Boimy się mówić dyrekcji

[Gość: Byly uczen]

ten artykul chyba wyjasnia wszystko
zmiany w szkolach nie zawsze poszly na lepsze

KAZDY SOBIE RZEPKĘ SKROBIE

[Gość: Gość]

Taką mamy rzeczywistość, że każdy pilnuj tylko własnego nosa i
włąsnych interesów. Ludzie nie widzą interesu wspólnego, wypinają
się na cudze problemy. Efekt? Pojedynczą osobę łatwiej złamać niż
solidarną grupę. Wynika z tego, że solidarni uczniowie grali na
nosie gronu pedagogicznemu i nikt im nie podskoczył.
Powinniśmy wszyscy przewartościować nasze relacje społeczne,
przestać je opierać na wartościach typu "skóra, fura i komóra",
szukać drugiego człowieka, a nie sposobu w jaki nalezy go oskubać.

[Gość: Anka]

Chodzi nie tylko o szkoly i uczniow.
Podstawowym problemem jest presja nakladana na kazdego pracownika nie tylko
nauczyciela. Zalozenie, ze w przypadku trudnosci nie wolno prosic o pomoc.
Przez pol roku znosilam niekonczace sie przykrosci i szykany od podwladnego,
ktory nie mogl przezyc ze duzo mlodsza od niego i w dodatku kobieta jest
szefowa (jemu brakowalo wiedzy i kwalifikacji nawet na zajmowane stanowisko).
Jego obrazliwe zachowania w stosunku do mnie, ciagle odmowy wykonywania
polecen, nieautoryzowane zakupy oraz zastawianie pulapek typu rozkrecone
krzeslo, byly wszystkim znane.
Z innymi osobami mialam b. dobry kontakt.
Gdy jednak zwrocialm sie o pomoc i mediacje do swojego przelozonego to po
prostu mnie zdegradowano. Potem usilowano nawet usunac z pracy. W koncu stanelo
na tym ze mam "dobrowolnie" przeniesc sie do innego dzialu. Pracownik ten nie
byl nikim specjalnym, chodzilo wylacznie o ukaranie mnie za zawracanie glowy
dyrekcji. Jego tez przeniesiono. Z kolei za to, ze konflikt stal sie glosny,
zdegradowano mojego przelozonego.
Jezeli bede miala kiedykolwiek podobna sytuacje to poki ktos nie zaatakuje mnie
nozem o pomoc prosic nie bede.
Nie dziwie sie wcale opisanym tu mlodym nauczycielkom - maja racje.