moje dziecko ;-(((

[asiuniaa36]

Moj syn -prawie 18-latek obudzil mnie dzis w nocy i mowi- mamo bierze
mnie...juz zaczal sie ciac...
Na poczatku roku stwierdzono u niego przewlekle zaburzenia depresyjne-i
podejzenie CHAD.Byl wtedy w szpitalu.
Nigdy nie uwierzylabym ze w szpitalu moze byc tak okropnie dopoki sama tego
nie zobaczylam.Dzieciaki na b silnych lekach,z synem dogadac sie nie
moglam.Pozostawieni sami sobie,bez terapii,bez opieki.Zabralam Go do domu,byl
tak naszprycowany ze holowalam Go cala droge...
Znowu wrocilo...a myslalam ze to tylko tak bylo,ze nie zdarzy sie.Tak bardzo
balam sie i drzalam.Stalo sie...
-Mamo obiecaj ze nie pojde do szpitala...
-obiecuje...
Obiecalam...Tylko co teraz? W nocy dalam mu 2 lyzki hydrokortizonum-spi do teraz.
Jego lekarz ma do 10-tego wolne-a kazdy inny powie do szpitala (przerabialismy
juz to)
Syn dostaje moklar...chce mu do 10-tego podawac moj tegretol-co o tym sadzicie?
Boje sie,tak cholernie sie boje...

[beatrix-kiddo]

Asiu, a inny lekarz?

[kr1970]

Napewno inny lekarz,idz za radą przdmówczyni nie zaszkodzi a
napewno pomoże

[poetkam]

Spokojnie, Asiu, spokojnie.
Rozmawiaj z synem. Faktycznie, M. ma rację, zabierz syna do innego
lekarza. W przychodni specjalistycznej na pewno inny lekarz przyjmie
go w sytuacji tak awaryjnej. Porozmawiaj z nim telefonicznie
najpierw. A jeśli się nie da, zawsze zostaje wizyta prywatna. Jest
to wydatek, ale czasem nie ma innego wyjścia, wiem to po sobie...
Spokojnie, będzie dobrze.

[o-solitude]

nie podawaj mu leków na własną rękę, bo tegretol lubi wchodzić w różne straszne
interakcje, a ten moklar chyba też.

[asiuniaa36]

Dzieki juz mamy wizyte zamowiona na pozne popoludnie-tak tylko zeby wytrzymal do
poniedzialku w poniedzialek jest juz Jego lekarz.Bylam w szkole u pedagoga
rozmawialam z syna przyjacielem...nikt nic nie zauwazyl...
Napisze jak wrocimy...Jesli pojedziemy narazie On mowi-nigdzie nie jade!!! ech...

[poetkam]

Asiu, będzie dobrze. Koniecznie napisz po wizycie, co i jak. Trzymaj
się.

[asiuniaa36]

Lipa.Syn nie zgodzil sie na wizyte u tej p. dok ma zle wspomnienia.Boi sie ze
bedzie musial isc na leczenie przez sad-tak jak jego wiekszosc kolegow ze
szpitala...
Mowi ze jutro pojdzie do szkoly...
W tej chwili lezy,jest bardzo wycofany...
Moze podam mu depakine-kiedys ja bral...
Kurcze w ulotce moklaru pisze wyraznie,ze lek ten moze wywolac manie w przypadku
CHAD.
Jestem bezsilna...nie wiem co mam zrobic...
Obiecalam ze nie pojdzie do szpitala...ech...

[poetkam]

Kurczę, może jeszcze pójdzie. Spokojnie. A jak nie, to pozostaje Ci
czekać do poniedziałku. Sama nie kumbinuj z lekami. A czy lekarz
syna nie ma domowego telefonu? Nie mogli Ci podać w przychodni?
No tak, z obietnicami tak potem jest...Ale bądź dobrej myśli, może
szpital nie będzie potrzebny.
Trzymaj, się biedactwo.

[audrey2]

Asiunia, przepraszam, ze sie wtracam. MOze juz jest za pozno i
wizyta Wam przepadla, ale przeciez nie wezma go sila do szpitala.
Jest pelnoletni i decyduje o sobie. Nawet gdyby wkroczyl sad, to nie
nastapi to od razu. Przede wszystkim jednak idziecie prywatnie, a to
znaczy, ze mozecie ponegocjowac. Lekarz sie Twoim synem pewnie
zajmie lepiej, niz zrobilby to w przychodni. No i najwazniejsze- sa
rozne szpitale. Byc moze tym razem, jesli zajdzoe potrzeba
hospitalizacji, uda Ci sie zalatwic jakas porzadna placowke. To, co
opisalas, to jakis horror. Asiunia, sprobuj go namowic na wizyte.
Chlopak przezyl traume, ale trzeba zeby go ktos zbadal.

[asiuniaa36]

Nie pisalam ze prywatnie ani ze syn jest pelnoletni...
Wizyta przepadla.Moklar Mu odstawilam dalam depakine.
Mowi,ze czuje sie dobrze tylko Mu wstyd za reke...
Jutro chce isc do szkoly.
Aby do poniedzialku.

[audrey2]

Nie zauważyłam, że jest "prawie" 18-letni. Sorry, że się wtrąciłam.

[i_am_the_army]

Jeśli nie chce iść do szpitala (a wcale mu się nie dziwię), to musi iść do
lekarza, MUSI. Na pewno jest więcej lekarzy "do wyboru", nie tylko tacy, z
którymi ma złe wspomnienia. Wizyta u lekarza jest według mnie niezbędna - i to
natychmiast. A z samodzielnym podawaniem leków chyba bym nie ryzykowała... Choć
oczywiście trudno mi się postawić w tak ciężkiej sytuacji... Trzymam kciuki,
żeby było OK

[dol_inka]

Jeśli jesteś z Wa-wy,okolic to może coś mogę pomóc?(moj nastolatek
leczy depresję,próby samobójcze itp). Zawsze możesz pisać na mail
gazetowy...

[asiuniaa36]

Re: moje dziecko ;-(((
audrey2 04.12.07, 19:12 Odpowiedz

Nie zauważyłam, że jest "prawie" 18-letni. Sorry, że się wtrąciłam.
Przepraszam,moze jestem niegrzeczna-wybacz mi prosze-audrey2...
Nie jestem z okolic wa-wy.
Teraz to i ja zaczynam zle sie czuc...ech...

[audrey2]

Asiuniu, to ja przepraszam. Wczoraj bylam przewrazliwiona.

Dzwigasz strasznie duzo powaznych problemow. serdecznie wspolczuje

[asiuniaa36]

Eeee nie robcie ze mnie silaczki-zreszta za syna chorobe czuje sie
odpowiedzialna,ale coz teraz musze z tym zyc-i walczyc-pozdrawiam

[poetkam]

za syna chorobe czuje sie
> odpowiedzialna

A dlaczego? No co Ty? Nie możesz czuć się za to odpowiedzialna. To
tak, jakbyś powiedziała, że za grzechy ludzi na świecie jesteś
odpowiedzialna. Nie przesadzaj, Asiunia. Poczucie winy to paskudna
sprawa. Nie obwiniaj się bezpodstawnie!
Trzymaj się cieplutko

[asiuniaa36]

10 lat temu zmarl moj maz.Ja zamiast zastapic dziecia ojca i byc dobra
matka-ucieklam w alkohol.Pilam zeby spac,nie myslec,nie czuc...zeby
zyc-uzaleznilam sie.Stad moje wyrzuty

[i_am_the_army]

Super z Ciebie babka, silna - i basta!

