Rodzenstwo

[a.polonia]

Posiadacie? Siotry, braci, starszych, mlodszych?
jakie macie z nimi relacje?
Ja mam dwoch braci - mlodszy i starszy, odkad wyjechalam daleko :) mam z nimi
coraz lepszy kontakt :)
Ostatnio zauwazylam, ze coraz lepszy z mlodszym, podczas, gdy wczesniej nie
moglismy sie dogadac, teraz wydaje mi sie, ze wydoroslal, zrobil sie taki
jakis rozsadny i nawet da sie z nim pogadac ;) dzisiaj nawet gadalismy przez
pol godziny przez tel., co nam sie nigdy wczesniej nie zdazylo i jakos jak
milo mi sie zrobilo po tej rozmowie :)
A jak wygladaja wasze relacje?
Pozdrawiam
Pola

[ann.k]

Mam brata. Starszego. Niewiele. Mieszkamy razem tylko we dwoje od kilku już lat
i uważam, że o te parę lat za długo. Wszyscy wokół mi mówią, że jak się
rozdzielimy nasze relacje znacznie się poprawią. To moja ostatnia nadzieja, bo
całe życie marzyłam mieć największego przyjaciela we własnym bracie.
Ale ten facet mnie po prostu doprowadza do szału. Swoim bałaganiarstwem,
chamstwem i bezinteresowną złośliwością. Mnożyć by można przykłady na poparcie
tej tezy, ale obecnie to sobie myślę, że jak tylko zamieszkam na swoim, po
prostu zerwę z nim wszelkie kontakty.

[mrouh]

O, ja mam i mogłabym książkę napisać o nich i o sobie- o nas... Może dlatego, że
rodzeństwa mam trójkę. Starszy o 5 lat brat jest tak naprawdę moim przyrodnim
bratem, ale nigdy o nim tak nie myślałam, do tego stopnia, że kiedy ktoś mnie o
to zapytał, z całą gorliwością zaprzeczyłam:-) Był dla mnie najprawdziwszym
bratem, nie tylko pół-bratem:-) Miałam z nim super kontakt przez prawie cały
okres dojrzewania. Nawet mieszkaliśmy sami przez kilka miesięcy pod koniec mojej
podstawówki. To był wspaniały czas:-) Potem niestety, dużo się zmieniło- on
poszedł do wojska, spotkał go wielki zawód, załamał się, zmienił bardzo i
nabałaganił sobie w życiu. Nigdy nie byliśmy skłóceni, po prostu nagle nasze
życia zczęły się bardzo różnić i nie mogliśmy się dogadać. Ostatnio jakoś nam
bliżej do siebie...

Mam jeszcze młodszą o rok siostrę. Mimo, że ma tylko o rok mniej dość długo nie
byłyśmy bardzo zżyte. Dopiero jej problemy życiowe sprawiły, że stałyśmy się
sobie bliskie.

No i na końcu- najmłodszy brat. Najbardziej rozpieszczony. Ale i on troszke
dorósł ostatnio, z nim zupełnie nie miałam kontaktu. Jest między nami tylko 4
lata róznicy, jednak to, że wychowałam się ze starszym bratem, powodowało, że
myślałam doroślej...

Moje rodzeństwo uwikłało się w toksyczne związki, konsekwencje są nieciekawe,
próbują się wyplątać. Ja przy do niedawna wyglądałam na kobietę sukcesu. Uczyłam
się na ich błędach. Myślę o nich często i czuję się odpowiedzialna za ich los,
mimo, że mają rodziny i dzieci. Myślę, że zawsze byliśmy niezwykle solidarni i
chociaż na co dzień nasza czwórka nie wyglądała na szczególnie zgraną -
dalibyśmy sobie ręce poucinać za każdego:-)

Ech, dużo by tu mówić... Kiedyś myślałam, że wolałabym być jedynaczką, a jednak
dziś twierdzę, że to świetnie mieć rodzeństwo:-)

nie mam:(

[chiara76]

i zawsze mówię, że bardzo tego żałuję...

