Spoon River - slowa na Zaduszki

[mamarcela]

Strasznie jakiś dzisiaj nerwowy dzień na TWA, a to Chmielewska straszy, a
to "pogarda dla drugiego człowieka", a to Mandaryna.
Żeby odreagowac rozpoczynam wypisy z "Umarłych ze Spoon River". Braineater
proponował, żeby wybierać najulubieńsze, ale u mnie to zmiene jest. Dzisiaj
otworzyłam na chybił trafił i znalazłam taka parę małżeńska.

Amos Sibley

Ani charakter, ani męstwo, ani cierpliwość,
Które mi wieś przypisywała za to, że z żoną
Wytrzymywałem, mówiąc dalej kazania,
Do czego wybrał mnie Bóg, nie były moimi cechami.
Nienawidziłem tej megiery, tej wydry.
Wiedziałem o jej cudzołóstwach wszystkich bez wyjątku.
I cóż z tego? Gdybym sie rozwiódł,
Nie mógłbym byc dalej pastorem.
Dlatego, aby pchać dzieło Boże i dać mu owocować,
Wytrzymałem z nią!
Tak sobie samemu łgałem!
Tak łgałem naszemu Spoon River!
A przecież próbowałem wykładów, kandydowałem do Izby,
Reklamowałem książki z tą jedna myślą:
Zbiję w ten sposób pieniądze, rozwiodę się!
tłum: Jerzy Niemojowski

Pani Silby

Tajemnica gwiazd - grawitacja.
Tajemnica ziemi - skał pokłady.
Tajemnica gleby - przyjąć ziarno.
Tajemnica ziarna - zarodek.
Tajemnica mężczyzny - siewca.
Tajemnica kobiety - gleba.
Moja tajemnica - pod kopczykiem nigdy jej nie odkryjesz.
tłum:Michał Sprusiński

[mamarcela]

A g lupota podobno nie boli - drugi wiersz nosi tytuł "Pani Sibley" oczywiście

Pani Sibley
>
> Tajemnica gwiazd - grawitacja.
> Tajemnica ziemi - skał pokłady.
> Tajemnica gleby - przyjąć ziarno.
> Tajemnica ziarna - zarodek.
> Tajemnica mężczyzny - siewca.
> Tajemnica kobiety - gleba.
> Moja tajemnica - pod kopczykiem nigdy jej nie odkryjesz.
> tłum:Michał Sprusiński

[hajota]

To ja się dołożę z jednym z moich ulubionych

Nieznany

Wy, ambitni, posłuchajcie dziejów nieznanego,
który leży tu, gdzie ani kamienia, ani napisu.
Jako psotny i swawolny chłopiec,
przebiegając ze strzelbą zagajniki
obok posiadłości Aarona Hatfielda,
strzeliłem do jastrzębia wczepionego w wierzchołek
uschłego drzewa.
Spadł z gardłowym krzykiem
do moich stóp, skrzydło miał złamane.
Trzymałem go w klatce
i żył długi, gniewnie sycząc,
gdy podsuwałem mu pożywienie.
Codziennie szukam w królestwie Hadesu
duszy jastrzębia;
chciałbym ofiarować jej przyjaźń
kogoś, kogo życie zraniło i zamknęło w klatce.
[przeł. M. Sprusiński]

[mamarcela]

Robert Davidson

Porosłem w sadło duchowe żerując na duszach inych.
Spotkawszy silnego ducha,
Raniłem jego dumę i wyżerałem siły.
Znają niedobry mój spryt schronienia przyjaźni,
Bo gdzie tylko mogłem skraść przyjaciela, kradłem.
I gdziekolwiek rosłem we wpływy, założywszy
Miny pod cudza ambicję, nie wahałem się,
By tylko swej własnej wygodzić.
A tryumfowac nad duszami inych,
By tylko się dowodnie przekonać o własnej przewadze,
Było dla mnie rozkoszą
Bodźców rozweselających do gimnastyki duszy.
Pożerając dusze powinienem był życ wiecznie,
Ale ich szczątki nieprzetrawione przyprawiły mnie
o morderczy nieżyt nerek.
Z lękami, podnieceniem, zapasciami mysli,
Nienawiścią, podejrzliwością, zakłóceniami wzroku,
Zwaliłem się wreszcie z krzykiem.
Pamiętaj paproć:
Nie pożera ona inych paproci.

