biografie

[marquis]

Niektórzy ludzie namiętnie czytają biografie. Co ciekawe, z moich obserwacji
wynika, że są to głównie ludzie po 40. Nie chodzi mi o to, że młodsi do
biografii nie sięgają, lecz o to, że nie czytają ich masowo. Jeśli już chcą
poznać czyjeś życie, to wybierają osoby, które ich fascynują, intrygują, które
podziwiają lub po prostu lubią. Ja na przykład z zapartym tchem chłonąłem
biografie moich idoli (Marii Callas i Oscara Wilde'a) i chętnie sięgnę jeszce
po kilka. Ale nie za bardzo rozumiem, cóż jest takiego pociągającego w
czytaniu biografii ludzi, do których nie ma się specjalnie żadnych
sentymentów. A jednak niektórzy twierdzą, że biografie nawet mało bliskich nam
osób sa stokroć ciekawsze niż powieści. Czy chodzi o to, że historie w nich
opisane zdarzyły się naprawdę (o ile biografa nie poniesie fantazja) i nie są
tylko i wyłącznie wytworem wyobraźni pisarza? Podobnie rzecz ma się chyba z
dziennikami czy autobiografiami. Czy ktos mi to wyjaśni? I czy jest ktoś, kto
powiedzmy w wieku 20-30 lat zaczytywał się bografiami?

[kubissimo]

moj kolega, kategoria wiekowa twenty-something, jest pasjonatem biografii
do tego biografii raczej offowych (Callas i Wilde to raczej mainstream), ktore
czyta i wylapuje smaczne kąski i sie nimi dzieli

na przyklad:
Cesarz Ferdynand (1793-1875) powiedział kiedyś 'Rządzi się łatwo, trudności się
zaczynają, gdy trzeba się podpisać.' Jego ulubioną rozrywką było wlazenie do
kubla na smieci i turlanie sie po podlodze. (...) Podobno kiedys podczas
polowania, gdy jeden z jego towarzyszy ustrzelil orla, stwierdzil, ze to nie
moze byc orzel, bo ma tylko jedna glowe (orzel w godle habsburskim jest
dwuglowy). Zasiadal na tronie przez 18 lat. Swoja role definiowal
nastepujaco: "Jestem Cesarzem. Jak chce klusek, to je dostaje."

o innym Ferdynandzie
Fryderyk Wilhelm mial obsesje na punkcie wysokich mezczyzn i nie cofal sie
przed niczym, by ich zwerbowac do swego regimentu Poczdamskich Gigantow.
Rozsylal w tym celu werbownikow po calej Europie, placac rodzicom za
przysylanie najwyzszych synow, a szlachcicom za najwyzszych robotnikow rolnych.
Jesli nie mogl zwerbowac kogos po dobroci, uciekal sie nawet do porwan - np.
pewnego razu w polowie kazania uprowadzono pastora i czworke wiernych. Wielu
gigantow pomimo wysokich pensji probowalo dezercji, lub popelnialo samobojstwo.
Gdy inni wladcy europejscy zaczeli protestowac przeciwko naruszaniu ich granic
przez werbownikow/kidnaperow, Fryderyk Wilhelm rozpoczal program rozplodowy.
Parzenie bardzo wysokich mezczyzn z wysokimi kobietami nie gwarantowalo jednak
gigantycznych dzieci, a metode ta cechowala powolnosc. Fryderyk Wilhelm tak
wielbil swoich gigantow, ze nigdy nie ryzykowal ich zycia w bitwie. Gdy byl
chory lub smutny dla rozweselenia zwykl kazac parusetnemu oddzialowi
przemaszerowywac przez jego sypialnie.

