Historia przemocy.

[noida]

Byłam dziś na filmie pt. "Historia przemocy". Dziwny był to film, bardzo
amerykański. Ale tak się złożyło, że wpasował się w moje przemyślenia na
temat, nazwijmy to szumnie, natury ludzkiej. Otóż pod wpływem kilku ostatnio
przeczytanych książek i obejrzanych filmów (m.in. Jabłka Adama ;-) zaczęłam
się zastanawiać, na ile możliwa jest resocjalizacja. A raczej może odwrotnie-
na ile człowiek, który odsiedział w więzieniu mnóstwo czasu, odpłacił za
swoje winy, może rozpocząć normalne życie?

Akurat w tym filmie facet miał szansę- rozpoczał nowe życie, nikt go nie
oceniał, nikt go nie rozliczał z dawnych zbroni. I udało mu się. Okazało się,
że potrafi być wspaniałym facetem. Ale czy dałby radę, gdyby wszyscy
wiedzieli? Czy gdyby wszyscy go podejrzewali za plecami, nie czułby się
podle? Czy nie wzbudziłoby to w nim agresji potrzebnej do zabijania?

A teraz jeszcze cięższy kaliber- pedofile. Zastanawiałam się dużo nad tym.
Pedofilia to jedna z najgorzej ocenianych zbrodni. Nawet mordercy nie dają
żyć pedofilom. Pedofile to najgorsze szmaty, niegodne niczyjej litości,
niczyjej pomocy. Ich należy kastrować i zostawić, żeby zgnili. Tak uważa
wielu ludzi. W pewnym sensie ja też.

Ale... zawsze jest to "ale". Czy ci ludzie nie potrafią sobie zdać sprawy z
faktu, że błądzili? Czy wiedząc, że są winni czyjegoś cierpienia dalej będą
folgować swoim chorym żądzom? Czy nie zasługują na szansę? Trochę mi się
wydaje, że to tak, jak z gejami (nie piszę tego, żeby kogokolwiek obrazić i
nie porównuję gejów do pedofili, w żadnym razie, chodzi mi tylko o mechanizm
działania)- niektórzy tak bardzo nie mogą pogodzić homoseksualizmu ze swoją
religią, że żyją w celibacie. Są tacy. Niektórzy zostają księżmi i
niekoniecznie wykorzystują potem ministrantów. Jakoś muszą sobie radzić i
radzą sobie.

I co teraz zrobić z listami pedofili mieszkających w sąsiedztwie? Czy
naprawdę one są usprawiedliwione? Co im wtedy pozostaje? Jeśli popełnią tę
samą zbrodnię po raz kolejny- okazuje się, że to dobrze, wsadza się ich do
więzienia i spokój. Ale jeśli nie? Jeśli postanowili już nigdy nie tknąć
żadnego dziecka? Czy ktokolwiek da im żyć? Czy takie listy mogą naprawdę
zapobieć nieszczęściu? A czy jeśli nie mogąc wytrzymać takiego życia ci
ludzie popełnią samobójstwo (choć odsiedzieli już za swoje grzechy i nie
powtórzyli ich), to czy w pewien sposób nie jesteśmy winni morderstwa?

Co wy na to?
Czy jeśli złodziej może dostać druga szansę, to pedofilowi nigdy nie można
jej dać?
Czy ludzie mogą się nie tyle zmienić, co zdecydować świadomie, że pewne
aspekty ich osobowości powinny na zawsze pozostać uśpione?

Takie mi chodzą myśli po głowie po obejrzeniu "Historii przemocy".

[braineater]

Pobierznie się mogę do dość dawno temu czytanego Foucaulta odwołać, bo stąd
najwięcej pomysłów o resocjalizacji pochodzi, z którymi w ten czy inny sposób
się zgadzam. Otóż pan Michał w 'Nadzorować i karać' stawia tezę, że coś takiego
jak 'resocjalizacja', jest li jedynie drobnomieszczańskim marzeniem, fikcją
całkowitą i myśleniem życzeniowym. Wszelakie systemy penitencjarne stworzone są
jedynie po to by izolować niebezpieczeństwa od zdrowej tkanki społecznej. I tu
pojawia się mechanizm kary - właśnie to o czym piszesz przy okazji pedofili w
więzieniach (swoja drogą jeśli dobrze pamietam z lektur o przedwojennych
więzieniach w Polsce, w ten sam sposób jak pedofile traktowani byli zdrajcy
ojczyzny i dzieciobójcy)- właśnie ten wewnątrzwięzienny ostracyzm. To nie samo
zamknięcie jest karą - to tylko środek prewencyjny. Natomiast katami stają się
współwięźniowie, przy cichej zgodzie władz. Doskonale to pokazuje 'Symetria'
Niewolskiego, gdzie kilku ludzi wsadzonych mniej lub bardziej za niewinność,
decyduje się na zwiększenie swojego wymiaru kary, zabijając osadzonego wraz z
nimi mężczyznę podejrzanego o pedofilię. Doskonale to jak dla mnie pokazuje
brak możliwości resocjalizacji, przynajmniej w takim środowisku. Cała wiara w
resocjalizację natomiast wydaje mi się być bardzo mocono oparta, na silnym
pierwiastku wiary w to, że po pierwsze człowiek z natury dąży do dobra i po
drugie, że człowieka da się zmienić ('wyleczyć'). A to już są tezy, na co
dowodów sporo, dość mocno utopijne. Jak dla mnie jednostki typu pedofile (i tu
faktycznie bardzo mi cięzko wyobrazić czyn bardziej obrzydliwy), powinny być
nawet po jednorazowym 'wybryku' izolowane dozywotnio od reszty społeczeństwa,
bez prawa powrotu. Po prostu dokonując swojej zbrodni sami automatycznie sie z
tego społeczeństwa eliminują, pozbawiają wszelkich praw. I przykro mi, ale nie
wierze w możliwość 'zresocjalizowania' tego typu ludzi, tak jak i nie wierzę we
wszelakie nagłe nawrócenia, czy gwałtowne zmiany całego stylu zycia. Takie
rzeczy, przynajmniej w mojej rzeczywistości po prostu się nie zdażają. Jeśli
naturalne skłonności da się jeszcze jakoś sublimować, bądź jak sama piszesz,
stłumić celibatem, to tak już skłonności typu obsesyjnego (a pedofilia jest
chyba obsesją łamiącą wszelakie hamulce społeczne i kulturowe naszej
cywilizacji) raczej nie podda się tym mechanizmom.
To tyle lekko nieposkładanych przenmyśleń porannych w temacie.


Pozdrowienia

[aaneta]

Strasznie ciężki temat zadałaś, w sam raz na zimowe doły ;) I trudny, głównie ze
względu na kompletny brak doświadczeń i bezpośrednich obserwacji chyba
wszystkich z nas. Można tylko spekulować albo podpierać się literaturą czy
filmami, ewentualnie informacjami prasowymi czy statystykami, można by napisać
na ten temat kilka tomów albo skwitować jednym zdaniem, ale chyba nie o to chodzi.