[_waterfall_]

chiara ja rowniez samotna jak palec:(bez rodzenstwa

[monisb]

Ja tez nie mam rodzeństwa i bardzo żałuję. Wiem, ze z rodzeństwem nie jest
zawsze słodko i miło, ale fajniejsza jest duża rodzina. Po za tym myślę, ze
rodzeństwo mimo wszystko daje poczucie wsparcia. Na szczęscie mam
jedną "przybraną" siostrę ;-) i kilka sprawdzonych przyjaciólek - które dają mi
prawdziwe oparcie

mam

[servus_lca]

A ja mam rodzeństwo starszego brata i jest fajnie, bo zawsze miałem ochronę np. w szkole albo na podwórku:)

Waterfall

[kurczak1976]

Ja tez jestem jedynaczka tak jak kilka tu osob ale bardzo interesuje mnie
podejscie twoje i twoich rodzicow do wyjazdu do AU. Powiedz mi jakie sa twoje
odczucia w tej sprawie bo przeciez zostawiasz rodzicow samych w Polsce. Ja
jestem tylko 1400 km od domu ale czuje sie z tym fatalnie. Wogole nie wiem jak
to wszystko pogodzic...:o(

[k.mmilka]

Oj, ile razy już miałam ochotę założyć wątek o najnowszych wyczynach mojego
rodzeństwa! Ale obiecałam sobie, że nie będę Was tutaj zanudzać opowieściami o
swoim bracie, bo po pierwsze nie powinno się źle pisać o własnym rodzeństwie,
po drugie starczyłoby tego na osobne forum. Za każdym razem kiedy jadę do
rodziców, obiecuję sobie, że cokolwiek bym nie zobaczyła - nie będę się wtrącać
w metody wychowawcze mojej Mamy, bo w końcu to Jej dziecko i nic mi do tego. No
i siedzę cicho, chociaż czasem mam naprawdę wielką ochotę powiedzieć, że 18-
latkowi korona z głowy nie spadnie, jeżeli sam sobie zrobi kanapki do szkoły.
Ale przyznam, że ciężko mi się czasem opanować - jak ostatnio, kiedy byłam
świadkiem uroczej scenki, kiedy to braciszek urządził Mamie pyskówkę, bo
ośmieliła się nie napisać za niego wypracowania. Rany, jaką ja miałam ochotę
dać mu w pysk... ale zrobiłam to co zwykle, policzyłam do dziesięciu, głęboki
oddech i po pewnym czasie w końcu to przechodzi. No to się wyżaliłam, już mi
lepiej.

[mrouh]

K.mmilko, ja też byłam często świadkiem takich sytuacji, tylko że ja parę razy
nie wytrzymałam. Przez pewien czas unikałam jeżdżenia do domu, bo nie mogłam tam
wytrzymać dłużej niż parę godzin. Mój młodszy brat traktował wszystkich jak
służących, wszystko mu się należało. Pozostała trójka jest zupełnie inna...
teraz brat jest rzadko w domu, bo się zakochał. Z jedenej strony cieszę się, bo
mama ma trochę spokoju, z drugiej martwi mnie to, bo ta dziewczyna nie wie, na
co się decyduje. On się już raczej wiele nie zmieni, chociaż póki co nosi ją na
rękach... Ech... Człowiek chciałby pomóc, a nie może:-(

[a.polonia]