[asiuniaa36]

Mam wielki problem...
Moj 17,5 letni syn zmierza ku samozagladzie.Wogole mam 3 dzieci.Pierwsza 2
wychwowuje sama-ich tata a moj maz,umarl 10 lat temu.
Dzis bylam w syna technikum.Oceny i obecnosc tragedia.
Syn mnie wogole nie slucha.Kiedy mowie mu ze sie martwie o niego-slysze ze on
kiedys tez sie martwil.(chodzi o moj okres picia)Kiedy mowie ze rujnuje swoje
zycie-mowi ze to jego zycie.Cokolwiek mu chce przekazac odp. ze jest prawie
dorosly...
Calymi dniami siedzi na kompie-gra w ogłupiającą gre TIBIA.Do zeszytow wogole
nie zajzy...nic z siebie nie daje...
Wiem,ze to wina mojego picia.Kiedy nie stawialam granic,dawalam i pozwalalam
na wszystko-a teraz...juz za pozno...
Nie moge do niego dotrzec.Niby czasem przemysli i przeprosi,ale na kilka dni i
od nowa...
Wiem tez ze to sa konsekwencje mojego picia.Ze nie mial normalnego domu-co
zreszta czesto slysze od niego-"zmarnowalas mi dziecinstwo!!!"
Wiem ze nie moge pic,bo to juz katastrofa by grozilo...
Wiem,ze juz nic nie wiem...

[rumpa]

Wiesz, kiedyś przeczytałam w "jak mówić żeby dzieci słuchały, jak
słuchać żeby dzieci mówiły", może zresztą to nie była ta książka,
ale na pewno książka tych samych autorek, że największy prezent jaki
możemy dzieciom dać, to nie dać im wzbudzić w sobie poczucia winy,
nie tłumaczyć się, szanować siebie ze wszystkim co się
zrobiło.Cokolwiek nie zrobiłas, piłaś czy ćpałaś, puszczałaś się czy
żyłaś w cnocie, robiłaś to co musiałaś. To bełkot debili że mogłaś
cos innego - to nieprawda. Tak się ułożyło w twoim życiu, że nie
mogłaś - koniec, kropka.Twoje życie jest historią która zaczeła się
dawno temu, jeszcze zanim twoja matka pojawiła się na świecie.
Dostałaś swój bagaż - i go niosłaś. Upadałaś, to ludzkie. Podniosłaś
się - coś takiego może zlekceważyć tylko kompletny idiota albo
zagubiony dzieciak, który chce ulżyć sobie zadając ból tej która w
jego mniemaniu go skrzywdziła. Ale to jest tylko jego mniemanie - Ty
nie jesteś Matka Boska hollyłódzka która zawsze znajduje
rozwiązanie, zawsze jest dyspozycyjna, mądra, opanowana i jeszcze
tam jakies halucynacje poetów - jesteś człowiekiem który swoje
dostał od życia w d... . To są konsekwencje twojego picia? jesteś
bogiem że wiesz? Moja matka nie piła, a ja też mam za sobą próby
samobójcze. I też przez całe lata oskarżałam moją matkę i babcię o
zniszczenie mojego życia. I wiesz czego mi brakuje - że żadna z nich
, zamiast zaprzeczać i tłumaczyć, nie powie po prostu - wiem że
cierpiałaś, czułaś się osamotniona, przerażona, upokorzona. Ale
prawda jest taka że dałam ci wszystko co mogłam. Być może było to o
wiele za mało, ale wystarczyło żebyś przeżyła.Teraz twoje życie jest
w twoich rękach. Jesteś bogatsza o wiedzę której ja nie miałam. Jest
mi przykro że cierpisz ale ja już nic nie mogę na to poradzić. Czy
ty poradzisz sobie ze swoim cierpieniem lepiej niż ja? Bo jesli nie
to jakim prawem mną gardzisz? Ja też miałam matkę.Wytrzymam twój
ból, krzyk i rozpacz, a może nie?Ale nie zgadzam się na upokarzanie
mnie, obwinianie , wyżywanie się.Jestem człowiekiem. I jeśli nie
pokazałam Ci tego wcześniej, to zrobię to własnie teraz.

Jeśli chcesz pomóc synowi, spróbuj odzyskać szacunek do samej siebie
i samej sobie wybaczyć. Nie, zrób to dla siebie, bo jesteś abolutnie
wspaniałą kobietą - łatwo iść po równej drodze, wyleźć z wilczego
dołu - potrafi mało kto. Szacunek dla Ciebie.
Czy masz w ogóle wsparcie?Czy walczysz z tymi wszystkimi demonami
sama?

[i_am_the_army]

"Jesteś absolutnie wspaniałą kobietą", Asiunia, naprawdę jesteś.

[asiuniaa36]

Dziekuje...lezki mi poplynely...Boze...mozna tak naprawde mnie wytlumaczyc? Cale
zycie bylam do niczego wedlog rodzicow...teraz syna...Dzis jade z nim do
psychologa-powiem mu wszystko,ale co dadza tabletki? Moja psycholog
powiedziala,ze syn powinien spotykac sie z psychologiem-a on nie chce.Napisze
jak wroce.
Stokrotne dzieki!!!!
Milego dnia ))

[ramos67]

Tak sie szczesliwie dla mnie zlozylo,ze znam Asie bardzo dobrze i
widze z bliska jak walczy z choroba,ze swoimi slabosciami a przede
wszystkim jak bardzo chce wynagrodzic swoim dzieciom utracone
dziecinstwo.Bardzo duze wrazenie zrobila na mnie wypowiedz
rumpy,mysle ze lepiej tego stanu okreslic nie mozna. Nie mozemy
czuc sie winni do konca zycia za bledy wychowawcze,one sa poprostu
nieuniknione.Podziwiam Asie za jej wytrwalosc w dazeniu do celu bo
bedac blisko niej widze ile wklada w to wysilku i czasem jej sie za
to obrywa. Kiedys powiedzialem Asi ze nie wiem czy tak czeste
bywanie na forum i utozsamianie sie z Wami jest dobre dla niej
samej.Mialem ogromne watpliwosci,ktore potwierdzila pani
psychiatra.Czytam Wasze forum codziennie i wiem jedno,nigdzie
naprawde nigdzie nie uslysze tak madrych i trafnych uwag jak wlasnie
od Was.Jestescie bardzo cennym zrodlem wiedzy o tej chorobie a co
jeszcze wazniejsze potraficie wspaniale sie wspierac i to jest
niedoocenienia,bo w zadnej chorobie czlowiek nie chce byc sam.Ja nie
chce byc tylko obserwatorem,chce uczestniczyc w walce z ta choroba i
okazywac milosc osobie ktora jest dla mnie wszystkim.Pozdrawiam Was
wszystkich trzymajcie sie bo zycie potrafi byc takze piekne.....