"Historii przemocy" nie widziałam i nie mam zamiaru oglądać, po tym, co
przeczytałam w recenzjach, ale to szczegół, bo Twoje pytania dotyczą zagadnień o
wiele bardziej skomplikowanych niż to, o czym jest film.

Resocjalizacja w ogóle, czyli założenia i teoria, to jeden problem,
resocjalizacja w realnych więzieniach i poprawczakach to zupełnie inna historia,
tzn. w praktyce działa to całkowicie na odwrót niż w założeniach. Natomiast
zdarzają się podobno "nawrócenia", w sensie całkowitej przemiany wewnętrznej,
żalu za popełnione czyny itp., w przypadku skazanych na karę śmierci, na tym
opierają się jej przeciwnicy. Znam co namniej dwa filmy na ten temat, ale każdy
z nich kończy się wykonaniem wyroku, więc trudno powiedzieć, czy skazany byłby
zdolny do normalnego życia po wyjściu na wolność.

Natomiast pedofilia to zupełnie odrębny problem, ponieważ wynika z
patologicznego popędu seksualnego, nad którym chyba trudno jest zapanować, tzn.
nie każdy jest w stanie, nawet jeżeli wie, że to draństwo. Dlatego w przypadku
pedofilii rozważa się czy nawet stosuje tzw. farmakologiczną kastrację, bo
istnieje naukowy pogląd (czy słuszny, tego nie wiem), że jest to jedyny sposób
na to, żeby pedofil nie popełnił przestępstwa ponownie.

[nienietoperz]

Po pierwsze przyznaje, ze nie czytalem calego Noidowego maila - Historia
przemocy jeszcze przede mna, i nie chce za duzo wiedziec. W sprawie
'resocjalizacji' pedofili proponuje odnalezc film, ktorego w Polsce na pewno w
kinach nie bylo, ale mozna go pewnie gdzies dostac do obejrzenia (choc chyba nie
dolaczonego do gazetek kobiecych): 'The Woodsman', z Kevinem Swinka Baconem w
roli glownej (oraz jako producentem). Bardzo wiarygodnie portretuje wlasnie
moment powrotu(?) pedofila do spoleczenstwa, reakcje dawnych/nowych znajomych,
rodziny, policji, wreszcie reakcje samego skazanego. Niewiele odpowiedzi - moze
oprocz tej podstawowej, ze jesli komus sie nie da szansy, to na pewno sie z
takiego dolu nie wygrzebie. Co oczywiscie nie znaczy, ze mozna latwo stwierdzic,
ze nalezy szanse dac; wiaze sie z tym konkretne ryzyko.

Ogolniej, dyskusje zwiazane z odpowiedzialnoscia za swoje zycie i szansa
ucieczki od przeszlosci nienietoperze toczyly burzliwie w weekend po '25th Hour'
Spike'a Lee. Pozniej sie postaram zebrac mysli i podsumowac tamta dyskusje.
Uklony,
nienietoperz

[mamarcela]

Jeśli chodzi o pana świnkę to biegiem do mamarceli póki jest w nastroju
uszczęśliwiania

[broch]

1) na tym polega Hollywood (wszystko sie dobrze konczy) :))
2) spojrzenie na pedofilie pewnie sie zmieni gdy bedziesz miala wlasne dzieci
3) nie ma absolutnie zadnego zwiazku miedzy pedofilia a homoseksualizmem. Rownie
dobrze moglabys porownac pedofilow do heteroseksualistow (cyt,cyt)
4) pedofilia jest zbrodnia wyjatkowa: popelniana na osobach bezbronnych, czesto
nie zdajacych sobie sprawy z tego co sie dzieje.
5) ofiary zostaja ofiarami do konca zycia
6) psychologia to wynalazek dla naiwnych (i sprytnych), szczegolnie dotyczy to
prawa. Przykladem jest unikanie prawa dzieki teorii chwilowej niepoczytalnosci w
momencie popelniania przestepstwa. Nawet najwieksi spece nie sa w stanie
powiedziec czy ktos udaje czy nie. Jesli wiec tak malo skuteczna jest diagnoza,
najlepiej sie za nia nie zabierac. Innymi slowy, kto gwarantuje ze pedofil jest
"wyleczony"? Gdyby za zle postawiona diagnoze do wiezienia trafial rowniez
psycholog, nie sadze aby pojawila sie diagnoza o wyleczeniu.
7), jesli ofiara zyje z konsekwencjami zbrodni do konca zycia, dlaczego
pedofilowi ma sie udac?

Wiele innych objekcji

[mamarcela]

Chociaż jako osoba nieco w dziedzinie przemocy kształcona powinanm teoretycznie
polemizować, ale nie
bo jako matka i człowiek po prostu zgadzam się z Tobą Brochu
i publicznie daję temu wyraz :)
nawet jesli znowu się komuś narażę.

[stella25b]

Problem resocjalizacji polega na tym, ze w 99% nie skutkuje
i "zresocjalizowany" pedofil ponawia przestepstwo. I jak juz slusznie Broch
zauwazyl jego ofiarami sa osoby, ktore nie maja absolutnie ZADNEJ szansy
obrony. I tu lezy cala perwersja.
Poza tym ile z tych dzieci,ktore staly sie ofiara pedofila moze prowadzic
normalne zycie? Przed wejsciem tutaj przeczytalam notke Charlize Theron:

"Theron otrzymała ubiegłorocznego Oscara za najlepszą rolę kobiecą w
filmie "Monster". Zagrała w nim seryjną zabójczynię Aileen Wuornos. Filmowa
historia była oparta na faktach - mieszkająca na Florydzie Wuornos porzucona
przez matkę i zgwałcona przez dziadka w wieku 9 lat została zmuszona do
prostytucji. W 1990 r. zastrzeliła siedmiu klientów, za co w 2002 r. została
stracona za pomocą śmiertelnego zastrzyku".

[noida]

No i czy to wina dziadka, że jego wnuczka zabiła 7 osób? Bo mnie się wydaje, że
to nie takie proste.

Kiedyś była taka kartka na postsecret "Ja też byłem krzywdzony w dzieciństwie,
ale nie uważam tego za pówód, żeby krzywdzić innych".

Ofiary gwałtów czy morderstw też nie mają zazwyczaj żadnej szansy obrony. Jaką
szansę obrony ma człowiek idący ulicą wieczorem do domu przed grupą bandziorów?
Jaką szansę obrony ma człowiek atakowany przez seryjnego mordercę, zazwyczaj
starannie planującego swoje zbrodnie przez wiele miesięcy wstecz?

Zaraz mnie pewnie zapytacie, o co mi w ogóle chodzi i kogo ja bronię.
Ja nikogo nie bronię. Ja się tylko pytam, czy nie jest tak, że każdy medal ma
dwie strony. I że przestępca to też człowiek i jako taki też może być ofiarą. I
czy to, że ktoś jest zbrodniarzem daje nam przyzwolenie na zbrodnie wobec niego.