Ech, widze, ze z tymi mlodszymi bracmi to wszedzie jednakowo :/

Ja do niedawna mojego mlodszego brata nienawidzilam, tego, jak traktuje
rodzicow, tego, ze siedzi na tylku na ich utrzymaniu, itd. Moze jestem naiwna,
ale wydaje mi sie, ze sie zmienil, nie wiem, czy pod wplywem swojej dziewczyny,
czy po prostu wydoroslal. Nawet moja mama twierdzi, ze sie uspokoil, miejmy
nadzieje, ze tak juz mu zostanie. Nawet smieje sie, ze dziewczyna go wychowuje,
smiac mi sie chce jak widze ich razem np. w kuchni, kiedy gotuja, nie chce mi
sie wierzyc, ze to moj maly brat ;-) (maaaly, prawie dwa metry wzrostu i chlop
jak dab).
Nasza trojka strasznie rozni sie od siebie, tak, jakbysmy wogole nie byli
rodzenstwem, ale na przykladzie mojej i nie tylko rodziny stwierdzam, ze
kobitki sobie lepiej radza w zyciu. Jesli chodzi o starszego brata, to czuje,
ze stopniowo trace z nim kontakt z powodu bratowej, smutne to, ale czasem chyba
inaczej sie nie da...

[mrouh]

a.polonia napisała:

Jesli chodzi o starszego brata, to czuje,
> ze stopniowo trace z nim kontakt z powodu bratowej, smutne to, ale czasem chyba
> inaczej sie nie da...


Ja widzę, że ze starszymi też podobnie. Ja odzyskuję kontakt ze starszym po tym,
jak straciłam go rówież przez jego żonę. W końcu "przejrzał", nie jest to fajna
sytuacja, ale chyba jednak zdrowsza:-(

Siostrunia

[kasienka80]

A ja mam mlodsza 2 lata sostre i nie mam z nia zadnych problemow od kilku lat.
Wiadomo, czasem staram sie ja "wychowac " po swojemu co nie zawsze daje dobre
wyniki, bo siostrunia ma charakterek :-)

Czuje za nia odpowiedzialna, zawsze tak bylo.
Jedyna osoba, ktora mogla jej robic przkrosc bylam ja- rescie wara od niej!!
Zawsze bylam i jestem gotowa wstawic sie za nia i pojsc w ogien jesli jej ktos
krzywde bedzie robic.
Najbardziej sobie to uswiadomilam ostatnio w Paryzu....bylysmy caly tydzien
24/24h razem i bylo genialnie.

[kathrine99]

ja też siostrzyczkę starszą mam i mimo, że zawsze chciałam mieć starszego
brata, nie zamieniłabym jej na nikogo innego, bo jest super!!

[ann.k]

Znam to. U mnie jest w domu to samo. Kiedyś mama robiła za służącą, teraz mój
brat próbuje ją ze mnie zrobić (służącą, nie mamę ;-)). Ja zwracam mojej mamie
uwagę, a ona mi odpowiada: "on nie jest taki najgorszy", albo "ten typ tak ma".
I koniec rozmowy. A ja muszę chodzić za tym kretynem i gasić światła w domu,
wyłączyć wyjące w kuchni radio, wyłączyć telewizor, zamknąć drzwi do domu,
posprzątać jak naniesie błota i wykonać całą masę innych czynności, bo inaczej
nie da się w domu mieszkać. Wkurza mnie to, ale przecież nie będę mieszkała w
syfie, ani spała przy ryczącym telewizorze i otwartych na oścież drzwiach
(dosłownie, bo mamy podwójne i tylko te zewnętrzne zamyka a i to nie na zamek,
wewnętrznych nigdy). Dlatego chodzę jak służąca za nim i dbam o wszystko, a z
każdą kolejną czynnością wzrasta we mnie... nienawiść do tego człowieka.
Przykre.
On ma prawie 30 lat, a mama przyjeżdża specjalnie do nas wyprasować mu koszule.
Któregoś razu powiedziała mu, że nie ma siły i niech sobie sam uprasuje.
Odpowiedzial jej, ze poczeka az odzyska sily, bo on preferuje tradycyjny model
rodziny, w ktorym to kobieta sprzata, gotuje i prasuje! A co zrobila moja mama?
Zadzwonila do mnie do pracy powiedziec mi jaka smieszna rzecz powiedzial moj
brat. Ręce opadają.

jedynaczka

[kasiunia62]

niestety, albo i stety- są tego plusy i minusy :)
Ale nie ejstem rozpieszczona i egoistyczna, mamusia nauczyła mnie dzielić się
zabawkami i pomagac słabszym :)