[kajka68]

Asiu...przede wszystkim trzymam kciuki za wizytę u psycho...
Tibia...zmora ,która trwała bodaj 3 lata...na szczęscie poszła w
zapomnienie..jakim cudem nie wiem ,ale się udało.mój syn 16,5 roku ,po tym
wszystkim co się wydarzyło też mówi ,ze ma ochotę się zabić,że zycie nie ma
sensu...zdaję sobie sprawę z tego ,że przez tyle lat piekła ma za co mnie winic
czasem próbuje...ale nie daję się w to wmanewrować...powiedziałam twardo i jasno
: mnie też nie było łatwo i nie jest.i nie wiem czy będzie?nikt tego nie wie
przez to ,że miałam trudne dzieciństwo*DDA)może teraz mimo wszystko jestem tak
silna?Może to ,ze przeżył to co przeżył pozwoli mu w zyciu być silniejszym i
widziec to czego inni nie widzą?syn próbował za mną sztuczek z poxnymi powrotami
do domu itp. powiedziałam chcesz ,żebym odeszła od taty ,ale nie ułatwiasz mi
tego...jak mam się zdecydować kiedy ty masz gdzieś moje nerwy itp. poszliśmy na
jasne zdecydowane zasady chcesz wyjść jasno i wyraźnie mówisz mi o tym łącznie z
godziną powrotu.ja odpowiadam za ciebie.skończysz szkołę decyduj o sobie na
razie nie masz jeszcze zawodu,mieszkania ,kasy aby decydować o sobie.Syn poszedł
na ten układ teraz jest ok.Nie wiem ,może duzo dobrego jest w tym ,że zawsze
bylismy blisko wiem o nim wszystko,nigdy mnie nie okłamał.może dlatego jest mi
łatwiej.
tibia miesza w głowach strasznie to niesamowite co ta gra wyrządza
ludziom.Pamiętacie tą historię jak syn przywalił matce taboretem bo mu wyłączyła
grę?o czyms to świadczy.
asiunia jesteś silna ja w to wierzę.głęboko.prawdziwie.nie obwiniaj się o
picie...nie obwiniaj się o nic,nie na tym rzecz polega.Mnie mąż obwiniał całe
życie za wszystko.tesciowa też,ale ja w głebi duszy wiem ,że nie jestem niczemu
winna.Znajdx w sobie tę głębię.Ja też piłam ,na szczeście znalazłam w sobie cos
co pozwoliło mi przestać pić kiedy urodził się syn.Ale nie wpotrafiłam stworzyć
mu bezpieczenstwa - ojciec pił i nie umiałam odejsć ,żeby syn miał
bezpieczeństwo i ja też ,żyliśmy na wulkanie.Może gdybym odeszła bylibyśmy
szczęsliwsi a moze wcale nie?a moze wydarzyło by się coś znacznie gorszego?
Wszystko dzieje się po coś.Wszystko.Nie ma dobrej recepty na życie.Kazdy z nas
ma jakieś problemy.Asiu...podnies głowę.Nie daj się wmanewrować w poczucie
winy.Mam nadzieję,że syn jednak pójdzie z Tobą do psychologa,ze pozwoli sobie
otworzyc oczy ,że tak naprawdę krzywdzi najbliższą mu osobę.Ze powinien wziać
się w garśc i pomóc Tobie...nie jest już malutkim smykiem ale praWOie dorosłym
facetem,który obwinia mamę za to ,ze mu się po prostu nie chce.Nie chce
uczyć,pomagac,zrozumieć...Ja też mogłam obwiniać swoją mamę że nie odeszła od
ojca...i pewnie w duchu miałam żal...ale nigdy jej tego nie powiedziałam a teraz
dokładnie ją rozumiem...buziaki..przytulam mocno...

Ramos67

[poetkam]

A ja jestem pod Twoim wrażeniem, Ramos67. Pięknie piszesz o Asi,
wspierasz ją duchowo, moralnie...Jesteś obecny na forum, dowiadujesz
się sporo o chorobie swojej ukochanej. Starasz się ją rozumieć,
akceptować. Kurczę, i jak tu potem nie cytować :"liczy się tylko
miłość" (choć przyznaję się do złośliwości i ironizmu bez bicia! he
he)
Jestem pod wielkim wrażeniem, takim pozytywnym!

[asiuniaa36]

Dziekuje Wam za cieple dodajace wiary i otuchy slowa.Ramos 67 dziekuje.
Dzis nie dostalam sie z synem do psychiatry,jedziemy jutro.Ale zaczynam
przestawac wierzyc,zeby tabletki Go zmienily.Chodzi obrazony-mowie mu ze musimy
porozmawiac-o czym-mowi...On nie widzi problemu...rece opadaja.
Ja sie trzymam.Napisze co po wizycie u psychiatry,jutro.
Dzieki,dobrze ze JESTESCIE

[i_am_the_army]

Trzymaj się Aśka, może to głupio i naiwnie teraz zabrzmi, ale: będzie dobrze,
zobaczysz. MUSI. No nie? Trzymam kciuki

[kajka68]

Może trafi Ci się ktoś taki jak mopja pani Iwonka?Taki anioł co nagle wyrasta ni
stad ni z owąd?...ktoś kto powie synowi ,że jednak jest o czym rozmawiać?Bardzo
Ci tego życzę..a teraz dobrej nmocy...niech moc będzie z Tobąulubiony tekst
mojej siostry

[kmka]

ja też coś dodam od siebie. wrócę do ksiązki jużw spomnianej w tym
wątku; "Jak mówić żeby dzieci nas słuchały, jak słuchać zeby dzieci
do nas mówiły" od 6 lat staram się stosowac do zaleceń taj ksiażki i
udaje mi sie to w 50% procentach i muszę wam powiedzieć ze zmiana
jest ogromna. Bo w rodzicielstwi miłośc i dobra wola to stanowczo za
mało. W końcu chodzi nam o to żebyśmy byli skuteczni w nzszych
metodach wychowawczych a tam są zawarte podstawowe wskazówki.Polecam
oczywiscie oprócz psychologa. najlepiej działac na kilka frątow,
zreszta pogadaj o tej książce z psychologiem. podobno ukazała sie
ksiażka tych samych autorek o nastolatkach. Chciaż"jak....." pomoze
w kazdej relacji miedzyludzkiej. troche duzo, sorry za madzrenie sie

[rumpa]

Jasne że nie widzi problemu - to tak fajnie poznęcać się troszkę nad
starą

sama to przerabiałam, jako młoda
była chora satysfakcja
i złość że tak się daje wkręcać, że się wije, że nie ustawi sprawy

Nie do końca wiem czy na tym etapie da się rozmawiać - ze mną sie
nie dało - każde zdanie wykorzystywałam do przerzucenia
odpowiedzialności, wzbudzenia poczucia winy, informowania o mojej
opinii na temat umysłu, jakości życia i zdrowia psychicznego tudzież
wyglądu mojej matki i babci = znęcania się psychicznego, mówiąc
wprost. Tatusia jakoś omijało - a na kimś trzeba się było wyżyć że
poszedł precz.
Mnie się wydaje, z mojego punktu widzenia osoby która fundowała
matce takie akcje, że najpierw chyba trzeba ustawić całą sytuację do
normy matka - dziecko : co wolno, co nie wolno i jakie konsekwencje,
jak rozmawiamy ( nie obrażamy, nie obwiniamy, mówimy tylko o swoich
uczuciach, bez "bo ty zawsze, bo ty nigdy", ), myślę że to robota
dla was dwojga z psychologiem lub negocjatorem. I przede wszystkim
dla Ciebie, bo sorry, ale z pomysłem na życie od rodziców "jestem do
niczego i to wszystko moja wina, bądź tak łaskaw i wybacz mi
syneczku, mama będzie szczęśliwa jak przestaniesz sobie robić
krzywdę" to niestety on tę rozrywkę będzie kontynuował.
Tak czy inaczej wracamy do punktu wyjścia - szacunku dla samej
siebie i absolutnego, granitowego przekonania, że nie zasługujesz na
takie traktowanie i się na nie nie zgadzasz. On tę zmianę, jesli
będzie prawdziwa, zobaczy w Twoich oczach, usłyszy w głosie.