tłum: Jerzy Niemojowski

[mamarcela]

FRANCIS TURNER

Będąc dzieckiem
Nie mogłem biegać ani grać z chłopcami.
Będąc dorosłym
Mogłem tylko popijać z kubka.
Nigdy pić -
To szkarlatyna zniszczyła mi serce.
Leżę teraz tutaj
Ciesząc sie sekretem, który zna wyłącznie Maria:
W akacjowym parku,
Gdzie rosną drzewa katalpy i wino oplatas altany słodyczą.
Pewnego popoludnia - był czewiec -
Szedłem obok Marii
Całując ją ustami mojej duszy...
Wtedy z nich uleciała...

tłum: Marek Skwarnicki

[hajota]

ANTHONY FINDLAY

I dla kraju, i dla jednostki,
tak samo dla kraju, jak dla człowieka
lepiej jest, jeśli budzą lęk niż miłość.
Podobnie jak kraj odda raczej
przyjaźń innych narodów
za cenę utrzymania bogactwa,
tak też i człowiek, lepiej,
aby stracił przyjaciół niż pieniądze.
Rozdzieram kurtynę, która skrywała
pradawne jeszcze tęsknoty:
kiedy ludzie żądają wolności,
chcą naprawdę władzy nad panującymi.
Ja, Anthony Findlay, ongiś skromny woziwoda,
rosłem w potęgę,
aż mogłem rzecz tysiącom: "Przyjdźcie",
i rozkazać tysiącom: "Ruszajcie";
jestem pewny, że naród nie stanie się dobry
ani nie osiągnie dobra,
jeśli mocni i mądrzy nie mają bata
na tępych i słabych.

Przeł. Michał Sprusiński

[hajota]

CHASE HENRY

W życiu byłem pijakiem;
kiedy umarłem, ksiądz odmówił pochówku
w poświęconej ziemi.
Z tego wyniknął mój szczęśliwy los.
Protestanci kupili ten grunt
i pogrzebali tutaj moje ciało,
obok grobu bankiera Nicholasa
i jego żony Priscilli.
Baczcie, o wy, roztropne i pobożne dusze,
na przeciwne prądy życia,
które przynoszą zaszczyt umarłym, co żyli w hańbie.


SĘDZIA SOMERS

Jak doszło do tego, powiedz,
że ja, najbardziej uczony z jurystów,
ja, który znałem Blackstone'a i Coke'a
prawie na pamięć, i wygłosiłem największą mowę
słyszaną kiedykolwiek w trubunale,
autor opisu sprawy, który nagrodził sędzia Breese -
jak do tego doszło, powiedz,
że leżę tu zapomniany bez nagrobka,
a nałogowy pijaczyna, Chase Henry,
ma bryłę marmuru zwieńczoną urną,
gdzie Natura w ironicznym geście
zasiała kwitnące kwiaty?

Przeł. Michał Sprusiński

[beatanu]

Dziękuję za fragmenty i proszę o więcej, bo... przesłany mi przez Mamarcelę
plik z całością (dziękuję Mamarcelo!) za CHRL nie chce się otworzyć, próbowałam
i w pracy i w domu, i wszelkie starania przeformatowania dokumentu kończyły się
w najlepczyn wypadku otrzymaniem tekstu po chińsku (przynajmniej z chińskim
wyrysowane na ekranie znaczki mi się kojarzyły). Nie potrafiła mi pomóc nawet
starsza córka, która z takimi problemami zazwyczaj sobie radzi :(

B :)

[mamarcela]

Czy ktoś miał podobne problemy? Proszę o zgłoszenia. Wiersze są po angielsku.
Beato wysyłąm Ci jeszcze raz w formacie tekstowym - może sie uda.
Pzdr. :)

[daria13]

Zgłaszam identyczny problem jak u Beaty. Wcześniej się nie odzywałam, bom
myślała, że to ja taka nieudolna jestem i nie potrafię otworzyć i że jak kogoś
mądrzejszego poroszę, to się uda, ale jak widać, problem poważniejszy, więc
polecam się nadal. Choć po przeczytaniu tych kawałków już wiem, że będę
polowała na papierzaka:)
Dziękuję za wysłanie i polecam się wciąż:)

