bol kregoslupa

[Gość: rowerzystka]

Od niedawna mam rower Wheeler 1600 cross. Jestem wysoka - 176 cm wzrostu (rama
48). Jezdzilam ostatnio sporo po miescie, ale po zakonczeniu jazdy czuje lekki
bol w okolicy ramion-karku oraz dolnego odcinka kregoslupa. Domyslam sie, ze
chodzi o zle ustawienie siodla, kierownicy.
Czy mozecie doradzic mi jak ustawic wysokosc i pochylenie kierownicy, siodelka
aby zminimalizowac prawdopodobienstwo takiego dyskomfortu?

[yostahoo]

Musisz sama pokombinować z ustawieniem. Trzy punkty podparcia: kości kulszowe,
stopy i dłonie. Żaden z tych punktów nie powinien być nadmiernie ociążony.
To co niżej przeczytaj i wybierz co uznasz dla Ciebie za ważne ( wybrane
fragmenty co prawda odnoszą się do szosowcow, ale i zwykły rowerzysta może na
tym coś skorzystać:

Oto fragment książki Amstronga o trenowaniu dokładnie fragment o ustawianiu
rozmiaru rowery.


4.Pozycja na rowerze

Przy określaniu optymalnej pozycji na rowerze najważniejszym czynnikiem jest
wygoda. Lance sam doszedł do wniosku, że niezależnie od tego jak jego pozycja
jest aerodynamiczna, jeżeli nie jest komfortowa, będzie sprawiać problemy i nie
pozwoli na uzyskanie dobrego wyniku. Lance znacznie zmodyfikował swoja pozycję
na rowerze od roku 1990, kiedy to z triatlonisty stał się kolarzem. Twoja
pozycja też będzie wymagać modyfikacji w zależności od nabywanych umiejętności,
wzrastającej siły, sprawności i wiary we własne możliwości. Pozycja podczas
jazdy zależy od czterech czynników:
1.Wygoda
2.Biomechanika
3.Technika jazdy
4.Aerodynamika
Powyższe czynniki, wspólnie tworzą stan dynamicznej równowagi. Kiedy Chris
dołączył do zespołu Amerykańskiej Federacji Kolarskiej, postrzegał
Lance’a jako kandydata do 100-kilometrowej jazdy drużynowej na czas
podczas Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie w 1992 roku. Wystarczyło jednak jedno
spojrzenie na sylwetkę Lance’a podczas jazdy, aby przekonać go, że
niezbędna są drastyczne zmiany. Aby wykorzystać siłę swoich mocnych mięśni ud,
Lance bardzo pochylał się do przodu. Używał siodełka triatlonowego, które
pochyla się nieco ku przodowi, w odróżnieniu od zwykłego siodełka, które jest
równoległe do podłoża. Lance miał również bardzo nisko umieszczoną kierownicę,
a siodełko uniesione. Pochylona do przodu sylwetka i wygięty kręgosłup
zwiększały opory podczas jazdy.
Pod nadzorem Chrisa Lance rozpoczął modyfikowanie swojej pozycji na rowerze.
Zaczął od wymiany siodełka. Co więcej, Chris przesunął siodełko ku tyłowi, aby
przemieścić punkty przyłożenia sił i lepiej wykorzystać potencjał mięśni łydek,
pośladków i grzbietu. Podniósł także o kilkanaście centymetrów kierownicę i
obniżył siodełko. Zmiany te pomogły Lance’owi uzyskać bardziej płaską,
lepszą aerodynamicznie sylwetkę.
Eddy Merckx, belgijska legenda lat siedemdziesiątych, a dzisiaj producent
rowerów, pracował z Lancem na początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy był
dostawca sprzętu dla grupy Motorola (pierwsza grupa Lance’a). Merckx
bardzo zwraca uwagę na prawidłową pozycje zawodnika. W filmie „Niedziela
w piekle”, opowiadającym o wiosennym klasyku Paryż – Roubaix z 1976
r., można zobaczyć jak Merckx zatrzymuje się na poboczu, zsiada z roweru,
wyciąga klucz, odkręca śrubę, obniża siodełko o parę milimetrów, po czym wsiada
na rower i dołącza do peletonu. Merckx pomógł Lance’owi wypracować
optymalną pozycje na rowerze, bardzo bliską tego, co można zobaczyć dzisiaj.
W 1996 r. Lance podpisał kontrakt z grupą Cofidis. Rozpoczął treningi pod okiem
Cyrille’a Guimarda, dyrektora sportowego, który wcześniej opiekował się
takimi gwiazdami Tour de France jak Greg LeMond, Bernard Hinault i Laureat
Mignon. Guimard, dawny rywal Merckxa, lekko zmodyfikował sylwetkę
Lance’a. Wyposażył również jego rower w kierownice węższą niż 42 cm, co
wymagało zmiany przyzwyczajeń. Dzięki węższej kierownicy Lance trzymał ręce
bliżej siebie, co poprawiło jego aerodynamikę. Dzięki ściśnięciu klatki
piersiowej zmniejszyła się także powierzchnia czołowa zawodnika, a tym samym
spadły opory jazdy. Wkrótce jednak rozpoznano u Lance’a raka, a grupa
Cofidis rozwiązała kontrakt.
Kiedy Lance odzyskał siły po chemioterapii, na nowo podjął trening pod nadzorem
Chrisa. Początkowo utrzymywał pozycje wypracowana przez Guimarda. Jednak po
kilku cięższych treningach zaczął się skarżyć na bóle w klatce piersiowej.
Chris doszedł do wniosku, że dolegliwości te mogą wynikać z uciśnięcia klatki
piersiowej i wyposażył rower Lance’a w kierownice 42-centymetrową, taką,
jakiej używał na początku. Szersza kierownica pozwoliła na rozsunięcie ramion i
zmniejszyła nacisk wywierany na żebra, a bóle wkrótce ustąpiły. Nie warto
poświęcać komfortu jazdy dla lepszej aerodynamiki.

