawę, a druga - hołduje
drugiemu stwierdzeniu? Jak sądzicie? :)

Pozdrv.:)

[debi_bebi]

Sądzę, że zdecydowana większość problemów serduszkowych, jak je ładnie
nazwałaś, nie wynika z tego, że kochający reprezentują odmienne postawy, ale z
tego, że każdy z nich reprezentując tę samą postawę potrzebuje partnera do
czego innego. To rozbieżność potrzeb jest żródłem konfliktów, a nie miłość
sama w sobie.

Uczucie :)

[ka_27]

Miłość jest jak układanka,
tylko czasem partnerzy do niej (układanki)
podchodzą z niepasującymi do siebie elementami ... :-))))

[white.falcon]

Albo oczekują czegoś co pochodzi z pogranicza niespełnialnych marzeń i
wyobraźni. Poprostu nie dorastają jeszcze do uczucia prawdziwego.:)

Pozdrv.:)

Uczucie :)

[ka_27]

Każde marzenie, każdą wyobraźnię można spełnić, zrealizować w życiu. Choćby
namiastka naszych pragnień jest wielką całością. Trzeba tylko chcieć, umieć i
wierzyć ... :-)))
I trzeba dorosnąć do momentu, gdy uczucie nie stanowi tylko
słowa "kocham" ... :-))))

[white.falcon]

No i się dorasta i już. A realizacja marzeń na upartego to jedna wielka
pomyłka. Można dążyć tylko do jednego celu, być upartym i nie osiagnąć czegoś,
bo widocznie w losie jest zapisane inaczej. Dlatego sądzę, że nie każde
marzenie ma szansę na realizację, nawet gdyby człowiek głową w przysłowiowy mur
walił. Wielką sztuką jest rezygnacja z marzeń nierealnych na rzecz realnych i
pogodzenie się w samym sobie z tym, że pewne marzenia nie realizują się i nie
zrealizują się nigdy. :)

Pozdrv.:)

[jmx]

Ale tu jest, nie wiem jak to nazwać - odpowiedzialność? by nie odpuszczać za
szybko. Bo czasem rzeczywiście nie da się spełnić a czasem naprawdę niewiele
potrzeba tylko my nic w tym kierunku nie robimy bo "to niemożliwe".

Uczucie :)

[ka_27]

Dążenie do czegoś wymaga "wysiłku", a niestety obecna generacja (my) staramy
się jak najbardziej unikać "pracy", czekając biernie na bieg "wypadków" ...
Ponieważ by coś stworzyć (np. związek) należy się "ciężko napracować" :-))))

[white.falcon]

Wydaje mi się, Ka_27, że trochę uogólniasz. Przecież byłoby śmieszne - biegać
po ulicach z transparentem, wypisując na nim "szukam...". Można w ten
sposób "doszukać" się kłopotów najwyżej.;) I co oznacza sformułowanie, użyte
przez Ciebie: "czekając biernie na bieg "wypadków"..."? Uczucie nie pojawia się
na "zawołanie" - jest "nieregulowalne" i nikogo, a już tym bardziej samego
siebie, nie da się zmusić do uczucia. "Ciężko napracować się" można dopiero
wtedy, gdy takowe uczucie istnieje, trzeba mieć nad czym pracować najpierw. :)))

Pozdrv.:)

Uczucie :)

[ka_27]

Nie uogólniam ...

[Gość: jmx]

Właściwie to chodziło mi chyba(?) o coś innego - gdy zaczynają się pojawiać
pytania - czy warto, po co, za daleko; gdy potrzeba trochę wysiłku lub
cierpliwości to się "odpuszcza". No bo po co zaczynać jak i tak się skończy....
Chwilami mam wrażenie, jakby wystarczyło tylko "chcieć" a tego chcenia komuś
brakuje. Zamiast ryzyka pasywność...

[white.falcon]

A może, Jmx, czasem nasze własne wygodnictwo lub wnioskowanie, iż "gra nie jest
warta świeczki"? Zresztą, nie uznaję n.p. "walki" - skoro już zaczyna coś
wyglądać jak bitwa, to raczej sensu nie będzie, a wygrana bitwa jeszcze nie
jest wygraną wojną, której zapowiedzią z reguły jest bitwa. Przynajmniej
rezygnacja w takim momencie chroni nas przed odniesieniem ran podczas "walki" o
kogoś.

Pozdrv.:)

[Gość: jmx]

Nie miałam na myśli bitwy np. dwu pań o jakiegoś pana ;-))))
Raczej o bitwe z własnymi myślami, przekonaniami, obawami... Jak się nie
spróbuje to nie będzie wiadomo czy było warto. Wydaje mi się, że lepiej(?) jest
jak boli z prób, nieudanych, niż z zaniechania.

No własnie - wygodnictwo... niby wszyscy chcą kochać i być kochani, szukają nie
wiadomo czego, cierpia i rozpaczają a jak przychodzi co do czego to następuje
jakby "specjalne" wyszukiwanie problemów, np. ona nie je mięsa ;-))

[white.falcon]

To był tylko przykład. Z myślami jest podobnie, gdyż czasem przychodzą takie,
że lepiej nie próbować z nimi walczyć, tylko szybko "wmieść" pod wykładzinkę w
ciemnym zakamarku umysłu. Nie wszystkie bowiem myśli nadają się w określonym
czasie do walki z nimi, bo mogą przypadkiem wygrać.

