APEL DO TYCH, KTÓRZY MIELI STYCZNOŚĆ Z DR.ZAJDĄ

[mika2221]

Mam gorący apel do wszystkich Państwa, którzy mieli kontakt z dr Zajdą -
chemioterapeutka z centrum onkologii na Ursynowie.
Ja niestety tak - moja mama ma niedrobnokomórkowy rak płuc - i trafiliśmy do
dr na leczenie chemią.
Dr Zajda przy dotąd odbytych u niej konsultacjach - z siłą huraganu niszczy
ducha walki mojej mamusi.
Najpierw powiedziała, że ten typ raka jest chemioodporny- to się zgadza - i
że jest nikła szansa na powodzenie chemioterapii. Dodała jeszcze, że po
drugiej chemii zobaczy czy chemia działa, jeśli się okaże, że nie, to nie
będzie jej więcej męczyła... Co dla nas jest po prostu równoznaczne z
czekaniem na śmierć .... Po tej wizycie mamusia powiedziała nam gdzie chce
zostać pochowana i jak chciałaby być ubrana .... Muszę dodać, że była to
pierwsza wizyta podczas której moja mamusia dowiedziała się, że ma raka ...
Na wstępie drugiej wizyty powiedziała: no, poprzednim razem weszła Pani do
gabinetu o własnych siłach a dziś musieli Panią wwieźć (na wózku)....
CZY TAK SIĘ POSTĘPUJE ?????
Ja wiem, że moja mamusia powoli od nas odchodzi - ale jest zdecydowana
walczyć z rakiem, a my chcemy aby jak najdłużej z nami była.
Proszę o kontakt tych wszystkich osób, którzy mają również podobne przykre
doświadczenia z dr Zajdą - tu na forum lub na poniższy mail.
([e-mail])

[ila222]

Co za glupia bezduszna baba!!!
Bardzo mi przykro że tak Was potraktowano. Wiem jak to jest dowiedzieć się u
lekarza o chorobie mamusi. Też mnie to spotkało w tym samym miejscu ale z innym
lekarzem. Wiem jak jest Wam ciężko. Trzymajcie sie mocno i nigdy nie
poddawajcie!
Pisz co i jak.
Pozdrawiam

[7indii7]

Oczywiście jestem tego samego zdania co poprzedniczka, ta Pani rzeczywiście jest
durna i to durna do potęgi entej!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Po drugie wydaje mi się że lekarz powinien być nie tylko lekarzem, ale również i
po części psychologiem. Nie można komuś powiedzieć od razu, Pani już umiera ,
czy tego typu sprawy. Tak się nei postępuje z pacjentem!!!
Psychika w tym wszystkim gra naprawdę kluczową rolę i nie można tego ot tak
komuś odebrać takim niemądrym gadaniem.
Nie wiem czy jest to kwesta praktyki lekarskiej, nie mam pojęcia.
Trzymaj się ciepło i wspieraj Mamę.

[liina]

To normalne w tym chorym kraju, nalezy sie chyba do tego przyzwyczaic, bo
walczyc z tym sie chyba tez nie da.
Kiedy moja mama byla na odzywianiu pozajelitowym , gdyż miała niedrożnośc jelit
i czekała na operacje, to lekarz prowadzący jej powiedział, że nawet jak im sie
uda ta niedroznosc usunac, to i tak nigdy juz nie bedzie jadla normalne, bo po
3 tygodniach niejedzenia zanikaja na stałe kosmki jelitowe...Mama zadzwonila do
mnie z placzem zapytac czy to prawda.
Generalnie wszytkim powtarzal na oddziale, z wlaszcza pacjentom w jego salach,
ze to juz koniec i nie maja na co liczyc, zeby szykowali sie na najgorsze, bo
lepiej byc do tego przygotowanym. Poza tym zniechecal pacjentow do operacji,
przekonywal ich do tego, ze operacja nie ma sensu i nie chcial aby podpisywali
ludzie na nia zgode.Oczywiscie nie bede juz przytaczac argumentow, ktorymi sie
poslugiwal w tych rozmowach, bo po kazdej takiej rozmowie moja mama byla
zaplakana.Szkoda słów.Gdzie z tym walczyć? Czy walka w ogóle coś pomoże?

[barbara1910]

liina napisała:

> To normalne w tym chorym kraju, nalezy sie chyba do tego przyzwyczaic, bo
> walczyc z tym sie chyba tez nie da.
> Kiedy moja mama byla na odzywianiu pozajelitowym , gdyż miała niedrożnośc jelit
>
> i czekała na operacje, to lekarz prowadzący jej powiedział, że nawet jak im sie
>
> uda ta niedroznosc usunac, to i tak nigdy juz nie bedzie jadla normalne, bo po
> 3 tygodniach niejedzenia zanikaja na stałe kosmki jelitowe...Mama zadzwonila do
>
> mnie z placzem zapytac czy to prawda.
> Generalnie wszytkim powtarzal na oddziale, z wlaszcza pacjentom w jego salach,
> ze to juz koniec i nie maja na co liczyc, zeby szykowali sie na najgorsze, bo
> lepiej byc do tego przygotowanym. Poza tym zniechecal pacjentow do operacji,
> przekonywal ich do tego, ze operacja nie ma sensu i nie chcial aby podpisywali
> ludzie na nia zgode.Oczywiscie nie bede juz przytaczac argumentow, ktorymi sie
> poslugiwal w tych rozmowach, bo po kazdej takiej rozmowie moja mama byla
> zaplakana.Szkoda słów.Gdzie z tym walczyć? Czy walka w ogóle coś pomoże?

