Pieknie...naturalnie...o wieojezycznosci

[bachula_gr]

przeczytalam i Wam polecam. jestem pod ogrooomnym wrazeniem....
mafrance.blox.pl/2007/09/Kto-ty-jestes-Francuz-maly-Jaki-znak-twoj-Orzel.html#ListaKomentarzy

[nsc23]

Chcialam tylko zapytac o pare rzeczy po przeczytaniu tego tekstu.
Czy takie poswiecenie jest normalne? Kobieta pisze, ze kosztowalo ja
to mnostwo czasu, wysilku i pieniedzy, zrezygnowala ze swoich
zainteresowan. Czy to jest warte tego wysilku? Ja rozumiem
zapewnienie dzieciom lepszego startu etc. ale kosztem samego siebie?
(nie wiem, moze mam jeszcze niewyksztalcony instynkt macierzynski,
ale chyba nie jestem gotowa na to, co robi autorka tekstu).
Po drugie - jak sie czuje ten ojciec? Jego jezyk jest w domu
marginalizowany, rodzine mu sie odcina, bo nie lubi, zeby przy nich
po polsku mowic. Chyba nie bylabym szczesliwa w takim domu.
Moim zdaniem, poza tym, ze tekst jest egzaltowany to kobieta ma
przerost ambicji wzgledem swoich dzieci.

[felestynowicz]

Oczywiście ,że normalne jest poświęcenie tej kobiety.Chce wychować
na pół-Polaków swoje dzieci. Instynktu macierzyńskiego nie masz
rzeczywiście wykształconego ale zwłaszcza nie umiesz dobrze czytać.
Ojciec, z tekstu wynika, jest bardzo zadowolony z dwujęzyczności
własnych dzieci. Poza tym autorka wyraźnie mówiła o tym iż w domu
oba języki współżyją w sercach i głowach wszystkich domowników. Nie
masz pojęcia jak trudno jest dokonać tego co tej pani się udało. A
mianowicie, bez kompleksu utrzymuje swoją polskość i wpoiła ją
własnym dzieciom!!! Nie widzę tu żadnej egzaltacji ale ogromną
energię i radość życia. Dodam, iż z moich wieloletnich obserwacji na
Zachodzie, niezwykle mało widziałem Polaków potrafiących z talki
uporem i w sposób równie naturalny jak Fabella walczyć o swoją
kulturę i język. Zadziwiają mnie wypowiedzi tak krytyczne u ludzi,
którzy nie mają zielonego pojęcia o wychowywaniu dzieci,
podejmowaniu wyborów, pewnych poświęceń czy znajdowaniu w tym
radośći. Trzeba droga pani pewnie jeszcze dorosnąć by zrozumieć
tekst Fabelli!

[fabella]

Zostałam zaproszona do tego forum przez panią z Grecji. Dziękuję za
cytowanie mojego tekstu.
W odpowiedzi nsc23 - mąż czuje się DUMNY,że ma dzieci bogatsze od
niego o jeden język. Mąż stara się nauczyć polskiego i całą swoją
energią dopinguje nam w tym wychowaniu. Z wizytówki wynika, iż
jesteś jeszcze młodą osobą, co tłumaczy brak zrozumienia dla takich
wyborów, jakie dokonałam. W dodatku nie żyjesz zagranicą więc nie
masz zielonego pojęcia o tym jak wiele muszę dać z siebie,żeby moje
dzieci mówiły do moich rodziców w ich własnym języku. Nie ma w tym
żadnej egzaltacji tylko zwykła potrzeba komunikowania się w jedynym
języku, jakim mówi moja mama - po polsku. Nie uważam też za naganne
rezygnowanie z siebie na rzecz dzieci , zwłaszcza w ich bardzo
wczesnym wieku.
W tekście napisałam dokładnie, co należy robić żeby dzieci mogły
nauczyć się języka polskiego, w kraju który jest zupełnie zamknięty
na wielojęzyczność. Dostaję wiele listów od rodziców troche tu
zagubionych. To niestety jedyna metoda, jaką znają pedopsychiatrzy,
a jaka się sprawdza w nauce małych dzieici. Nie mam przerostu
ambicji. Tak czyni wiele matek tu we Francji. Ale jak mój przedmówca
napisał - trzeba być rodzicem, mieć więcej doświadczenia i mieszkać
daleko od Ojczyzny żeby zrozumieć moje wypowiedzi. Szczęśliwa byś
nie była w moim domu, bo nie jest on Twoim domem. Zapewniam Cię że
dzieciaki czują się wspaniale i pełnymi garściami biorą z obu
kultur, tradycji i języków!!

[nsc23]

W dodatku nie żyjesz zagranicą więc nie
> masz zielonego pojęcia o tym jak wiele muszę dać z siebie,żeby
moje
> dzieci mówiły do moich rodziców w ich własnym języku.

Skad ten wniosek? Zyje za granica od 4 lat i walcze o czystosc i
bogactwo wlasnego jezyka, wiec moge sie domyslac, ze kreowanie tej
czystosci i bogactwa od zera jest trudna praca. Nie umiem sobie
tylko wyobrazic, ze cale moje zycie mialoby sie wywrocic do gory
nogami pod dyktando dwujezycznosci dzieci. Wiem, ze wychowanie
dzieci dwujezycznych wymaga wielkiego wysilku, mam dwujezyczna
pasierbice i widze, ze nie jest to proste (sama uczestnicze tylko w
jednej stronie jej dwujezycznosci - tej angielskiej). Wiem, ze
szczegolnie przy jezykach, ktore maja zupelnie rozna wymowe pewnych
liter trudno jest utrzymac oba jezyki bez akcentu. Jedyne co mnie
zastanawialo, to fakt, czy naprawde cale zycie musi byc temu
podporzadkowane?

Szczęśliwa byś
> nie była w moim domu, bo nie jest on Twoim domem.

Oczywiscie, ze nie jest moim domem, natomiast nie do konca wyobrazam
sobie sytuacje, w ktorej moj (przyszly) maz mowi mi, ze nie mozemy
sie spotykac z moja rodzina, bo oni nie chca, zeby przy nich mowic w
Shona. Chyba bylabym w stanie isc na ustepstwo i rozmawiac z dziecmi
po angielsku, ostatecznie szwagrowie nie sa na tyle bliska rodzina,
zeby z nimi spedzac mnostwo czasu.

Nie krytykuje tekstu, bo jako calosc mi sie podoba, glosno sie po
prostu zastanawiam, czy dwu- czy wielojezycznosc dzieci koniecznie
musi oznaczac az takie rewolucje w zyciu. Wydawalo mi sie, ze
przychodzi to bardziej naturalnie.
Moze rzeczywiscie jest to kwestia zamkniecia Francji na
wielojezycznosc, w UK wydaje sie to bardziej 'normalne' i jest wrecz
ostatnio zalecane ze strony szkol.
Widac wiele niespodzianek jeszcze mnie w zyciu czeka

[nsc23]

"Oczywiscie, ze nie jest moim domem, natomiast nie do konca
wyobrazam sobie sytuacje, w ktorej moj (przyszly) maz mowi mi, ze
nie mozemy sie spotykac z moja rodzina, bo oni nie chca, zeby przy
nich mowic w Shona. Chyba bylabym w stanie isc na ustepstwo i
rozmawiac z dziecmi po angielsku, ostatecznie szwagrowie nie sa na
tyle bliska rodzina, zeby z nimi spedzac mnostwo czasu. "

Straszny belkot z tego wyszedl. Mialo byc mniej wiecej tak:
Nie wyobrazam sobie sytuacji, w ktorej nie spotykamy sie z moja
rodzina, bo oni nie chca, zeby przy nich rozmawiac w Shona.
Wolalabym, zeby moj (przyszly) maz poszedl na ustepstwo i mowil
wtedy do dzieci po angielsku (ktory moi rodzice rozumieja), a
najlepiej byloby rodzinie wytlumaczyc, czemu mowimy w Shona i jakie
sa zasady OPOL. Jest kilka osob na forum, ktore opisywaly swoje
przejscia z rodzina i jak sie to podejscie zmienia. Po prostu
uwazam, ze odcinanie sie od rodziny jest dosc drastyczne.

[fabella]

Mój teść jest hiszpańskim Katalończykiem ale zawsze się tego
wstydził. Rozumiem, takie to były czasy i środowisko. Jednak mój
teść tego samego wymagał ode mnie. Chciałby żeby zapomniała swoją
polskość na rzecz Francji. I tak wychowywała swoje dzieci. A ja nie
chcę.
Moi szwagrowie są zwykłymi, francuskimi prostakami. Nie mówią w
żadnym obcym języku i wyzwali mnie od "prymitywnych Arabów z
przedmieść" bo uparcie zwracam się do dzieci po polsku. Dziwnie
zachowywali się szarpiąc je i pytając czemu tak dziwnie mówią z
mamusią. Nie będę skazywać maluchów na takie bezmyślne zachowanie
głupich panów. Noszą w sobie wstyd emigrancki ojca i tylko tyle.zNie
moja to sprawa. Gdy dzieci będą starsze będą umiały się same
obronić. Dlatego teraz wolę unikać tej mało miłej rodziny. Później
chłopcy sami wybiorą to co będą uważali za stosowne.

[nsc23]

No tak, to zmienia postac rzeczy. Szkoda, ze Wam sie tak trafilo...

a dlaczego sie wstydzi??

[rauxa]

Mieszkam w Katalonii, bardzo lubie ten kraj.. jego zmaltretowana
historie, znane mi jest z bliska niezrozumienie i wrogosc z jaka sie
spotykaja... za duzo skojarzen z Polska
dla mnie Katalonczyk to uosobienie dumy, sily przetrwania i walki
o swój jezyk i kulture.. nie ma tu miejsca na zaden wstyd..
mój maz jest Katalonczykiem a siedmiomiesieczny synek jest i bedzie
wychowywany w polskiej i katalonskiej kulturze.. jak dla mnie jedne
z najbogatszych i interesujacych na terenie Europy
pozdrów swojego tescia ode mnie



...quédate en el camino, ha llegado la noche para ti,
tal vez de madrugada nos veremos de nuevo...

[lulup_live]

Droga Fabello. Nie masz pojecia jak sie ciesze, ze natrafilam na
Ciebie. Boze, co za ulga wiedziec, ze sa ludzie, ktorzy mysla jak
ja.Mieszkam we Francji prawie od 4 lat.Moj maz jest Francuzem. Mam
dwie coreczki i chce , aby umialy nietylko mowic po polsku (moja
tesciowa twierdzi, ze to wystarczy),ale takze pisac i czytac w tym
jezyku. Czuje ogromna potrzebe przekazania moim dzieciom tego
wszystkiego, co wiem na temat Polski. Chce ,aby znaly dobrze moja
ojczyzne.Do dzieci zwracam sie zawsze po polsku, obojetnie gdzie
jestesmy i kto jest u nas w domu. Maz mowi do nich po francusku.
Chcialabym bardzo nawiazac kontakt z Toba. Z tego co rozumiem,
mieszkasz we Francji a ja szukam tutaj uparcie jakiejs bliskiej,
polskiej duszy.
Pozdrawiam serdecznie i licze, ze sie do mnie odezwiesz.
Podaje moj prywatny adres:
[e-mail]

[ojciecmarek]

Rzeczywiście ,zanim zabierze się głos, trzeba ,co najmniej dobrze
przeczytać i przemyśleć dyskutowany tekst.Oczywiście ta uwaga nie
jest konieczna,ale jej zapamiętanie wyjdzie tylko na zdrowie
adresatce.Bo kolejność zawsze powinna być taka - najpierw
myślimy,potem mówimy lub piszemy.Nigdy odwrotnie.
A teraz co do przypadku Fabelli.Otóż ,głowa rodziny,tata
rzeczywiście,jak najsumienniej "kontroluje" postępy swoich synków w
poznawaniu języka .Jak? Pytając - czy dobrze mówią po polsku?
Kraśnieje ,kiedy zgodnie z prawdą słyszy,że mówią
znakomicie.Recenzuje też ich postępy we francuskim.Bo po francusku
mówią znakomicie.Dla kogoś ,kto zna oba języki, frajdą jest
słuchanie twardego polskiego "r" ,kiedy mówią po polsku i
graserowanie we francuskim.Ich polscy koledzy ani przez chwilę nie
przypuszczaja,że np. na wakacjach mają do czynienia - z bądź co bądź-
cudzoziemcami ,zaś koledzy tamtejsi nie mają powodów,żeby widzieć
w nich przybyszów z innego kraju.Są to bowiem językowo rdzenni
Francuzi.Nie piszę tu o mentalite,bo to oddzielny, niezwykle
interesujący temat.
Ale może kto spytać po co o tym piszę ?Otóż zwłaszcza we
Francji,kraju wielkim,pięknym,z tradycjami nie jest wcale rzadkośćią
większy lub mniejszy dystans do cudzoziemców.Nie przybiera to jakiś
drastycznych form,w końcu nad Rodanem egalite nie jest pustym
dźwiękiem,jednakże takie sytuacje się zdarzają.W#śród dzieci też,a
może nawet czasem bardziej.Innymi słowy,skoro się tam żyje,
posługiwanie się językiem "miejscowym" to konieczność..A nawet
oczywista powinność .W końcu rodzina tam ma swoje korzenie.I tu
chapeau bas przed ojcem .Nie tylko nie
odczuwa,żadnej "marginalizacji" językowej,ale naprawdę bardzo
chce ,żeby jego synowie znali języki rodziców !Oprócz innych
języków np. angielskiego,który też już zaczynaja poznawać.Może
nsc23 nie wie ,jakim bogactwem jest znajomość języka obcego?
Odpowiem truizmem - wielkim.Dodam - Fabella rozmawia swobodnie w
czterech językach,a dobrze porozumiewa się w jeszcze dwóch.Czy można
się dziwić,że chce wpoić synkom co najmniej takie umiejętnośći?To
wymaga kolosalnej pracy!Także inteligencji.Dla kogoś kto lubi
łatwiznę to trudne,bardzo trudne do zrozumienia.Ale zaręczam ,tu
nie ma drogi na skróty.Może warto też wiedzieć,że w dzisiejszym
świecie - choćby po to ,aby go lepiej rozumieć - swoboda wypowiedzi
w różnych językach to podstawa.Kościół wie o tym od stuleci - jego
hierarchowie porozumiewają się bez kłopotu ,używając kilku języków.I
mamy przykłady fatalnej ksenofobii na szczytach państwa z
powodu...no właśnie,nieznajomości języków,ludzi etc.
Ambicje wobec dzieci !? To nic złego.Bez ukazywania dobrych
celów,czasem dyscyplinowania, aby te cele osiągnąć,nie da się
osiągnąć dobrych wyników wychowawczych.A przecież wychowanie dzieci
to za każdym razem eksperyment rodzicielski.Nie można niczego
powtórzyć,skopiować,to niemożliwe.I niepotrzebne.Czy dzieje się to
przy rezygnacji z zainteresowań.Nie!Akurat w przypadku Fabelli po
stokroć nie.Odsyłam nsc23 nie tylko do "mojej Francji",także do
blogu poetyckiego czy fotograficznego.I życzę nsc23 - jeśli to
możliwe,podobnych wynikóww.Myślę,że jej rodzice też mieli ambicje co
swej córki.Inna sprawa,czy się to udało!?