[broch]

" Kiedyś była taka kartka na postsecret "Ja też byłem krzywdzony w dzieciństwie,
> ale nie uważam tego za pówód, żeby krzywdzić innych"."
Noida, o czym Ty piszesz? Nikt nie sugeruje ze jest to jakies usprawiedliwienie
zbrodni. Chodzilo o pokazanie, jak bardzo tego typu przemoc niszczy czlowieka,
chodzi rowniez o to (czego wyraznie nie dostrzegasz) ze dorosli znacznie lepiej
(pychicznie) radza sobie z przemoca.
Morderstwa nic nie usprawiedliwia. Bys moze jednak do nieszczescia nigdy by nie
doszlo gdyby nie straszliwe dziecinstwo.

mysle ze jest olbrzymia roznica miedzy dziecmi i doroslymi. Sadze ze to jest
wystarczajaco oczywiste.
Poza tym, nie uwazam ze morderca powinien wyjsc na ulice.

"Ja się tylko pytam, czy nie jest tak, że każdy medal ma dwie strony. I że
przestępca to też człowiek i jako taki też może być ofiarą."

Nie, jest roznica miedzy Hollywoodem a rzeczywistoscia. Osobiscie uwazam, ze
Hollywood powinien zostac zamkniety poniewaz widzowie placza rzeczywistosc z
Kevinem Baconem. Czy wiesz ze dzisiaj przestepcy w wiezieniach maja lepiej niz
bezdomni na ulicach? Gym, TV, psycholog, biblioteki, cieplo i.t.p.
Innymi slowy mordercy zyje sie lepiej w wiezieniu niz biedakowi na ulicy.

Powiedz Noida: kto gwarantuje ze zbrodniarz nie popelni przestepstwa kolejny raz?
W latach siedemdziesiatych policja w Polsce zlapala z wielkim sukcesem
wielokrotnego morderce, po xlatach leczenia, facet zostal wypuszczony na wolnosc
i zamordowal kolejna osobe. Co by sie stalo gdyby takie wydarzenie dotknelo
Ciebie osobiscie? Facet znowu trafilby do wiezienia i po kolejnycg latach
zostalby wypuszczony i kolo sie zamyka.

Osobiscie nie wierze w dobra ludzkosc. Uwazam iz spoleczenstwo absolutnie nie
panuje nad swoimi odruchami. W zwiazku z czym odwolywanie sie do moralnosci
spolecznej nie ma sensu, poniewaz jest to czysta abstrakcja.

[noida]

Hm. Ja co prawda nie mam dzieci, ale mam brata, będącego akurat w wieku, kiedy
pada się ofiarą pedofili. Zgadzam się, że jest to zbronia okrutna. Nie bronię
pedofili jako "gatunku". Naprawdę. Zastanawiam się tylko, czy, skoro jesteśmy
skłonni dać szansę powrotu do społeczeństwa mordercom czy gwałcicielom, to nie
powinniśmy jej dać także pedofilom? Czy człowiek, który skrzywdził dziecko w
taki sposób, że to dziecko nie jest tego świadome jest naprawdę gorszy od
kolesia, który zgwałcił? A co to za różnica? Ofiary były dokładnie tak samo
niewinne. Tak samo muszą z tym żyć. Że jak jestem dorosła to sobie łatwiej
poradzę? A gówno prawda!! A ktoś, kto zabił dziecko? Czy jest lepszy od tego,
kto pozwolił mu żyć?

Zresztą to wszystko jest nieważne. Każda zbrodnia jest złem i nie ma co do tego
wątpliwości. Ale dla mnie to jest tak, jak z karą śmierci- nie ma
usprawiedliwienia dla niej. Bo zawsze może być ktoś, kto został niewinnie
skazany. I tak samo z pedofilami- zawsze może się okazać, że będziemy mieli na
sumieniu życie człowieka, który zrozumiał swój błąd i chciał go naprawić.
Zawsze może się zdarzyć sytuacja, jak z "Minority report". Poza tym pedofile
często sami są ofiarami podobnych praktyk. Czy nie może być tak, że pamiętają
swój ból? Może to ich czasem powstrzymuje? Czy to wiadomo, ilu pedofili chodzi
po ulicach, ale pamiętając, jak bardzo sami byli skrzywdzeni, nigdy nie
ujawniają się?

Broch- masz rację co do homo i pedofili oczywiście. Zresztą zdaje mi się, że
wyraźnie zaznaczyłam, że ich nie porównuję. Pewnie, że mogłabym podać przykład
hetero, tylko zdecydowanie rzadziej zdarzają się hetero, dla których własna
seksualność jest aż tak obmierzła, że postanawiają żyć w celibacie. O ile się
to oczywiście nie wiąże z powołaniem.

Pozostawmy zresztą pedofili, bo jest to prawdopodobnie problem nie do
rozwiązania. I tak źle i tak niedobrze. Zajmijmy się resztą przestępców.

Zdaję sobie sprawę, że proces resocjalizacji jest mżonką. Zresztą ten aspekt
sprawy akurat w ogóle mnie nie interesuje. Nie chodzi mi o to, że człowieka
może zresocjalizować, tylko o to, że niektórzy ludzie po wyjściu z więzienia
może nie mają specjalnej ochoty tam wrócić. I że oni jakoś chcą ułożyć sobie
życie bez przestępstw. Nie powiecie mi, że takich ludzi nie ma. Gdyby tak było,
to np. program ochrony świadków nie miałby zupełnie żadnego sensu. Przecież
zeznają nie tylko ofiary przestępstw, ale ludzie związani np. ze zorganizowaną
przestępczością. Raczej nie dawałoby się im szansy, gdyby było wiadomo, że w
nowym miejscu założą od razu nową siatkę przestępczą, nie?

Czy jest tak, jak mówi Brain, że jeśli człowiek raz popełni zbrodnię, to do
końca życia zostaje kryminalistą? A jeśli tak, to czy może działać zasada, jak
u alkoholików- jestem kryminalistą, ale od x lat nie popełniłem żadnej zbrodni?

Moim zdaniem może.

Ale zdaję sobie sprawę, że to nie jest proste, i że kiedy jest się ofiarą
perspektywa się zmienia. Pytanie tylko, czy perspektywa ofiary jest jedyną
słuszną? I mówiąc szczerze- pojęcia nie mam.

[stella25b]

Tak szczerze to Cie teraz nie rozumiem. Przeciez wlasnie przez resocjalizacje
daje sie przestepcy szanse na prowadzenie normalnego zycia. Niestety, w
wiekszosci przypadkow taki zresocjalizowany czlowiek powtarza przestepstwo.
Pytanie brzmi: jak dlugo mozna dawac mu kolejna szanse i czy w ogole dawac mu
taka szanse?

