Tata nie żyje

[agata781]

Zmarł dzisiaj o godz.15.15.
Tak czekaliśmy na lekarza z opieki paliatywnej a on nie przyszedł.
Ojciec najprawdopodobniej umarł we śnie,mama do niego zaglądała co 15 minut i
jak weszła za czwartym razem to już nie żył...
Trzy dni ostrego nawrotu choroby.Trzy dni jego męczarni...

[jovita13]

Bardzo mi przykro.Nie będę się rozpisywać,bo im więcej się czyta
słów współczucia,tym więcej łez wypływa. Jakoś to przetrwasz. Musisz.

Pozdrawiam.J.

[kortyzol]

Moje kondolencje.Cóż więcej mogę powiedzieć.

[koofel]

Wyrazy współczucia.

[mremiszewska]

Przyjmij wyrazy współczucia...tak niedawno sama to przechodziłam...nie jest łatwo, ale nie załamuj się. Życzę dużo siły...

[emgoro]

Bardzo współczuję
Robert

[gontcha]

Bardzo mi przykro...

[attenna11]

Tak bardzo mi przykro,przyjmij wyrazy współczucia...
Bądź dzielna...niedawno straciłam mamusię...wiem co czujesz.
Aneta

[annmaria]

Wczoraj minely dwa miesiace od smierci Taty. Wspolczuje rozumiem bol i bede sie
modlic za Twego Tate. Anka

[ajkaa2]

Bardzo mi przykro...przyjmij wyrazy współczucia,Asia

[agata781]

Dziekuję Wam

[ulaw2]

Przyjmij wyrazy współczucia.

[mazunia1]

Agato, przyjmij wyrazy współczucia.

[yago997]

wyrazy głebokiego współczucia...
[*]

[ewelka1308]

Agatko!

Jest mi bardzo, bardzo przykro. Współczuję Ci. Tyle osób z forum
straciło bliskich w tym miesiącu-to po prostu straszne. Dziś mija 12
dni od śmierci mojej mamusi. Trzymaj się. Łączę się z Tobą i Twoją
rodziną w bólu.

[dorotkabp]

Przyjmij wyrazy najszczerszego współczucia...

Bądź dzielna.

Dorota

[malgosiader]

współczuję ...

[kati5k]

Bardzo mi przykro. Wyrazy współczucia

[monika073]

Przykro mi:(

[agnieszka_40]

Bardzo współczuję.

[mzgosia]

przyjmij wyrazy współczucia :(

[betka301live]

bardzo Ci wspolczuje musisz sie trzymac mocno i byc silna i myslec ze jemu jest
TAM lepiej

[ninagren1]

wspólczuję ci, mam nadzieję że tak będzie mu lepiej i że mimo
trudnych chwil zaraził was troche optymizmem jaki miał i to wam
zostanie jako piękne wspomnienie

[kol32]

Ogromnie mi przykro.

Kasia

[ewa21n]

Przyjmij wyrazy współczucia.
Pamiętaj że nie jesteś sama.

[snow22]

Bardzo mi przykro... :( Przytulam...

[madrek76]

Bardzo współczuje :-(((

[marika78]

takze ode mnie swiatelko dla twojego taty (*)
jakie to smutne gdy nasi bliscy odchodza...

[polimeraska]

i ode mnie przyjmij wyrazy współczucia,
łączę się w modlitwie [*]

[agata781]

Dziekuje Wam wszystkim za slowa wsparcia,jest mi ciężko ale mojej mamie chyba
jeszcze bardziej.Tata umierał w poniedziałek po godz.15 a około poludnia mam
powiedziała mu jaki jest jego stan faktyczny...Tak jak prawie krzyczał do tego
momentu i był strasznie nerwowy(2 dni czekaliśmy na lekarza z opieki
paliatywnej)tak po tym co powiedziała mu mama bardzo sie wyciszył,bolało go
nadal,mama podawała mu tramal już co 1,5 godz(w kroplach)+relanium bo nie
pomagało ale był spokojny.Tylko tak czekał na lekarza,bał się że skoro umiera to
lekarz już do niego nie przyjdzie...
Umarł we śnie,serce nie wytrzymało zmęczenia,choroby i zatrucia organizmu(nerki
juz nie pracowały od soboty)Zmarł 29 października a 30 późnym popołudniem
przyszedł lekarz z opieki paliatywnej na wizytę i mial pretensje że nikt do
niego nie zadzwonil że pacjent już zmarł i on tylko niepotrzebnie czas tracił!A
ja tak błagałam dzień wcześniej żeby przyszli bo ojcu chyba nerki nie pracują,a
27 października nawet nie chcieli go przyjąć do szpitala bo stwierdzili że juz
nie mam sensu że niech lepiej umiera w domu wśród bliskich...
Jest mi trudno bo z jednej strony Bogu dziękuje ze ojciec nie cierpiał a z
drugiej dreczy mnie że co by było gdyby wzystko od soboty potoczylo sie inaczej...