[nsc23]

> Rzeczywiście ,zanim zabierze się głos, trzeba ,co najmniej dobrze
> przeczytać i przemyśleć dyskutowany tekst.Oczywiście ta uwaga nie
> jest konieczna,ale jej zapamiętanie wyjdzie tylko na zdrowie
> adresatce.Bo kolejność zawsze powinna być taka - najpierw
> myślimy,potem mówimy lub piszemy.Nigdy odwrotnie.

Dodalabym jeszcze, ze nalezy przeczytac dyskusje do konca, zanim sie
w nia wtraci. Ponizej Fabelle mi wyjasnila swoja sytuacje, trudno
sie ustosunkowac do kilkuzdaniowej wypowiedzi, stad moje pytania.
Chcialam sie po prostu dowiedziec, czy takie wyrzeczenia sa
konieczne przy wielojezykowym wychowaniu. Jak sie okazuje (tez
ponizej) niekoniecznie.

>Może nsc23 nie wie ,jakim bogactwem jest znajomość języka obcego?

Moze nie wyciagajmy pochopnych wnioskow? Moze nsc23 poczatkowo tez
byla wychowywana dwujezycznie, ale jej mama postawila na prace
zawodowa, bo nie mogla sobie pozwolic na jej porzucenie i moze nsc23
jest mamie za to wdzieczna, bo podstawy angielskiego poznala jako
male dziecko, w zwiazku z czym nigdy nie miala problemow z tym
jezykiem? Moze malo kto w miejscu zamieszkania nsc23 wie, ze nsc23
nie jest autochtonka, dopoki nie zobaczy imienia i nazwiska?

> Ambicje wobec dzieci !? To nic złego.Bez ukazywania dobrych
> celów,czasem dyscyplinowania, aby te cele osiągnąć,nie da się
> osiągnąć dobrych wyników wychowawczych

Owszem, ale jest taka cienka linia miedzy ambicja a poddawaniem
dzieci nadmiernej presji. Nie twierdze, ze autorka ja przekroczyla,
bo jak juz powiedzialam, tekst jest krotki i tylko na jego podstawie
moge wyciagac wnioski. Po prostu balabym sie, ze dzieci sie
zniecheca, jezeli bedziemy od nich za duzo wymagac.

> Myślę,że jej rodzice też mieli ambicje co
> swej córki.Inna sprawa,czy się to udało!?

Po pierwsze, nie Tobie to oceniac. Po drugie mysle, ze z nawiazka.
Nsc23 jako siedemnastolatka wyemigrowala w celach edukacyjnych do
renomowanego miedzynarodowego liceum (najpierw sama sobie zalatwila
szkole i stypendium, zeby nie bylo, ze nsc23 dostala wszystko od
rodzicow na talerzu). Obecnie uczy sie na renomowanym uniwersytecie.
Mysle, ze rodzice nsc23 sa z niej zadowoleni, a na pewno dumni,
czego nie omieszkaja podkreslac raz na jakis czas.

Spotykam sie na co dzien z ludzmi wychowanymi wielojezykowo i
wielokulturowo i pierwszy raz spotykam sie z takim modelem rodziny,
stad wzbudzilo to moje zainteresowanie.

[ga_lapagos]

Witam wszystkich !

Interesuje mnie ten temat bo sama pochodze z wielojezykowej rodziny.

Moja mama jest Polka, a tata Kubanczykiem. Urodzilam sie na Ukrainie i jako bobas wyladowalam na Kubie. Moi rodzice na poczatku porozumiewali sie po rosyjsku, potem mama nauczyla sie hiszpanskiego. Moim pierwszym jezykiem jest hiszpanski. Mama opowiadala mi, ze starala sie nauczyc mnie polskiego na Kubie, ale niestety nie miala zadnych ksiazek, tv, a nawet polskich kolezanek, sama ciezko pracowala. A ja ( jak to w systemie kubanskim) spedzalam dzien od 8ej rano do 17ej w szkole. Nie mowilam wiec po polsku. Czy mam za zle mojej mamie to, ze wybrala swoja kariere a nie nauczenie nas jezyka? Hehe absolutnie nie. Urodzila mnie bardzo wczesniej (24 lata), potem dzieci przybywalo, a jej kariera sie rozwijala. Mowie: brawo mamusiu!

Potem przyjechalismy do Polski , mialam 10 lat, moja mlodsza siostra 4. Nauczylam sie polskiego tak, ze po roku bylam piatkowa uczennica bez sladow obcego akcentu.

W naszym polskim domu mowi sie po hiszpansku, jemy kubanska kuchnie i tanczymy salse, wszyscy. Moze dlatego ze Kube mamy gleboko w sercu, tak , mama tez. Gdy mamy gosci mowimy po polsku, choc do taty jakos nie potrafie. Nasz padre nauczyl sie polskiego , nadal ma dosc silny accent, ale pracuje w Polsce i swietnie sobie radzi w europejskiej rzeczywistosci.

Ja dzis mieszkam we Francji z moim chlopakiem-Francuzem. Mowie do niego po polsku i po hiszpansku. Sama jestem tlumaczem i mowie 6-oma jezykami. Wciaz ucze sie nowych gdyz zbliza mnie to do ludzi. Moj dom jest pelen przyjaciol zewszad. Sama uwazam sie za czlowieka bez ziemi. Niektorzy mowia , ze jestem przez to biedniejsza od innych. Mam w sercu biale piaski Kuby, zielone wzgorza Polski, kamieniste wybrzeza Hiszpanii i tyle tyle nieograniczonych horyzontow.

Fabella, obie dzielimy los emigrantek i wielokultorowsci, mam jednak wrazenie, ze Ty tak bardzo chcesz zachowac swoja polskosc, ze dzielisz swiat na : My i Oni. Czesto podkreslasz, ze czujesz sie lepsza matka od Francuzek, ze jestes lepsza kobieta. A moim zdaniem najpiekniejszym aspektem mieszania jezykow i kultur jest swiadomosc tego, ze nie ma ludzi lepszych czy gorszych bo pochodza z tego czy innego kraju, fakt , ze sztuczne granice nie powinny dzielic serc. Bo jestesmy wszyscy ludzmi troszke zlymi, troszke dobrymi, ale w kazdym kraju i na kazdym kontynencie jestesmy tacy sami.

Pozdrawiam serdecznie



Galapagos

wrednygalapagos.blox.pl/html

[fabella]

Droga Galapagos!
Nie czuję się lepszą matką ale inną od większości Francuzek!!!
Spędziłam prawie całe życie poza Polską. Tylko we Francji widzę
zimne zachowania kobiet z jakimi, nie spotykałam się tak masowo w
innych krajach. Nie przeszkadzało mi to do momentu, kiedy urodziłam
własne dzieci.Gdy zostawiłam po raz pierwszy, na parę minut, mojego
niemowlaka z moją teściową. Po powrocie dziecko zanosiło się od
płaczu w łózeczku a ona rozwiązytwała krzyżowkę uznając, że nie
należy rozpuszczać dzieci. Wtedy zrozumniałam, że nigdy nie będę
taka jak ona i wiele, bardzo wiele matek we Francji.
Powracając do tematu wielojęzyczności. Żeby dzieci miały tak idealny
akcent, nie mieszały i równie dobrze mówiły w obu językach nie ma
innej możliwości jak maksymalne poświęcanie temu uwagi.Zwłaszcza ,
że nie planuję powrotu do Polski. Wspaniale,że Galapagos mówisz w
tylu językach. Ja również mówię swobodnie w pięciu"narzeczach".
Jednak sprawiło to życie. Nie wiem jakie będą mieli moi chłopcy.
Dzisiaj jednak są mali ale mają jedno serce w którym mieści się
Polska i Francja. Należą do tych dwóch narodów. Wspaniałych narodów
i wszystkiego co za tym niesie ta przynależność. We Francji czuję
się dobrze. Nie krytykuję wyboru pracujących matek. Ja dokonałam
innego na okres wczesnego dzieciństwa moich krasnali. Nie lubię
jednak macierzyństwa po francusku. W końcu jestem Polką .Mimo mojego
cygańskiego życia zawsze się nią czułam. Właściwie najbardziej to
Warszawianką. I nie widzę w tym niz złego. Potrzebuję mieć te
korzenie żeby móc wszędzie dobrze się czuć. Ale to już inna
historia, inny temat do dyskusji.

[ga_lapagos]

Fabella,

Dlatego uwazam, ze duzo nas laczy, obie mieszkamy we Francji, obie jestesmy wyksztalconymi wrazliwymi kobietami. Ty jestes matka, ja nie. To ze kazdego dnia walczysz o polskosc twoich dzieci jest dobre. Chcialam tylko pokazac na moim przykladzie, ze kazdy znajdzie swoja droge. Jesli twoje dzieci dorosna i odejda od polskoci to bedzie ich wybor, rownie dobrze moga zadecydowac o tym, zeby zamieszkac na stale w Polsce.

Chodzi mi o to zeby nie mijac sie z celem, nie nastawiac ich przeciwko Francuzom. Nie mowie, ze to robisz, nie zrozum mnie zle. Po prostu po kilku twoich tekstach mam wrazenie , ze zamykasz siebie i dzieci na wplywy francuskie. Ale co mozna wniesc po paru zdaniach ?

Uwazam, ze wielkim sukcesem moich rodzicow jest fakt, ze sami uwielbiaja wzajemnie swoja kulture i nigdy ich nie porownuja mowiac: Polacy sa tacy a Kubanczycy owacy. Nigdy nie porownywano narodowosci. Dlaczego? Bo nasze geny sie pomieszaly i teraz jestesmy jednym. Tata mowi, ze jakby przyszla wojna to umarlby za Polske, bo to jego ojczyzna. Mama mowi, ze chcialaby zostac pochowana pod kubanska palma.

Kiedy bede miala dziecko chcialabym zeby mowilo jezykami swoich dziadkow, swojego ojca i naprawde jeszcze nie mam pomyslu jak sie za to zabiore dlatego przypatruje sie innym nowoczesnym, wielokulturowym rodzinom.

Pozdrawiam serdecznie


Galapagos

wrednygalapagos.blox.pl/html

[fabella]

NIGDY nie nastawiałam dzieci przeciwko Francuzom!!!! Przeciez One
sami nimi są. Ich ojciec a mój mąż też, a ja sama jestem Polką i
Holenderką. )Wychowana byłam w kulcie francuskiej kultury,
historii i języka. Jakże mogłabym wychowywać dzieci w nienawiści do
Francji? Na blogu często piszę krytycznie iż nie rozumiem się z
kobietami, tutaj. Zobaczysz będziesz matką i możliwe,że będziesz się
dziwiła jak ja. Pewne rzeczy dostrzegałam dopiero w ciąży!! )
Piszę "głośno" to, co inni często myślą. Tak, jestem inna, czy to
przez pochodzenie, czy temperament...nie wiem. Mało mam wspólnego z
krzyczacymi matkami, pochmurnymi, wyniosłymi minami lyońskich
kobiet. Tam w Perpignan to inna Francja droga Galapagos. Znam
dobrze. Ale w Lyonie panują inne kody zachowań. Oni sami o tym
mówią. A ja się śmieję zawsze zbyt głośno, mówię to co myślę i
jeszcze ubieram jakoś zbyt kobieco . Dzieci uczę tak samo o Francji
jak i o Polsce, kultywujemy tradycje obu krajów z tym samym
zaangażowaniem. Źle mnie zrozumiałaś Galapagos. To co piszę na blogu
nie jest sprawą moich dzieci. Tylko takie babskie opowieści z duszy
przepisane. Dzieciaki nie słyszą mojego gderania na lodowaty
temperament innych mamuś.