[quarantine]

Wyłażę z dołu, żeby wydać głos protestu. Noido, włos mi się na głowie zjeżył,
kiedy przeczytałam Twoje słowa. Wolałabym być ja zgwałcona, aniżeli miałaby to
być moja córka. Jestem dorosłą osobą, wiem czym jest seks, rozumiem dewiacje.
Oczywiście, że byłoby to dla mnie katastrofą zupełną. Dla dziecka to jest
koniec życia. Taka jest różnica. Ono na wstępie zostaje zabite. Ja mogę
próbować wrócić do rzeczywistości właśnie chociażby dla bliskich, dziecko nie
ma żadnych szans na nic.
Nie ma żadnego usprawiedliwienia dla pedofili, gwałcicieli, zabójców dzieci i
całej tej zgrai.
Jestem za karą śmierci. Sprawiedliwy proces i kara śmierci.

[monikate]

Podpisuję się pod tym.

NIE!

[beatanu]

A ja jestem przeciwniczką kary śmierci i pewnie jej przeciwniczką umrę.
Uważam, że NIKT nie ma prawa zabijać drugiego człowieka, nawet w majestacie
prawa.

Proponuję obejrzenie "Krótkiego filmu o zabijaniu" Kieślowskiego...

Pozdrawiam!

[beatanu]

Znśw zapomniałam napisać, że i na "Jabłka Adama" i na "Historię przemocy " się
wybieram :)

Beatko!

[monikate]

Chyba znowu Ci podpadłam. Widziałam "Krótki film o zabijaniu", owszem. Ja
doskonale wiem, co masz na myśli. Ale co odpowiesz Quarantine??? Jakie są Twoje
argumenty? Ktoś mógłby powiedzieć: a gdyby to spotkało twoje dziecko?

Inny tor

[stella25b]

Wiem, ze tym postem skrece dyskusje na inny tor,przypominajac wszystkim, ze
istnieje jeszcze profesja kata, a sprawila to Monika przypominajac "Krotki film
o zabijaniu". Kupilam kiedys ksiazke o rodzie katow, w ktorym profesja
egzekutora przekazywana byla z ojca na syna "Z woli boskiej i katowskiej "
Michel Folco. Byl to debiut dobrze zapowiadajacego sie francuskiego pisarza.
Jest to powiesc historyczna, ktora opisuje dzieje tego zawodu wraz z
technikami, ceremoniami z ktorymi wiazala sie publiczna egzekucja od drugiej
polowy XVII wieku we Francji. Folco ciekawie przedstawia zycie prywatne kata i
jego pozycje w owczesnym spoleczenstwie.

[beatanu]

monikate napisała:

> Chyba znowu Ci podpadłam. Widziałam "Krótki film o zabijaniu", owszem. Ja
> doskonale wiem, co masz na myśli. Ale co odpowiesz Quarantine??? Jakie są
Twoje
>
> argumenty? Ktoś mógłby powiedzieć: a gdyby to spotkało twoje dziecko?

Moniko, nie podpadłaś, bo każdy ma prawo do swojego zdania. Z tego założenia
wychodzę. I Ty masz inne zdanie na temat kary śmierci niż ja. I możemy na ten
temat kulturalnie porozmawiać.

A co odpowiem Quarantinie?

Nie wiem.

Po prostu nie potrafię sobie wybrazić sytuacji, w której śmierć sprawcy
przestępstwa przynosi ulgę czy satysfakcję mnie, czyli matce potencjalnej
ofiary. No nie potrafię... Coś okropnego stało się faktem i niczyja śmierć tego
okropieństwa nie uczyni mniejszym.

Nie wierzę w możliwość "nawrócenia" pedofila przy pomocy terapii. Wierzę w
chemiczne lub chirurgiczne pozbawianie go popędu płciowego. Nawet wbrew jego
(pedofila, nie popędu) woli. Tak jak wbrew woli leczy się psychicznie chore
osoby, które stanowią zagrożenie dla otoczenia.

Pozostałe argumenty przeciwko karze śmierci?
Humanitarne widzenia świata. Wiem, to żaden argumnet - ale dla mnie ważny
aspekt. Jak już wcześniej napisałam, nikt nie ma prawa do zabijania innych osób.
Badania wykazujące, że kara śmierci nie odstrasza przestępców.
Ryzyko nieodwracalnej pomyłki.

Więcej mi nie przychodzi do głowy...

Pozdrawiam!

[quarantine]

Jak zwykle uprościłam swoją myśl do tego stopnia, że stała się niezrozumiała.
Nie pisałam o karze śmierci jako zemście za moje ewentualne krzywdy.
Pisząc, że jestem za karą śmierci, miałam na myśli funkcjonowanie tej kary w
prawie. Jestem po prostu za eliminowaniem skrajnie groźnych osobników ze
społeczeństwa. Nie mam ochoty ich utrzymywać, chociażby. Kara śmierci nie ma
działać jak straszak, tylko po prostu zmniejszać prawdopodobieństwo popełnienia
przestępstwa przez tego samego gnoja.
Ciekawe jak wygląda to statystycznie: pomyłki w wymierzaniu tego rodzaju kary,
a recydywa.

Kara śmierci....

[dr.krisk]

Jestem zdecydowanym przeciwnikiem. Co nie oznacza oczywiście, że (być może)
zatłukłbym osobiście jakąś kanalie.
Ale co innego moja rozżarzona do białości wściekłość, a co innego wymiar
sprawiedliwości... jakoś z przerażeniem myślę o ustawowym wysyłaniu ludzi
(nawet jeżeli to bestie) na śmierć. O instytucji kata. O sądzie,od którego
decyzji zależy życie lub śmierć. O pomyłkach sądowych - nieuniknionych.
Nie wierzę absolutnie w resocjalizację "państwową", przestępcy powinni odbywać
odbywać zasądzone kary w całym wymiarze (przecież ich "wzorowe" zachowanie w
więzieniu nie zmniejsza ciężaru zbrodni, która popełnili). Nawet jeżeli mają do
odsiadki kilkaset lat....
Jeżeli nie potrafimy, moi drodzy, na zimno zabić człowieka (a mam taką
nadzieję) nie żądajmy kary śmierci. Bo to jakaś hipokryzja jest....

[quarantine]

Czyż nie jest hipokryzją zgoda na odsiadywanie dożywocia przy jednoczesnym
sprzeciwie wobec kary śmierci?

[aaneta]

Dlaczego? Nie rozumiem...

A skąd!

[dr.krisk]

Obie te kary dzieli przepaść; tak jak różni sie życie od śmierci.
Pomyśl zresztą o aspektach praktycznych wykonywania kary śmierci: o budowie
szafotu, projektowaniu instalacji elektrycznej oraz stosownego krzesła,
próbach.... To urzędowe uśmiercanie jest dla mnie przerażajace, właśnie przez
swoje sformalizowanie: "damy trochę wiecej woltów, to szybciej mu sie mózg
ugotuje". Dośc to straszne jest.
I tak łatwo jest o pomyłkę. O uśmiercenie w majestacie prawa niewinnego
człowieka.