Wygoda
Każda osoba odczuwa komfort na swój własny sposób. Zależy on chociażby od
indywidualnej gibkości, czy osobniczych odchyleń w budowie ciała, takich jak
pronacja czy supinacja stopy, co wpływa na to czy zewnętrzna, czy wewnętrzna
część stopy wywiera nacisk na pedały.
Wielu kolarzy po kilku godzinach jazdy odczuwa bolesność w krzyżu, a Lance jest
jeszcze bardziej podatny na tego typu dolegliwości. Zdiagnozowano u niego
złamani piątego kręgu lędźwiowego, na wysokości pasa. Stan ten, zwany
kręgozmykiem, jest uważany za wrodzony, ale powszechnie występuje u sztangistów
i osób, które w wieku nastoletnim uprawiały sporty siłowe.
Aby zminimalizować dolegliwości okolicy krzyżowej Lance regularnie wykonuje
ćwiczenia rozciągające i poddaje się masażom, co zmniejsza napięcie mięśniowe.
Zwraca szczególną uwagę na ćwiczenia okolicy lędźwiowo – krzyżowej i
bioder (ćwiczenia rozciągające – patrz Rozdział 9).

Biomechanika
Innym czynnikiem wpływającym na pozycje kolarza w czasie jazdy jest
biomechanika, czyli odpowiednie rozłożenie sił. Każdy robi to na swój sposób.
Na przykład David Phinney – kolega Chrisa z drużyny 7-Eleven, który w
1986 roku był pierwszym amerykańskim zwycięzcą etapu Tour de France –
jeździ z palcami nóg skierowanymi ku dołowi. Odbiega to od standardowego
ułożenia stóp równolegle do podłoża. Phinney pedałuje z opuszczonymi palcami,
ponieważ jego mięśnie czworogłowe są większe niż przeciętnie. Działają one jak
wielkie tłoki popychające pedały. Taki sposób jazdy, korzystny dla Phinneya,
innym zawodnikom nie przyniósłby dobrych rezultatów.
Biomechanika Lance’a opiera się na silnych mięśniach czworogłowych uda,
rozwiniętych w trakcie kariery triatlonowej. W rezultacie szybciej podjeżdża on
pod górę stając na pedałach niż zachowując pozycje siedzącą, zużywa jednak przy
tym więcej energii. Lance poświęcił sporo pracy na poprawienie jazdy w górach,
ale dzięki temu mógł nawiązać walkę na górskich etapach Tour de France w 1999
roku.
Biomechanika tłumaczy również, dlaczego podczas czasówek Lance jeździ z
zaokrąglonymi plecami trzymając dłonie na dolnych częściach kierownicy. Z
powodu kręgozmyku nie może się pochylić, więc kompensuje to przesuwając tułów
do przodu, co skutkuje zaokrąglonymi plecami.