[hajota]

Jakby co, to po angielsku jest tu: www.bartleby.com/84/
A ja w ramach zaabieerania się do roobooty jeszcze coś wklepię:

MINERWA JONES

Jestem Minerwa, poetka miasteczka,
wygwizdywali i drwili ze mnie Ludzie-Bestie na ulicy,
bo miałam ociężałe ciało, zeza i kaczy chód,
a jeszcze bardziej, kiedy "Rzeźnik" Weldy
wziął mnie po brutalnej pogoni.
Zostawił mnie potem losowi u doktora Meyersa;
zapadałam w śmierć, drętwiejąc od stóp,
jak ktoś, kto coraz głębiej wchodzi w strumień lodu.
Czy zajrzy ktoś do naszej gazety
i zbierze w książkę moje wiersze?
Tak pragnęłam miłości!
Tak pragnęłam życia!

DOKTOR MEYERS

Nikt inny poza doktorem Hillem
nie zrobił więcej dla ludzi tutaj niż ja.
Tłoczyli się do mnie słabi, chromi, rozrzutni,
wszyscy bez grosza.
Byłem dobrego serca, zacnym doktorem Meyersem.
Miałem zdrowie, szczęście i godziwą fortunę,
los pobłogosławił najlepszą żoną, rosły dzieci,
zakładały rodziny, czyniły dobrze ludziom.
I nagle, pewnej nocy, poetka Minerwa
przyszła ze swoim kłopotem, płacząc.
Chciałem jej ulżyć - umarła -
oskarżyli mnie, oczerniła mnie prasa,
żona zmarniała ze złamanym sercem.
Mnie wykończyło zapalenie płuc.

Przeł. Michał Sprusiński

[beatanu]

Dziękuję za linka, dziękuję za więcej!

Niestety ponowne próby otwarcia pliku Mamarceli spełzły na niczym, komp nie
rozpoznaje formatu i stanowczo broni się przed zainstalowaniem z sieci programu
(?) niezbędnego do odczytania załącznika :(
Poddaję się, stawiam na doskonalenie angielskiego (i znalezienie wersji
szwedzkiej w bibliotece)

Jeszcze raz dzięki wszystkim pomocnym TWAczom :)

[braineater]

Charles Reznikoff

Separate Ways


Take no stock in the friendly words of friends,
for in such kindness all their kindness ends;
we go our separate ways to death.

The love of father or of mother knows
the fear of sickness, the need of food and clothes,
but otherwise--we go our separate ways to death.

Kiss after kiss of the head beside you on the cushion,
but faithful only in its fashion--
we go our separate ways to death.

If you would see the phoenix burn
and in the traffic hunt a unicorn,
well, ride the subway till your death
and hold your job till you are out of breath.
We heard your jokes, your stories, and your songs,
know all of your rights and all your wrongs,
but we are busy with our own affairs.Sorry? O yes! But after all who cares?
You think that you have something still to say?
Perhaps. But you are growing old, are growing grey.
And we are too.
We'll spare another friendly word for you;
and go our separate ways to death.


Jeden z najpiekniejszych wierszy, jakie znam. Niestety nie tłumaczony na polski
jeszcze nigdy, a sam nie będę go profanował.

Rzeczywiscie...

[dr.krisk]

Zapomnialem - dzis Wszystkich Swietych....
KrisK

[aaneta]

Dziękuję, Mamarcelo za przesyłkę, na szczęście nie miałam żadnego problemu z
rozpakowaniem pliku, ale to dlatego, że mam dobrego admina w domu, nie chwaląc
się ;)
A teraz, kiedy wiem już, dlaczego nie wypada tego nie znać, powiedzcie mi,
proszę, skąd ta kultowość Spoon River? Czy ona ogólnoświatowa i ponadczasowa czy
tylko w tym gronie tak się przypadkiem złożyło, że kilka osób zna i lubi? Czy to
jakaś klasyka poezji amerykańskiej?