Napisałaś "moje dziecko" chwyciło mnie to za gardło, była w tym taka
miłość i bezradność jednoczesnie, taki bezbrzeżny smutek, zobaczyłam
kobietę stojącą samotnie w jesiennej szarówce, matkę pod
krzyżem.Teraz wiem że nie jesteś sama i bardzo się cieszę.
Będzie dobrze, tylko dbaj o siebie ))
A i jeszcze jedna historia z mojego życia - po latach mojego
ulewania sobie jej kosztem , moja babcia któregos dnia powiedziała
spokojnie - wiesz, ja uważam że osiągnełam bardzo dużo - w końcu
wodę w kranie zobaczyłam jak miałam 20 lat, a miałam biznes, kupiłam
ziemię, wyrobiłam się. Przyznałam jej rację, bo były to fakty a nie
błaganie o odrobinę uznania, prawdziwe zadowolenie z pracy i efektów
- i mój stosunek do niej sie zmienił. Szacunek budzi szacunek.
Dopóki moja babcia przepraszła że żyje, nie wymagała, znosiła
wszystko od wszystkich, ciągle się oskarżała - wkurzała mnie
potwornie, wolę tego nawet nie wspominać. Gdy staneła dumnie
wyprostowana na całe swoje 148 cm - poczułam wdzięczność, że mówiąc
z szacunkiem o sobie przywróciła mi szacunek dla siebie - bo to
super mieć taką babcię. ))

[kajka68]

Rumpa..dzięki za ten ostatni akapit w szczególności..włąśnie tego mi
brakowało...w całej mojej układance...nigdy nie powiedziałam ani mężowi ani
teściowej konkretów...a Ty jasno udawadniasz ,ze tak trzeba...spróbuję w ten
sposób...może i mnie to w jakiś sposób pomoże...Jesteś niesamowita,a Twoje
spojrzenie rozjaśnia mrok w którym się skryłam...mam nadzieję,że Asi tez
rozjaśni...jeszcze raz dzieki...

[asiuniaa36]

Rumpa dzieki Jestes niesamowita.Wierze nie nie jest Ci latwo pisac o tym co bylo
kiedys,ale dzielisz sie swoim doswiadczeniem i rozjasniasz mrok-jak pisze
Kajka.Niesamowite...Czuje ze masz absolutna racje i zamierzam zmienic
sie-szanowac.Juz sie wyprostowalam ))
Zaraz jedziemy z synem do lekarza-wiem ze dzis czeka mnie ciezki dzien-ale dam
rady.W duzej mierze tez dzieki Tobie Rampa.Kurcze sama bym chyba na to nie wpadla.
Zycze Wszystkim milego dnia-buziaki ))

[kajka68]

Asia..trzymam oba kciuki mocno...wierzę,że jest dobrze

[rumpa]

Ja też na to sama nie wpadłam - mnie się to przydarzyło.
I też Wam dziękuję za miłe słowa, bo akurat teraz mi trochę ciężej niż
zwykle.
Po prostu nie lubię końca roku

[kajka68]

A ja nie lubię świąt ..lubię same przygotowania ale potem ...masakra...

[asiuniaa36]

No to jestem po wizycie.Lekarz powiedzial synowi,ze jak bedzie dalej tak robil
to w kryminale skaczy.Ze kiedys zamiast sobie zrobi krzywde komus,a wtedy nikogo
nie bedzie obchodzic ,ze go nosilo...
Koniecznie terapia,ale on jak osiol nie i koniec.Leki nadal moklar i atarax na
noc i doraznie.Za 2 miesiace do kontroli.
Ale po tej wizycie troszku zmiekl.Udalo mi sie w miare z nim pogadac.Narazie
jest dobrze.Obiecal sie uczyc i chodzic do szkoly.Zobaczymy.

Pozdrawiam

[poetkam]

Ale po tej wizycie troszku zmiekl.Udalo mi sie w miare z nim
pogadac.Narazie
> jest dobrze.Obiecal sie uczyc i chodzic do szkoly.Zobaczymy.
>

Asia, będzie dobrze. Zobaczysz.

[kajka68]

Ja też wierze...będzie dobrze..wiesz jak obca osoba mówi to zawsze to inaczej
dociera...

[asiuniaa36]

Wierze w to.Bede z nim walczyc o niego...Ale mam jeszcze dziwczynki i na nich
tez trzeba mi sie skupic.A syn musi tez zrozumiec,ze nie jest pepkiem swiata.
Dziekuje dziwczynki,Jestescie niezastapione ))

[i_am_the_army]

Dasz radę!!!
dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz
dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz
dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz
dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz dasz
dasz dasz dasz dasz dasz
radę

[asiuniaa36]

Ps piszac dziewczynki za 1x mialam na mysli moje coreczki

[asiuniaa36]

Dziekuje Gasieniczko,ze wierzysz we mnie moze nawet bardziej niz ja sama.Bardzo
Cie polubilam i nie cukruje Ci teraz-mam nadzieje,ze czujesz sie choc troszke
lepiej...

U mnie od rana mlyn...Syn wzial tabletke na sen,wstal rano nawet chetnie.Wzial
moklar i bylo super dopoki zapytal o wyjazd do Torunia do fabryki babek...
Jada jego kumple,wyjazd zamknie sie w ok 30zl wiec taniocha-pozatym on nakradnie
babek-bo inni tak robia.I gada jak nakrecony.Wtedy ja mowie stop-nigdzie nie
jedziesz.Wojna...Powiedzialam-nie pojedziesz,bo nie zasluzyles.Nie chodzisz do
szkoly masz same paly...
Niewiele z tego slyszal,bo krzyczal-dobra nie chce mi sie tego sluchac,zepsulas
mi humor,zepsulas mi caly dzien!!!


I nawzajem synku...
Musze walczyc,bo stlamsi mnie...Walka z wlasnym dzieckeim,to trudne doswiadczenie...

Asiunia

[poetkam]

Słoneczko, skoro Twój syn wziął już tabletki wczoraj i dzisiaj bez
zbytniego marudzenia, to wszystko jest na dobrej drodze.
Nie od razu Kraków zbudowano! Spokojnie, Asiu, spokojnie. Małymi
kroczkami, byle do przodu.
Trochę do przodu, kroczek do tyłu, 5 kroków do przodu, kroczek do
tyłu. Początki są zawsze trudne. Dacie radę! Ja w Ciebie wierzę.
Może Ty tego teraz nie czujesz, ale jesteś silną kobietą i
osobowością!
Buziaki

[rumpa]