[cx3200]

Wydaja mi sie, ze poswiecanie wlasnej kariery, wakacji, pracy, etc. nie jest
nieodzowne do wychowania w dwujezycznosci. Znam kilka swietnych przykladow,
ktore nie potwierdzaja wizji Fabelli.
Rodzice musza konsekwentnie przestrzegac regul mowienia w danym jezyku.
Niewazne, czy sa aktywni zawodowo.
Moi znajomi, (ojciec Francuz, matka Polka)bedacy oboje naukowcami (wiadomo, z
czym wiaze sie taka praca - konferencje, seminaria, wyjazdy, etc.)maja dwoje
dzieci doskonale mowiacych w dwoch jezykach. Zadne z rodzicow nie porzucilo
kariery, wrecz przeciwnie. Zreszta wpajali od malego swoim dzieciom zamilowanie
do pracy, jako ogromnej wartosci.
"Metodologia" nauczania byla bardzo prosta, matka zwracala sie do dzieci
wylacznie w jezyku polskim, ojciec we francuskim (poza sytuacjami, w ktorych
jezyk francuski byl jezykiem dominujacym, np. w czasie spotkan
rodzinnych,towarzyskich etc.).Czasem mowienie w obcym jezyku w obecnosci osob,
ktore tego jezyka nie rozumieja moze byc postrzegane jako zachowanie niegrzeczne.
Nie zgadzam sie rowniez z tym, ze Francja jest zamknieta na wielojezycznosc. Co
to w ogole oznacza? W moim srodowisku i posrod moich znajomych ( Francuzow i
nie tylko)wszyscy sa zgodni co do tego, ze wladanie kilkoma jezykami stanowi
ogromne bogactwo i jest wspaniala szansa.

[abelha]

Fabella opisala swoj sposob na dwujezycznosc.
Da sie wywnioskowac z tekstu, ze tworza z mezem i synami szczesliwa
rodzine. Jakos nie zauwazylam zeby sie uskarzala, ze sie poswieca
dzieciom, rezygnacja z pracy zawodowej to jej swiadomy wybor.

Moze troche wiecej tolerancji?

[fabella]

Dziękuję za zrozumienie

[gosiash]

ja sie przyznam, ze czesto jak czytam to forum to mam wrazenie, ze
wiekszosc wypowiadajacych sie osob nalezy do frakcji: 'Tylko metoda
OPOL jest wlasciwa! Jezeli zlamiesz zasady i odezwiesz sie do
dziecka w jezyku innym niz polski, to ono juz nigdy nie nauczy sie
mowic po polsku!!!!'
Ja mam dwojke malych dzieci, wiec moze nie mam wyksztalconego
instyntku macierzynskiego, moze jestem leniwa, moze jestem glupia,
itd. Wierze natomiast w inteligencje i duze zdolnosci malych dzieci.
Nie wiem jak jest we Francji, ale tez przeciez nie lezy na koncu
swiata, tylko calkiem blisko jezeli o Polske chodzi. Ja mam to
szczescie, ze mieszkam w Anglii, gdzie jest cala masa Polakow i
czesto jezdze do Polski. Tak jestem wyrodna matka i mieszam jezyki.
I wiecie co moja 3,5 letnia corka coraz lepiej mowi w obydwu
jezykach. Jeszcze dziecinnie i czasami trudno ja zrozumiec,
zwlaszcza jak nie ma pewnosci czy mowi po polsku, czy po
angielsku , ale mowi coraz wiecej (wlasciwie czasami az za
duzo ). A po ostatnich wakacjach w Polsce, to ja bardziej mieszam
jezyki niz ona. Zauwazylam, ze do mnie zwraca sie glownie po polsku,
rzadko jej sie zdarza mowic do mnie po angielsku.
Wiec do wszystkich 'okropnych' matek: Nie przejmujcie sie, Wasze
dzieci tez sie naucza polskiego, jak tylko beda mialy czesty kontakt.
Nie chce nikogo obrazic, ale ten tekst o nauce polskiego dzieci we
Francji ja tez odbieram jako wyegzaltowany. No a niestety jak sie
cos umieszcza w internecie to trzeba sie liczyc z tym, ze ludzie
beda czytac i komentowac. Zwlaszcza, ze mialas pecha i bachula_gr
polecila nam ten tekst tutaj, wiec tym bardziej reka swierzbi zeby
przedstawic swoje zdanie w temacie.
Jeszcze tylko dodam, ze jakos tak nie spodobalo mi sie
okreslenie 'prosci ludzie' w negatywnym kontekscie. Moze zle
odczytuje 'prosci', ale dla mnie ludzie 'prosci' to po prostu 'nie
wyksztalceni', a nie 'glupi', a mam wrazenie, ze w takim kontekscie
uzylas tego okreslenia.

[ojciecmarek]

A oto jeszcze jeden sposón na wielojęzyczność dzieci - metoda
naturalna.Niech dzieciaki mówią ,jak chcą.Ja nazwałbym tę "metodę" -
na leniucha.Po co się wysilać,pracować nad ładnym językiem,a raczej
dwoma i następnymi językami,kiedy można to robić bez wysiłku.Idąc
dalej - po co dbać o kulturę bycia dzieci skoro i tak w końcu nauczą
sie przecież jakoś jeść,siedzieć,mówić,zachowywać.J a k o ś!
Dla nieco bardziej ambitnych-sposób nie do przyjęcia.Sprawa
bowiem w tym - a jest to rzecz ważna - iżby znajomość języka była
perfekcyjna,doskonała,bez obcych naleciałości.Takie rzeczy się
zdarzają.Wystarczy posłuchać np. prof.Z.Brzezińskiego.Kto by
pomyślał,że prawie całe jego życie przebiegło w USA.?!Jakże przy nim
śmiesznie wyglądają rodacy,którzy np. po 4 latach pobytu poza Polską
mówią ,jak "dobrry Polak z Ameryka" z charakterystycznymi przerwami,
na przypomnienie sobie słowa po polsku.
Kiedyś,bardzo dawno temu,osoby zamożne angażowały cudzoziemskie
bony.Tak wychowane dzieci ,jako ludzie dorośli,świetnie posługiwali
się językami obcymi.Piszę o tym m.in.dlatego,że słowo bona już nic w
języku polskim nie znaczy i nikt go nie zna.Zresztą podobnie jak
wiele innych słów,których np. inteligentom nie trzeba było
tłumaczyć,a ludziom prostym - tak.Cokolwiek miało by znaczyc
określenie"człowiek prosty".Ale to już temat na inną dyskusję.

[nsc23]

Ojciecmarku,
Czy w takim razie jedyna dopuszczalna metoda wychowania dzieci
wielojezycznych jest OPOL, bo inaczej jest sie leniwym? Czyli od
urodzenia od dzieci mozna tylko i wylacznie wymagac? Nie daj Boze,
zeby czasem mialy troche czasu na zabawe - cale zycie maja sie uczyc
i zapieprzac, zeby spelnic oczekiwania swoich rodzicow...
Wiesz co? Ciesze sie, ze moja mama mnie tak nie wychowywala, bo
dzieki temu mialam w zyciu czas i na zabawe i na nauke i sama
decydowalam, co chce robic.

Idąc
> dalej - po co dbać o kulturę bycia dzieci skoro i tak w końcu
nauczą
> sie przecież jakoś jeść,siedzieć,mówić,zachowywać

Nie no, pewnie, o wiele lepiej dziecko juz od urodzenia ustawiac i
tresowac. Wtedy na cale zycie sobie te lekcje zapamieta.

Dla nieco bardziej ambitnych-sposób nie do przyjęcia

Dlaczego? Moja mama jest osoba bardzo ambitna, a nigdy nie tresowala
mnie pod zadnym wzgledem. To, co Ty opisujesz w swoich postach ja
traktuje jak tresure, bo wychowanie to to nie jest.

Sprawa
> bowiem w tym - a jest to rzecz ważna - iżby znajomość języka była
> perfekcyjna,doskonała,bez obcych naleciałości.

Rozumiem, ze wedlug Ciebie, tylko OPOL gwarantuje takie rezultaty? N
coz, mylisz sie.

Wydawalo mi sie, ze bycie z rodziny wielojezycznej, czesto
wielokulturowej, otwiera czlowieka, sprawia, ze jest bardziej
tolerancyjny i wrazliwy na innych. Bardzo sie mylilam jak widac.

[ojciecmarek]

A jednak ponownie zalecam czytanie ze zrozumieniem.Z moich
komentarzy nie może wynikać,że jedynie OPOL jest jedyną metodą
nauczania,zaś dzieci trzeba pozbawić możliwości zabawy,zabrać im
czas dla siebie itd.Zresztą nie o OPOL tu chodzi.Mówimy o pewnej
filozofii życia.I tu oczywiście nsc23 ma rację,kiedy
uważa ,że "tresowanie" lub nakładania na dziecko zbyt wielu ciężarów
nie jest dopuszczalne.Tylko ani Fabella ,ani ja nic takiego nie
propagujemy.Rzeczą zupełnie inną jest ocena - co jest "tresurą" a co
wychowaniem.Bo dla jednych zwracanie uwagi na konieczność stsowania
zwrotów grzecznościowych jest właśnie trudną do wytrzymania
tresurą ,a dla innych to wpajanie element starannego wychowania.Dla
jednych umiejętność np.właściwego zachowania sie przy stole to
zbędny obowiązek i niewyobrażalna tortura,dla innych normalna kolej
rzeczy w procesie edukacji.Jedni noszą brudne buty i wymięte spodnie
nawet po osiągnięciu wyżyn władzy państwowej ,a inni zawsze są
schludni,eleganccy a może nawet wytworni.Podobnie z zachowaniem
wszelkich form towarzyskich .Tak samo ze znajomością języków.Gdy
rodzice zwracają uwagę na staranność wypowiadania się w języku
ojczystym jest duże prawdopodobieństwo,że ich dobrze formułujące
zdania dzieci, nie będą przez innych traktowani ,jak
parweniusze.Można by o tym jeszcze długo.To co jedni traktują jako
kanon życiowy,na to inni wzruszą ramionami.
I żeby było jasne. Nie daję wskazówek ,jak należy wychowywać
dzieci .Nie interesuje mnie też poziom intelektualny
nsc23.Przedstawiając swoje poglądy na niektóre aspekty życia ,
przywołuję już sprawdzone wzorce przynoszące dobre rezultaty. W
każdej sferze życia.Ale nie ma obowiązku stosować wysokich
standardów.W końcu powszechna bylejakość pozwala też dobrze żyć.A
przynajmniej mieć o sobie dobre wyobrażenie.

[fabella]

Zgadzam się z każdym słowem ))

[almamag]

z taką postawa trudno dyskutować, przebija z niej poczucie wyższości wobec tych
"leniwych"

moja metoda jest z założenia "leniwa" przemyślana i celowa, OPOL w pewnych
sytuacjach uważam za zbyt trudna emocjonalnie dla dziecka (pisałam już o tym w
innym wątku)

co do trudności językowych po kilku latach pobytu w innym kraju, zależą one od
jednostkowej nazwijmy to elastyczności językowej i u niektórych osób
przestawianie się z języka na język może być bardzo trudne, znam osoby które po
kilku godzinach zupełnie nieświadomie "przejmują" akcent swojego rozmówcy
zawsze jest to sprawa indywidualnej podatności, zdolności, elastyczności i nie
wydawanie na tej podstawie sądów o kimkolwiek to duże nadużycie

napisałeś:
Kiedyś,bardzo dawno temu,osoby zamożne angażowały cudzoziemskie
> bony.Tak wychowane dzieci ,jako ludzie dorośli,świetnie posługiwali
> się językami obcymi.Piszę o tym m.in.dlatego,że słowo bona już nic w
> języku polskim nie znaczy i nikt go nie zna.Zresztą podobnie jak
> wiele innych słów,których np. inteligentom nie trzeba było
> tłumaczyć,a ludziom prostym - tak.

gratuluję poczucia wyższości i znajomości słów nikomu nieznanych a przede
wszystkim doskonałego rozeznania w możliwościach intelektualnych innych ludzi

[budzi-czek]

A w jakiej kulturze i jezyku ojciecmarek wychowuje dzieci ,ze tak pewnie swoje rady rozdziela?

[jan.kran]

gosiash napisała:

> ja sie przyznam, ze czesto jak czytam to forum to mam wrazenie, ze
> wiekszosc wypowiadajacych sie osob nalezy do frakcji: 'Tylko
metoda
> OPOL jest wlasciwa! Jezeli zlamiesz zasady i odezwiesz sie do
> dziecka w jezyku innym niz polski, to ono juz nigdy nie nauczy sie
> mowic po polsku!!!!'