[quarantine]

Instytucja kata jest poważnym argumentem przeciwko karze śmierci, już to
przyznałam.
Natomiast wcale nie uważam, że dożywocie jest bardziej humanitarne dla
skazanego. Myślę o dożywociu realnym, bez żadnej nadziei na amnestię.
Pomyłkowo także można odsiedzieć ze dwadzieścia lat. To już makabryczne
kalkulacje, ale chyba lepiej pomyłkowo umrzeć, niż odsiedzieć dwadzieścia lat
bez winy.

[stella25b]

Dla niewinnego czlowieka juz samo oskarzenie jest ciosem w plecy a co dopiero
jakakolwiek kara za niepopelnione morderstwo.

Dla mnie tylko te wszytkie kary sa nieadekwatne do popelnionego czynu. Czy
zycie ludzkie jest naprawde tak niewiele warte, ze ten ktory je odbiera
drugiemu czlowiekowi dostaje za to 15 lat a z amnestia 7?

[aaneta]

Quarantino droga, ja Cię bardzo proszę, przemyśl to jeszcze raz. Tylko nie
zastanawiaj się, czy to makabryczne czy nie, tylko pomyśl racjonalnie. Moim
zdaniem stwierdzenie, że "lepiej pomyłkowo umrzeć, niż odsiedzieć dwadzieścia
lat bez winy" jest kompletnie nieracjonalne. Wybacz, że to mówię, ale nie mogę
inaczej. No przecież to jest bez sensu. Dwadzieścia lat w pierdlu to dla mnie
byłaby niewyobrażalna trauma, ale w skali całego życia to wcale, wbrew pozorom,
nie jest tak dużo i potem można dalej żyć. Jakie byłoby to życie to zupełnie
inna historia, ale jednak życie.

Quarantino!

[beatanu]

Przepraszam, jeżeli poczułaś się urażona moim postem. Nie miałam zamiaru
imputować Ci żądzy zemsty itd. Pisałam jedynie o swoich odczuciach.
Tylko, że kara śmierci, wykonana z innych pobudek niż żądza odwetu, też
pozostaje dla mnie morderstwem w majestacie prawa.

quarantine napisała:
>Kara śmierci nie ma działać jak straszak, tylko po prostu zmniejszać
>prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa przez tego samego gnoja.

Uważam, że kara dożywocia, tudzież przymusowe leczenie w zamkniętym zakładzie
psychiatrycznym zmniejsza ryzyko recydywy w bardziej humanitarny sposób.

> Ciekawe jak wygląda to statystycznie: pomyłki w wymierzaniu tego rodzaju
kary,
> a recydywa.

Nie znam stytystyki. Podejrzewam, że oczywiście większe jest ryzyko recydywy
niż pomyłki sądu. Ale to nie zmienia mojego nastawienia. Nawet jeżeli skazano
na śmierć "tylko" jedną niewinną osobę, to wydano wyrok śmierci o jeden raz za
dużo.

I wybacz - ale sformułowania typu "eliminowanie skrajnie groźnych osobników"
kojarzą mi się bardzo brzydko z działalnością dwóch wąsiastych panów w Europie
sprzed lat kilkudziesięciu.

Pozdrawiam!

Beatko,

[quarantine]

W bojowym stanie ducha, jakim obecnie jestem nie powinnam zabierać głosu w
dyskusji, ale już zabrałam.
Mam okropne poglądy, nie te jedyne.
Czym innym chyba jednak jest holocaust, a czym innym eliminacja zbrodniarzy ze
społeczeństwa. Jestem też za dożywociem, a propos.
Uważam, że w przypadku wielkiej zbiorowości, jaką jest społeczeństwo, powinny
panować jasne zasady, właśnie jeśli chodzi o najcięższe przestępstwa. Nie mogę
czekać na to, aż gwałciciel się zresocjalizuje. Nie chcę na to czekać.
Mam bardzo skrajne poglądy. Jestem w związku z tym apolityczna i bezwyznaniowa.
Szanuję poglądy innych ludzi i ich chęć wybaczania. Ja tak nie potrafię.
Beatko, nie uraziłaś mnie w żadnym momencie. Daj spokój:)

kara smierci raz jeszcze

[mamarcela]

Jak juz napisałam jestem przeciwniczką kary śmierci.
Chociaż kiedy słyszę o "wyczynach" najrozmaitszych dewiantów często mówię
głośno: takiego to ja bym po kawałeczku żywcem tępym nożem poczynając od .... I
tak w tym momencie czuję. A nawet być może gdybym takiego dewianta złapała na
gorącym uczynku np. katowania dziecka to wzięłabym pierwszą z brzegu patelnię i
przywaliłabym mu w łeb, nie myśląc, ani o skutkach, ani o konsekwencjach
swojego czynu.
Ale...
No właśnie, ale...
Proste ćwiczenie dla zwoleników kary śmierci - zrób to sam, wyobraź sobie
wykonanie egzekucji własnymi rękami, na zimno, po sprawiedliwym procesie
idziesz bierzesz siekierę, pistolet, truciznę, cokolwiek, ale nie czerwony
guziczek w trzecim pokoju, patrzysz bezbronnemu już w tym momencie człowiekowi
(nawet jeśli jest najgorszym psychopatą) w oczy i wykonujesz sprawiedliwy
wyrok.
Ja sobie tego po prostu nie potrafię wyobrazić i dlatego jestem przeciwniczką
kary śmierci.
Chociaż jestem za wprowadzerniem surowszych kar, zdecydowanie mniej luksusowych
więzień i obowiązku ciężkiej pracy w tychże.
pozdrawiam

[quarantine]

To jest dobry argument Mamarcelo. Przemyślę to.