Podobnie było z moim mężem...lekarz uznał,ze nie ma sensu robić operacji na
niedrożność jelit ,bo on i tak musi umrzeć i trzymać go nie będą.Dla tego
lekarza wszystko nie miało sensu.To jest chory kraj ,chory system i chorzy
lekarze.Dla nich najlepiej żeby wszyscy poumierali.Straszne.

[gnulka]

A może warto zrobić listę bezdusznych lekarzy i powiadamiać szpitale o takich
przypadkach.Akcje "gazety" o rodzeniu po ludzku coś pomogły, może akcja
negatywna ( i/lub połączona z pozytywną ) coś by pomogła?

[szafirex]

Posłuchajcie, zbierzcie opinie o tej kretynce, wyslijcie do Sądu, do
Ministerstwa Zdrowia, no nie wiem gdzie-czemu właśnie takie gadziny nie chorują?

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Szafirex, Rozumiem, ze temat jest emocjonujacy ale nie zachowajmy poziom
dyskusji, OK?

[pistacchio]

Moja mama tez wyladowala w szpitalu z niedroznoscia jelit, otworzyli ja i zaszyli bo stwierdzili ze nic sie juz nie da zrobic. Tak walczylismy z calym oddzialem ze po miesiacu inny chirurg podjal sie jeszcze jednej operacji i wiecie, ze jakims cudem te jelita zaczely pracowac a mama jadla wszystko...
My tez mielismy chemioterapeutke ktora byla potworem, walila prawde prosto z mostu,nie oszczedzajac nikogo, nie tylko odbierala nadzieje pacjentom, ale tez ich wysmiewala, ponizala, nas- rodzine tez- kiedys wyzwala nas od dziwologow bo chcielismy podjac sie chemioterapii alternatywnej w innym osrodku.
Moja mama mowila ze sobie zrobila taka otoczke i slowa tego lekarza jej nie ranily, poprostu ich do siebie nie dopuszczala.
Wiecie, po tym jak moja mama wyszla z tej niedroznosci ta sama chemioterapeutka zupelnie zmienila front. Nagle zaczela uwielbiac moja mame, stawiac jej sile za przyklad innym pacjentkom,zaczela sie do mojej rodziny odnosic z szacunkiem. Wszyscy zastanawialsmy sie co sie stalo.
Wg mnie ta lekarka traktowala kazde niepowodzenie swoich pacjentow jak swoja porazke i nie wytrzymywala tego psychicznie, a przypadek mojej mamy dal jej wiare w sens swojej pracy.
Nie wiem dlaczego lekarze tak traktuja swoich podopiecznych, moze uniewrazliwiaja sie na swoja prace, na czeste niepowodzenia. To ich oczywiscie w zaden sposob nie usprawiedliwia bo w koncu wiedza jaki zawod wybieraja.To straszne, ze w wojnie z tak okrutna choroba, chorzy i ich rodziny musze tez staczac bitwy z innymi ludzmi, lekarzami, urzednikami, czesto i krewnymi. Zycze wszystkim jak najwiecej wsparcia ze strony innych, ciepla i wiary w zwyciestwo !

[brucha]

to chyba typowe dla CO na Ursynowie. zetknełam się tam dla odmiany z
radioterapeutką tak ponurą i zrezygnowaną, że chyba od samego kontaktu z nią te
nowotwory rosną. na szczęścię na chwile szczerości pozwala sobie tylko z
rodziną. chorego nie dołuje, przynajmniej staramy się do tego nie dopuścić.
aczkolwiek tekst 'jest pan teraz w dobrym stanie, niestety po tej terapii pana
stan bardzo się pogorszy' chory usłyszał.
cenię sobie szczerość lekarza. rodzina powinna znać prawdę. ale pani z którą
mamy kontakt to chyba nie wierzy w wyleczenie zadnego nowotworu i naprawdę
nawet jak nic nie mówi to i tak jest bardzo dołująca dla otoczenia.
po co taki ktoś pracuje w takim miejscu jeśli nie wierzy w skuteczność swojej
pracy.
przerobiłam ten sam temat z wieloma lekarzami i naprawde to że chory umrze daje
się powiedzieć na różne sposoby. i rzeczywiście trudno spotkać lekarza, któremu
chce się powalczyć o godne umieranie.