Technika jazdy
Jest to trzeci czynnik wpływający na pozycję kolarza na rowerze. Chodzi o
sposób, w jaki rower zachowuje się podczas wchodzenia w zakręty,
przyspieszania, hamowania czy innych manewrów. Ciało kolarza styka się z
rowerem w trzech punktach: są to stopy, dłonie i pośladki. Tworzą on trójkąt, a
od jego kształtu zależy technika jazdy.
Zazwyczaj kolarz modyfikuje swoją pozycję na rowerze dla utrzymania równowagi i
lepszej aerodynamiki, w zależności od ukształtowania terenu, prędkości i
kierunku jazdy, zakrętów i zmian prędkości. Kiedy odnajdziesz już swoją
optymalną pozycję, będziesz mógł ją łatwiej zmienić, gdy okoliczności cię do
tego zmuszą.

Aerodynamika
Ostatnim czynnikiem jest aerodynamika. Odpowiednia pozycja redukuje opór jazdy
i pomaga przyspieszyć w razie potrzeby. Niektóre pozycje są bardziej
aerodynamiczne niż inne.
Podczas czasówek Lance pedałuje z zaokrąglonymi plecami i tułowiem bardziej
uniesionym niż u innych zawodników.
„Badania, jakim poddano Lance’a, wykazały, że wysokość kolarza na
rowerze nie jest tak istotna jak jego szerokość” mówi Dr Andrew Pruitt,
kierownik Centrum Medycyny Sportowej w Kolorado, który wykrył kręgozmyk
Lance’a na początku l

[Gość: jackk3]

Brawo yostahoo, doskonale informacje. Aczkolwiek niektore lekko przestarzale.
Dzisiaj bowiem wiekszosc zawodnikow na czasowkach ma bardzo 'agresywna'
pozycje. Siodelko max do przodu (zachowujac przy tym te 5cm dystans-wymog
legalny), kierownica zazwyczaj jest bardzo obnizona (w zaleznosci od gibkosci
zawodnika, chodzi glownie o 'hamstring'). Pozwala to na 'otwarcie' bioder 'do
przodu' nie pozwalajac zarazem na zbytnie scisniecie klatki i nog (idealem
bedzie kat 90 pomiedzy udami a gorna polowa ciala, plecy proste). Oczywiscie
ostatecznym wskaznikiem jest balans pomiedzy moca wytwarzana na rowerze a
aerodynamika (np. Zabrieskie).
Pzdr

[yostahoo]

Dzieki za dodatkowe info. :-)
Te wskazania chyba nie koniecznie muszą dotyczyć typowych rowerów czasowych?

[Gość: jackk3]

Raczej tylko do czasowek. W tej pozycji nie za bardzo dobrze wychodzi jazda pod
wieksze gory.

[yostahoo]

Jaką pozycje najczęściej przyjmujesz podczas pokonywania podjazdów?
Czy bierzesz je w całości z siodła czy kończysz na stojąco?