[ash3]

aaneta napisała:


> A teraz, kiedy wiem już, dlaczego nie wypada tego nie znać, powiedzcie mi,
> proszę, skąd ta kultowość Spoon River? Czy ona ogólnoświatowa i ponadczasowa cz
> y
> tylko w tym gronie tak się przypadkiem złożyło, że kilka osób zna i lubi? Czy t
> o
> jakaś klasyka poezji amerykańskiej?

Dla mnie to miłe zaskoczenie. Spoon River poznałam kiedys dzieki koledze, który
pozyczył mi tomik (lub tez czytał mi poszczególne wiersze, nie pamiętam juz,
ponieważ miał zwyczaj czytania dłuższych fragmentów fascynujacych go tekstów).
Potem wielokrotnie widziałam wiersze w antykwariatach, ale jakoś nigdy nie
kupiłam na własność. I jak sie okazuje - Spoon River wraca dziwnymi ścieżkami;-).
Myślę, że to jedna z tych nieporównywalnych z innymi (?) książek. Stąd też być
może jest dobrym przedmiotem "kultu", jest czymś niezwykłym i właściwie nie
wiadomo skąd sie takie dziełko wzięło (wydaje mi się, że do klasyki, do głównego
nurtu literatury, nie nalezy), i dlaczego ma tyle uroku. Mozna ten urok
analizować, ale czy chcemy?...

[mamarcela]

Zadałaś Aneto pytanie, na które nie potrafie odpowiedzieć. Tomik, który
posiadam pochodzi z jakichś zamierzchłych czasów, więc ja go znam od zawsze,
ale jak to jest tak w ogóle to nie mam pojęcia. Większość moich przyjaciół go
zna, ale to specyficzne środowisko. Był kilkakrotnie wznawiany więc pewnie ktoś
tam go czytał. Klasyką poezji amerykańskiej pewnie jest, bo podobno pierwsze
wydanie z 1915 r. było wielkim sukcesem, ale jak jest teraz, czy jest w jakimś
kanonie lektur - trzeba zapytać naszych "hamerykańców". U Barańczaka w
antologii "Od Chaucera do Larkina" jest tylko jeden wiersz, ale to może
dlatego, że inni już przetłumaczyli wcześniej. W antologii poezji amerykańskiej
w wyborze Hartwig i Międzyrzeckiego z 1992 są 4 wiersze.
Ja myślę, że to jest tak samo jak z np. Nashem, Cummingsem, czy Lindsayem, albo
się trafiło, albo nie.
Pzdr.

[beatanu]

aaneta napisała:
Czy ona ogólnoświatowa i ponadczasowa cz
> y
> tylko w tym gronie tak się przypadkiem złożyło, że kilka osób zna i lubi? Czy
t
> o
> jakaś klasyka poezji amerykańskiej?

Jako jedna z nieznających wcześniej Spoon River przejrzałam sobie szwedzkie
strony różne i wygląda na to, że dzieło pana Edgara Lee Mastersa przynajmniej
tutaj zaliczane jest do klasyki poezji północnoamerykańskiej i tylko nad dzień
dobry znalazłam recenzje trzech książek, które porównywano do Spoon River -
przynajmniej w zamyśle opisu jakiejś mniej lub bardziej wyimaginowanej
rzeczywistości poprzez napisy nagrobne...

Pozdrawiam bardzo listopadowo,
B

[braineater]

Kultowośc - chyba tak, jesli zdecydujemy się na definicję, że dzieło kultowe
cieszy się estyma wśród niszowych odbiorców. Klasyk - jak w Ameryce to nie
wiem, na polskiej filologii angielskiej, specjalność kultura amerykańska o
Mastersie się nie wspomina (ale o Chandlerze rownież nie, więc to żaden
wyznacznik)
A do kultowości wracając, to ja z tekstem pierwszy raz zetknąłem się na
wykładach autorskich, dotyczących 'śmierci w kulturze', które to wykłady, dla
mnie przynajmniej były 'kultowe' (i dla 3ch jeszce osób, bo w sumie 4 osobowe
gremium na nie uczęszczało:) i tamże, wyrwawszy Spoon River z rąk prowadzącego,
natychmiast je zeskanowałem - dopiero potem udało mi się je w antykwarniach
odnaleźć. I jest to jedna z tych ksiązek na całe zycie - jak Alicja, jak
Proces, jak Schulz, jak poezje zebrane Reznikoffa.

P:)