-------> Tekst Fabelli wydrukowalam i przeczytam dokladnie oraz sie
ustosunkuje.
Natomiast pozwole sobie polemizowac z tym co napisalas powyzej.
Ja przeczytalam wszystki posty na tym forum oraz sama mam dwwoje
dzieci juz doroslych i wielojezycznych.
Niedawno otworzylam watek "Tolerancja " wlasnie dla osob ktore nie
chce czy nie moga uzywac OPOL albo wielojezycznosc nie jest dla nich
priorytetem.
To forum jet otwarte zarowno dla zagorzalych zwolennikow absolutnej
wielojezycznosci jak i tych ktorzy maja watpliwosci , pytania.
Bardzo nam adminom tego forum < jestem pewna ze pisze rowniez w
imieniu Risando > zalezy na stworzeniu mozliwosci miejsca
konstruktywnej dyskusji dla wszystkich.
Jedna z aktywnych uczestniczek jest Baania ktora niedawno napisala
bardzo ciekawy post o swoim stosunku do wielojezycznosci. Wcale nie
jest tak bardzo zainteresowana tym zeby Jej dzieci byly idealnie
dwujezyczne
Kran

[cx3200]

Abdelha: Alez ja wcale nie twierdze, ze Fabella jest nieszczesliwa!Ani, ze jej
wybor nie byl swiadomy!
Wedlug mnie rezygnowanie z pracy, jak i z innych bardzo waznych w zyciu kobiety
rzeczy (Fabella sama o tym pisze: " Zrezygnowałam z pracy, z czasu wolnego,
zrezygnowałam z całych wakacji pod palmami, zrezygnowałam wygodnego mówienia w
jednym języku jak i bycia społecznie korekt w kraju gdzie panuje hegemonia
francusko-językowa. Zrezygnowałam z wielu zainteresowań, więcej pieniędzy i
poświęciłam cały swój czas, zainteresowania, ale ile radości w zamian" ) nie
jest konieczne do wychowania w dwujezycznosci.
Nie wydaje mi sie tez normalne poswiecanie "calego swojego czasu,
zainteresowan" dla idealu, jakim jest wychowanie dwujezycznego, czy tez
wielojezycznego dziecka. No, ale to moja opinia.
Kazdy dokonuje wyborow w zyciu, ale nie oznacza to, ze jedynie one sa sluszne i
musza byc aprobowane przez innych. Jak juz pisalam, znam przyklady wielu
wspanialych pracujacych kobiet, ktorych dzieci wladaja dwoma, a nawet trzema
jezykami.Poswiecaja na polski czas wolny, po pracy, przed praca, a nawet w
czasie pracy (np.rozmawiajac po polsku przez telefon, zaznaczam, ze zadna z nich
nie miala z tego powodu problemow, pije tu oczywiscie do wizerunku Francji,
jako "hegemonii francusko-jezykowej"), w soboty czy niedziele,na urlopach, na
wakacjach, nawet tych pod palmami...

à propos metod: OPOL rzeczywiscie funkcjonuje, ale nie oznacza to, ze nalezy
trzymac sie rygorystycznie jej zasad. Bardziej elastyczne podejscie do tej
metody jest chyba calkiem dopuszczalne.

[simonkapl]

Super arytkul i tak bardzo mi bliski, bo mieszkam we Francji.

[jan.kran]

Ojczemarku dziekuje za mile slowa ale chcialam sprostowac Forum
nie bylo moim pomyslem , powstalo z koniecznosci . Bylo kiedys
forum o dzieciach dwujezycznych ktore przestalo istniec , powwdem
byla spora nietolerancja jednej zosob piszacych na nim.
Poniewaz uczestnicy tamtego forum potrzebowali miejsca zeby sie
spotkac i podyskutowac otworzylam forum o troche szerszym
spektrum , o wielojezycznosci ale tez z mysla ze moga byc poruszane
tematy poboczne.
Risando jest wspoladminem i ma ogromny udzial w tym ze to forum zyje
i sie rozwija
Chcialabym zebyscie z Fabella byli czestymi tu goscmi. Ciesze sie
zreszta z kazdego glosu , z kazdego punktu widzenia.
Dyskusja na tym watku rozwinelo sie dosc goraco co uwazam za
naturalne.
Pisze na portalu GW piec i jest kilka dyzurnych tematow ktore na
100 % powoduje wiele wpisow , zarliwe dyskusje i okopanie sie na
swoich pozycjach . Jednym z nich jest z pewnoscia podejscie do
wychowania dzieci))
Pozdrawiam
Urszula

[alexine13]

I ja pod ogromnym wrazeniem .Mieszkam pod Lyonem i wszysko to o czym
pisze Fabella

[fabella]

Dziękuję Ci bardzo. Jeżeli jednak mieszkasz pod Lyonem to czemu się
nie poznać? Mój adres e-mailowy jest na stronie bloga. Napisz do
mnie. Może fajnie byłoby się poznać?!))

[alexine13]

I ja pod ogromnym wrazeniem. Mieszkam pod Lyonem i to o czym pisze
Fabella nie jest mi obce , rozumiem i w pelni sie zgadzam . Moje
szere gratulacje Fabello ,wykonujesz kawal dobrej roboty. Ja do
mojej coreczki mowie wylacznie w jezyku polskim ,bo ta metoda
przynosi u nas najlepsze efekty. Dyscyplina i konsekwencja niezbedna
przy nauce jezyka dotyczy wylacznie mnie osobiscie ,bo moje dziecko
(a nie watpie , ze twoje dzieci Fabello rowniez)spedza cale dnie na
zabawie i jej wsio rowno czy to polski czy francuski , ma byc
wesolo ,zabawnie , ciekawie. Cala wiec praca spada na mnie a moje
dziecie w tym uczestniczy w sposob jak najbardziej naturalny i
jeszcze prosi o wiecej. Serdeczne pozdrowienia dla Ciebie
Fabello ,Twoje metody wychowawcze sluza mi za niedoscigniony wzor.

[jan.kran]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=37229&w=68554404&wv.x=1&a=69058599

Tu jest wypowiedz Baani wlasnie na watku "Tolerancja"
Pozdrawiam
Kran

[jan.kran]

Przeczytalam uwaznie wypowiedz Fabelli i Wasze wypowiedzi
Bardzo sie ciesz ze powstala tak zagorzala dyskusja
Ja czesciowo w wypowiedzi Fabelli widze siebie choc to co Ona robi
celowo i namyslem ja robilam na slepo i intuicyjnie.
Ponad 20 lat zycia na codzien z dziecmi wielojezycznymi nauczylo
mnie jednego : w wychowaniu wielojezycznym nie ma lekko oraz nie
istnieja proste schematy. Poza tym osoby ktore z roznych wzgledow
nie spelniaja wymogow wychowania wielojezycznego czuja sie czesto
atakowane przez tych ktorzy sa Apostolami Wielojezycznosci tak jak
ja , Fabella i niektorzy uczestnicy tego forum
Fabella opisal to co jest oprocz OPOL podstawa do tego zeby nasze
dzieci byly naprawde wielojezyczne : przekazanie im nie tylko
jezyka ale rowniez kultury i historii naszego kraju.

Moja corka nauczyla sie norweskiego majac 12 lat , ma norweska
mature , zna dobrze literature i historie oraz dzien codzienny
Norwegii. Jednak nie ma zwiazkow emocjonalnych ani rodzinnych z tym
krajem . Powiedziala mi kiedys ze wnorweskim brakuje Jej tych
pierwszych dwunastu lat: dzieciecych programow w TV , rymowanek
dzieciecych , ksiazek dla dzieci. Natomiast po polsku i niemiecku ma
te czesc jezyka i tozsamosci.
Bardzo podobalo mi sie to co napisala Galapagos:

### A moim zdaniem najpiekniejszym aspektem mieszania jezykow i
kultur jest swiadomosc tego, ze nie ma ludzi lepszych czy gorszych
bo pochodza z tego czy innego kraju, fakt , ze sztuczne granice nie
powinny dzielic serc. Bo jestesmy wszyscy ludzmi troszke zlymi,
troszke dobrymi, ale w kazdym kraju i na kazdym kontynencie jestesmy
tacy sami.

Zastanawiam sie czy to jest tak jak nsc 23 napisala ze cale zycie
Fabelli jest wywrocone do gory nogami pod dyktando dwujezycznosci
dzieci.
Nie wiem czy aktywne i sensowne wychowywanie dzieci to wywrocenie
zycia na opak. Moze tak ? Ja dzialalam i dzialam jak dobrze
zaprogramowana maszyna < teraz juz jest troche spokojniej >
Z uporem slonia poprawialam polski moich dzieci i po pewnym czasie
bylo to juz tak automatyczne ze poprawialam wszystkich nawet
PolakowPP Plewilam nalecialosci germanskie, staralam sie
przekazywac im polska kulture i patriotyzm.
Juniora to interesowalo mniej wiec nie nalegalam ale wie kto to
Piast Kolodziej , Bolek i Lolek oraz Marek Grechuta i jeszcze pare
innych
Mloda miala zaiteresowanie wiec dzieki mnie a potem juz sobie ma
spora wiedze.
c.d.n
Kran

[jan.kran]

Jeszcze raz chcialam zacytowac Galapagos:

### Chcialam tylko pokazac na moim przykladzie, ze kazdy znajdzie
swoja droge. Jesli twoje dzieci dorosna i odejda od polskoci to
bedzie ich wybor, rownie dobrze moga zadecydowac o tym, zeby
zamieszkac na stale w Polsce.

-----> Ja uwazam ze nigdy nie znamy swoich losow. Kiedy moje dzieci
sie urodzily mialam szlaban na przyjazd do kraju , liczylam sie z
tym ze na bardzo dlugo < skonczylo sie na siedmiu latach >.
Nie wiedzialam czy i kiedy moje dzieci odwiedza PL a mysl ze tam
zamieszkaja byla kompletna abstrakcja.
Moze uczac moje dzieci polskiego mialam przed oczyma dzieci polskich
emigrantow w Paryzu < kiedy ich poznalam byli doroslymi ludzmi >
ktorzy mowili po polsku pieknie , tak jakbym zyczyla sobie zeby
mowili wszyscy Polacy a zwlaszcza dzisiejsi polscy dziennikarze ...

Nie mialam jeszcze wtedy dzieci ale poczulam taki podziw i szacunek
dla kontynuowania polskich tradycji i patriotyzmu ze bardzo staralm
sie wychowac moje dzieci podobnie.'

Odnosze sie jeszcze do wypowiedzi ojcamarka:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=37229&w=69955098&wv.x=1&a=70025439


i odpowiedzi nsc23:


forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=37229&w=69955098&wv.x=1&a=70026613


Powiem tak: ja uwazam ze jedyna metoda zeby dzieci NAPRAWDE byly
wielojezyczne jest OPOL lub mL@H. Ja szybko przelecialam w myslach
siedem zaprzyjaznionych rodzin z dziecmi wieku 17 - 21 lat , znam
wszystkie dzieci od pieluch. W trzech rodzinach gdzie nie byl
stosowany OPOL dzieci mowia i rozumieja po polsku ale nie sa
dwujezyczne . Polski jest dla nich wyuczonym jezykiem obcym.
W pozostalych czterch rodzinach dzieci sa idealnie dwujezyczne.

Opowiem Wam kiedy po raz pierwszy zrozumialam na czym polega
dwujezycznosc. Moja corka mial w wieku osmiu lat przedstawic swoja
ulubiona ksiazke . posiadalismy ja tylko w jezyku polskim
< Mikolajek , Sempé i Goscinny >.
Wybrala jedno opowiadanie i poprosilam zeby mi je strescila po
niemiecku . A Ona przetlumaczyla ad hoc , na zywca.
Budowa zdan po polsku i niemiecku jest kompletnie odmienna.
Ona czytala po cichu zdanie po polsku i przekazywala po niemiecku.
Nie patrzyla na pojedyncze slowa , kojarzyla od razu cale zdanie po
polsku i cale po niemiecku.
Widzialam niemalze jak z jednej strony mozgu wchodzi jej tekst
polski a z drugiej wychodzi niemiecki
Ja ktora spedzilam lata na studiowaniau i nauce oraz nauczaniu
jezykow patrzylam na moja osmioletnia corke z duma i lekkim
oszolomieniem.
Oplacily sie lata szarpania z Nia o poprawny polski i nie mowienie
do mnie po niemiecku , niekonczace sie dyskusje z przedszkolem ,
szkola , czescia polskiej rodziny , niemieckimi znajomymi.


Nie twierdze ze kazdy MUSI wychowac dzieci wielojezycznie. Ale kazdy
kto chce to zrobic PORZADNIE ma przed soba krew , pot i lzy))
Oraz tez sporo frajdy



Kran Egzaltowany

[simonkapl]

A ja sie boje.
Bartek ma 18 mieisecy, licze, ze bedzie dwujezyczny i robimy wszystko w tym
kierunku.Pierwsze slwoa wymawia po polsku, rozumie w obu jezykach.A ja sie boje
jednego: przedszkola , szkoly, na rodzine to juz anwet uwagi nie
zwracam.Przeprowadzam sie za tydzien na wies, mentalnosc jest tam dosc
specyficzna, jak rowniez nastawienie do cudzoziemcow.Czy Bartkowi nie podetna
skrzydel w szkole?Boje sie zwyczajnie.

[jan.kran]

simonkapl napisała:

> A ja sie boje.
> Bartek ma 18 mieisecy, licze, ze bedzie dwujezyczny i robimy
wszystko w tym
> kierunku.Pierwsze slwoa wymawia po polsku, rozumie w obu
jezykach.A ja sie boje
> jednego: przedszkola , szkoly, na rodzine to juz anwet uwagi nie
> zwracam.Przeprowadzam sie za tydzien na wies, mentalnosc jest tam
dosc
> specyficzna, jak rowniez nastawienie do cudzoziemcow.Czy Bartkowi
nie podetna
> skrzydel w szkole?Boje sie zwyczajnie.