Hmmmmm... Nie wiem jak było naprawdę, ale odebrałam to w ten sposób,
że nigdzie NIE BYŁO JASNO POWIEDZIANE że wyjazd jest nagrodą za cos
tam. Mam wrażenie ,popraw jeśli się mylę, że wyskoczył znienacka i
stał się doskonałym pretekstem do ucielesnienia Twojego oburzenia na
jego złe postepowanie. Więc tak, jeśli było ustalone że ma
"zasłużyć" na wyjazd to dalsza część jest tylko teoretyczna.Ale
jesli nie...
Inna rzecz "zasłużyć" jest szalenie nieprecyzyjnym okresleniem samym
w sobie, bo w takiej sytuacji on sam niejako nie może kontrolować
tego procesu zasługiwania - jest on w Twojej dyspozycji, jesteś
pania życia i smierci, a takie panie też maja humory i odbicia. Przy
"zapracowywaniu" wie co ma wykonać i jak, i co najważniejsze, żadne
INNE przewinienie NIE MOŻE go pozbawić tego na co sobie zpracował -
bo taka była UMOWA-robię to i to, mam to i to. I sam może się
kontrolować, wie co i jak.Ale wszystko musi być jasno sformułowane i
dopowiedziane, nic na zasadzie - no to przecież oczywiste, jak ma
byc dobrze, każdy to wie. NIE, nie każdy.
Nic dziwnego że się wkurzył - bo to kara. Nikogo nie zmotywujesz
przy pomocy kary. Co innego - konsekwencja. Zapis - co ma zrobić i
co za to dostanie.Jeśli nie zrobi to nie dostanie - a nie straci co
już ma. Nigdy nie wolno odbierać czegoś co dziecko już ma - kto daje
i odbiera ten sie w piekle poniewiera - dodam w piekle które sam
sobie robi .Również, Co dostanie niezależnie od wszystkiego.
Daleko nie pojedziesz jesli sprawa wygląda tak - on ma coś robić,
zrobi pare rzeczy, cos mu nie wyjdzie i - traci wszystko. Nie będzie
mu się chciało. Będzie się bał i wkurzał.Będzie się czuł bezsilny.
Wydaje mi się że tu potrakowałaś go tak jak traktujesz samą siebie i
jak prawdopodobnie traktowali
Cię twoi rodzice - nie ważne co zrobiłaś dobrze, ważne czego nie
zrobiłaś. Jak na przykład rodzice mojego starego - dostał 5 z
klasówki. Gdyby była 5- to by się czepiali o "-". Jak myslisz o co
można się przyczepić i jak zgnoić gdy jest 5 ? Tak , własnie zapytać
się , ile było 5. Zawsze jest szansa że chociaż dwie i już moxna
powiedziec - znaczy nie było takie trudne i nie masz z czego być
dumny.

portal.adhd.org.pl/phpbb/
Bardzo Ci polecam ten portal i książki o których była mowa w tym
wątku.
I druga sprawa - specjalnie do dołu zrobię, bo nie chcę się narzucać
z radami ale przypominam że :poszedł do lekarza, bierze leki i
chodzi do szkoły TERAZ.


Otóż ja uważam że jest bardzo możliwe w sytuacji, gdy nie zostały
ustalone warunki umowy że teraz mu tylko pokazałaś że jest do bani -
jak twoi starzy tobie. I chociaż oni ,pewnie podobnie jak ty jego,
chcieli Cie tylko zdopingować, to to jest to, co oboje z tego
dopingu zapamiętacie.
Ja bym zrobiła tak {mam nadzieję } " Synku, przemyslałam sprawę,
doszłam do wniosku że poszedłeś do lekarza, bierzesz leki i
zobowiązałeś się do paru rzeczy.Wiem że nie było to dla ciebie łatwe
ale się przemogłeś.
To dla mnie bardzo ważne i uważam że nie byłam sprawiedliwa dając ci
do zrozumienie że na nic nie zasługujesz i nie robisz żadnych
wysiłków." i tutaj może się ale nie musi pojawić: "I dlatego
wycofuję się z zakazu - trochę mnie poniosło"
Ewentualnie bez tego wycofania z zakazu ale jakaś propozycja coś co
mu pomoże uwierzyć że warto się starać, może same słowa
wystarczą.Ale nie daj się wkręcić w poczucie winy - uważaj, bo może
zacząc gierkę "bo ty nigdy mnie nie doceniasz" na przykład.
Odpowiedź jest prosta - teraz jest teraz i właśnie doceniłam( nie
wchodzisz w pyskówkę pod tytułem - jak to ja cię nie doceniam? W
15.12.2002 to kto Cię docenił? No kto?, dajesz do zrozumienia że
liczysz się z jego pogladem ale twój jest inny, a w dodatku, nawet
jeśli jego jest prawdziwy to ty robisz wysiłek i nie dasz sobą
pomiatać za to co było - cenna lekcja dla kogoś, kto wie że nie
wszystko było ok) .
Ale zrób coś proszę żeby zneutralizować nieco "nie zasłużyłeś"
bo to naprawdę dobijające okreslenie.Zwłaszcza jeśli nigdzie nie
było powiedziane że na wyjazd "zasługiwać" miał. Każdą rzecz można
powiedzieć tak że dobije albo postawi na nogi. Ćwicz na samej sobie,
z Twoim własnym życiorysem ))))!!!!

Ja bym tak zrobiła - chyba. Ty jesteś inna i lepiej znasz sytuację.
Nie mogę
być na 100% pewna że ta odpowiedź do niej pasuje. Ale może ...
pasuje?
Ale tylko wtedy gdy to POCZUJESZ.
Warto z kimś zaufanym poćwiczyć - każdy chyba może się wczuć w
najeżonego nastolatka. I niech Ci opowie co czuł i jak
reagował w zależnosci od tego co mówiłaś. Tak robilismy na szkoleniu
w fundacji "Rodzić po ludzku" - to bardzo pomaga zapobiec narobieniu
sobie samej dodatkowych kłopotów przez nieszczęśliwe sformułowania

Inna rzecz - a to w ogóle kradzież? Jak byliśmy na wycieczce w
Wedlu, to moglismy jeść ile chcieliśmy, tylko nie można było
wynosić. Takie były zasady.Może tu podobnie? Bo tak samo na przykład
było w Anglii w gospodarstwie z jakimiś hiper-biper owocami, co moja
babcia zwiedzała.

[rumpa]

> mi humor,zepsulas mi caly dzien!!!
>
>
> I nawzajem synku...
>
Wiesz, mnie się taki zepsuty humor po scysjach zdarza jak czuję że
coś ważnego mi umknęło i tak na prawdę to czegoś nie rozumiem - niby
postawiłam na swoim ale...chyba tak nie do końca lubię ten sposób
postawienia i czy rzeczywiscie to było własnie to czego chciałam?
Może tylko coś podobnego?
Dzisiaj miałam kolejna scysję z moim czteroletnim maluchem - jak
codzień. Często mam takie regresje i zapominam o wielu sprawach. No
wiec od jakiegoś czasu dzień w dzień on nie chce się ubierać przed
wyjściem do przedszkola, ja sie dre, nie chcę sie spóźnić, bo
jeszcze starszy do szkoły, w końcu go ubieram, on marudzi cała droge
- a ja mam zniszczony humor. A dzis mnie olśniło - konsekwencje. Nie
kłóciłam się, wydałam polecenie, ubrałam siebie, otworzyłam drzwi,
wyszedł starszy, mały burak strajkował z ponurą miną, więc go
wystawiłam za drzwi i poinformowałam że ja te drzwi zamykam a on się
ubiera - jesli nie - pójdzie na bosaka starszy tylko pokiwał
głową bo go do przedszkola raz w samej piżamie wysłałam i od tej
pory problemu z ubieraniem sie nie było. Zanim skończyłam zamykać
drzwi, maleństwo miało na nogach buty - prawidłowo, bez mendzenia
który na którą nogę - i kurtkę. Poszedł jak aniołek - bez jednego
kwęknięcia, z uśmiechem na ustach. Jaki ja mam wreszcie po
tygodniach świetny humor - rozwiazałam problem .