[liina]

Najgorsze jest to, ze sie doluje pacjenta jak jeszcze wcale mu nie trzeba mowic,
ze umrze, prawda? To jest dopiero chore.
Moja mama ponad rok przed stanem terminalnym uslyszala , ze sie nadaje do
hospicjum. Dostała boli brzucha, mozliwe, ze spowodowanych kamieniem na nerce,
gdyz czesto te kamienie jej sie robily. Wezwalismy pogotowie, bo bol byl mocny
bardzo, a lekarz jak uslyszal, ze choruje na raka, to nawet nie chcial jej
obejrzec, tylko przy niej powiedzial, ze on tutaj nie pomoze juz, ze nalezy ja
do hospicjum oddac.Swoja droga dostala zastrzyk z nospa i przeszlo.
Nie wspomne miny mojej mamy i tego, jak ja to zdolowalo mocno. Mysle, ze ta
glupia uwaga zabrala jej mase enrgii do zycia.

[malgocha14]

Też mialam stycznośc z lekarzem, który stara się za wszelka cenę przestraszyć
pacjenta i nie sposób oprzec się wrazeniu,ze robi to po to, aby przybiec z
pelna kopertą i prosba o zrobienie wszystkiego co w jego mocy.Tym bardziej,ze
inni lekarze wcale nie uważaja,ze sytuacja jest beznadziejna albo az tak
poważna.Kiedy robiona jest biopsja to obiecuje operację za 6 tygodni a kiedy
wiadomo,ze rak jest złosliwy to nagle operacja za osiem lub wiecej tygodni.To
starszne,ze nie boja się zarabiac na ludzkim nieszczesciu?I ze pacjent prywatny
to pacjent a taki ze szpitala to nie wazny.Pisze to odpowiedzialnie , bo po
prywatnej wizycie rozmowa byla inna.

POTRZEBNY PSYCHOLOG

[anka7961]

dopiero zaczynam wędrówkę po szpitalach i lekarzach. Nigdy wcześniej nikt z
moich bliskich nie chorował tak poważnie i nigdy nie musiałam załatwiać niczego
z lekarzami, szukać szpitala etc. Przez ponad trzy tygodnie mój Tatuś leżał w
Mazowieckim Centrum Leczenia chorób Płuc i Gruźlicy w Otwocku na oddziale
onkologii. Średnio raz na kilka dni słyszało się o zachowaniu lekarzy, którzy
nie zostali absolutnie przygotowani do pracy na oddziale onkologiczym, którzy
nie potrafią (lub nie chcą) przekazać pacjentowi bardzo złych wiadomości w
sposób łagodny, pozostawiający nadzieję.
Patrząc na to wszystko, pomyślałam sobie, że potrzebny jest tam psycholog. Ktoś
kto będzie rozmawiał z tymi ludźmi, bo lekarze pozostawiają ich samych sobie.
Raz w tygodniu przychodzi tam tylko Ksiądź. Rozumiem że chorzy mają swoich
bliskich, ale tak na prawdę sama wiem, jak i co rodziny chorych na nowotwór
czują (czasami sami w najtrudniejszych momentach potrzebują czyjejś pomocy).
Dlatego właśnie chciałabym znaleźć kogoś, kto będzie tam przychodził i będzie
wiedział jak rozmawiać z tymi ludźmi.
Może macie pomysł, gdzie szukać takiej osoby? Może zgłosić się do jakiej fundacji?
Czy Waszym zdaniem na większości oddziałów onkologiczych jest podobna sytuacja?

[brucha]

CO na Ursynowie ma pschologów na stanie, niektóre inne szpitale też, i to nie
tylko na oddziałach onkologicznych, więc to raczej zależy od sprawności i chęci
danego szpitala.

[pistacchio]

Kiedy moja mama byla w szpitalu po operacji, w totalnym dolku, poprosilismy o psychologa.Powiedziano nam, ze owszem jest w szpitalu, ale tylko na oddziale opieki paliatywnej bo na chirurgii , gdzie lezala moja mama, takiej potrzeby nie ma (co za bzdura! bo czesto tam ludzie dowiaduja sie co im jest,z niepokojem czekaja na wyniki operacji, i przyjmuja zle wiadomosci) . Psycholog rowniez niemile byl widziany na oddziale chemioterapii (!) bo pani ordynator(ta sama, o ktorej pisze wyzej) uwazala ich prace za zbedna!
W koncu psycholog przyszedl, i niesamowicie mojej mamie pomogl.Wrocila jej energia i nadzieja. Tak,psychologowie sa bardzo potrzebni na kazdym etapie walki z choroba. Sa potrzebni rowiniez rodzinom, choc niewielu z nas moze sobie na to pozwolic. Ale jak do kazdego lekarza, trzeba miec szczescie i dystans rownoczesnie.