[braineater]

Now me again:
Karze smierci również zdecydowane nie. Tyle, że na odwrót niż u Beaty i Ewy, u
mnie nie wynika to z humanitaryzmu, a z jego kompletnego braku. Szczerze mówiąc
piana mi na pysk występuje i włos się jeży wszędzie, gdy słysze o humanitarnym
traktowaniu pedofili czy dzieciobójców (a także gwałcicieli). Humanitaryzm mogę
stosować wobec wilka, ktory wparuje w stado owiec i pozagryza, czy
niedźwiedzia, który zaatakuje człowieka wkraczającego na jego teren. One nie sa
świadome swoich czynów, istnieją poza dobrem i złem. Człowiek natomiast, i to
jest głóny mój powód niezgadzania się z Nietzschem, nie ma mozliwości istnieć
poza systemami wartości. Gdy popełnia taką zbrodnię jak gwałt na dziecku, dla
mnie automatycznie pozbawia się miana człowieka i można, albo nawet trzeba,
traktować go jako przedmiot. Jako coś niebezpiecznego, coś co trzeba w jakiś
sposób zneutralizować. I tu byłby argument za karą śmierci, gdyby nie to, że
smierć nie spełnia jednego warunku, dla mnie bardzo ważnego. Nie ma
zadośćuczynienia, nie ma kary, nie ma ZEMSTY. A - i to właśnie jest ten
wybitnie niewspółczesny antyhumanitaryzm, byłaby mi w takiej sytuacji
niezbędna. Do tego by w jakiś sposób odzyskać równowagę psychiczną, musiałbym
wiedzieć, a nawet widzieć, że dany sukinsyn cierpi, i to cierpi potwornie.
Możecie mnie wysmiac, wykląć i w ogóle, ale ja naprawdę wierzę w terapeutyczna
moc zemsty, w to, że odpłacenie za krzywdy, jest w stanie wyrównać rachunki,
uspokoić ofiarę. Nie poradzę, ale 'oko za oko' jest jedną z nielicznych zasad z
którą się zgadzam, tyle że w wersji hardkorowej: oko, głowa i inne członki za
oko. I nie smierć a ból i cierpienie - wtedy według mnie jest sprawiedliwość, a
przynajmniej jakies odkupienie win.

Tyle.
Może kiedys mi się podejście zmieni.

[beatanu]

braineater napisał:
>Człowiek natomiast, i to
> jest głóny mój powód niezgadzania się z Nietzschem, nie ma mozliwości istnieć
> poza systemami wartości. Gdy popełnia taką zbrodnię jak gwałt na dziecku, dla
> mnie automatycznie pozbawia się miana człowieka i można, albo nawet trzeba,
> traktować go jako przedmiot.

Hmmm. Wkraczam na niepewny grunt, bo zbyt mało mam wiedzy filozoficznej ale
spontanicznie zaprotestuję... No bo kurdę, którędy przebiega granica
człowieczeństwa? Osoby, którym brak VIM (violence inhibiting mechanism) - a
takimi zapewne jest wielu zabójców - tracą swoje człowieczeństwo? Dlatego, że w
pewnym momencie przekroczyli nieprzekraczalną dla większości granicę? Dlatego,
że nie mają w sobie umiejętności wczuwania się w innych (empatii?). Dlatego, że
zabrakło im fantazji? Czy mianem człowieka nie obdarzymy wtedy osoby chorej
psychicznie (ale niekoniecznie agresywnej!) tylko dlatego, że nie jest w stanie
wczuć się w sytuację bliźniego?

Zaczynam mącić i w końcu nie wiem do czego zmierzam, na pewno nie chodzi mi o
zrobienie z pedofila łagodnego baranka, któremu czegoś tam w główce zabrakło.
Muszą niedługo wyjść z domu. Może napiszę coś więcej po powrocie z pracy. Może
poukładają mi się myśli?

> Możecie mnie wysmiac, wykląć i w ogóle, ale ja naprawdę wierzę w
terapeutyczna
> moc zemsty, w to, że odpłacenie za krzywdy, jest w stanie wyrównać rachunki,
> uspokoić ofiarę.

Ani Cię nie wyśmieję, ani nie wyklnę. Sama wielokrotnie zastanawiałam się nad
terapeutyczną rolą zemsty. Pewnie coś w tym jest. Ale ja w to nie wierzę...
Sorry za głupawe może porównanie - ale przedwczoraj w wiadomościach oglądałam
reportaż ze spotkania ofiar ubiegłorocznego tsunami. Nie wiem, czy pamiętacie -
rok temu w tej katastrofie, głównie w Tajlandii zginęło ponad 500 Szwedów. Rząd
z panią minister spraw zagranicznych na czele zostali niemiłosiernie
skrytykowani za marazm, za braki w podejmowaniu decyzji co do udzielenia
pomocy, ot, po prostu za olanie biednych rodaków za granicą w potrzebie. Coraz
silniejsze są głosy, żeby panią minister zmusić do dymisji. Reporter przyciskał
jednego z uczestników spotkania, który w tsunami stracił dziewczynę. Ale
na pytanie - czy odejście pani F. przyniesie Ci ulgę, czy pomoże w żałobie, czy
będzie zadośćuczynieniem krzywd? - rzeczony osobnik odpowiedział
nieprzekonywująco. Powiedział: "no.. tak!" ale jego mowa ciała wyrażała coś
zupełnie innego.

A może mi się tylko zdawało? Może wstawiłam tylko swoje przekonanie, że
przecież żadne odejście jakiegokolwiek ministra nie wróci mi mojej
dziewczyny/chłopaka/siostry/matki itd...

Beata mącąca i ciut zestresowana

[braineater]

Nie pokłócę się z Tobą Beatko o filozofię, bo tez nie na jakiś filozoficznych
założeniach swoją ocenę opieram. Możesz to nazwac intuicją, wyczuciem, zwidem
lub halunem, ale podejrzewam, że wiekszośc z nas ma coś takiego, że jesli są
świadkami jakiejś drastycznej sytuacji, potrafi sobie w głębi rozumu
odpowiedzieć - 'to jest skurwysyństwo najczystszej wody', a to 'to zwykłe
świństwo'. Są po prostu sytuacje zmuszające do natychmiastowej reakcji,
napiętnowania i ukarania, gdzie nawet przez chwilę, o ile ktoś wierzy, nie
zadrży sumienie, że robi się coś niewłasciwego.
Ja wiem, że to strasznie prymitywny, wręcz atawistyczny jest mechanizm, ale w
moim wypadku on funkcjonuje. Wiem po prostu, wiedzą niepodważalną, bo
niesprawdzalną w żaden sposób, kiedy w akcie zemsty mógłbym komuś zrobic
krzywdę. I starałbym się opierać na racjonalnych przesłankach, ale mam
świadomośc, że emocje mogłyby przeważyć. Dlatego, pozostańmy przy tym, że jest
to po prostu system na mój własny użytek, bynajmniej nie nadający się do
szerokiego rozpropagowania.

Pozdrawiam

[griszah]

Mamarcelo wkleję to co pisałem chyba równolegle z Tobą - chociaż to będzie
trochę powielanie tego co Napisałaś w kwestii "zrób to sam".
Myślę, że prawdziwy stosunek do kary śmierci wyjść może dopiero przy
bezpośrednim zetknięciu się ze zbrodnią, mordercą. Przeciwnicy kary śmierci
powinni sobie odpowiedzieć, czy są w 100% pewni, żę w przypadku kiedy ofiarą
jest np. własne dziecko będą konsekwentni w poglądach. Zwolennicy powinni się
postawić w roli osoby, która własnoręcznie naciska guzik zapadni, uruchamia
fotel elektryczny czy strzykawkę z trucizną mającą na celu uśmiercenie mordercy
kogoś im nieznanego. Ja, mimo że jestem chrześcijaninem, katolikiem co powinno
(zgodnie z doktryną) jednoznacznie określać mnie jako przeciwnika kary śmierci,
nie potrafię jednoznacznie się zdeklarować, bo naprawdę nie wiem jak bym się
zachował zarówno w jednej jak i w drugiej sytuacji. I mam wielki dylemat
moralny, którego mam nadzieję nigdy nie będę musiał rozstrzygać w praktyce.
Pozdrawiam.