----------> Simonka a skad piszesz ?
Ja mysle ze Twoj lek jest uzasadniony. Wychowanie wielojezyczne to
bardzo delikatna materia < jak chocby widac po wpisach na tym
watku >.
Ja sama mialam nieraz ochote pieprznac to wszystko i mowic do
dzieci po niemiecku. Ale mialam swiadomosc ze je skrzywdze
zabierajac im jezyk polski , czesc ich tozsamosci , oraz mowiac do
nich po niemiecku z akcentem i bledami. Zawsze wiedzialm ze nigdy
nie bede mowic po niemiecku tak jak moje dzieci ale moge im dac moj
jezyk ojczysty.
Nie tylko jezyk ale polska rodzine , przyjaciol , rozwoj
intlektualny.
Zastanow sie co jest dla Ciebie wazne. Jezeli zdecydujesz sie
wychowac Bartka rzeczywiscie dwujezycznie a nie na pol gwizdka to
nie masz latwo.
Ja zmojego doswiadczenia uwazam ze sie oplaca. Tylko trzeba wlozyc w
to mase energii , samozaparcia i troche czasu.
Oczywiscie Bartek moze znac jezyk biernie to tez jest ok ... ale
moze sprobuj stawic czola uprzedzeniom i lekowi i zawalcz o idealne
wychowanie dwujezyczne.
Trzymam kciuki za powodzenie i dziel sie sukcesami i porazkami, mam
nadzieje ze tych ostatnich bedzie niewiele
Kran

[simonkapl]

Pisze z Francji.
Wiesz, tu nie chodzi o to, ze ja zrezygnuje z mowienia po polsku do Bartka, bo
to w ogole nie wchodzi w gre.Nie potrafilabym do Bratka mowic w obcym
jezyku.Czesto u nas bywa babcia z Polski, jest tv polska, ksiazeczki i kontakt
jest ogromny, wiekszy niz z francuzami.
Tylko ta szkola mnie martwi, boje sie, ze jego dwujezycznosc bedzie tepiona.
Moj maz , zeby nam ulatwic prace, uczy sie polskiego i w domu duzo rozmawiamy po
polsku.Czasem mam wrazenie, ze za malo po francusku.

[jan.kran]

simonkapl napisała:

> Pisze z Francji.
> Wiesz, tu nie chodzi o to, ze ja zrezygnuje z mowienia po polsku
do Bartka, bo
> to w ogole nie wchodzi w gre.Nie potrafilabym do Bratka mowic w
obcym
> jezyku.Czesto u nas bywa babcia z Polski, jest tv polska,
ksiazeczki i kontakt
> jest ogromny, wiekszy niz z francuzami.
> Tylko ta szkola mnie martwi, boje sie, ze jego dwujezycznosc
bedzie tepiona.
> Moj maz , zeby nam ulatwic prace, uczy sie polskiego i w domu duzo
rozmawiamy p
> o
> polsku.Czasem mam wrazenie, ze za malo po francusku.


------> Simonko wielokrotnie bylo pisane na tym forum ze jezykiem o
ktory trzeba dbac i walczyc jest jezyk polski. Jezyk otoczenia i
tak bardzo czesto przewaza.
Znam kilkanascioro dzieci wielojezycznych , juz dzis doroslych.
Zadne z nich nie ma , mimo wielojezycznego wychowania problemu z
jezykiem otoczenia natomiast kilkoro nie mowi dobrze po polsku.

Ja nie wpadlam na taki pomysl jak Fabella , ale moze wyprobuj ,
brzmi madrze
Jednak mysle ze ma to sens dopiero w szkole podstawej.
Najwazniejsze jest podejscie Twoje i Twojego meza. Jezeli bedziesz
miala wewnetrzne przekonanie ze slusznie robisz mowiac do dziecka po
polsku to wplyw otoczenia nie bedzie dla Ciebie istotny.
Zycze powodzenia !
Kran

[jan.kran]

Mialo byc :

Pisze na portalu GW piec lat ...

[fabella]

simonkapl napisała:

> A ja sie boje.
Nie ma czego. Najważniejsze żebyście z mężem byli zdeterminowani,
bez kompleksów i z radością.To wspaniała przygoda i kupa roboty ale
jaka satysfakcja!!!!
> Bartek ma 18 mieisecy, licze, ze bedzie dwujezyczny i robimy
wszystko w tym
> kierunku.Pierwsze slwoa wymawia po polsku, rozumie w obu
jezykach.A ja sie boje
> jednego: przedszkola , szkoly, na rodzine to juz anwet uwagi nie
> zwracam.Przeprowadzam sie za tydzien na wies, mentalnosc jest tam
dosc
> specyficzna, jak rowniez nastawienie do cudzoziemcow.Czy Bartkowi
nie podetna
> skrzydel w szkole?Boje sie zwyczajnie.
Jeżeli wszystkim wokół, będziesz cierpliwie tłumaczyła, że jesteś
Polką i rozmawiasz z dzieckiem w swoim języku, wszyscy poczują się
współtwórcami Twego dzieła! Nie martw się, jeżeli ktoś będzie
krytykował. Mimo wszystko, ludzie uważają, iż bogactwem jest
znajomość wielu języków.
Ja w klasie w przedszkolu poprosiłam panią i dzieci o chwilę uwagi.
Wytłumaczyłam im,że urodziłam się w Polsce. Że to daleki kraj w
którym mówi się dziwnym dla nich językiem. Wytłumaczyłam,że Armand i
Eliot mówią dobrze po francusku ale do mnie zwracają się wyłącznie
po polsku. Poprosiłam, żeby nikt się nie dziwił, a jeżeli nie
zrozumie, to niech się pyta.Powiedziałam im,że chłopcy mają babcię i
dziadka w Polsce i rozmawiają z nimi w ich języku.
Przedszkole, dzieci, pani, rodzice - wszyscy nam dopingowali od
momentu kiedy otworzyłam się do nich, wytłumaczyłam. Po każdych
wakacjach przywoziłam ciasta poslkie, kiełbasę - opowiadałam im o
Polsce. Chłopcy zrobili się dumni ,że mama jest lubiana przez inne
dzieci.
Zobaczysz jeszcze Twój mały będzie uczył kolegów słów polskich, tak
jak to czynią moje dzieci z kumplami. )) Odwagi i uśmiechu w tej
nauce polskiego.

[bachula_gr]

Whow... alez pieknie...naturalnie... rozwinela sie dyskusja o
wielojezycznosci i wielu stylach zycia w wielu jezykach.
Ja jeszcze zbieram sie w sobie zeby sie ustosunkowac do kilku
kwestii. CDN...
Pozdrawiam wszystkich dyskutantow, zauroczonych ale i wrecz
przeciwnie, cytowanym tekstem Fabelli.

[gosiash]

Niby wszyscy mamy prawo wypowiadac wlasne zdanie i wszyscy sa tu
baaardzo tolerancyjni. Ale ja sie tu wlasnie dowiedzialam, ze jestem
leniwa, niekulturalna i chodze w wymietych spodniach Ale
przymykam oko na taka ocene mojej osoby, bo nawet jezeli tak jest,
to mimo wszystko mam przynajmniej inteligentne dziecko, ktore i tak
bardzo ladnie ladnie i duzo mowi po polsku, oczywiscie na swoim
poziomie bo ma dopiero 3,5 lat. Owszem czasami poprawiam jej bledy
gramatycznie, ale moze nie powinnam tego robic bo, jako 'prosta
kobieta', zapewne tylko pogarszam jej znajomosc polskiego.

[cx3200]

Do Gosiash: à propos tolerancji to roznie bywa...zazwyczaj, gdy nie zgadzasz sie
z wiekszoscia albo jestes ciut za krytyczna wobec guru, koniec z tolerancja,
wiem cos o tym...

[werbena11]

To chyba nie tylko dyskusja o tolerancji dot. wielojezycznoscii o
sposobach na nia, ale o wychowaniu

jedni, jak ojciecmarek, lubia spodnie w kancik i grzecznosciowe
zwroty, inni mniej sie przejmuja forma, a bardziej trescia.

Az strach pomyslec co by powiedzial moj przedmowca na nasza
ostatnio ulubiona samochodowa zabawe, ktora moze rozladowac kazde
trudne chwile pt. "tato masz siki/kupe na glowie" ))

Kazda rodzina ma swoj model, swoja rownowage, swoj mokroklimat.
Przekazuje jakies wartosci nie ustrzegajac sie przy tym pomylek.
Dla mnie obcy jest rezim zarowno wychowawczy ojcamarka jak i
poswiecenie/rezygnacja z pracy/palm czy czegokolwiek dla dzieci
fabelli. Ale dla nich moze byc to jedyna akceptowalna droga w
zyciu. Dla mnie samo slowo poswiecenie jest nieprzyjemne, to
jakbysmy cos dawali oczekujac potem wzamian jakis ??? rezultatow,
no wlasnie, czego? a jesli dziecko ma w nosie nasze wysilki i inna
droga zyciowa jest mu pisana, okreslimy je jako niewdzieczne?
porazke wychowawcza?
Takze ostre normy ojcamarka sa mi obce - dla mnie dziecko uczy sie
przede wszystkim patrzac na przyklad rodzicow, na ich wzorce
etyczne, przez nasladowanie, a nie wymagania, poprawianie,
korygowanie.

Ale dzieki temu, ze mamy rozne podejscia, jak mawia moj maz, nie
jest nudno na swiecie, bo ludzie sa rozni.

[felestynowicz]

Możecie drogie panie jeszcze wiele pisać a ja dodam , iż dużo
łatwiej jest nie wymagać jak wymagać, od siebie jak i od dzieci.
Dlatego pod nędznym płaszczykiem pseudo-wartości wychowujecie dzieci
źle mówiące, fatalnie, niechlujnie ubrane, źle zachowujące się i bez
kultury... Wychowujecie panie byle jakich, rozmamłanych ludzi,
którzy nie znają norm elementarnego zachowania się i respektu. Bo
przecież niby dajecie im inne wartości - bawiąc się w "kupa i
siusiu" na głowie taty, jak to jedna z pań opowiadała! Nie
zazdroszczę tacie takiego portretu.
Leniuchy z Was i współczuję fatalnego startu życiowego Waszych
dzieci. Jesteście przekonane o wyższości tego bezstresowego
wychowywania, bez ograniczeń i samokontroli. Wyniki takiego
podejścia już widać w zastraszającej liczbie agresji, przestępstw i
codziennego chamstwa dzieci.Ich arogancji i słabości w radzeniu
sobie z zakazami jakie regulują życie w społeczeństwie. Gratuluję
pewności siebie i współczuję przyszłym pokoleniom. Wam zresztą też.
Tylko żal mi dzieci bo trudno im będzie się przebicśMożecie drogie
panie jeszcze wiele pisać a ja dodam , iż dużo łatwiej jest nie
wymagać jak wymagać, od siebie jak i od dzieci. Dlatego pod nędznym
płaszczykiem pseudo-wartości wychowujecie dzieci źle mówiące,
fatalnie, niechlujnie ubrane, źle zachowujące się... Wychowujecie
panie byle jakich, rozmamłanych ludzi, którzy nie znają norm
elementarnego zachowania się i kultury. Bo przecież niby dajecie im
inne wartości - bawiąc się w "kupa i siusiu" jak to jedna z pań
opowiadała. Leniuchy z Was i współczuję fatalnego startu życiowego
Waszych dzieci. Jesteście przekonane o wyższości tego bezstresowego
wychowywania, bez ograniczeń i samokontroli. Wyniki takiego
podejścia już widać w zastraszającej liczbie agresji, przestępstw i
codziennego chamstwa dzieci. Gratuluję pewności siebie i współczuję
przyszłym pokoleniom. Wam zresztą też. Normy ojcamarka są wam obce
bo może same jesteście tak wychowane.A przecież to zwykłe normy
podstwowego, dobrego zachowania się w respekcie dla drugiego
człowieka i jego godności. Albowiem nauka życia w grupie, zaczyna
się od czystych rąk, wyprasowanych , zadbanych ubrań i kulturalnych
słów. To takie proste a jednak przekracza Waszą prcepcję!!! Respekt
dla drugiego! Nie dziwi mnie zatem,że śmiejecie się kiedy dzieciaki
w zabawie sikają Wam na głowę. Potem może będą pluły. Ciekawe jak
dadzą sobie radę kiedy ktoś splunie im? Tak przecież rozładuje swój
życiowy stres. Ciekawe czy będą równie wyrozumiałe jak ich leniwe
mamusie?

[felestynowicz]

Możecie drogie panie jeszcze wiele pisać a ja dodam , iż dużo
łatwiej jest nie wymagać jak wymagać, od siebie jak i od dzieci.
Dlatego pod nędznym płaszczykiem pseudo-wartości wychowujecie dzieci
źle mówiące, fatalnie, niechlujnie ubrane, źle zachowujące się...
Wychowujecie panie byle jakich, rozmamłanych ludzi, którzy nie znają
norm elementarnego zachowania się i kultury.No ale przecież niby
dajecie im nne wartości - bawiąc się w "kupa i siusiu" jak to jedna
z pań opowiadała. Zatem jakie????
Leniuchy z Was i współczuję fatalnego startu życiowego Waszych
dzieci. Jesteście przekonane o wyższości tego bezstresowego
wychowywania, bez ograniczeń i samokontroli. Wyniki takiego
podejścia już widać w zastraszającej liczbie agresji, przestępstw i
codziennego chamstwa dzieci. Gratuluję pewności siebie i współczuję
przyszłym pokoleniom. Wam zresztą też. Normy ojcamarka są wam obce
bo może same jesteście tak wychowane.A może brak Wam odwagi aby je
aplikować? A przecież to zwykłe normy podstwowego, dobrego
zachowania się w respekcie dla siebie i drugiego człowieka i jego
godności. Albowiem nauka życia w grupie, zaczyna się od czystych
rąk, wyprasowanych , zadbanych ubrań i kulturalnych słów. To takie
proste a jednak przekracza Waszą percepcję!!! Respekt
dla drugiego! Nie dziwi mnie zatem,że śmiejecie się kiedy dzieciaki
w zabawie sikają Wam na głowę. Potem może będą pluły. Ciekawe jak
dadzą sobie radę kiedy ktoś splunie im? Tak przecież rozładuje swój
życiowy stres. Ciekawe czy będą równie wyrozumiałe jak ich leniwe
mamusie?
(proszę mi wybaczyć, ale poprzedni komentarz wbił mi się podwójnie)

[kalina29]

> (proszę mi wybaczyć, ale poprzedni komentarz wbił mi się podwójnie)

to po co go "wbiles" po raz trzeci?