[Gość: jackk3]

Ogolnie jestem typem siedzacym, choc nie krece ultra szybko. Czasami wstaje ale
to raczej aby dac 'odpoczac' miesniom ktorych uzywamy siedzac. Automatycznie
tez przesuwam sie max do tylu, aby zwiekszyc moc poprzez wieksze uzycie
czworoglowego i posladkowego. Oczywiscie nachylenie podjazdu, tempo jazdy i
przeznaczenie odgrywaja duza role. Jestem troche za ciezki na dlugotrwale
podjazdy 'na stojaco' choc w pelni sezonu potrafie postac i kilka minut
(aktualnie 163 lbs/74 kg, 'soaking wet').
A ty jak podjezdzasz?
Pzdr

[yostahoo]

A więc podobnie. Na siedząco. Czasem tuż przed wierzchołkiem wstaję jeśli
czuję, że to wytrzymam. Oczywiście masz większe doświadczenie bo jak pamiętam z
innych postow to jeździsz tylko w górach. Ja zamieszkuję nizinne tereny z
maleńkim pofałdowaniem więc aby się "pomęczyć" wyjeżdzam z kolegami w bardziej
górskie okolice. Bieszczady, Słowacja, Czechy. Niestety 1-2 razy w roku. Jeśli
u mnie trafi się jakaś góreczka to z przyjemnością ją zdobywam. :-)

[Gość: jackk3]

U mnie na odwrot: trudno znalezc plaski odcinek nawet do kilku km. Dodatkowym
utrudnieniem jest elewacja (ponad 1000m npm. samo miasto) wiec jak sie wjedzie
w wielkie gory pod (i ponad 2000m to juz troche to czuc). Na pewno na Slowacji
czy w Czechach tez mozna sie sporo zmachac! Z tym wstawaniem pod koniec to jest
prawda, niestety kazdy wyscig to potwierdza, ze tak naprawde 'prawdziwi' gorale
przyspieszaja pod koniec.
Pzdr

[Gość: kondor]

No to i ja tu swoje trzy grosze wepchnę.
Jeżeli chodzi o mnie to raczej w pozycji stojącej zaliczam podjazdy.Jeżeli
mógłbym to procentowo ująć to tak 80% stojąc do 20%siedząc.Oczywiście to jest
uzależnione od nachylenia podjazdu oraz jego długości.Im większe nachylenie tym
mniej siodełka używam
Moje parametry 175x70 ułatwiają mi wspinaczkę na stojąco.
Jeżeli chodzi o tereny to mam tu wszystkiego po troszkę płaskiego,troszkę
bruzdek ale i wymagających gór.Szkoda tylko że jest brak tych 20-30 sto
kilometrowych podjazdach.
No ale zawsze można tą samą górkę kilka razy obrócić i jest 40km wspinaczki

rowerzystka - nie jest powiedziane że jak już wszystko będziesz miała dobrze
ustawione to kręgosłup nie będzie Cię bolał.Mnie od czasu do czasu to na trasie
dopadnie ale gdy się robi długie trasy to jest nie uniknione.Na drugi dzień
przechodzi i można ponownie siadać na rower.

[yostahoo]

Eh, Szanowni Koledzy, macie zdrowie i kondycję jako ludzie gór i długie
doświadczenie, dlatego cenię sobie Wasze opinie i praktyczne wskazówki o
kolarstwie. Ciągle czegoś się uczę.
Moja postura to 172x70 ze spadkiem wagi w okresie letnim do 64-65.
Od ubiegłego roku głowę mam zajętą zamiarem wzięcia udziału w kilkudniowym
maratonie, ale czy jestem gotowy? Jeszcze nie wiem.

[Gość: kk]

... a kobita się nie dowiedziała co ma zrobić żeby plecy ją nie bolały:)

[Gość: ff]

ustawianie siodła, kierownicy itd to wtedy jak jedzie się niewygodnie i jakiś
lekki ból który szybko mija. jak boli, piecze, to są wskazówki że cos z
kręgosłupem jest nie tak. Zrób prześwietlenie kręgosłupa i zanieś do lekarza. Ja
też kombinowałem z siodełkami a okazało się ze mam krzywy kregosłup w okolicy
krzyża a ból w tych samych miejscach co autorka. Mieśnie nierówno się napinają i
przy pochyleniu boli jak diabli bo któryś jest w takiej pozycji za mocno
napięty. Okazało się że nie powienienem za wysoko głowy podnosić wiec szosówki
odpadają - jeżdzę na zwykłym miejskim niestety. lekarz zalecił pływalnię i- ale
ponoć jestem już za stary wiec musze sie pogodzić z bólem.