[kreseczka781]

Agatko, mój Tata zmarł 1/11. 29/10 chcieli go wypisać ze szpitala do
domu, też po to, by umarł "w domu". Nie wierzylam w to, bo czul się
coraz lepiej, a 5/11 mial zaczac naswietlania. Tupałam wiec,
płakałam, krzyczałam i udało się go zostawić. Nie dozyl. Zmarl w
szpitalu - mimo kroplowek, tlenu, zastrzykow, kolejnych kroplowek,
dopaminy w pompie, i tak dalej... Bo po prostu tak miało być.
Dzień po pogrzebie uświadomiłam sobie, że go nie reanimowano. Przez
sekundę wyrzucałam sobie, że się tego nie domagałam. Ale przecież to
by niczego nie zmieniło - poza jednym - wydłużyłoby cierpienie
najbliższej nam osoby po to, by w czasie odciągnąć nasze cierpienie
z powodu jej odejscia...
Ciężko żyć po stracie Taty. Ale musimy sobie jakoś z tym poradzić.
Każda z nas na swój sposób.
Tulę.
[*]

[betka301live]

Nie zadreczaj sie Mialam podobna sytuacje z moim tatą . Lekarz z paliatywnej
nie leczy tylko usmierza ból .Kiedy zdwonilam do lek. z paliatywnej pytając o
sens podawania kroplówki uslyszałam:co to pani da bedzie sie meczyl tylko dłużej
wg mnie to nie ma sensu.Lzy płyneły mi po policzkach znikąd zadnego ratunku
tylko ja i moja bezsilnosc.Zawsze wydaje sie ze może mozna bylo coś zrobic nikt
tego nie wie.Trzymaj sie mocno pozdrawiam

[milanad]

tak jak u Ciebie i u mnie po śmierci Taty rodzi się 1000 myśli na
sekundę i ta najgorsza, że "może by lepiej było, żeby..."
teraz wiem, a może bardziej domyślam się, że mój Tato odchodził w
zasadze przez dwa dni ;-(
25.11 o godz. 24:00 Mama zadzwoniła po mnie spanikowana, że Tato
skarzy się duszności, ból głowy i ona nie potrafi mu zmierzyć
ciśnienia, bo nic nie słyszy w aparacie. Przyjechałam, próbowałam
zmierzyć ciśnienie i też nic nie słyszałam, po prostu cisza w
słuchawkach. Zadzwoniłam po pogotowie, mimo że Tato nie chciał,
mówił że nie pójdzie do szpitala, a ja go przekonałam, że przecież
wcale nie musi iść, że tylko przyjadą i dadzą mu coś na to
ciśnienie, coś nam pomogą. Zgodził się i przyjechała karetka. Pani
doktor z pogotowia również nie potrafiła zmierzyć ciśnienia, ani też
nie wyczuwała pulsu. Teraz niby wiem, że Tato po prostu odchodził ;-
(( a wtedy, pogotowie orzekło odwodnienie (parę dni wczesniej
wszystko z jedzenia przez Tatę "przelatywało") i dało skierowanie do
szpitala na króplówki wzmacniające i nawadniające. W szpitalu, jak
tylko lekarz dowiedział się, że Tato jest pacjentem onkologicznym i
po zmierzeniu ciśnienia (65/40) zlecił zrobienie EKG. Podejrzewam,
że wiedział, że Tato odchodzi i tylko tym EKG chciał się upewnić,
ale EKG wyszło bardzo dobre!! i przyjął Tatę na oddział i zlecił
kroplówy. Do dziś mam w oczach obraz, jak trzy pielęgniarki
próbowały się równocześnie wkłuć, żeby załozyć wenflon ;-(( to było
straszne, bo Tato prawie nie miał żył z tego odwodnienia.
Zmasakrowały go strasznie, ale w końcu się udało. Podali Tacie tlen,
bo miał juz naprawdę mocne duszności, kroplówy leciały i tak
dotrwaliśmy do piątku. Tato miał zlecone łącznie dwa litry płynów. W
piątek wieczorem skończyły się kroplówki i w sobotę rano mieliśmy
zabrać Tatę do domu. Na szybko udało nam się zorganizować tlen i
cały ten sprzęt do domu. Niestety o 3:40 z piatku na sobotę 27.10
Tato odszedł ;-((( cierpiał strasznie, pod koniec nawet nie pozwolił
mi zakładac sobie tlenu, twierdził, że nie czuje żadnej poprawy i
tylko te rurki go denerwują. Wyrzucam sobie strasznie, że namówiłam
Go na ten szpital ;-((( gdybym tylko wiedziała, że tak wyglada
umieranie, nie wzywałabym pogotowia. Siostra Taty (pielęgniarka) do
dziś nie może zrozumiec, jak Tato mógł przy tak niskim ciśnieniu i
braku pulsu, a więc w stanie agonalnym, być przytomnym, rozmawiać z
nami. Myślę, że to dobre EKG i inne wyniki (krew i mocz tez były ok)
zmyliły lekarza w szpitalu. Wszystko było niby OK, a Tato umarł.
Pewnie gdybym wtedy w nocy nie wezwała pogotowia i Tato by umarł,
wyrzucałabym sobie, że nie próbowalismy Go ratować. Nigdy wcześniej
nie byłam tak blisko przy tak strasznie chorym człowieku, nigdy
wczesniej nie byłam przy żadnej śmierci i nie wiedziałam, że to
właśnie ona nadchodzi. Tęsknota jest straszna za Tatą, ale najgorsze
jest to "gdyby" i "może". Mam nadzieję, że Tato nie ma do mnie żalu
za to pogotowie i szpital. Niestety, mogę mieć tylko nadzieję.
Pocieszeniem jest tylko to, że nie odchodził sam. Zawsze był z nim
ktoś bliski od samego przyjęcia na oddział.