:)

[kubissimo]

za to ja sam nieszczegolnie sie tym pociagam, chociaz sa pewne wyjatki, np
NIEMCEWICZ OD PRZODU I OD TYLU Zbyszewskiego, czy WIKTORIA I ALBERT (autor
zapomniany), ktore przeczytalem z wielka przyjemnoscia i polecam
z biografii Wilde'a lubie ksiazke Bojarskiej, choc sa tacy, do ktorych ona nie
trafia. do mnie akurat trafia

[marquis]

Do mnie też trafiła. Bojarska mocno zafałszowała obraz ich związku, ale co tam,
czytało się wyśmienicie!

[kubissimo]

hmmm, o tym czy zafalszowala mogliby sie wypowiedziec sami Oscar i Alfred ;)
ale zdecydowanie lepiej mi sie to czytalo niz nudna do bolu biografie
popelniona przez Parandowskiego

[marquis]

No wiesz, Parandowski pisał bardzo oględnie, ale żeby jakoś bardzo nudno? ;)
Jest niby bardzo rzeczowa biografia Trevora Fishera, ale ja mimo wszystko
najbardziej lubię książkę Bojarskiej, mimo wszystko.

[marquis]

Może i mainstream, tylko nie wiem, po co komu czytać biografię Callas, w której
połowa to opisy jej dokonań scenicznych i wokalnych. No chyba, że ktoś
przeskoczy nad tym dalej i skupić się na losach Callas jako kobiety.

[kubissimo]

nie wiem
mi wystarczyla jej biografia w programie do "Lekcji muzyki" w Powszechnym :)

[marquis]

To ja Ci powiem: bo ludzi fascynuje Callas jako gwiazda, która miała to
nieszczęscie, że zakochała się w Onasisie no i potem był skandal z Jackie
kennedy itd... CZyli to co lud lubi najbardziej :)

[kubissimo]

a jako kto ma fascynowac?
zabierz cala otoczke gwiazdy z milionerem w tle i wyjdzie Ci historyjka milosna
jakich wiele

[marquis]

No tak, ale mnie fascynowałaby nawet gdyby zabrać całą otoczkę miłosną.
Fascynowałaby jako ostatnia Diva.

[kubissimo]

no ale to juz nalezy do otoczki, ktora odrzucamy, tak? :)

[marquis]

Miałem na myśli to, że mnie fascynowałaby biografia Callas nawet wtedy, gdyby
nie było Onasisa czy w oógle żadnego faceta, bo patrzę na nią przez pryzmat jej
dokonań artystycznych.

[kubissimo]

e tam ;)

[marquis]

A właśnie, że tak! ;)

Że dokonam autocytatu z forum Opera z 2.12.2005:

"Kiedyś przeczytałem, że podobno w chwili, gdy malutka Maria przyszła na świat,
do okna sali porodowej podleciał słowik i zaczął śpiewać... Czy jakoś tak...
Mógłbym tu pisać pean na cześć Bogini, ale... Co można jeszcze napisać?

Nie będę tutaj przytaczał żadnych faktów z życia Callas, myślę, że każdy dużo
o niej wie, ostatecznie nawet jej najzacieklejsi wrogowie doskonale orientują
się w jej artystycznych dokonaniach i znają meandry jej burzliwego życia...
Chciałbym jedynie napisać kilka słów od siebie. Gdy pierwszy raz usłyszałem
głos Marii Callas (a wcale nie była pierwszą śpiewaczką, jaką poznałem!)
doznałem dziwnego uczucia, coś mnie chwyciło za gardło, oniemiałem z
wrażenia... Spiewała na zywo 'Addio del passato', bylem urzeczony! Ten głos,
mimo że wcale nie taki piękny, często nierówny, w górze ostry, wydał mi się
nieziemski. Wtedy zrozumiałem, że już nigdy żadna inna - choćby najbieglejsza
technicznie, choćby z najpiękniejszą barwą - śpiewaczka mnie nie zachwyci tak
jak Callas. Bo to co w niej pokochałem najbardziej to siła ekspresji, oddanie
emocji głosem, zaangażowanie i poświęcenie, z jakim spiewała. Jestem świadomy
jej niedociagnięć, przytrafiających się fałszywych tonów, nierzadko
jazgotliwych e3 (a nawet f3, w Armidzie!). Ale przecież nie można oceniać
śpiewaczek tylko pod kątem czystości dzwięku czy zrównaważenia rejestrów... To
potrafi wiele sopranów, nawet z prowincjonalnych teatrów.