[marta11]

Mnie wkurzył ostatnio lekarz do którego chodzi Mama co 3 miesiące na kontrolę.
Mama bardzo oparła się o owe przysłowiowe 5 lat. Zastanawiała sie jak to liczyć
od operacji czy od wykrycia. Jak była ostatnio na wizycie to lekarz powiedział
jej, że nie ma co się przywiązywac do tych 5 lat bo nawrót może byc i później.
Po jaką cholerę on jej to mówił????? Miała potem strasznego doła a mi się już
kończą pomysły na wyprowadzanie jej z tego stanu. Macie jakiś pomysł co mówić,
jak wzbudzać pozytywne myślenie?

[pyrteczka]

U mnie też miała miejsce nieprzyjemna sytuacja. Mój Tatuś po pierwszym cyklu
chemii odebrał wyniki tomografu. Do tej pory cały czas czuł się świetnie, to on
nas wszystkich podtrzymywał na duchu, walczył, pracował, normalnie
funkcjonował. Zaczęło się od nowotworu oka (maj 2005), usuneli mu oczko, potem
w lutym 2006 miał operację wątroby - przerzuty. To były 2 małę guzy, jednego
nie usunęli, wtedy też lekarz powiedział Mamie, że nia ma już sensu męczyć Taty
chemią. Ale Tata na prawdę czuł się świetnie. Kontrole w Gliwicach polegały na
tym, że lekarz sprawdzał mu węzły chłonne i to wszystko. Pod koniec maja Tata
sam załatwiłsobie USG jamy brzusznej. Okazało się, że zajęta jest cała wątroba.
Wtedy o dziwo lekarz zalecał chemię. Po kontrolnym tomografie, na którym
okazało się, że choroba postepuje Tata udał się z wynikami do Pani Doktor w
Centrum Onkologii w Gliwicach. Liczył na dalszą chemię, na naświetlania. Tam
usłyszał, że chemii nie może już dostać (miał rzeczywiście powiększoną
wątrobę). Kiedy zapytał o naświtlania - lekarka powiedziała mu, że guz w takim
stadium pęknie (powiedziała to tak zupełnie normalnie, jakby mówiła komuś, że
ma anginę). Więc Tata spytał, co dalej, na co usłyszał "czekać....", Tatko
odpowiedział, "aha, czekać i liczyć dni..." I po tej wizycie poddał się, to
jest niewyobrażalne jak z dnia na dzień jego stan się pogarszał, a on coraz
bardziej się poddawał. Od rozmowy z Panią doktor, która miała miejsce 25
sierpnia, upłynęło 3 tygodnie - Tatko zmarł 12 września.
To okropne jak niektórzy lekarze podchodzą do ludzi, nie mają w sobie za grosz
psychologicznego podejścia. Przecież można było mu owiedzieć, że bezpoeśrenio
po chemii nie daje się naswietlania, że trzeba np. miesiąc poczekać. Ja wiem,
że on wtedy nadal by walczył.
Kocham Cię Tatko i bardzo za Tobą tęsknię !!!

[kaczka78]

Głupia, nieświadoma idiotka z tej baby i tyle. Więcej nie powiem.

[liina]

Ja mysle, ze sa całkiem świadomi tego co robia.To jaki jakis chory mechanizm,
wydaje im sie, ze maja przewage nad biednym pacjenetm i fakt, iz mu powiedza, ze
to koniec, stawia ich wyzej, ale przyjdzie i czas na nich, bo nikt wiecznie nie
zyje, nawet lekarze.
Moja mama tez by mysle dluzej zyla, gdyby nie kilku lekarzy, ktorzy ja dolowali
skutecznie, lacznie z psychologiem, ktory jej zakomunikowal na wstepie, ze
powinna raczej o rencie, a nie o pracy myslec.

[malgoska182]

To wszystko co piszecie jest szszera prawda.W poniedzialek bedzie miesiac jak
moj tatus odszedl do Krainy Wiecznej Szczesliwosci. Byl bardzo dobrym ojcem i
bardzo za tatusiem tesknie. Kto wie jaki w jego dosyc szybkiej smierci maja
lekarze. Tatus bardzo dobrze sobie radzil z choroba , wiedzial co ma , ale sie
nie poddawal . Na 2 tygodnie przed smiercia zaczely sie problemy z nerkami,
ale takie ktore wedlug tatsuioa lekarki z prywatnej przychodni leczenia bolu
mozna bylo opanowac ,ale potrzebny byl pobyt w szpitalu , nie mozna bylo tegoz
robic w warunkam gabinetu. Lekarka uruchomila wszystkie swoje znajomosci i w
szpitalu bilelanskim uslyszala "przyjezdzajcie" siostra sprowadzila tatusia z
1 pietra , zawiozla do szpitala z karta chorego i najpierw poszla do lekarza
pogotowia z dokumentami zastawiajac tatuisa przed szpitalem , bo trzeba bylo
zdobyc karteczke na wozek (chore) .wiecie ,ze lekarz nawet do tatusia nie
wyszedl , kazal zabrac do domu po tym jak sie dowiedzial jaka tatus ma chorobe.
Nawet doktor prowadzaca tatusia powiedziala ,jak jeszcze tatus zyl ,ze to pana
Czesia bardzo zalamalo , jak On biedny musial sie czuc ? nie skarzyl sie ,ale
checi do walki ktorych tyle w sobie mial uciekly. Naprawde bardzo chcial isc
do szpitala aby mu pomogli , a jak ja przyjechalam na nastepny dzien jak tatus
juz przebywal w szpitaluProf Orlowskiego na Czerniakowskiej to tatus byl bardzo
zalamany i nawet uwazam ,ze nie cieszyl sei z mojej wizyty . Takze panowie
lekarze (napewno tacy tez tu zagladaja) przemyslcie swoje postepowanie .
Pozdrawiam wszystkich
Malgoska