Co zaś dotyczy "specjalnego" wyszukiwania problemów, to mam taką małą teorię:
brakuje rzeczywistych problemów, jest za dobrze w związku i dlatego błahe
rzeczy nagle urastają do rangi problemu nie do rozwiązania. W pewnym sensie -
spada pajęczynka z oczu i ludzie nie umieją właściwie ocenić, czy coś jest
problemem, czy tylko rzeczą do wzajemnego uzgodnienia i "dogadania się".

Pozdrv.:)

Uczucie :)

[ka_27]

Należy przyjąć życie takie, jakie jest na codzień, a nie tylko w weekendy :-))
Problemy, problemiki, radości i smuteczki - to wszystko składa sie na prawdziwe
relacje ... :-)

[samowolny]

siłe miłości sprawdzaja trudnosci otaczającego nas życia...

[messja]

samowolny napisał:

> siłe miłości sprawdzaja trudnosci otaczającego nas życia...

to prawda, pod warunkiem, ze zdecydujemy sie kochac CZLOWIEKA, a nie IDEAL I
EGZALTACJE:)

[white.falcon]

Zgadzam się. Może jeszcze bym dodała - kochać INNEGO CZŁOWIEKA, a nie
egoistycznie - siebie i własne zachcianki, realizowane kosztem kogoś innego lub
wręcz na podstawie jego krzywdy. :)

Pozdrv.:)

[messja]

white.falcon napisała:

> Zgadzam się. Może jeszcze bym dodała - kochać INNEGO CZŁOWIEKA, a nie
> egoistycznie - siebie i własne zachcianki, realizowane kosztem kogoś innego
lub
>
> wręcz na podstawie jego krzywdy. :)
>
> Pozdrv.:)

zasadniczo mialam na mysli "innego czlowieka", ale jak juz jestesmy przy
temacie "milosci wlasnej", to nie powiedzialabym, ze jest taka zla. nawet
wiecej: mysle, ze warunkiem zdrowych realcji z innymi jest to by miec najpierw
zdrowa relacje ze samym soba: jesli nie koniecznie zaraz "kochac siebie" to
napewno "lubic siebie" trzeba, a nawet nalezy, by nadmiernie nie oczekiwac tego
od innych i dzieki innym deficytu "lubienia" nie wypelniac:)

[white.falcon]

Ktoś mądry kiedyś powiedział, że nie kochając siebie (nie umiejąc), nie
pokochamy innego człowieka. "Kochaj bliźniego tak jak siebie samego" - inaczej
mówiąc. Czasem jednak ludzie kochają tylko siebie, a innych - wydaje im się, że
kochają, bo są im potrzebni do tego, by realizować swoje zachcianki, wywalczyć
swoją dominację, podporządkować w imię tak pojmowanego przez siebie uczucia,
które nie jest nim tak naprawdę. Uważają, że kochają, lecz nie kochaja drugiej
osoby tak, jak kochają siebie. :)

Pozdrv.:)

[messja]

white.falcon napisała:

> Ktoś mądry kiedyś powiedział, że nie kochając siebie (nie umiejąc), nie
> pokochamy innego człowieka. "Kochaj bliźniego tak jak siebie samego" -
inaczej
> mówiąc. Czasem jednak ludzie kochają tylko siebie, a innych - wydaje im się,
że
>
> kochają, bo są im potrzebni do tego, by realizować swoje zachcianki,
wywalczyć
> swoją dominację, podporządkować w imię tak pojmowanego przez siebie uczucia,
> które nie jest nim tak naprawdę. Uważają, że kochają, lecz nie kochaja
drugiej
> osoby tak, jak kochają siebie. :)
>
> Pozdrv.:)

pewno so tacy ludzie, ktorzy zamiast kochac manipuluja, tylko co to zmienia,
jesli chodzi wyrazona przeze mnie opinie?

[meduza4]

white.falcon napisała:

> Czasem jednak ludzie kochają tylko siebie, a innych - wydaje im się, że
> kochają, bo są im potrzebni do tego, by realizować swoje zachcianki,
wywalczyć
> swoją dominację, podporządkować w imię tak pojmowanego przez siebie uczucia,
> które nie jest nim tak naprawdę. Uważają, że kochają, lecz nie kochaja
drugiej
> osoby tak, jak kochają siebie. :)

Ja to powiem tak: przekonania w stylu: mogę kochać tylko szczupłą/tylko bruneta/
tylko bogatego/tylko dziewicę itd. wyrastają z tego niedojrzałego rodzaju
miłości. Osoby obdarzone pewnymi atrybutami są przez naszą kulturę uważane
za wartościowsze, atrakcyjniejsze. Dla osób, które tych atrybutów nie posiadają
lub nie są ich pewne (mają na przykład głębsze kompleksy) jedyną metodą na
podniesienie swojego statusu jest związek z osobą posiadającą te atrybuty.
A ponieważ człowiek lubi do wszystkiego doklejać szlachetną etykietkę więc
wmawia sobie, że właśnie tę osobę kocha a nie jej przymioty, których sam nie
posiada. Stąd tak często owa "miłość" się kończy gdy kończą się owe przymioty
(żona przytyje lub mąż zacznie mniej zarabiać).
Ta dojrzalsza miłość oznacza, że sama potrzeba kochania, więzi z drugim
człowiekiem jest najważniejsza, niezależnie od brzuszka czy łysiny partnera.
Wtedy wszystkim czego potrzebujemy jest ten człowiek (bez niego nie będzie
miłości) a nie jego wygląd czy pieniądze.

[white.falcon]

Meduzko, zdaje mi się, że trafiłaś w "dziesiątkę".:)

Pozdrv.:)