Callas przeżyła jedynie 54 lata. W świecie opery pozostawiła po sobie pustkę,
jakiej do dziś nie zapełniła żadna śpiewaczka. Mieliśmy Sutherland, Caballe i
jeszcze kilka gwiazd, jednak to były już raczej specjalistki od poszczególnych
rodzajow partii. A Callas była ostatnią divą, ktora
z powodzeniem śpiewała zarówno Łucję jak i Turandot, Rozynę i Brunhildę...

Ale co tam, szkoda czasu na pisanie kolejnych peanów, lepiej posłuchać po raz
tysiączny finału I aktu Traviaty (lub czegokolwiek innego) i z lubością ulec
magicznej sile oddziaływania najgenialniejszej śpiewaczki XX wieku."

[kubissimo]

dobre to ze slowikiem ROTFL

przeciez to czesc legendy (wersja dla kucharek) ktore wymyslaly sobie wszystkie
owczesne boginie :)

[marquis]

Cicho! ;)

[kubissimo]

ok, ale co sobie pomysle, to moje :)

[marquis]

No pomyśl, co to by była za Bogini, gdyby nie zdarzył się żaden cud? ;)

[kubissimo]

tam zaraz Bogini

[marquis]

Nieee, no ja widzę, że czas ruszyć na krucjatę ;)

[kubissimo]

skruszysz kopie o moj nihilizm ;)

[marquis]

Dostałem odpowiedź od nieznajomego miłośnika biografii. Kubissimo, dziekuję za
konakt. Nie jestem w pełni usatysfakcjonowany, bo okazało się, że ten pan czyta
biografie według bardzo ścisłego klucza i w konkretnych celach. A więc wciąż nie
mam czytelnika, o jakim myślałem, tj. pożeracza biografii, miłosnika bardziej
gatunku niż poszukiwacza wiedzy o życiu poszczególnych postaci czy epok :)

[kubissimo]

hesus, jak Ty chowasz te posty :)
wlasnie zauwazylem jeden z 19.12, ktory mi umknal

przykro mi, ze Greebo Cie rozczarowal
niemniej caly czas mam wrazenie, ze troche sie placzesz w dookresleniu kgo
szukasz :)
ale poniewaz jestem spolegliwy, sklonny jestem uznac, ze czytam bez zrozumienia
tekstu ;)

[marquis]

Jak to, przecież bardzo dokładnie sprecyzowałem, kogo szukam. To nie tak, że
mnie twój kolega rozczarował. Tylko że on okazał się wytrawnym czytelnikiem
biografii, które starannie sobie dobiera według pewnego klucza a poza tym czyta
w określonych celach. A ja chciałem przede wszystkim (choć nie tylko)ustrzelić
biografiomaniaka ;)

Lokalizacja postu poprzedniego jest błędna, proszę o wybaczenie.

[annabellee1]

Ta historia o ile mnie pamiec nie myli dotyczla Fryderyka II

[annabellee1]

Oczywiscie zle wbilam.Fryderyk II a nie Fryderyk Wilhelm.

[griszah]

Żebym się zaczytywał to raczej nie, chociaż był taki czas, że czytałem głównie
ksiażki historyczne. W biografiach osób znanych,a do których nie miałem
wielkiego sentymentu (np. biografia Szczęsnego Potockiego - tego od Targowicy)
szukałem nie tyle dokładnych informacji o ich życiu ale klimatu epoki, w której
żyli i ciekawostek z nią związanych. Biografie niestety mają tę wadę, że ciężko
spotkać biografa w pełni obiektywnego umiejącego zachować właściwy dystans do
opisywanej postaci. Często powstaje nie biografia a apologia.
Pozdrawiam.

