sylaby!

[drops27]

prosze pomozcie poprawnie podzielic na sylaby wyrazy: listek i sosna, bardzo
prosze o podstawowe zasady dzielenia wyrazow na sylaby. dziękuje.

[migni]

Jakkolwiek rygorystycznie by oceniać - obie wersje są jednakowo
poprawne: li-stek i lis-tek, so-sna i sos-na.

> prosze o podstawowe zasady dzielenia wyrazow na sylaby
so.pwn.pl/zasady.php?id=629555

A w przypadku Twoich wyrazów - w szczególności:
so.pwn.pl/zasady.php?id=629558

[plazzek]

Tak na marginesie... Zagadnienie wydaje się mało znaczące, ale w
historii języka zdarzały się momenty, kiedy podział na sylaby miał
fundamentalne znaczenie dla jego rozwoju. W szczególności chodzi tu
o określenie, czy dana sylaba jest otwarta (zakończona samogłoską),
czy zamknięta.

W łacinie przykładowo samogłoska w sylabie otwartej była z reguły
długa. Interesujące, że na podział miała tu wpływ dźwięczność
spółgłoski. Połączenie muta cum liquida (bezdźwięczna + l/r) zawsze
w całości należało do kolejnej sylaby (su-pra), inne połączenia były
rozbijane pomiędzy sylaby (sub-ra).

W języku prasłowiańskim był okres, kiedy nie mogły istnieć sylaby
zamknięte, a więc odrzucano spółgłoski z końca sylaby. Spowodowało
to dramatyczne zmiany w postaci oraz odmianie wyrazów. Zawdzięczamy
temu m.in. samogłoski nosowe. Być może mówilibyśmy spen, a nie sen
(od sPać), albo topnąć zamiast tonąć.

[randybvain]

> W języku prasłowiańskim był okres, kiedy nie mogły istnieć sylaby
> zamknięte, a więc odrzucano spółgłoski z końca sylaby. Spowodowało
> to dramatyczne zmiany w postaci oraz odmianie wyrazów.

Teoria nieprawdziwa. Zachowane spółgłoski na końcu sylaby: bor-da.
mel-ko i tak dalej. Przedrostki ьz oraz vъz.

Być może mówilibyśmy spen, a nie sen
> (od sPać), albo topnąć zamiast tonąć.

Jeśli już to: sepn (<sъpnъ).

Dodatkowo są poszlaki, że w szóstym wieku nie było jeszcze redukcji
wygłosowego -s (zapis Κελαγαστης). W rzeczywistości teoria prawa
otwartej sylaby jest palcem na wodzie pisana, bez uwzględnienia
wszystkich faktów. Wygląda bowiem na to, że w pewnym okresie r, l i
może m i n nie były uważane za spółgłoski, ale za SYLABY, więc taki
wyraz jak borda miał trzy sylaby (cztery mory): bo-rə-dā (w zasadzie
bă-rə-dā). Można to zjawisko datować na okres, kiedy Słowianie
mieszkali blisko Bałtów, gdyż tam wciąż dyftong zakończony r lub l
ma dwie mory i każda z nich może być akcentowana. Dopiero później r
i l stały się spółgłoskami, ale wydaje mi się, że był to proces
bardziej złożony, inny dla poszczególnych dialektów, ogólnie znany
jako przestawka płynnych, jednak możliwe, że był to rozwój tego ə: w
kaszubskim bă-rə-dā > bār-dā z zachowaniem czterech mor; w staro-
cerkiewno-słowiańskim bă-rə-dā > bə-ră-dā > brā-dā z zachowaniem
czterech mor; w rosyjskim bă-rə-dā > bă-ră-dā > bo-ro-dā z
zachowaniem czterech mor; w polskim bă-rə-dā > bă-ră-dā > bъ-ră-dā z
zachowaniem czterech mor, później broda.