[goniatara]

Rozumiem Wasz bol po stracie bliskich osob i wiem, jak trudne sa to chwile, ale
... Wydaje mi sie, ze zale, czy ewentualne pretensje nalezaloby kierowac w
strone konkretnego lekarza, ktory Waszym zdaniem popelnil blad lub zachowal sie
nieetycznie. Doradzanie lekarzom, ktorzy zagladaja na to forum, aby "przemysleli
swoje postepowanie" jest conajmniej niegrzeczne i niesprawiedliwe. Maja
przemyslec ...co? Czy warto po wielu godzinach pracy z ciezko chorymi pacjentami
zagladac na jakies tam internetowe forum i udzielac nieodplatnie porad zupelnie
obcym ludziom? Ze kosztem swojego prywatnego czasu czytaja posty ludzi
szukajacych odpowiedzi w trudnych sytuacjach? To maja sobie przemyslec? Po
przeczytaniu tego typu postow nie nalezy sie dziwic,ze zagladajacych lekarzy
moze byc tylko mniej.
Nie kierujmy swoich frustracji, rozgoryczenia w strone ludzi, ktorzy niczemu nie
zawinili, prosze!
Pozdrawiam
Malgorzata

[brucha]

Małgorzata,

ja akurat nie odniosłam wrażenia aby poprzedni post był skierowany w stronę
tych, którzy doradzają chorym na tym forum. raczej generalnie do tych którzy
traktują pacjentów jak przedmioty.
na pewno wiesz, że są lekarze i lekarze.
Ja do niedawna miałam bardzo dobre zdanie o lekarzach. ale miałam kontakt tylko
z tymi, którzy odbierali porody albo leczyli moje dzieci. i muszę przyznac, że
trafialismy zawsze na wspaniałych, oddanych dzieciom i temu co robią ludzi (a
przeczołgało nas trochę po szpitalach).
I nagle tej jesieni zaczełam mieć kontkt z lekarzami, którzy powinni leczyć
mojego ojca.
I powiem szczerze, że onkolodzy spaprali moje wyobrażenie o lekarzach bardzo.
Na pewno są wśród nich świetni fachowcy i dobrzy ludzie, i na pewno jest takich
wielu. Niektórych sama wpisałam na listę dobrych onkologów.
ale są też ci drudzy. i czasami są to takie egzemplarze, że wszystko opada a
człowiek ma ochotę iść do znachora albo innego bioenergo. i to niestety ci
drudzy wyrabiają opinię całości.

[liina]

Ja tez Gonia nie widze powiazania. Kto z nas kieruje jakies uwagi do lekarzy na
tym forum? , bo nie zauwazylam takiego przypadku. Kto pisze, zeby lekarze z tego
forum sobie cos przemysleli i gdzie?, bo tez nie zauwazylam, a juz na pewno nie
w tym watku, wiec nie wiem skad tresc Twojego postu?
W swoim poscie dajesz do zrozumienia chyba, ze nasz żal za to, ze ktos odszedl,
co i tak bylo nieunikniowe, kierujemy i skupiamy na lekarzach, ktorzy leczyli
naszych bliskich i ich obarczamy wina za ich smierc.Tak przynajmniej odczuwam
Twoje slowa.
Zdaje sobie osobiscie sprawe, ze choroba , na ktora chorowala moja matka nie
jest choroba latwo uleczalna, a spora czesc przypadkow tej choroby konczy sie
smiercia, mimo najlepszej opieki lekarskiej. Jednak uwazam, ze nawet jesli ta
choroba musi sie skonczyc smiercia, to nie oznacza to, ze lekarz ma prawo
dolowac kogos w trakcie trwania choroby,bo tekst w sytlu, ze pani po chemii to
nadawc sie bedzie na renta, a nie do pracy, to jest