[quarantine]

To bardzo mądry post, Griszah.
Uświadamia mi on jednak, że kara śmierci jest elementem prawa, które należy
ustanowić albo nie, niezależnie od światopoglądu.

[mamarcela]

Ja może jako jedyna wśród Was nie tylko byłam szkolona na okoliczność przemocy,
ale jeszcze na dodatek miałam z przestępcami osobiście do czynienia. Ba, z
niektórymi z nich łączył mnie nawet stosunek emocjonalny. Mieli wówczas po 12-
15 lat. A poniewaz było to ponad 17 lat temu więc przypuszczalnie teraz
większość z nich jest wielokrotnymi recydywistami. Chociaż mam nadzieję, że nie
wszyscy. Niektórzy z nich to były naprawdę kochane dzieciaki, aich bagaż
doświadczeń był taki, że większość z dorosłych nie jest w stanie sobie tego
nawet wyobrazić. Kto jest temu wszystkiemu winien? Dorośli? A może raczej
spirala przemocy, której oni byli produktem, choc pewnie nie finalnym, bo oni
też mają, czy będą mieli dzieci.
Osobiście wierzę w możliwość tzw. resocjalizacji,ale nie wierzę w
resocjalizację instytucjonalną. Powiem inaczej - przypadki resocjalizacji
oczywiście się zdarzają, ale są to nadal jedynie przypadki.
Niedawno oglądałam dokument o wielokrotnych recydywistach, ktorzy zajmowali się
upośledzonymi mieszkającymi w domu pomocy społecznej. Znakomicie i z wielkim
sercem sie zajmowali. Ale byli to "normalni" przestępcy",bo w resocjalizację
pedofili i inych psychopatów po prostu nie wierzę.
Zdecydowanie jestem przeciwko karze śmierci, ale nie wiem, czy gdyby ktos
zrobił krzywdę moim dzieciom sama nie użyłabym przemocy. Jest to zresztą jedyna
okoliczność, w której mogłabym sie do niej posunąć.
pozdrawiam
mamarcela bardzo nieskładna i na dodatek z zepsuta klawiaturą

Trochę off ale niezupełnie

[eva.68]

wiadomosci.onet.pl/1299640,2677,kioskart.html
To chyba właśnie ta spirala przemocy, o której pisała Mamarcela, w jednej z
odsłon.

[daria13]

Wczoraj chorowałam tak bardzo, że tylko w łóżku, pod dwiema kołdrami nie było
mi zimno, więc nie mogłam się włączyć w dyskusje zarówno w tym wątku, jak i w
pozostałych. Kiedy dziś przeczytałam Wasze wypowiedzi uświadomiłam sobie, że
nic chyba nowego ani mądrego nie wniosę, ale może zaprezentuję swoje
stanowisko.
Pokrótce: Jako matka dzieciom podpisuję się pod wypowiedzią Beaty na temat
farmakologicznych środków zaradczych wobec pedofili, bo w ich nawrócenie nie
wierzę, nie umiem też wzbudzic w sobie współczucia wobec ich chorych zachowań.
Chyba rozumiem Noidę, bo sama też zawsze staram się zrozumieć pobudki bandytów,
co nie zawsze mi się zresztą udaje, bo są zbrodnie tak niezrozumiałe i tak
potworne, że nijak nie da się ich rozpracować. Jestem też bardzo naiwna i
wierzę jednak w to, że resocjalizacja odpowiednio poprowadzona (jak choćby
właśnie praca z dziećmi czy z osobami upośledzonymi)w niektórcyh (pewnie
nielicznych) przypadkach może odnieść skutek.
Ludzie, którzy katują maleńkie dzieci są dla mnie bestiami, jak to zostało
nazwane w przytoczonym artykule i muszą być przykładnie karani, bo temu
zjawisku koniecznie trzeba dać odpór. Nie umiem tego pojąć i chyba nigdy nie
będę umiała.
Jestem przeciwniczką kary śmierci z dokładnie takich samych powodów, z jakich
jest przeciwnikiem dottore.
Czy ktoś w Was widział film Parkera Życie za życie (Life of David Gale) z
Kevinem Spacey'em? To dobry przyczynek do dyskusji wokół kary śmierci. Dla mnie
bardzo poruszający, choć chłodno przyjęty przez krytyke. Tym, którzy nie
widzieli gorąco polecam.

zupełnie off

[mamarcela]

Czy niektórzy forumowicze w tym Daria numero treize, do których wyłałam
wxczoraj maile, mogliby na nie w łaskawości swojej odpowiedzieć, a nie zmuszać
mnie do ciągłego latania do skrzynki. Jednocześnie umacniając mnie swoją
obojętnością (że nie powiem pogardą) w dominującym we mnie przekonaniu, że
jednak jestem do d... w w wirtualu i realu.
to nie kokieteria

[mamarcela]

[mamarcela]

cd. więc uprzejmie uprasza się o niezaprzeczanie
mamarcela, która swoje wie, z szalejącą klawiaturą, nabijającą licznik postów
sorry

[nienietoperz]

Postaram sie po kolei pisac, co mi sie w glowie uklada.

Karze smierci jestem przeciwny w sposob zdecydowany. Quarantine - czyzbys
domagala sie kary smierci dla wszystkich "pedofili, gwałcicieli, zabójców dzieci
i całej tej zgrai."? Gdzies jest granica? Moze w wieku lat 14 ofiary? 12? A
kiedy ktos probowal, a mu sie nie udalo - zabic profilaktycznie, zgodnie z idea
nieistniejacej resocjalizacji? A jesli ktos ogladal zdjecia erotyczne dzieci w
sieci - to juz jest pedofil, czy jeszcze nie? Likwidujemy, czy tylko publikujemy
adres i dane osobowe?

Cytujac znow: "Kara śmierci nie ma
działać jak straszak, tylko po prostu zmniejszać prawdopodobieństwo popełnienia
przestępstwa przez tego samego gnoja." - jesli nie mamy ochoty utrzymywac
bandytow (a nie mamy), to najlepiej likwidowac dowolnych skazanych, albo chociaz
obcinac rece, zamiast zamykac w wiezieniach.

Monikote - "Ktoś mógłby powiedzieć: a gdyby to spotkało twoje dziecko?".
Pytanie jest bez sensu, jasne, ze w takich sytuacjach trudno liczyc na trzezwy
osad. A gdyby spotkalo to Twoich rodzicow? Siostre? Jestem przekonany, ze gdyby
ktos skrzywdzil moich bliskich, bylbym go gotow powiesic a nastepnie
pocwiartowac. Wlasnie po to sa sady, w odroznieniu od samosadow.