[cathe81]

ja nie mam. najpierw sie z tego cieszylam, pozniej nie, a teraz? teraz jest
mi "wszystko jedno", znam pare osob, z ktorymi czuje sie jak z rodzenstwem.
pokrewienstwo dusz:)

grecka rodzinka :)

[aiwa7]

Owszem mam :)
Bardzooo duże...w sumie dogaduję się najlepiej z siostrą .Wprawdzie od niedawna
ale strasznie sie cieszę ,że mam własnie
taką :))
A bracia ehhhh różnie bywa...:)

[abere8]

Ja mam siostre mlodsza o 8 lat. Jak byla mala, nie znosilam jej, bo musialam
jej ustepowac, ale teraz juz jest spoko, chociaz roznica tak do konca sie
jeszcze nie zatarla. Podejrzewam, ze za jakies 5 lat bedziemy ze soba jeszcze
blizej (o ile bede w stanie czesto odwiedzac moja rodzinke w ogole...).

A do jedynakow - wiecie, ze jest forum dla jedynakow? Nie mam linka, ale jakos
sie mozna doklikac :-)

[labeg]

a owszem, mam rodzenstwo - 1 siostre, mlodsza o 16 miesiecy. O ukladach z nia
pisalam juz na tym forum. Wszystkie opisane w tamtym poscie problemy znowu
troche sie zmienily, bo od pol roku prawie mieszkam z nia i moim chlopakiem. On
na nia patrzy zupelnie inaczej, pokazuje mi jak siostra mnie traktuje tak
naprawde. Ona z kolei ma trudny czas i jest pelna pretnesji do swiata, ciagle
cos jest nie tak i na kazda niemal uwage reaguje krzykiem labo zlosliwosciamy-
oboje zaczynamy miec tego dosc. Tez mam nadzieje ze najlepsze dopiero przed
nami jak sie rozstaniemy - siedem lat wspolnego mieszkania dwoch doroslych
kobiet to za duzo, o jedna ksiezniczke na zamku i gospodynie w domu za duzo.
niestety... poza tym charakterologicznie jestesmy rozne i to chyba tu jest pies
pogrzebany..

[cobaea]

Och mam!
I jestem najstarsza!!!!
Ale ogolnie kontakt mamy dobry, mimo klotni wybuchowych czasem. Moze z jednym z
braci, tym starszym, troche nie bardzo nam idzie, bo swiatopoglad mamy tak
rozny, ze ciezko czasem sie nagiac, aby spotkac sie w polowie drogi. Ale sie
staramy, przynajmniej ja. I w miare uplywu lat zmienia sie powoli na plus.
A najpiekniejszy komplement, jaki uslyszalam od ponad 10 lat mlodszej siostry
brzmial "ty to jestes pozytywnie walnieta" - w ustach zbuntowanej przeciwko
calemu swiatu nastolatki to naprawde duze uznanie. Tylko mam z nia maly
problem - ciuchy mi podbiera, pozycza na dlugie miesiace, czasem na zawsze:) No
ale wtedy mam przynajmniej impuls, aby kupic sobie cos nowego. Dobrze, ze moje
spodnie na nia nie pasuja, chociaz jedne juz mi zwinela:)

A najbardziej lubie Swieta, kiedy wszyscy jestesmy w domu, bo mieszkamy osobno
i zawsze sie gdzies mijamy.

[tsun_am]

jeżeli jest forum dla jedynaków, to może założymy forum dla osób mających
młodszych, niesfornych braci?...Zdaje się, że jest tu parę osób w podobnej
sytuacji. Czy to znaczy, że młodsze rodzeństwo jest jakoś inaczej wychowywane ?
Sama nie wiem.Żałiję, że nie mam lepszego kontatktu z moim bratem, ale niby
kiedy miałam go nawiązać, jak wyjechałam na studia?

[bradtfort]

mam brata, starszego o 2 lata i nie moge narzekać. Ale jak bylismy dziećmi, te
ciągle walki...