[liina]

ze pani po chemii to nadawc sie bedzie na rente, a nie do pracy, to jest PRZEMOC
EMOCJONALNA!Lekarz wystepuje tutaj jako sprawca, a pacjent jako ofiara!To jest
po prostu zabronione i nawet w szkołach nauczyciele przechodza szkolenia jak z
tym walczyc.
Wiem, ze moja matka pewnie i tak by umarla, ale po co po drodze bylo tyle jej
łez? Po co tyle naszych nerwów? Po co tyle jej cierpienia, kiedy nie chciano jej
w szpitalu spuscic wody z oplucenj, a ja stałam obok i sie patrzylam jak sie dusi.
Lekarze twierdzli, ze nie potrafia tego zrobic! Zdaje sobie sprawe, ze to jej
zycia nie uratowaloby, ale znacznie by ulzylo cierpieniu. Nawet zwierze sie
dobija jak cierpi, a u nas czlowieka usmiercic na zyczenie nie mozna,bo to nie
jest etyczne, ale dolowanie i dokładanie cierpien jest etyczne!, bo na tym mozna
wyciagnac jeszcze od rodziny chorego kase. Tak to by sie usypialo chorego i
koniec cierpien, a tak za kazdy gest aby uzlzyc cierpieniu, trzeba placic.
Tak ja to odbieram po tym co ja przeszlam z moja matka.Nie jestem za eutanazja,
ale mysle, ze eutanazja nie bylaby dla lekarzy finansowo korzystna w naszym kraju.
Nie twierdze, ze kazdy lekarz taki jest, bo na swojej drodze spotkałysmy kilku
bardzo dobrych i oddanych lekarzy,takze lekarz w hospicjum domowym byl bardzo
uczciwym czlowiekiem, ktorym umial porozmawiac z chorym , wysluchac go itd., ale
niestety to co przeszlysmy, zwlaszcza w stadium koncowym, kiedy to choremu sie
mowi konkretnie, ze "umiera" i do ziemi...Kiedy odmawia sie mu workow
zywieniowych, choc jest glodny...
Tutaj nie chodzi o to, ze przez tych lekarzy ktos umarl, bo pewnie i tak by
umarl, tylko chodzi o jakosc tego umierania lub jakosc czasu, kiedy czlowiek
jest juz chory, ale ma jeszcze nadzieje, ze z tego wyjdzie i czesto ta nadzieja
go trzyma.
Wszystkim nam- tym, ktorym umarl ktos bliski jest ciezko, ale byloby nieco nam
lezej, gdybysmy w wieksoci nie mieli tak ciezkich wspomnien zwiazanych ze sluzba
zdrowia.Jest nam o tyle ciezko, ze staramy sie wspierac swoich bliskich, staramy
sie obudzic w nich nadzieje, bo wiemy, ze to jest bardzo wazna rzecz w tym
wszytkim, a lekarze czesto psuja nam to co budujemy czasem miesiacami lub
latami.A najgorsza rzecza w tym wszytkim jest to, ze stawką jest zycie,a nie
jakas butelka wina czy bilet do kina.

[goniatara]

Liina napisala : "Kto pisze, zeby lekarze z teg
> o
> forum sobie cos przemysleli i gdzie?, bo tez nie zauwazylam, a juz na pewno nie
> w tym watku, wiec nie wiem skad tresc Twojego postu?"
Moja odpowiedz...
Malgosia182 napisala:
"Takze panowie
lekarze (napewno tacy tez tu zagladaja) przemyslcie swoje postepowanie ."
Pozdrawiam wszystkich

[liina]

To nie była uwaga do lekarzy, ktorzy tutaj czasem pisza i nam pomgaja , tylko do
ogolu lekarzy, ktorzy byc moze czasem tutaj tez zagladaja i czytaja, ale nie
pisza, a zachowuja sie nie tak jak trzeba.
Z reszta, jesli jakis lekarz jest normalnym lekarzem, ktory nie doluje
pacjentow, tylko im pomaga, to nie obrazi sie za ta uwage, bo wiadomo, ze nie
była ona do niego skierowana.Nie sadze aby miała na uwadze lekarzy, ktorzy tutaj
czasem pisza i poswiecaja nam swoj prywatny czas, aby cos pomoc,bo takich
lekarzy przeciez szukamy i potrzebujemy i nie o do tych lekarzy byla ta uwaga
skierowana. Forum jest ogolnodostepne , takze dla tych lekarzy, ktorzy chorych
doluja, wiec zapewne do nich to była uwaga, bo o tych właśnie lekarzch jest w
ogole ten wątek. Takie ja mam odczucie po przeczytaniu jej postu.
Pozdrawiam.