[Gość: mrscko]

Jezeli na codzien prowadzisz bardzo siedzący tryb zycia i wsiadłaś na rower po przezimowaniu na krześle to nie unikniesz bólu pleców. Kregosłup i mieśnie muszą sie dostosować do nowej pozycji i nowych obciążeń. Po pewnym czasie wszystko powinno minąć i bedzie OK.
Nie zmienia to sprawy że warto pokombinować z ustawieniem siodełka i kierownicy. Jeżeli jeździsz rekreacyjnie to trzymaj się najrostrzej zasady aby równomiernie rozłozyć wszystkie siły na siodełko i kierownice. Jeżeli ból staje się silny - obniż siodełko i sprawdz czy się nie zmniejszy. Wizyta u lekarza na pewno nie zaszkodzi a zawsze można się czegoś dowiedzieć o sobie i o tym jak niechcący nie zrobić sobie krzywdy nie zrobić.
Powodzenia

[spector1]

Gość portalu: rowerzystka napisał(a):

> Od niedawna mam rower Wheeler 1600 cross. Jestem wysoka - 176 cm wzrostu (rama
> 48). Jezdzilam ostatnio sporo po miescie, ale po zakonczeniu jazdy czuje lekki
> bol w okolicy ramion-karku oraz dolnego odcinka kregoslupa. Domyslam sie, ze
> chodzi o zle ustawienie siodla, kierownicy.
> Czy mozecie doradzic mi jak ustawic wysokosc i pochylenie kierownicy, siodelka
> aby zminimalizowac prawdopodobienstwo takiego dyskomfortu?

Obawiam się,że rama 48(slopping) jest za wielka dla ciebie.
48 to odpowiada ok 58 cm przy standardowej ramie. Na ramach 58 jeżdżą
często osoby mając ok 190cm.

Z ustawieniem kierownicy mogłabyś poeksperymentować gdybyś zmieniła mostek na
mostek ze zmiennym kątem pochylenia.
Takim mostkiem można zmniejszyć odległość od siodełka do chwytów kierownicy
nawet o 10cm oraz podnieść kierownicę do góry o 10cm.
Jeżeli ta odległośc masz za wielką to nie ma się co dziwić,że
bolą barki i kręgosłup.
W archiwalnych linkach temat doboru rozmiaru ramy był wielokrotnie poruszany.

Spector

[Gość: tomek]

w takich rowerach często montują amortyzowane sztyce. zastanawiam sie czy to nie
może wywoływać bólu; człowiek sie "zapada", więc mimowolnie próbuje się przed
tym bronić napinając mięśnie.

[Gość: c.]

a może właśnie dzięki amortyzacji mniej bolą plecy? w końcu dzięki temu
mniejsze drgania przenoszą się pośrednio i na kręgosłup?

czy ktoś kto wie NAPEWNO ma jakieś informacje na ten temat? bo ja, jak zblokuję
amortyzator, to mam wrażenie, że kręgosłup bardziej dostaje; dodam, że nieraz
jeżdżę na slickach :)

inna sprawa, że może po prostu osoba odczuwa bóle kręgosłupa, gdyż ma słabe
mięśnie grzbietu?

[gooptek]

Gość portalu: c. napisał(a):

> inna sprawa, że może po prostu osoba odczuwa bóle kręgosłupa, gdyż ma słabe
> mięśnie grzbietu?

"Wydolność mięśni brzucha jest dla kręgosłupa ważniejsza niż mięśni grzbietu. Mocne mięśnie brzucha
i dodatnie ciśnienie w jamie brzusznej umożliwia znoszenie dużych obciążeń. To, dlatego ciężarowcy
"ściągają się" grubym pasem, by nie doszło do przypadkowego nadmiernego, rozluźniena "tłoczni"
brzusznej."

wiecej tutaj:
www.virtualtrener.com/biomachina/medycyna/90_Bole_krzyza_a_kolarstwo.html

[Gość: zorr]

Prosze sprobowas Wrench Science. Calkiem przyzwoity system wymiarow.
www.wrenchscience.com/Secure/Fit/Height.aspx?stylecode=R