Kalina

ps. ja wspolczuje twoim dzieciom. I tobie.

[jan.kran]

Witaj Kalinko : )Ciekawe w ktora strone zdryfuje ten watekPPP
Kran

[felestynowicz]

Nie ma czego. Mój syn jest wziętym adwokatem we Francji, a córka
kończy medycynę. Są wspaniałymi ludźmi którzy nigdy nie sikali mi na
głowę. Mówią dobrze w trzech językach. Córka chce pracować dla
organizacji "Lekarze bez granic" i jest największą moją
przyjaciółką. Wychowywaliśmy z żoną dzieci w tym okropnym reżime
kultury, jak ojciecmarek i jakoś, zupełnie to moim dzieciom nie
przeszkodziło w ich radosnym dzieciństwie. Wyrośli na
mądrych,dobrych i wrażliwych ludzi. Tylko ,że nam z żoną się chciało
wychowywać nasze dzieci. A takim leniom wychowawczym jakich wiele
widzę wokół - nie.

[ojciecmarek]

felestynowicz - dziękuję!Śmiałem się jednak czytając parę innych
wpisów,bo wynika z nich,że na siłę próbuję skłonić do moich poglądów
wychowawczych.Powiem więc tak : Drogie panie!werweno,nsc,gosiach
etc.- jest mi dokładnie obojętne ,jak będziecie wychowywać swe
dzieci!Dokładnie!
Jeśli maja robić kupkę na głowę tatusia - niech robią!Jeśli chcecie
je ubierać niechlujnie i mało estetycznie - róbcie to!Mają źle
mówić po polsku i dukać w obcych językach - niech tak będzie !To
wasza i waszych dzieci sprawa.Na szczęście żyjemy w wolnych
krajach.I jeśli to nie przeszkadza...z jedną wszelako uwagą.
Tatuś i mamusia mogą się kupką cieszyć, dopóki dziecię robi na
głowy rodziców.Ale ja - ani dziś ani przyszłości - nie chcę,iżby
wyrośnięte już dziecię próbowało ją robić na moją głowę.Jeśli
rodzice nie chcą wysilić sie nad edukacją pociechy,niech tak
będzie.Ale później niech nie mają do nikogo pretensji,że w długiej
kolejce społecznej ich latorośl jest na końcu. Wielu dzisiejszych
rodziców nie odebrało tzw. starannego wychowania i... nawet o tym
nie wie.Ironizują np.na temat ubioru.Rozumiem. Nikt od nich
elegancji nie wymagał.Ani w ubiorze,ani w zachowaniu, ani starannego
słownictwa,ani znajomośći języków i form towarzyskich etc. Jedna z
pań wspomniała o tresurze,inna lekko zauważyła,że są to formy
pozbawione treści.Innymi słowy - niepotrzebny balast. Dla sporej
części publicznośći - tak.Tylko dlaczego czasem - tak żałośnie
nieudolnie- chcą powielać wygląd ,znanej z okładki kolorowego
magazynu, postaci?I dlaczego to karykaturalne naśladownictwo tak
niemiłosiernie śmieszy? Nie próbuję nawet formułować odpowiedzi,żeby
nikogo nie urazić.
Oczywiście zagalopowałem się, bo główny temat tego forum to
wielojęzyczność.Brawo jan.kran.że pobudza do prezentacji różnych
poglądów na ten temat.Liczne głosy na jej forum pokazują jak ważny
to temat. Zda się z nich wszelako płynąć jeden wniosek ; jeśli
dzieci w przyszłości mają perfekcyjnie znać języki, potrzebna jest
wielka praca rodziców.Ale...nikt nikogo do tego nie zmusza.Zatem
zostańmy przy własnych zdaniach.Co pisząc - zaprzeczam tym samym,że
jesteśmy z felestynowiczem -ortodoksyjnie nietoleracyjni.

[nsc23]

Ojciecmarku,
Przedstawiasz dwa bardzo skrajne podejscia do wychowania. Jedno to
to 'naturalne', a drugie to, powiedzmy, 'dyscyplina'. Blednie
wrzuciles mnie do zwolennikow wychowania 'naturalnego', nie jestem
jego zwolenniczka. Nie jestem rowniez zwolenniczka nadmiernej
dyscypliny. Nigdy nie wypuscilabym swojej pasierbicy z domu w
wymietych czy brudnych ciuchach. Nie mam duzego wkladu w jej
wychowanie, ale widze jakimi metodami wychowuje ja jej ojciec. Bez
dyscypliny i wojskowego drylu, bez wygorowanych wymagan. Po prostu
sam daje jej przyklad swoim postepowaniem, co jest w zyciu wlasciwe,
a co nie. Mala ma niecale 3 lata, ale wie, ze po zabawie nalezy
posprzatac, ze nalezy mowic dzien dobry, do widzenia, dziekuje i
prosze.
Dla mnie bardziej naturalne jest uczenie dzieci poprzez wlasny
przyklad, a nie przez sztuczne narzucanie zasad.
Nie mowie, ze wychowanie ma polegac na robieniu kupy tacie na glowe,
wydaje mi sie jednak, ze zbyt wygorowane wymagania w stosunku do
dzieci moga sie na nich negatywnie odbic - szczegolnie jezeli maja
poczucie, ze nie sa w stanie im sprostac.
Wracajac do przykladu z bloga - Fabella pisze, ze jej synek
wyprzedza rowiesnikow jezeli chodzi o zakres slownictwa o jakies 2
lata. Czemu? Jezeli jest zdolny to fajnie, ma szczescie i bedzie mu
w zyciu do pewnego momentu latwiej. Jezeli jest to wynik ambicji i
oczekiwan mamy to juz inna sprawa, bo jezeli mlody sam czegos nie
chce, to nie bedzie widzial w tym sensu w doroslym zyciu, albo sie
wrecz zniecheci.
Uwazam, ze wychowanie jest sprawa delikatna i osobista kazdego
rodzica i krytykowanie kogos w sposob niekonstruktywny (a przykro
mi, zadnej konstruktywnej krytyki sie w Twoich postach nie
doczytalam) jest niestosowne.
Fajnie by bylo, gdybys potrafil zaakceptowac fakt, ze jest wiecej
niz jeden sposob wychowania, co wiecej, nie tylko Twoj sposob jest
wlasciwy i sluszny. To, ze ktos wychowuje dzieci inaczej nie znaczy,
ze wychowa wykolejencow i nieudacznikow. Moja mama wychowala mnie
wedlug zupelnie innego modelu niz Twoj, a jednak chodze ubrana
porzadnie (i nie mowie w tym momencie o metkach), moim manierom nikt
nigdy nie mial nic do zarzucenia (a nie obracam sie wsrod ludzi z
rynsztoka, wrecz przeciwnie, zdarza mi sie nawet bywac wsrod
arystokracji), mowie i pisze po polsku i po angielsku na poziomie
naitive, niemiecki znam w stopniu komunikatywnym, ucze sie Shona.
Chyba wolalabym, zeby moje dzieci nie mowily w ogole niz zeby mialy
do innych odnosic sie bez szacunku i byc nietolerancyjne.
A tak juz zupelnie na marginesie - jezeli mowisz o czystosci jezyka
i porzadnym wychowaniu to wypadaloby napisac Was, Wasz, Wasze, Wam,
a nie was, wasz, wasze, wam.

[abelha]

Kto kocha swoje dzieci, wychowuje je.

Wychowanie to nie synonim tresury. To pokazanie malemu czlowiekowi,
ze istnieja normy postepowania i wspolzycia spolecznego;
wytlumacznie zasad panujacych w otaczajacym go swiecie.
Przygotowanie go do doroslego zycia.
Dobre wychowanie, moim zdaniem, to baza do szczeliwego zycia
doroslego, bez kompleksow, bez lekow. Metody "naturalne" i
bezstresowe, jakos mnie osobiscie nie przekonuja.
Podobne zdanie mam o nauce jezyka. Nie mialabym odwagi odejsc od
zasady opol, bo ona wlasnie jest dla mnie naturalna i jak
najbardziej logiczna, zupelnie nienaturalne jest dla mnie miesznie
jezykow.

[cx3200]

Czsami mam wrazenie, ze OjciecMarek i Fabella, to ta sama osoba...
Troche wiecej tolerancji dla innych sposobow wychowania, gdyz jest to bardzo
osobista sprawa rodzicow i dzieci.
I jeszcze jedno, ja tez znam rodzicow wychowujacych la felestynowicz, ktorych
dzieci zaszly wysoko, maja prestizowe zawody i staudia. Nie oznacza to jednak,
ze sa szczesliwe!(wychowanie nie oznacza wylacznie przygotowania dzieci do zycia
zawodowego, czy spolecznego, ale takze emocjonalnego, uczuciowego, przygotowania
do zycia z innymi, no i z samym soba)!

do nsc23

[cx3200]

W zupelnosci sie z Toba zgadzam. Od niektorych postow wieje tu nieprzyjemnym
chlodem...

[werbena11]

A mnie sie wydawalo, ze ojciecmarek i felestynowicz to ta sama
osoba ).

Nie podoba mi sie b e z p o d s t a w n e oskarzanie innych:
to, ze ja nie klade nacisku w wychowaniu na wyprasowane ubranie,
nie oznacza, ze moja rodzina chodzi ubrana niechlujnie
to, ze grzecznosciowe formy nie sa szczytem moich dzialan
pedagogicznych nie oznacza, ze dzieci sie ich nie ucza
to, ze krytykuje fanatyzm w kazdym wydaniu, nie oznacza, ze w mojej
rodzin ie nie stosuje sie konsekwentnie metody OPOL.
Po prostu uderzyly mnie w ponizszych postach takie wyznaczniki
dobrego wychowania, ktore sa mi obce.

Fajnie jest rozmawiac o swoich doswiadczeniach, moze nam sie nie
podobac to co ktos napisal i mozna to nawet skrytykowac i miec inne
zdanie, ale nie cierpie dorabiania reszty ideologii do jednego
zdania.
Brzmi to troche jak: Jasiu, zejdz z drzewa bo zaraz spadniesz i
zlamiesz sobie reke i wezma cie do szpitala i jak ci beda ja
nastawiac to umrzesz od znieczulenia i ja wtedy tez umre ze
zmartwienia i tato i chcesz miec rodzicow na sumieniu!!! )

A dla zainteresowanych nasza zabawa w kupe i siku - to zabawa
czysto slowna, zeby rozweselic czterolatke i poltoraroczniaka
znuznych dluga jazda, unieruchomionych w fotelikach, rozsmieszanie
strzepywaniem sobie wyimaginowanych obrzydliwosci z glowy i
wymyslaniem coraz to nowych - takze splesnialych winogron albo
zgnilych jablek.
Wystraczy troche poczucia humoru, wtedy nie ma obawy o utrate
autorytetu. Chyba mozna go budowac na czym innym - wzajemnym
szacunku, wspieraniu slabszych, przyjazni, przekazywaniu wartosci i
pokazywaniu piekna - nie tylko na zachowywaniu dystansu.
Ale jedni maja poczucie humoru na poziomie Borat, inni typu Monty
Pyton a jeszcze inni kompatybilny z Panem Prezydentem. I dlatego
tak ciekawie na swiecie )

[cx3200]

Byc moze mylimy sie czesciowo, moze w rzeczywistosci ojciecmarek, felestynowicz
i fabella to ta sama osoba?!
Jak piszesz na swiecie jest ciekawie, bo mozna podzielic sie swoim
doswiadczeniem, pomyslami, sposobem na zycie. Problem w tym, ze niektore osoby
(obecne zreszta tez na tym forum) nie toleruja innych sposobow widzenia swiata
niz ich wlasne. Bezapelacyjnie wypowiadaja sie na temat wychowania, dorabiajac
bez zastanowienia teorie do niektorych wypowiedzi. A przeciez na tym forum
chodzi o to, by wymienic sie obserwacjami na konkretny temat a nie oceniac
innych za wszelka cene.A propos tego co piszesz o poczuciu humoru-jest to jeden
z najwiekszych skarbow jaki posiadamy, dzieki niemu mozna rozladowywac napiete
sytuacje, rozwiazywac problemy i po prostu cieszyc sie z zycia.A co do
wyznacznikow dobrego wychowania - skostniala etykieta na ktora powoluje sie
ojciecmarek i felestynowicz stanowia, w moim pojeciu, przezytek. No coz, pewnie
wynika to czesciowo z roznic w pojmowaniu roli, jaka odgrywaja rodzice w zyciu
dzieci i vice versa.