[dol_inka]

Asiu, naprawdę bardzo fajnie napisała na ten temat rumpa.Spojrzenie
z innej perspektywy na karę,nagrodę,zaufanie itp.
Od siebie dodam że pewnie dobrze by było gdyby Twój syn zaczął
chodzić terapię.Moje dziecko chodziło najpierw tylko gdy była taka
potrzeba,po roku raz w tygodniu.Dlaczego tak radzę? Bo będzie się
uczył nazywać emocje i o nich mówić (a faceci przeważnie mają z tym
problem). Bo rozmowa pomaga,bo będzie mimowoli oswajał się z tym że
gdy ma problemy różni ludzie mogą mu pomóc.
Nieśmiało się zapytam: dlaczego dopiero za dwa miesiące ma wizytę u
psych.? No chyba że ma naprawdę dobrze ustawione leki.
Pozdrawiam ciepło )

[asiuniaa36]

Oj Rumpa Jestes nieoceniona-czy Jestes psychologiem?
Przemyslalam.Syn przyszedl ze szkoly spokojny nawet zaladowal i
wlaczyl zmywarke-czego nie robil juz dawno.Powiedzialam mu
spokojnie,ze zle powiedzialam mu rano i niesprawiedliwie.Syn ze
ok.Ja,ze niepojedzie,bo nie mam kasy-on,ze rozumie.Wiec skaczylo sie
super.Chyba pojde do Ciebie rumpo na terapie ))
Syn ma wizyte za 2m bo wczesniej juz bral te same leki...chyba
temu...

[rumpa]

Nieeee jestem pacjentką wieloletnią psychoterapeutów - spędziłam
pewenie 5 lat na terapii. Odwaliłam szkołę dla rodziców, "Jak mówić
żeby dzieci słuchały, jak słuchać żeby dzieci mówiły" "Wyzwoleni
rodzice, wyzwolone dzieci" (Tytuł tragiczny, prawie mnie zniechęcił)
i reszte ksiąxek tych samych autorek
i ciagle ląduję na pysku w błocie wychowując własne dzieci )))
Ale podobno okłady z błota dobrze robią na cerę.
Mój syn mi mówi że jak jestem miła to jestem miła...hmmmm
Trzymaj się i do przodu
Ewa

[asiuniaa36]

A jednak syn pojechal...Poszedl do szkoly i kumple Go namowili i wyloza mu
kase,a jutro im oddam.Przyszedl zapytac-zgodzilam sie.Dzieki Tobie
Rumpo-Ewo.Rzeczywiscie wiele razy traktuje moje dzieci tak jak mnie rodzice
traktowali,czyli tak jak bym nie chciala...
Teraz pomalu,ale konsekwentnie do celu.Nie zabralam Mu Tibii,netu,tv...
Nie chce byc tyranem ktory po pijackim przebudzeniu zaczyna "wychowywac"
dzieci,ktore dotad jakos same sobie dawaly rade w niejednej sytuacji...
Zmieniam sie ,czuje to.Moze temu,ze czuje sie stabilna-silniejsza.Umiem sie tez
postawic mojej 3-latce-ktora i tak w moim towarzystwie jest nie zawsze
grzeczna(z opinii otoczenia).Wlasnie jak pisalas,mowie spokojnie patrzac Jej w
oczka i nie dyskutuje kiedy ona reaguje odmowa-robie swoje.Mala juz jest na tym
etapie,ze szybko odpuszcza.Ale z klnieciem,nie wiem jak sobie poradzic...Raz
uslyszy-powtorzy starsze dzieciaki i ich koledzy smieja sie z tego-wiec na
widownie i nagrode-ich smiech...i kolo sie zamyka.Mowie nie reagujcie...na nic...
Kiedys w osrodku zdrowia spiewala sobie-pipa...
Mam nadzieje,ze wyrosnie.
Najmniej problemu-juz od samych narodzin mam z moja coreczka 14-latka.To dopiero
kochane dziecko.Pomogla mi wychowac najmlodsza-naprawde, nie przesadzam.Potrafi
w domu zrobic kompletnie wszystko.Ale teraz na to Jej nie pozwalam-nie
wymagam-nie tyle.Daje wiecej luzu.Bo przeciez to ja jestem dorosla...ech...
Czuje tez swoje zdrowienie jak przeklada sie na moja rodzinke.(Mieszkam z
dziecmi sama).
To dzieki WAM (i niech mi nikt nie mowi,ze forum doluje!)dzieki terapi
indywidualnej i grupowej,dzieki mitingom,dzieki dzieciom,ktore najbardziej
motywuja,dzieki mezczyznie ktory tlumaczy mi zycie, rzeczy oczywiste jak dziecku
ktore widzi pierwszy raz plac zabaw.Sama nie dalabym rady...
I wiesz co Ewo? Tak sobie mysle,ze dziecko nie rodzi sie z instrukcja
obslugi.Wiec i tak niezle nam wychodzi.I nie ukrywam,ze Twoje spojrzenie na
sprawe z drugiej strony,dalo mi sporo do myslenia-dzieki.
Milego dnia

[rumpa]

Oj tak nawet w postach z paru dni widać jak się zmieniasz, jak
nabierasz siły i zaufania do siebie. To prawdziwa przyjemność móc
widzieć coś takiego. Tak trzymaj. To wszystko w tobie jest i nawet
jeśli czasem o tym zapomnisz albo nie będziesz wiedziała jak do tego
dotrzeć, pamiętaj że to tylko kwestia czasu i odnajdziesz drogę.

Teraz pomalu,ale konsekwentnie do celu.Nie zabralam Mu
Tibii,netu,tv...
> Nie chce byc tyranem ktory po pijackim przebudzeniu zaczyna
"wychowywac"
> dzieci,ktore dotad jakos same sobie dawaly rade w niejednej
sytuacji...

genialne )))

Sama nie dalabym rady...

A kto daje sam radę? Zawsze są ludzie dookoła. Mówi się że geniusz
Elżbiety I polegał na wyczuciu ludzi którymi się otaczała.To samo
można powiedzieć o każdym wodzu. A ty przecież jesteś wodzem!

Najmniej problemu-juz od samych narodzin mam z moja coreczka 14-
latka.To dopier
> o
> kochane dziecko.Pomogla mi wychowac najmlodsza-naprawde, nie
przesadzam.Potrafi
> w domu zrobic kompletnie wszystko.Ale teraz na to Jej nie
pozwalam-nie
> wymagam-nie tyle.Daje wiecej luzu.Bo przeciez to ja jestem
dorosla...ech..

Nie ech, tylko wow! Czy ty zdajesz sobie sprawę ile matek kóre nigdy
nie wypiły kieliszka i uważają sie za trzeźwe, NIGDY czegoś takiego
nie zauważy?

Sama taką jedną znam - zawsze mnie zastanawia, do jakiego stopnia
można być nietrzeźwym na trzeźwo?

A co do przeklinania - pewnie i na to dałoby się znaleźć jakąs
motywację dla małej i dla starych. Ale nie wszystko na raz bo jak
sama napisałaś pewnie z tego wyrośnie. Córka znajomych klęła tak że
wstydzili się wyjść na ulicę i zapewniam Cię, że "pipa" by ich
uszczęśliwiła.