[malgoska182]

Goniatra to juz tylko do Ciebie.
Oczywiscie ,ze nie mialam na mysli lekarzy , ktorzy tu udzielaja porad. Skad
wiem ,ze lekarze ,ktorzy leczyli mego tatusia tu zagladaja? Poniewaz domagalam
sie bardzo przeswietlenia glowy u mego tatusia . Nie mielismy dla tatusia
prowadzacego onkologa , wiec moja siaostra jezdzila do osrodkow onkologicznych
w Warszawie zeby takie skierowanie wyprosic. Zadano jej pytanie dlaczego upiera
sie przy tej tomografii? ona z rozbrajajaca szczeroscia odpowiedziala "moja
siostra przeczytala na forum ,ze trzeba to zrobic" powiedzial a niech Pani nie
wierzy we wszystko co na tym forum posza. Tomografie zrobilismy prywatnie za
400 zl. Skierowanie wystarala sie nam pani dr. z poradni leczenia bolu.
Otrzymywalam cenne porady na poczatku od dr.Jedrucha , prowadzilam rozmowy z
Kasia , ktora tez jest lekarka , wiec uwiez ,ze nie mialam ich na mysli.
Zreszta na Twoje zarzuty nie musze sie Tobie tlumaczyc. Kasia wie ,ze
zadzwonilam do niej w dniu smierci tatusia wyplakac sie , lekarka ,ktora
prowadzila leczenie przeciwbolowe mego tatusia wiedzial o tym 10 minut po
smierci tatusia (podziekowalam jej za posweicenie) , bo taka byla jej opieka
nad tatusiem. Niestety to ,ze po drodze spotkalam lekarzy , ktorzy wprost
powiedzieli , (lekarz z przychodni na Lojewskiej)ktory powiedzial "ja tam trupa
do szpitala kierowal nie bede i osmieszal sie " w tym czasie moj tatus byl
osoba chodzaca , mial tylko mechaniczna niewydolnosc nerek,ktora mozna bylo
uratowac , bo zrobiono to w Szpitalu na czerniakowskiej,czy lekarz z Szaserow ,
ktory na moje "ale tatus bardzo cierpi" bylo to przed postawieniem
diagnozy ,ze to napewno rak , byly przypuszczenia po przeswietleniu pluc" alez
prosze pani przeciez tu krew sie nie leje , co juz mialo sie dokonac to sie
dokonalo wiec 2 czy trzy tygodnie jak sie zaczeka to nic sie nie stanie ,
przeciez ja pajaca z siebie nie bede robil jak juz wypisalem skierowanie do
szpitala na siermien to te 10 dni nic nie zmieni" czy mam jeszcze
kontynuowac? moj tatus chorowal tylko 4 miesiace ( to byl czas od diagnozy do
smierci).
Pozdrwiam wszystkich lekarzy ,ktorzy maja serce dla pacjentow i ich rodzin i
ktorzy nie selekcjonuja pacjentow na tych z rakiem i tych bez . BO osoba
dotknieta choroba nowotworowa jak najbardziej zasluguje na szacunek , przeciez
kazdego to moze spotkac

[gnulka]

O matko! Nie do wiary!Siedzę ,patrzę na ekran i nie mogę uwierzyć że to
możliwe, chociaż różne rzeczy już słyszałam!

[malgoska182]

Czesc tak to wszystko mialo miejsce w miescie stolecznym Warszawie nie w
jakims tam Napierstkowie. Nie oznacza to ,ze nie bylo na naszej drodze ludzi
wspanialych. Byli i moge ich wymienic z nazwiska :dr. Iwona Furman z Lecznicy
Bolu na ul .Plockiej , dzieki ktorej moj tatus mial komfort zycia do konca ,
dr.Furman byla na kazde nasze zawolanie , a musze przyznac, ze tych zawolan
bylo duzo, po prostu bylysmy przerazone sama choroba . Oczywsicie satralismy
sie zyc normalnie , z tym ,ze moze teraz to wyda sie i nam troche na wyrost
ale zawracalysmy glowe naszej dr.Iwonie nawet w niedziele , ale Ona nie
skarzyla sie tylko jecghala i mowila "no przeciez ja w niedziele nie przestaje
byc lekarzem" . Caly zespol z Lecznicy znal nasze glosy , czasmi byly to glosy
radosne np.informujace ,ze potas zaczal spadac, ze nerki wracaja do normy, ze
nie ma przezutow do glowy, ale czasami zaplakane i tam kazdy rozumial. Milo
wspominam dr. Sawicka ze szpitala im prof.Orlowskiego , ktora wiedziala ze
tatusia choroba postepuje , ze jest to uogolniona choroba nowotworowa ,ale mimo
to podczas obchodu nikt z personelu nie przechodzil oprocz tatusia szybko i
obojetnie , spedzano z nim tyle samo czasu ile z innymi pacjentami. Balbinko
nie wiem ,czy dobrze robie podajac nazwiska ,ale chyba mowiac dobrze o
lekarzach nie robie nikomu krzywdy. Tak jak pisalam w poprzednim poscie i jak
opisywalam od lipca na tym forum moj tatus , siostra , ktora na codzien byla z
tatusiem jak i ja ( w ciagu tych 4 miesiecy spedzilam w Polsce 6 tygodni
doznalismy wielu upokorzen tylko dlatego ,ze mojego tatusia dotknela ta
straszna choroba.
Pozdrawiam wszystkich walczacych i zycze samych wspanialych ludzi na swojej
drodze, bo to nie tylko o lekarzy chodzi ale tez o nizszy personel medyczny ,
ktory widzac karte na lozku pacjenta z diagnoza omija szerokim lukiem lozko ,
swoje oboiazki ogranicza tylko do podania lekarstw .
Malgorzata

[goniatara]

Malgosiu!