[fabella]

Felestynowicza nie znam, a ojciecmarek - to mój ojciec i
rzeczywiście ma na imię Marek.) No cóż Cxie3200 (czy jak Cię zwą
jeszcze - bo specjalistką od pseudonimów to Ty jesteś), jak na moją
blogową czytelniczkę to słabo się doczytałaś. Od początku
prowadzenia bloga, tata uczestniczy w nim komentując i dyskutując z
innymi internautami. Ojciec prezentuje poglądy z jakimi ja się
zgadzam. No cóż w końcu mnie wychował i jestem spełnionym,
szczęśliwym człowiekiem. Miałam wspaniałe dzieciństwo i podobnie,
jak Felestynowicz z dziećmi- mam przyjaciela w dorosłym życiu -
tatę. Można wychować dzieci na szczęśliwych mimo,że wymaga się od
nich rygoru w zachowaniu i wyglądzie!!!
Co do wielojęzyczności, wybrałam taką, a nie inną drogę. Przynosi mi
radość, moim dzieciom również i wspaniałe efekty. Zresztą moja
rodzina jest przypadkiem jednym z wielu. Opisuje to wspaniale pan
Dalgalian, specjalista francuski, w swojej książce "Enfance
plurilingues." To dla osób mówiących w języku Moliera.
Nikogo nie staram się krytykować w notce na blogu, a zwłaszcza tych
co postępują inaczej. Każdy eksperymentuje na własny sposób. Moje
doświadczenie, a także wielu moich znajomych wykazuje, iż nie
mieszanie języków daje rewelacyjne wyniki.Dużo lepsze jak inne
propozycje wychowawcze. Dzieci rzeczywiście stają się dwu- lub wielo-
języczne. Każdy robi zatem jak mu w duszy gra.
Moje poświęcenie życia zawodowego jest moim wyborem życiowym. I
tylko moim.
Nie oczekuję od dzieci podziękowania za to co robię i jak je
wychowuję. Uznałam, że to mój obowiązek rodzicielski i odczuwam
radość z tego płynącą. Zapewniam wszystkich ,że dzieci są
wspaniałymi krasnalami i czerpią radość z życia, tak jak tylko jest
to możliwe. Los dał nam bogactwo wielu kultur. Czerpiemy z nich, co
najlepsze. Język, tradycję, historię i smaki. Mam korzenie polskie.
Rodziców - wykształciuchów. Od pokoleń - Warszawiaków. Dumna jestem
z mojej rodziny, z jej elegancji, kultury, optymizmu i uczciwości
jakiej nigdy nie zdradziła. Z trudnej drogi życiowej i z wymagań
jakie zawsze narzucała sobie. I cieszę się,że moi synkowie powoli
wchodzą na tę samą drogę.
Mój mąż dba o wychowanie francuskie i katalońskie . Czyni to z taką
samą pasją i radością jak ja. Życzę wszystkim tego samego
zadowolenia z wałsego wyboru i rezultatów.

[cx3200]

Droga Fabello dlaczego zwracasz sie tylko do mnie, wiele innych postow raczej z
dystansem podchodzi do postaw reprezentowanych przez ojcamarka, Ciebie i
Felestynowicz.A moze inaczej, nie o postawy tu chodzi, bo przeciez kazdy ma
prawo do zycia, w sposob ktory uwaza za odpowiedni, chodzi tu raczej o forme!
Nie wydaje mi sie rozsadne wymyslanie wspolzaleznosci miedzy lenistwem,
chodzeniem w wymietych spodniach i domniemana nieumiejetnoscia w nauczaniu
jezyka. Tematem forum jest refleksja nad wychowaniem w wielojezycznosci a nie
szufladkowanie ludzi wedlug metod, ktorymi sie posluguja.Tym bardziej, ze temu
szulfladkowaniu czesto towarzyszy przypisywanie wyimaginowanych cech, czy
zachowan. Intelektualista moze przeciez chodzic w pomietych spodniach i przy tym
doskonale uczyc swoje dzieci jezykow.Inny wyksztalciuch z kolei moze zupelnie
"na luzie" traktowac sprawy jezykowe i wychowawcze bedac jednoczesnie ubraniowym
pedantem...Mysle, ze patetyczny z lekka ton wczesniej omawianych juz wypowiedzi
sprawia, ze trudno sie z nimi identyfikowac.
Na koniec zacytuje Twoje slowa "Kazdy robi, jak mu w duszy gra"! Dodam tylko:
niekoniecznie dusze wszystkich graja w tej samej tonacji.Pozdrawiam i zycze
pomyslnej kontynuacji.

Stało się rodzinnie

[ojciecmarek]

I teraz juz wszyscy,no prawie wszyscy ,wiemy,kto jest kto!Zatem
Fabellę - kocham,podzielam poglądy felestynowicza,jan.kran -
podziwiam,bo stworzyła bogate tematycznie forum z ktorego ,jeśli
ktoś chce i umie,może się wiele nauczyć.A przecież i tu,kiedy
rozmawiamy m.in. o wielojęzyczności w rodzinie, jest wiele
wypowiedzi,których autorki dzieląc się swymi wątpliwościami,mówią o
swoich doświadczeniach i obawach na przyszłość.Jak to na forum
dyskusyjnym.
Zastanawiałem się czy powinienem zabrać głos, raz
jeszcze.Próbowałem bowiem wcześniej tłumaczyć,że nikomu nie
zamierzam narzucać swoich poglądów - i bardziej prostych słów ,w tej
mierze- nie można już było użyć,ale kilka dyskutantek przyjęło moje
uwagi,jako skierowaną do nich ironię.Niepotrzebnie.
Niejako przy okazji ,zauważyłem jednak pewną prawidłowość.Niektóre
z pań ,uznając je za osobisty przytyk,prawie alergicznie reagowały
na moje refleksje dotyczące elegancji,stylu bycia,otoczenia,swobody
życia.Wcale nie kryłem,że nie lubię flejtuchów,tę przywarę ludzi
uważam za pewną skazę.Ubawiła mnie jednak pewna autorka,która
uważając tzw. dobre wychowanie za odmianę tresury(sic!),uznała,że
najlepsze dla dzieci do naśladownictwa są wzory rodzicielskie.No
dobrze-pomyślałem-a jeśli rodzice wcześniej korzystali z mało
ciekawych wzorów swoich rodziców!? A tamci też uważali brak kultury
za cnotę ?!Mamy więc długi łańcuch niekrzesanych indywiduów nie
wiedzących ,w dodatku ,o swoich wadach.Kuriozalny to
obraz,nieprawdaż?! Zgódźmy się ,tedy u licha, że cywilizacja
stworzyła pewne wzorce i akurat za model człowieka na
poziomie ,cokolwiek by to znaczyło i jak bardzo by ten zwrot trącił
myszką,nie uznała jednak abnegata.Oczywiście mamy wolny wybór i
możemy nie chcieć być łącznie z naszymi dziećmi być ludżmi
kulturalnymi.Ja jednak cenię wiedzę,inteligencję,charme w dodatku w
dobrym opakowaniu .Najczęsciej zresztą idzie to w parze.Wolno mi !
Wolno!
Jaki to ma związek z wielojęzycznoscią w rodzinie? Czasem ma !
Ludzie niezorganizowani,leniwi - także intelektualnie-mogą nie
chcieć zdobywać się na wysiłek w edukacji dziecka.Mają dobre
samopoczucie,uważając że dziecko się w końcu języka nauczy.Ale to
nie mój problem.Uważam,nie tylko zresztą ja,że jest to sposób
gorszy,ale w końcu każdy ma prawo wyboru. Ja zatem pozostaję przy
swoich racjach,a panie - zwłaszcza te,które widzą w tym jakiś chłód -
przy swoich .I to byłoby na tyle.

[nsc23]

Ojczemarku,
Moze i nie narzucasz nikomu swoich pogladow, ale ewidentnie
sugerujesz, ze inne drogi niz Twoja prowadza do rozlazlych
dzieciakow i niechlujnego ubioru. Moim zdaniem rownie dobrze moglbys
powiedziec 'tylko to co ja robie jest w stanie zagwarantowac
wychowanie idealne, wszystkie inne metody to metody leniwych
rodzicow, ktorzy beda mieli rozlazle dzieci'. Jezeli nie chcesz
nikomu narzucac swoich pogladow,to moze nie krytykuj ich metod?
A co da wieczne poprawianie dziecka jezeli rodzic sam rzuca miesem
co drugie slowo? Moim zdaniem nie ma lepszej metody wychowawczej niz
dawanie przykladu, niezaleznie od tego, czy jest sie
blizej 'dyscyplinarnego' czy 'naturalnego' konca spektrum. Po prostu
dziecko nigdy nie wezmie serio rodzica, ktory mowi, ze nie nalezy
przeklinac, a sam to robi. Tak samo jak rodzic, ktory mowi, ze
palenie szkodzi, a sam pali sam sobie podkopuje autorytet. Takze
dawanie przykladu moim zdaniem jest kluczowym elementem wychowania,
niezaleznie od tego, jaki styl wybierzemy.

[ojciecmarek]

Przeczytałem.Ręce mi opadły.Tylko podpis uważam za
właściwy.Przynajmniej jego część.

[nsc23]

No tak, o czym to mysmy mowili? O klasie i dobrym wychowaniu? Widze,
ze w takim razie rozmawiamy o rzeczach, ktorych Ci brakuje, skoro
potrafisz komus powiedziec (w jakze sprytny sposob!), ze jest glupi.
No i ta konstruktywna krytyka...
Dla mnie peace out, bo mnie rece opadaja, jak ktos traktuje mnie z
wyzszoscia i pograda bez wyraznego powodu.

[nsc23]

Oczywiscie mialo byc 'pogarda'.

zrobilo sie nieprzyjemnie

[cx3200]

Jaka kulture ma na mysli ojciecmarek?Intelektualna, moralna, osobista?Pojecie
jest szerokie. Kultura to takze dobre wychowanie, obycie i takt. A tego,
niestety, zabraklo w ostatnim poscie ojcamarka, ktory bardzo k u l t u r a l n i
e nazwal nsc23 glupia. Brawa za inwencje.

[felestynowicz]

Ojciecmarek nikogo tak nie potraktował. Czytałem dwa razy. Zresztą
wyraził się bardzo klarownie i zgadzam się z tą wypowiedzią.
Nsc sama się tak nazwała. Zresztą nie minęła się z prawdą. Bijecie
pianę drogie damy. Proponuję wziąć się do roboty, wychowywania
dzieci i budowania przyszłości, a nie roztrząsać głupoty w
internecie. Może wymyślicie coś twórczego na temat, jak nauczyć
dziecko języka poslkiego, kiedy żyje się daleko od Polski? Teraz
tylko krytykujecie,obrażacie się i plamicie ekran bzdetami. Nie będę
już wracał do tego forum. Wy baby i tak wszystkich przekrzyczycie
swoim histerycznym pisaniem. Do myślenia się zabierajcie, a nie
rozbijania słów na atomy. Mizeria !!!

[cx3200]

Oto wizerunek kobiety wg felestynowicza
co robia kobiety, przepraszam baby:
-bija piane
-rozstrzasaja glupoty w internecie
-krytykuja, obrazaja sie,
-plamia ekran bzdetami
a co robic powinny:
-wziac sie do roboty
- do wychowywania dzieci, budowania przyszlosci
-zabrac sie do myslenia
A Ty Felestynowicz nie zajmujesz sie wychowaniem dzieci, budowaniem przyszlosci?
Nie? A dlaczego? Czyzby byla to rola zarezerwowana wylacznie dla kobiet?
Przepraszam Cie bardzo - musze konczyc.
Moj syn wlasnie skonczyl obiad, ja zreszta tez, za chwile wychodzi do szkoly
muzycznej, a ja musze wracac do studentow.
A i jeszcze jedno, przeczytaj jeszcze raz uwaznie posty, przekonasz sie, ze mowa
o polskim, metodach i wielojezycznosci byla! Troche wiecej uwagi i mniej
histerii, bo najbardziej histerycznym postem jest wlasnie Twoj!
Bye, bye, macho fele(stynowicz)(sic!)

[kalina29]

Bijecie
> pianę drogie damy. Proponuję wziąć się do roboty, wychowywania
> dzieci i budowania przyszłości, a nie roztrząsać głupoty w
> internecie. Może wymyślicie coś twórczego na temat, jak nauczyć
> dziecko języka poslkiego, kiedy żyje się daleko od Polski? Teraz
> tylko krytykujecie,obrażacie się i plamicie ekran bzdetami. Nie będę
> już wracał do tego forum. Wy baby i tak wszystkich przekrzyczycie
> swoim histerycznym pisaniem. Do myślenia się zabierajcie, a nie
> rozbijania słów na atomy. Mizeria !

No i wyszlo szydlo z worka... Bardzo nieladnie.
Kalina

[werbena11]

Wczoraj bylam w taeatrze na Domu lalki Ibsena. Fajnie sie te
klimaty teatralne i dyskusyjne przenikaja ) mezczyzni - kobiety;
wychowanie dzieci- histeria-mizeria vs. meskie "obiektywne"
stanowisko )

dla odswiezenia
www.amb-norwegia.pl/ibsen/plays/doll/characters.htm

[gosiash]

Juz mialam wczesniej napisac, ale zajmowalam sie wychowywaniem
dzieci, wiec nie mialam czasu na wypisywanie bzdetow Ja tylko
jedno chcialam powiedziec, coraz czesciej przekonuje sie, ze z
prawdziwa inteligencja i kultura to czlowiek sie rodzi.
Wyksztalcenie, przyswajanie i stosowanie pewnych norm sa tylko
powierzchowne i jezeli ktos nie posiada kultury i intelignecji to
predzej czy pozniej pokazuje jaki na prawde jest. Czytajac posty
powyzsze najwiekszy brak szacunku i kultury pojawia sie u tych osob,
ktore wlasnie probuja nam wszystkim wmowic ich brak. A to, ze ktos
potrafi tak sprytnie pisac, ze niby to do nikogo bezposrednio nie
pisze i niby nikogo bezposrednio nie obraza... Tak sie sklada, ze
my 'histeryczne baby' mamy jednak jakis tam poziom inteligencji i
potrafimy czytac miedzy wierszami i wmawianie nam, ze 'to nie bylo
do pani, a o pani' jest po prosu zenujace. A jezeli komentarze byly
tak sobie w powietrze, to po co bylo je pisac. Tak sie sklada, ze
wypowiadamy sie na temat tego co ktos juz wczesniej napisal, czesto
zwracajac sie do konkretnych osob, a nie tak sobie 'nie mialem pani
na mysli, tylko moja sasiadke'.