Zawsze na tak , Asiunia, nie walcz o to czego nie chcesz, tylko o to
czego chcesz - nie o to żeby dzieciak nie przeklinał bo wtedy
pojawia się ochota ukarania, tylko żeby ładnie mówił - wtedy możesz
chwalić i nagradzać.

Jakie to upierdliwe, to wiem sama, bo mnie głównie karano i nie mam
nawyku wychwytywania dobrych rzeczy tylko złych, nie cieszenia się
osiągnięciami, tylko dołowania niedociągnięciami.

20 lat temu byłam u mojej ciotki we Francji i czytałam poradnik dla
rodziców - zapamiętałam "prawo zimnej frytki" : wszystkie dzieci
wolą ciepłe frytki (pochwały), ale jakby co to niech już będzie
zimna (nagana).Byle ten rodzic zwracał uwagę,zauważał.

I wiesz co Ewo? Tak sobie mysle,ze dziecko nie rodzi sie z
instrukcja
> obslugi.Wiec i tak niezle nam wychodzi.

Też tak myslę, zwłaszcza że po drodze okazało się że nie mamy nawet
instrukcji obsługi do nas samych )))Ciągle coś zgrzyta i warczy...
To co, składamy reklamację?
Pzdr
Ewa

[rumpa]

Rzeczywiscie wiele razy traktuje moje dzieci tak jak mnie rodzice
> traktowali,czyli tak jak bym nie chciala...
>
To był najgorszy dzień w moim życiu, gdy nagle usłyszałam typowe
"ględzenie" mojej matki, niemal słowo w słowo, wypływjące z moich ust.

Łooooooojezuuuuuuuu

[asiuniaa36]

Zgodzic sie dla 14-latki na akrylowe pazury???W prezencie
gwiazdkowym...
Wczesniej byly pomysly na kolczyk w pepku-NIE!
kolczyk w nosie-NIE!
w brwi-NIE!
Tatuaz-NIE!

[rumpa]

Dlaczego nie kolczyk w nosie? sama o nim marzę ))) a mam 35 lat
tylko się boję
W pępku - syf po ciąży więc nieeeee
Generalnie miałabym problemy higieniczne

Tatuaż - trudny do usunięcia - może na początek z henny - sam
zejdzie po miesiącu, a są naprawdę piekne i nie kojarzą się z
kryminałem i co miesiąc może byc inny

A tipsy - jakoś tak tandetą zalatują - ale zawsze je można zdjąć -
może wyjątkowo na sylwestra ?
mała chce być kobieca i trochę tu z bólem wyjeżdża
ciekawe
temat do pogadania "być kobietą, być kobietą"

))))

[rumpa]

Konkrety:
dziura w nosie zarasta szybciej niż w uchu - zdaniem mojej
kosmetyczki, nie wnikałam, trzeba sprawdzić

paznokcie pod tipsami się niszczą - moja znajoma nosiła takowe przez
pare lat - efekt: jak wysubtelniała i je zdjęła, to przez pół roku
co najmniej wyglądała jakby miała na nich grzyba albo je wkładała w
obcęgi - koszmar. Potem zaczęło się poprawiać, teraz wygląda
normalnie i przysięga że nigdy więcej.
Ale są takie w sklepach jednorazowe - w sam raz na jeden raz - może
jak sobie w czymś takim pochodzi przez dwa dni i się okaże że nic
normalnie zrobić nie może to jej wychłódnie. A jak mówiłam Sylwester
jest dobrą okazją.
LUz LUZ LUZ
Swoją drogą - współczuje.
dziewczynka zmieniająca się w kobitę - ciężki orzech do zgryzienia,
żeby nauczyła się cieszyć kobiecością we wszystkich wymiarach
Ja... nie potrafię
i obawiam się że do końca życia będę takie ni to ni owo
byłam ładną i zgrabną dziewczyną ale powodzenie miałam zerowe
matka mi skutecznie wytłumaczyła że tylko przygłupy bez` ambicji
cieszą się wrażeniem jakie robią na facetach i że powinnam imponować
charakterem i rozumem - no to imponowałam, samotna i marząca o
obcisłej spódniczce i kręceniu pupą na szpilkach.
Tylko że cholera chciałabym żeby choć raz ustawiła się do mnie
kolejka
I chciałabym mieć pewność że radość z czegoś takiego nie robi ze
mnie - idiotki
I to właśnie bylo najtrudniejsze i najboleśniejsze ze wszystkich
rzeczy jakie napisałam tutaj
Dobrze że mam synów
Córkę bym zniszczyła - najpierw zrobiłabym wszystko żeby była
"rozsądna" jak ja, a potem - miała pretensje o jej suche życie.
Obawiam się że nie wszystko można przeskoczyć. A kobiecość to akurat
takie pole, które strasznie dużo sprawia problemów - i emocjonalnie
i kulturowo i religijnie. I estetycznie.I seksualnie.Bo postawowe.
Całe życie się pocieszałam że chcę byc przede wszystkim człowiekiem.
Bo co mi pozostało
Szczerze, to jest to właśnie miejsce gdzie ja się poddaję.
Z tym nie umiem sobie poradzić.
Jakiś chłopak pisał kiedys na forum karate , że ma koleżankę, która
jak walczy, to zawsze ma trochę rozsunięte kimono ukazujące
atrakcyjną klatkę piersiową. Panna uważnie śledzi oczy faceta i jak
on się zagapi i straci koncentrację, to wtedy wyprowadza cios.
Chłopak był tym zachwycony. A ja jej zazdroszczę - sama bym sie
ubrała w golfik pod kimono zamiast korzystać z atutów. Zresztą mój
mąż podziela jego zdanie. Uważa że kobieta z dekoltem jest po prostu
rozsądna i sam chetnie lub mniej płaci "gapowe".
Ot i tak. I tego najbardziej mi żal.Tak się ulało. Sorry za
zaśmiecanie watku ale to akurat boli - bo nie załatwione. a może
dlatego że się boję że nigdy załatwione nie będzie. Bo za bardzo
boli.

[czareg]

Pisz, uwielbiam Cię czytać.

[kajka68]

ja też...mogłabym godzinami...a ten numer z rozpiętym kimono ekstra...tylko
ja nie miałabym po co rozpinać...