Przykro mi bardzo, ze doswiadczyliscie tego, czego doswiadczyliscie. Nie
mieszkam w Polsce i uczciwie powiem, ze czytajac wszystkie posty dotyczace
problemow, z ktorymi musza sie borykac chorzy i ich rodziny poczatkowo wzbudzalo
we mnie niedowierzanie. Zwalalam to czesciowo na nasza "brzydka" ceche narodowa,
ktorym jest ogolny pesymizm, wieczne narzekanie i szukania "dziury w calym".
Pozniej jednak dotarlo do mnie, ze to wszystko jest jednak mozliwe i ze wiele z
opisywanych zajsc, przypadkow mialo lub moglo miec miejsce. Po kilku latach
bywania na onkolink, teraz tu, na tym forum jestem uswiadomiona, ze sytuacja w
polskiej sluzbie zdrowia jest nie jest dobra. I pomijam juz fakty ekonomiczne,
prawne etc., etc., ale zwykly poziom kultury wykonywania swoich obowiazkow przez
pracownikow sluzby zdrowia czesto pozostawia wiele do zyczenia. To smutne,
bardzo smutne. Jest to z pewnoscia bardzo zlozony problem i sklada sie na to
wiele czynnikow i dlugo by o tym pisac. Co nie znaczy, ze jest to nagminne, w
kazdym szpitalu i w stosunku do kazdego chorego. Rozumiem, ze nie opisuje sie
przypadkow, gdzie chory zostal potraktowany prawidlowo, czyli zgodnie z
obowiazujacymi normami, wlaczajac w to psychologiczna i emocjonalna opieke. To
jasne. Opisuje sie przypadki albo ekstremalnie zle, albo wyjatkowo cieple, mile.
Jednak przy opowiadaniu zlych, nieprawidlowych, bolesnych doswiadczen i kiedy
sie to uogolnia mozna w ten sposob wiele osob urazic, zupelnie niepotrzebnie.
Poniewaz nie lubie wszelkiego uoglniania, stereotypow - reaguje, czasem
spontanicznie. Staram sie nie wspominac przykrych doswiadczen, za to pielegnuje
wszystkie dobre wspomnienia, co nie znaczy, ze oczekuje tego samego od
wszystkich ludzi. Zycie jest czesto trudne do "przelkniecia", co sie wiaze ze
zlymi emocjami. To tez rozumiem, wiem.
Nadchodza swieta Bozego Narodzenia, ale nie tylko z tej okazji zyczylabym
wszystkim zranionym, cierpiacym, drogi do znalezienia ukojenia, wyciszenia
wewntetrznego bolu, aby latwiej mogli dalej zyc. Zycze im wszystkim tego codziennie.
Malgosiu, serdecznie Cie pozdrawiam i zycze tylko dobrych wspomnien i dobrych
doswiadczen, za to zapomnienia o bolu i nieszczesciu, zlych sytuacjach i zlych
ludziach.
Malgorzata

[malgoska182]

Malgorzato
Przykro mi ,ze musielismy tego wszystkiego doswiadczac. Przykro ze wzgledu
przede wszystkim na tatusia, ktory byl bardzo wrazliwym czlowiekiem i naprawde
ten ostatni powrot ze Szpitala Bielanskiego bardzo go zalamal. Nie mieszkam w
Polsce od 16 lat i dla mnie rowniez spotkanie z polska sluzba zdrowia nie bylo
przyjemne. Tych doswiadczen nie mialam zbyt duzo z przeszlosci ,bo tylko
odwiedzalam moja babcie w poznych latach 80 w szpitalu, ale chyba nic sie nie
zmienilo. Sama mam duze doswiadczenie z amerykanska sluzba zdrowia ,poniewaz
mam problemy z tarczyca i od 4 lat mam ciagle kontakty z lekarzami , a ze sama
siebie podejrzewam o hipohondrie(::: wiec i wizyty na ostrym dyzuze mnie nie
ominely (2 zaliczylam.) Nie chce porownywac ,bo wiem ze uslysze glosy(moze
rzeczywiscie sluszne) mowiace o nakladach na sluzbe zdrowia .
Najmlodsza moja siostra mieszkajaca w Polsce nie moze sobie darowac ,ze
narazila tatusia na takie przykrosci.
Zycze wszstkim spokojnych Swiat Bozego Narodzenia .
Malgoska

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Małgosiu, jesli chcesz możesz też dołączyć nazwiska tych lekarzy do
listy "Lista Dobrych Onkologów", ona nie jest wyłącznie dla onkologów, tylko
dla tych wszystkich lekarzy, którzy nie przestali być ludźmi.

[malgoska182]

Dziekuje Balbinko i zycze Spokojnych i Blogoslawionych Swiat.
Malgoska