[bachula_gr]

Mimo iz watek zdryfowal nieco od meritum (wychowanie, nawet
bezstresowe nerwowym procesem jednak jest) to nadal uwazam, ze
pierwotny tekst FABELLI jest piekny i naturalny.

I choc mozna sie oczywiscie nie zgadzac z metodami wychowawczymi
autorki, pogladami, wizja Francji ("Jej" Francji) to trudno nie
zauwazyc naturalnej radosci z obcowania z jezykiem, radosci z
obcowania z wlasnymi dziecmi w swoim ojczystym (zeby nie
powiedziec "matczynym") jezyku. Radosci osoby, ktora zdecydowala sie
na taka droge i konsekwentnie ja realizuje. Dlatego zdecydowalam sie
zalinkowac ten przypadkowo znaleziony tekst (za wiedza autorki).

Tak jak sukces diety zalezy od zawartosci glowy a nie pojemnosci
zoladka tak wewnetrzne przekonanie i swiadomy wybor wielojezycznego
wychowania dzieci musi wyjsc od nas samych. I byc w nas gleboko.
Jesli sami nie czujemy sie komfortowo ze swoja polskoscia,
odmiennoscia jezykowa i kulturowa, w malej wiosce czy wielkiej
kosmopolitycznej aglomeracji to moze byc ciezko.... z naturalnym
podejsciem do wielojezycznosci naszych dzieci.
Zwlaszcza, ze jak wielokrotnie podkreslane bylo w dyskusjach na tym
forum, czesto i gesto jest nam pod gorke. Wlasna rodzina obserwujaca
nasze zmagania z Polki potrafi niezle dobic.

Byl kiedys ciekawy watek o tozsamosci narodowej naszych dzieci. "Kto
Ty jestes? Polak/Francuz/Szwajcar/Grek etc. maly"? Fabella jawi sie
jako osba megakonserwatywna jezykowo a jednak podkresla, ze jej
chlopcy sa Francuzami, ze nie lubi Francuzek ale Francuzow i owszem.
Ba, nawet sobie dwoch urodzila Dla mnie moje dziewczyny sa
Greczynkami z matki Polki ale dla mojej rodziny w Polsce sa i zawsze
beda Polkami z ojca Greka. Kazdy medal ma dwie strony. A
wielojezyczne wychowanie ma tych stron znaaaacznie wiecej, czyz nie?

Dlatego przykro czyta mi sie niektore wypowiedzi w tym watku.
Pewnie, ze prosciej by bylo gdyby istnial "algorytm dwujezyczny",
definiowany przy urodzeniu dziecka w pokreconym jezykowo i kulturowo
domu. Zakladamy, ze mama mowi jezykiem X, tata Y, otoczenie Z, tyle
czasu na jezyk X, tyle zajec w jezyku Y i bach! Efekt koncowy->
idealnie XY-jezyczny osiemnastolatek.

Tyle tytulem poczuwania sie do rozpetania wielojezycznej jatki.
Pozdrawiam wszystkich uczestnikow dyskusji goraco z coraz
zimniejszej Grecji.
Bacha vel bachula_gr

[bachula_gr]

Jeszcze odnosnie algorytmu czy innej magicznej foremki na
uksztlatowanie wielojezycznego potomstwa

Ile rodzin tyle scenariuszy na zycie, tyle sposobow na uzywanie
jezyka/-ow, spedzanie wolnego czasu. Ale jednoczesnie....ile dzieci
w rodzinie tyle "produktow" wielojezycznych.
Mam dwie corki, 3-letnia roznica wieku. Niby podejscie takie same,
zalozenia te same (OPOL) a jednak dziewczyny sa zupelnie inne w
swojej polsko-greckiej dwoistosci.

Starsza (obecnie 5.5lat) do momentu pojscia do greckiego przedszkola
w wieku 3.5 lat znacznie lepiej i chetniej porozumiewala sie po
polsku, miala bogatsze slownictwo po polsku, mimo iz w promieniu
250km nie mamy innych Polakow. Oczywiscie grecki znala (wszyscy
oprocz mnie i TV poslugujac sie tym jezykiem) ale ujawnila sie
dopiero po 2-3 tygodniach w przedszkolu. Wprawila tym w ogromne
zdziwienie panie przedszkolanki, ktore znaly ja z innej strony-
mieszkamy w malej miejscowosci, gdzie kazdy zna kazdego, kazdy
spacer/wyjscie/impreza sa niejako na cenzurowanym, pediatra jest
sasiadka a nauczycielka rownoczesnie mama rowiesnika etc etc.
Od czasu przebudzenia na grecki aktywny w przedszkolu dziecko idzie
jezykowo "leb w leb" co nie oznacza idealnej zgodnosci bo naturalnie
niektore dziedziny ma lepiej opanowane w jednym a inne w drugim
narzeczu.

Mlodsza (2.2 lat obecnie) nie chodzi jeszcze do przedszkola, glownie
ze wzgledow jezykowych abym miala czas na wpompowanie w nia maksimum
polskiego, jak w siostre Ma jednak duzy kontakt ze starszymi
dziecmi, rowiesnikami siostry, uczestniczy w zabawach, bywa na tych
samych kinderparty etc. Rozwija sie znacznie szybciej i energiczniej
od siostry, takze jezykowo. Znacznie wiecej czasu spedza na zabawie
PO GRECKU (bo z greckimi przedszkolakami od czasu kiedy zaczela
siedziec), czesciej slyszy takze mnie mowiaca PO GRECKU do starszej
i jej kolezenstwa (przed lub po leci tez tekst polski). Jest to dla
niej naturalne, nie dziwi sie, nie protestuje.
Starsza w analogicznym wieku wkurzala sie jak mowilam tez po grecku
do niej (bedacej np na karuzeli razem z greckim dzieckiem), wyraznie
jej to nie gralo.

Dziewczyny miedzy soba, majac mnie w zasiegu wzroku lub bedac tylko
ze mna, rozmawiaja po polsku. Nawet jak nie uczestnicze w tej
zabawie, rysowaniu etc. Jak tylko pojawi sie ktos inny automatycznie
przechodza na grecki. Maja tez rozne etapy w zabawie.
Po powrocie z wakacji w Polsce bawily sie po polsku, po rozpoczeciu
przez starsza roku przedszkolnego przewaza grecki.
Zauwazylam tez, ze pewne zabawy sa przypisane do konkretnego jezyka.
Zabawa w szkole, inicjowana przez przedszkolaka bedacego
nauczycielka mlodszej siostry- po grecku. Gotowanie dla lalek
domowych- po polsku

krotko i na temat

[flamancja]

podziwiam Fabelle na calej linii dzialania.no czapki z glow.rozumiem
doskonale,co ma na mysli ojciecmarek i felestynowicz.wg mnie normalna opinia
kogos,kto ma rzeczywiscie cos do powiedzenia(tacy niestety zdarzaja sie
rzadko).a ze sie panie oburzaja i czuja sie obrazone,to tez niestety normalne na
forum internetowym.moznaby to tlumaczyc np.zazdroscia,zawiscia i zwykla ludzka
checia dowalenia komus,kto jest lepszy,madrzejszy,inteligentniejszy etc.taka
robote jak fabella nie kazdy moze,chce,ma odwage i potrafi wykonac.stad chyba te
glosy krytyki-zawisc ludzka,zwlaszcza babska jest nieograniczona.uhhh...w imie
takich w/w "wartosci" wierze,ze niektorzy gustuja w dlugich dyskusjach.

[nsc23]

"zazdroscia,zawiscia i zwykla ludzka checia dowalenia komus,kto jest
lepszy,madrzejszy,inteligentniejszy etc"

Taa, moze jeszcze lepiej wychowany? Haha, no to sie posmialam na
noc, teraz moge isc spac.

[wektor_2222]

Obserwuje od pewnego czasu tę dyskusje i podziwiam Panie za
cierpliwosć w stosunku do człowieka, przedstawiajacego jedyne i
jedynie słuszne racje/Ojciec marek=felestynowicz/brr....można tylko
współczuć Jego rodzinie i znajomym,aaaa....tych to zapewne nie ma
zbyt wielu ,bo z takim Wszechwiedzacym dyskutowac ,nawet przy kawie-
nie sposób...A ile agresji w tych wypowiedziach, oj takiemu Panu
zależć za skóre , to dni,ca ja mówię-godziny delikwenta
policzone .Moge się tylko cieszyc ,że Go nie znam .Unikać takich
ludzi ,jak ognia
Popieram Panie w 100%.TOLERANCJA przede wszystkim!
Pozdrawiam zPolski

[werbena11]

)
taka postawa jest ostatnio bardzo popularna -
my jestesmy tu, a po drugiej stronie ZOMO

[novalee1]

Rowniez podziwiam fabelle,ale nie podzielam jej sposobu wychowania
corki.Po pierwsze musze pracowac i na zmiane z mezem Anglikiem
opiekuje sie corka.Po drugie pracuje na nocki i niestety nie zawsze
jestem w formie na dlugie pogawedki z corka i dlugie zabawy, nie
mowie ze nie chcialabym.Swoje zmagania opisuje w blogu zalozonym od
niedawna.Corka duzo mowi,niestety wiecej po angielsku.Bije sie w
piersi - jestem wyrodna Matka Polka,pracuje,mam swoje
zainteresowania i nie jestem idealna.Gdyby mi bylo dobrze w Polsce
nigdy bym z niej nie wyjezdzala i nie mialabym problemu z
wychowaniem wielojezycznym.Mialam bardzo trudny start w zyciu i tak
naprawde dopiero zaczelo mi sie ukladac tu, w UK.Dlatego moje
podejscie jest tez inne,rodzicow "wyksztalciuchow" nie mam.Chce by
corka znala polski,zeby znala swoje korzenie,ale staram sie nie
popadac w niezdrowa obsesje, co nie jest latwe,bo jestem ambitna.To
forum jest dla mnie duzym wsparciem.Pozdrawiam

[matka.adama]

Moje drogie, zaintrygowałyście mnie tym postem, więc przeczytałam
polecanego bloga. Szkoda mi tej matki, że tyle musiała poświęcić. Ja
nie musiałam, a moje dziecko też mówi pięknie po polsku, choć też
urodziło się za granicą. Ja też mówię do mojego dziecka wyłącznie po
polsku, a jak ktoś jest tym zdziwiony lub niezadowolony, to mu
tłumaczę dlaczego. I nie zdarzyło się, by ten ktoś nie przyjął mojej
argumentacji. Nie trzeba od razu wszystkiego stawiać na ostrzu noża.
Też słuchamy bajki, czytamy książki....wszystko po polsku. Przecież
wy, moje drogie, też to robicie. Ale się z tym nie obnosicie, bo to
przecież normalne. Prawda?
Jedno mnie tylko u tej pani zastanawia. Dzieci są pół Polakami, pół
Francuzami. Po ojcu mają francuskie nazwisko. To dlaczego po matce
nie mają polskich imion? To byłoby logiczne, prawda? Czyżby tak
ukochała swój kraj, aż zapomiała, że w nim rodzą się Stasie,
Bogusie, Anie i Kacperki?
Pozdrawiam

[k.bazylejska]

Przykro mi, że na tym forum, które służy nam wszystkim we wspieraniu się wzajemnie w ciężkiej drodze do wielojęzyczności naszych dzieci, pojawiło się tyle niechęci i agresji.

Mnie tekst fabelli bardzo się spodobał. Pokazuje, że nawet w małżeństwie mieszanym, można osiągnąć pełną dwujęzyczność potomstwa. Bardzo mi dodał otuchy i zmobilizował do dalszej pracy nad polskim moich dzieci.

dziękuje Ci fabello

k.bazylejska

Jaś 12.2002 Klara 02.2007 niemiecki, polski, angielski

[matka.adama]

Nie chciałam nikogo obrażać. Jeżeli to zrobiłam, bardzo, bardzo
przepraszam. Nie podobał mi się ten wpis na blogu, bo - według mnie -
jest zbyt egzaltowany i miejscami nielogiczny.

[jan.kran]

Moim zdaniem wielojezycznosc to temat wzbudzajacy wiele emocji i dyskusji

Ciesze sie ze jak dotad udalo sie zachowac na tym forum atmosfere wsparcia i
rzeczowej dyskusji.
A jak czasem nastapi jakas polemika to tylko dobrze bo pojawiaja sie nowe impulsy.
Ten watek jest dosc wiekowy i osoby ktore na nim ostro polemizowaly zniknely ...
Dziekuje Wam za dotychczasowa dzialalnosc na forum i prosze o jeszcze)))
Przyznam sie ze wiele wypowiedzi na forum pozwolilo mi zobaczyc nowe strony
wielojezycznosci.
Kran