[asiuniaa36]

Wlasnie,zebym jej nie zniszczyla.To dziwne,ale mam problemy z okazywaniem uczuc
mojej 14-nastce.Nie mam tego z synem ani z malenstwem.Widze wsiebie w niej.Widze
moj charakter.Widze balaganiarstwo,niedbalstwo,czasem agresje.W szkole tez orlem
nie jest.I choc podobna jest do zmarlego taty jak by Go zjadla...charakter ma
moj.Ma wiecej cech pozytywnych.Ma wiecje luzu niz ja mialam.Ma wieksza mozliwosc
rozwoju,niz ja.Ale chyba jej nie zazdroszcze...Zwlaszcza okresu kiedy ja pilam,a
ona byla mama.
Kobiecosc...moja mama...
Nigdy sie nie malowala.Nie mialam pojecia do czego sluza
kremy,maseczki,balsamy.Tego nauczylam sie troszke od meza mamy...
Mam starsza o 7 lat siostre.Mieszka z rodzicami przez plot.Nie rozmawiaja od
lat...Teraz widze ze matka nas obie niszczyla.
Uciekalam do dziadka pedofila przed zimnym i obojetnym domem.Jedyne uczucia to
karcenie za to co zrobilam zle.Nic ani slowa jesli cos mi wyszlo...BOLI...A
dziadek-zboczeniec bardzo mnie "kochal".Mial dla mnie dobre slowo,czas na
gry,czas na spacer-czas tylko dla mnie.Miala 7 lat jak "to" sie zaczelo,a trwalo
4.Nie wiem co wtedy myslalam,czulam.Chyba myslalam ze tak musi byc-cos za cos.I
te cholerne cos za cos mam po dzis dzien...Czasem robie cos wbrew sobie,tylko po
to zeby nie rozczarowac kogos swoja osoba.
Kazdy facet ktory zbliza sie do moich dzieci,idzie u mnie "pod
obstrzal"-zabilabym gdyby je niewlasciwie dotknal.
Przepraszam...za to ze pisze o tym.To bardzo boli.Cala sie trzese i lzy plyna
same.Tak od rana tak w niedziele.To we mnie zyje...
Czasem widze w sobie moja matke-kiedy oceniam moje dzieci,mowie ze sa do
niczego,ze nic nie znacza...potem czuje sie jak smiec...tule i przepraszam(matka
nigdy mnie za nic nie przeprosila,nie tylila...)
Kocham moje dzieci nad zycie.
Dzieki Ewo,inspirujesz mnie.
Bede sie jeszcze bardziej sobie przygladac,pracowac.Zeby tylko JEJ kobiecosci
nie zniszczyc.Zeby miala szacunek do siebie,0 kompleksow,pewnosc siebie...zeby
byla szczesliwa bezwarunkowo.Zeby nie byla mna.
Sory za chaos,ale wysylam bez korekty-

[rumpa]

Uda Ci się Asiuniaa, zobaczysz że Ci się uda.
Też mi łzy popłynęły. I Ty po tym co przeszłaś jeszcze masz jakieś
wąty do siebie? Przecież to cud że żyjesz.Nie nie cud, tylko dowód
na Twoją olbrzymią siłę wewnętrzną.
Dbaj o SIEBIE, odzyskaj swoje życie, swój spokój, swoją kobiecość i
wszystko jakoś się ułoży.

Widze wsiebie w niej

Ja też mam tak ze starszym synem - współczuję mu strasznie, ale
jednocześnie nie mogę go czasem znieść - za każdym razem gdy
postępuje jak ja. Gdy nawala na innym polu - luz blus. To tylko
pokazuje mój poziom akceptacji samej siebie. Myślę że dokładnie tak
samo musiała się czuć moja matka patrząc na mnie - myslała że dobre
chęci załatwią wszystko - a tu się okazało że zamiast męczyć się
tylko ze swoimi demonami, ze swoją matką, ma jeszcze do kompletu -
mnie. Chyba nigdy nie zauważyła że najbardziej mnie gnoi za to w
czym jestem do niej podobna.
Takie rozczarowanie sobą, macierzyństwem, dzieckiem jest szalnie
niszczące.

Bede sie jeszcze bardziej sobie przygladac,pracowac.Zeby tylko JEJ
kobiecosci
> nie zniszczyc.Zeby miala szacunek do siebie,0 kompleksow,pewnosc
siebie...zeby
> byla szczesliwa bezwarunkowo.Zeby nie byla mna.

A ja Ci życzę żeby Twoja córka odziedziczyła Twoją siłę, odwagę,
miłośc i mądrość i żebyście któregoś dnia, OBIE, wolne, odnalazły
siebie, może z paroma kompleksami , może nie do końca doskonałe,
na pewno z wieloma wylanymi łzami, gorzkimi słowami, ale ludzkie,
kochające i wspierające się.

Mój mąż ostatnio zmusił mnie( ciekawością) do obejrzenia filmu "
Jabłka Adama".
Coś jak "przełamując fale" tylko z molestowaniem dziecka w tle. To
był koszmar, przeryczałam cały film - ale dobrze że go zobaczyłam.
Nie wiem czy mogę go polecać.

[rumpa]

a propos kompleksów
Moja babcia ma przepiękne, równe zęby ale małe oczy - co nie zmienia
faktu że jest bardzo piękną kobietą. Zamiast zająć sie swoimi
komplekasami usiłowała podnieść na duchu mnie ciągle mi powtarzając
jakie mam piękne oczy. Oczy jakie mam takie mam, na pewno większe -
ale zęby - jeszcze do niedawna - katastrofalnie krzywe ((
I to jakoś jej nie przeszkadzało.
Jak narzekałam że jestem gruba usiłowała mi wmówić że nie -
doprowadzalo mnie to do szału - czułam się zlekceważona i
niezrozumiana.
Nie znosiłam swojego ciała - bo przypominało mi ciało matki a to był
mój priorytet - w niczym jej nie przypominać.
Generalnie kompleksy fizyczne mi się pojawiały jak się źle czułam
psychicznie - nie kochana, nie zrozumiana, wyobcowana.
Później zaobserwowałam podobne zjawisko u koleżanek i ostatecznie
upewniłam się po ..."Bridget Jones"
Pierwsze oświecenie przyszło jak miałam prawie 20 lat. Przeglądałam
się rano w lustrze i uważałam że ok. Nagle usłyszałam głos matki żę
jak zwykle znowu coś źle zrobiłam i dosłownie zobaczyłam jak w
lustrze mój tyłek rośnie.
Moja matka osoba z zerowym dystansem do siebie, uważa że człowiek
zupelnie nie może zobaczyć jak wyglada naprawdę - zawsze ktoś musi
jej powiedzieć czy jest OK. Po co w takim razie wymyślono lustra?
I jakim cudem udało mi się przejść od tego poglądu do sytuacji w
której jestem w stanie kupić sobie sama ubranie?I dlaczego
większość osób wyraża kompletne niezrozumienie wobec takiego
stwierdzenia?
Widzimy siebie naszą duszą, nie oczami.To moje skromne zdanie.

[asiuniaa36]

Dzieki Ewo za zrozumienie.Czekalam na post od Ciebie...
A co do kompleksow-tez tak mam,jak zle sie czuje psychicznie mysle o sobie
bardzo zle,a kiedy czuje sie stabilnie akceptuje swoje cialo.Kiedy jestem na
gorce uwazam siebie za wampa...hihihi
Teraz jest dobrze.Duzo schudlam-nie odchudzajac sie.Ale od stycznia rzucam
smierdzace papierosy no i wtedy przytyje.Ale coz cos za cos.Pozatym rusze
tylek,pogimnastykuje sie.Nie bede obzerac i jesc na noc wiec moze nie bedzie tak
zle.Nie wiem dlaczego w swoim mniemaniu powiennam byc idealna-najpierw zeby
zdobyc,a potem przytrzymac przy sobie mezczyzne...Moj skarb mowi,ze jestem
najpiekniejsza kobieta jaka mial,ale nie to Go do mnie przyciagnelo.To madrosc i
inne spojzenie na zycie.
Pozdrawiam

[dol_inka]

Rumpo! W sprawie relacji "ja córka" a matka mam identyczne
doswiadczenia/odczucia. Mam syna(nowe terytoria poznania) i też mam
wrażenie że córce pewnie zrobiłabym krzywdę(nieświadomie,poprzez
automatyczne odwzorowywanie znanych reguł wychowawczych).