[aaneta]

Ja jestem! Miałam wtedy lat dokładnie 25 i byłam tzw. matką karmiącą, w związku
z czym miałam dużo czasu na czytanie (dla ścisłości teraz też jestem matką
karmiącą, tyle że nie niemowlaka, a dwóch prawie dorosłych facetów, w związku z
czym nie mam czasu na czytanie). Ale to tak na marginesie, bo w zasadzie istotny
jest tu tylko czas akcji, mianowicie chwilę wcześniej ukazała się powieść o
Debussym pt. "Clair de Lune", która bardzo mi się spodobała, a potem już poszło
z rozpędu, przez kilka miesięcy czytałam wyłącznie biografie i autobiografie, i
żeby było ciekawiej, teraz sobie to uświadomiłam, wszystkie dotyczące ludzi
związanych z muzyką. Pamiętam, ze najbardziej mi się podobała opowieść o Louisie
Armstrongu.

[marquis]

OOOO, właśnie o to mi chodziło, o ten "cug", w którym leci się z biografiami
jedna po drugiej, nawet jeśli jest w tym jakas logika (np. sami muzycy). Skąd to
się bierze?

[aaneta]

Nie mam pojęcia ani nie pamiętam tak od ręki, bo to było hmmmm dawno temu, ale
spróbuję sobie przypomnieć :)

[marquis]

Chodzi mi o to, czy po prostu chciałaś poznać losy muzyków czy bardziej pociągał
Cię sam gatunek literacki..

[daria13]

A ja nigdy nie przepadałam za biografiami tudzież książkami historycznymi.
Zdecydowanie wolę książki minimalnie choćby odjechane. Albo skrajnie
psychologiczne z grzebaniem się w psychicznych flakach;). Bigrafiom brakuje
pierwiastka metafizyki i to mnie odstręcza. Ale czytałam tak mało tego typu
literatury, że może się mylę.
Jedyna biografia, która mi się podobała, to Boże inwazje, czyli życie Philipa
Dicka, ale dlatego, że opisywała głównie jego odjazdy, a to był naprawdę
odjechany facet:)
P:)

[annabellee1]

Metafizyczny niezwykle jest Zmut Rymkiewicza.
To w ogole nowa jakosc w dziedzinie biografii.Wlasnie skonczylam i tu
zajrzalam.A ze wszystko sie przedzie wg R> to akurat zauwazylam ten watek.
Very metafizycznie.

[kawa_malinowa]

Czytam biografie zrzadka, jedynie w wypadku fascynacji bohaterem.

[marquis]

No właśnie. A ja ciągle czekam na kogoś, kto czyta, bo kocha ten gatunek. I
sięgnie po biografię jakichś tam Fryderyków II czy rzymskich cesarzy lub
kogokolwiek, mimo że nie ma nawet specjalnie pojęcia o konkretnej postaci.

[kubissimo]

totez mowie, ze mam takiego kolege
chcesz namiary? :)

[marquis]

No ja dlatego o tych Friedrichach wspomniałem, bo jeszcze mi nie wyparowało z
pamięci, żeś o koledze wspominał. Ale namiarów może nie, jeszcze by sobie kto
wie co pomyślał ;)

[kubissimo]

a niech sobie mysla :)

[marquis]

Dobra, dawaj, ja do tego kolegi napiszę :)

[kubissimo]

heh
mozesz sobie rzucic okiem na jego bloga: greebo.blog.pl
tyle, ze raczej polecam pogrzebanie w archiwum, bo ostatnio troche malo pisze o
tym, co czytal

[marquis]

Wszedłem, znalazłem adres i napisałem. Teraz czekam lekko podniecony (umysłowo)
na odpowiedź :)

[kubissimo]

hesus :)
mam nadzieje, ze nie napisales zadnych swinstw, bo Greebo mnie zabije ;)