Uwagi Brocha o Hollywoodzie jak rozumiem byly skierowane do mnie. Nadal polecam
'Woodsmana', bo, jak z uwag rozumiem, maestro Broch go nie widzial. Roznice
miedzy dziecmi i doroslymi rozumiem, niemniej jednak olbrzymia wiekszosc ofiar
zbrodni jest relatywnie bezbronna, niezaleznie od wieku. Uwagi Quarantine
dotyczace "rozumienia seksu, dewiacji, etc." sa lagodnie mowiac bez zwiazku -
czy naprawde uwazasz, ze pomogloby Ci to, kiedy bylabys ofiara? Rownie dobrze
mozan pisac: 'Dziecko nic nie rozumie, wiec mu nie zaszkodzi' - idiotyczne, prawda?

Ogolnie - przekonuje mnie wylacznie surowosc, a przede wszystkim nieuchronnosc
kary; kary, a nie wakacji w osrodku resocjalizacyjnym; dozywocia bez prawa laski
zamiast kary smierci; ograniczenie 'psychologicznych technik' unikania
odpowiedzialnosci. Jesli zdiagnozowane chore tendencje - byc moze leczenie
farmakologiczne.

Gorace pozdrowienia dla Noidy za uczciwe rozpoczecie sensownej dyskusji, za
przedstawienie swoich watpliwosci bez (albo mimo) obaw o krytyke.
Uklony dla wszystkich dyskutantow,
Nienietoperz

[broch]

"Uwagi Brocha o Hollywoodzie jak rozumiem byly skierowane do mnie. Nadal polecam
'Woodsmana', bo, jak z uwag rozumiem, maestro Broch go nie widzial. Roznice
miedzy dziecmi i doroslymi rozumiem, niemniej jednak olbrzymia wiekszosc ofiar
zbrodni jest relatywnie bezbronna, niezaleznie od wieku."

Primo bylo do noidy (moj post w zadnym momencie nie pojawil sie pod Twoim
(Marceli jest pod Twoim)
Secundo film to tylko film. Nawet najbardziej wstrzasajacy (ogladasz w fotelu a
potem (lub w trakcie) przezywasz. Zawsze po kawe siegnac mozna)
Tertio nie idzie o bezbronnosc fizyczna. Dzieci nie radza sobie dorosli moga.
Ze dwa lata temu ogladalem program poswiecony pedofilii oraz generalnie
kradzeniu dzieci. M.in. wyszlo na to ze dorosli duzo lepiej znosza tego typu
zdarzenia. Nie ma w tym absolutnie nic odkrywczego. Obawiam sie jednak ze
roznice miedzy doroslymi a dziecmi sie sa dla Ciebie oczywiste. :)))

Argument o bezbronnosci doroslych jest bledny. Po pierwsze nie idzie o
bezbronnosc fizyczna, po drugie dziecko racjonalizowac nie potrafi po trzecie
dorosli znacznie skuteczniej niz dzieci radza sobie w skrajnych sytuacjach. Jak
wspominalem, statystyka jest rowniez przeciw argumentowi stawiania znaku
rownosci miedzy dziecki ofiarami przestepstwa a doroslymi ofiarami przestepstwa.

Poniewaz psychologia nauka nie jest, w zwiazku z czym prewencji stosowac nie
mozna, mozna za to zamknac do wiezienia bez prawa apelacji. Powinno to dotyczyc
kazdego przestepstwa z premedytacja przeciw zyciu i zdrowiu.


"Jesli zdiagnozowane chore tendencje - byc moze leczenie farmakologiczne."
Leczenie farmakologiczne? A skad wiesz ze bylo skuteczne? Czym to sie rozni od
leczenia mordercow ktorzy popelnili zbrodnie "w stanie niepoczytalnosci" i po 10
latach wychodza na wolnasc (i robia to samo co dawniej).


"A jesli ktos ogladal zdjecia erotyczne dzieci w sieci - to juz jest pedofil,
czy jeszcze nie"
Oczywiscie ze jest. W Anglii jakis czas temu mial miejsce skandal ze slawa
artystyczna: facet mial na dysku cala kolekcje dzieciecej pornografii.
Moim zdaniem powinien pojsc do wiezienia.
Oczywiscie jest roznica miedzy ogladaniem a uczestniczeniem. "Ogladacz" po
odsiadce powinien byc wypuszczony na wolnosc ale kontrolowany do konca zycia.

Utrzymywanie przestepcow? Ja sie na to godze jesli jest zachowana jakas logika
(tzn ludzie na wolnosci zyja lepiej niz przestepcy w wiezieniu). Przeciez czesc
z mojej pensji idzie na policje. Godze sie na utrzymywanie przestepcow w
wiezieniu, poniewaz to gwarantuje bezpieczenstwo na ulicach.

Przemoc a...

[mamarcela]

[mamarcela]

u niektórych sam sie rozgryza orzech, a u mnie się same posty wysyłają
a potem okaże się, że Braina w ilości przeskoczyłam

No, ale revenons a nos moutons - trochę off topic to postu Noidy, ale jak
naibardziej in topic jeśli chodzi o przemoc. Tematy do zastanowienia na
popołudnie:
przemoc a władza
przemoc a bezsilność

pozostawiam szanowne TWArzystytwo z tymi topicami
sama udaję się na zebranie połączone z kiermaszem, na którym sprzedawane będzią
między innymi moje wyroby cukiernicze, czyli jest szansa, że wrócę jeszcze
grubsza
pozdrawiam
mamarcela in the travel

[naked_royal_family_member]

no kiedys pojawila sie w mojej glowie taka idea, i nie wiem, jak sie jej pozbyc, ze trzebaby bylo ulatwic
samobojstwo w wiezieniach, zwlaszcza w przypadku osob skazanych na dozywocie.

wiecie, facet wchodzi do wiezienia, i mowi mu sie: panie, prosze wiedizec, ze moze pan prosic o taki
pakiecik, jak w Szwajcarii [tu rozmowa ewentualna z psychologiem, etc], i to panu umozliwi przyzwoite
zejscie.

ja nie rozumiem dlaczego sie tym ludziom zabiera sznurowadla i krawaty, no nie rozumiem (ach,
pamietacie te scene w Petli Hasa??! no, tu Fijalkowskiego by mi bylo zal)

no mowie na serio, tak.

argument przeciwko karze smierci: no instytucja kata glownie, prawde mowiac. z braineaterem w
kwestii zemsty nie zgadzam sie wcale, swoja droga, i wydaje mi sie, ze quarantine ma dobre intuicje,
jesli chodzi o zrozumienie pojecia kary, a nietoperz ma racje, jesli chodzi o instytucje sadu.

czesc!

Jeszcze jeden trudny przypadek.

[noida]

serwisy.gazeta.pl/wyborcza/1,34513,3065440.html