Co sądzicie...?

[frant48]

Co sądzicie o działalności muzycznej Greków w Polsce?
Mam na myśli Eleni, Orfeusz, kiedyś był Hellen.
Czy to ambasadorowie kultury greckiej, czy tylko disco-polo i ckliwy
sentymentalizm.
Spotkałem się z krańcowo róznymi opiniami. W pewny powiatowym mieście byłem
na koncercie Eleni, sala pękała w szwach i ogólny zachwyt. 90% widowni pewnie
nigdy w Grecji nie będzie, więc to coś. Z drugiej strony w Grecji spotkałem
Greka, który mieszkał w Polsce i wrócił do Salonik. Wyrażał się o niej jak o
zdrajczyni (z powodu zdrady wiary prawoslawnej)
Na stronie Orfeusza czytam o festiwalu w Zgorzelcu, ale mam za daleko,żeby
tam się wybrać. TVP olewa takie imprezy, może coś tam leci lokalnie we
Wrocławiu.
Sądząc po gwiazdach festiwalu to impreza ma pewną rangę.
Pozdrawiam
Fran

[malakas]

To co robi w Polsce Eleni czy Orfeusz jest oczywiście jakąś formą promowania i
ambasadorowania, przystosową do wrażliwości muzycznej szerszej publiczności i
przykrojoną do polskich gustów. Niemniej dla bardziej wyrobionego słuchacza,
tym bardziej takiego, który miał kontakt z autentyczną, żywą muzyką w Grecji,
będzie to tylko cepelia, popsuta dodatkowo dość śmiesznie brzmiącym językiem
greckim. Nie mam zamiaru ich krytykować, powiem więcej, oni naprawdę robią
dobrą robotę na tym gminnym czy powiatowym szczeblu, a w szczególności pan
Rouskietos, który nie tylko sam gra i śpiewa, ale stara się, pokonując morze
przeszkód, ściągać do Polski jakieś znane nazwiska ze źródła. Właśnie Zgorzelec
jest takim miejscem, gdzie co rok można jednak kogoś z II a nawet i
przebrzmiałej I ligi usłyszeć. Sytuację muzyków greckich w Polsce i przepaść
dzielącą ich od kolegów w Grecji (dziś to jest już Rów Mariański), co prawda w
trochę innych realiach, opisał pod koniec lat 80 dość brutalnie Z. Smektała w
swej książce pt. "Liszaj". Nie zapominajmy, że dziś jest u nas zaledwie garstka
Greków, i to na tyle starych, albo spolonizowanych, że nie stanowią oni ani
gleby, ani konsumenta czegoś już nie nawet oryginalnego, ale i większości
współczesnego "mainstreamu". A nikłe zainteresowanie mediów jest choć
zrozumiałe, to jednak czasem wkurzające. Tym sposobem ominął mnie Dalaras w
Poznaniu, a tylko dlatego, że mieszkałem we Wrocławiu, miałem szczęście kilka
lat temu nie opuścić występu Ch. Aleksiou.
I jeszcze drobna uwaga. Co ma piernik do wiatraka, znaczy się wyznanie Eleni do
jej muzyki?

[frant48]

Witaj Malakas!
Ja też zdziwiłem się, gdy mój znajomy Georgios tak potraktował Eleni, ale
zauważyłem, że w tym delikatnym temacie jest bardzo ortodoksyjny.
Wyraził też zdanie, że muzyki greckiej nagrywanej "pod turystów" żaden
szanujący się Grek do ręki nie weźmie. I ta jak powiedziałeś "Cepelia"
robiona jest pod określonego zagranicznego słuchacza. Ja czasem słucham
greckiego radia, ale przyznasz, że odbiór tradycyjnej muzyki greckiej bez
znajomości odrobiny języka jest bardzo zubożony.
Sytuację Greków w Polsce można chyba porównać do naszych artystów np. w USA.
Do pewnego momentu bazuje się na wspomnieniach, potem tworzy się coś co jest
mieszanką byłego i obecnego. Przy braku stałego zasilania ze źródła, ten
dystans od korzeni musi się powiększać. Stąd dylemat tych ludzi: wracać, czy
zostać. To przerabiają wszystkie nacje, chyba ,że ktoś jest kosmopolitą i
powie - mogę mieszkać wszędzie. Ale korzenie wcześniej, czy później dadzą znać
o sobie. Georgios wrócił ze względu na rodziców, ale dzieci chętnie wróciłyby
do Polski. On jest na rozdrożu. Jak to powiedzał żartobliwie kiedyś w takim
reportażu o greckich emigrantach Paulos Raptis: mieszkam tu, niczego mi nie brak
(w Grecji), ale dałbym wszystko za ogórki małosolne i bigos z kiszonej kapusty.
To są dylematy ludzi dwóch kultur. Dobrze, że Polskę i Grecje niedzieli tak
duża odległość.
Zboczyłem trochę z muzyki do kuchni, ale tym się też od nich różnimy.
Czy podróżowanie byłoby ciekawe, gdyby wszędzie było to samo i tak samo?
Pozdrawiam
Fran