[marquis]

Świństw nie, ale podałem, kto go zdradził ;)

[kubissimo]

jak to? polece Moniką Brodką i powiem: nawet mnie nie znasz ;)

[marquis]

Jak na razie to nie otrzymałem odpowiedzi. Ale co się dziwić, obecnie prawie
wszyscy to intelektualne leniwce, rybie spojrzenia, brak zaangażowania w
cokolwiek, krótkowzroczność i emocjonalne rozmemłanie... I odpowiedzi oczywiście
nie dostanę: bo mnie nie zna (jakby to był problem dla poprzednich pokoleń!), bo
mu się nie chce (a to tylko kilka minut), bo myśli, że to jakaś kpina czy żart
(no bo kto by chciał wiedzieć cokolwiek o czytaniu biografii).

[kubissimo]

wiele zalezy od tego o co go pytales? :)

[marquis]

No niewątpliwie ;)

ODPISAŁ!!!

[marquis]

Już niebawem kolega ustosunkuje się do moich pytań :) Wyczekuję z
niecierpliwością. A ja już przestałem wierzyć, że coś z tego miłośnika biografii
wycisnę. Kubissimo, czy ty udzieliłeś mi jakiegoś tajnego wsparcia w tej sprawie?

[zapalniczka]

napisze tak: nie robie tego namietnie, ale lubie :) i masz racje siegam po biografie ludzi ktorych zycie mnie interesuje, zaczelo sie gdy rodzice kupili ksiazke "100 postaci ktore mialy najwiekszy wplyw na dzieje ludzkosci", potem wygralam "encyklopedie slawnych Polakow" i tak sobie wieczorem siadalam i czytalam kawalek po kawaleczku :)smarkata bylam ale lubilam... weszlo mi w krew :)od czasu do czasu nachodzi mnie zeby wypozyczyc jakas biografie, przewaznie artystow malarzy, poetow, politykow, nie interesuja mnie fakty z zycia gwiazd pop'u lub zadufanych w sobie sportowcow i na ogol sa to biografie "zamkniete". Ostatnio na jednym z wloskich kanalow Mediaset mozna bylo obejrzec serial biograficzny o Marii Callas i Onasis'ie... non stop go reklamowali...

[marquis]

No tak, biografie malarzy, pisarzy, muzyków czy osób, które mnie interesują też
mnie pociągają, choć ciągle nie mam czasu. Przeczytałem trochę biografii (oprócz
dwóch wymienonych wczesniej). Ale jakoś nie ciągnie mnie do czytania np.
biografii jakichś tam cesarzy Friedrichów, nawet jeśli mieli barwne życie. Wolę
wymyślone historie, przynajmnije na razie tak mi się wydaje. Może kiedyś zmienię
zdanie.

[kubissimo]

no to ja juz nic nie rozumiem
cos sie placzesz w zeznaniach :)

[marquis]

Gdzie się plączę??? Powiedziałem, że biografie pisarzy czy artystów, których
uwielbiam, chętnie czytam. Ale w tym wypadku chodzi o zaspokojenie ciekawości
życia bliskich sercu ludzi. Nie czytam natomiast biografii osób, o któryxch
mammgliste pojęcie (np. władców )

[staua]

Miewam fazy czytania biografii. Ogolnie jednak chyba nie przeczytalam wielu. Na pewno nie czytam ich
ze wzgledu na milosc do tego typu literatury.
Pamietam dobrze biografie Coco Chanel, Zeldy Fitzgerald, autobiografie Ireny Krzywickiej, Magdaleny
Samozwaniec, Marii Sklodowekiej-Curie (juz widac, ze jestem dosc monotematyczna, interesuje mnie
dosc waski przedzial czasowy i glownie kobiety, ktore podziwiam...). Czytam tez pamietniki i dzienniki
(jakos to sie dla mnie wiaze z biografiami, dlatego o tym pisze) ludzi, ktorzy wywarli na mnie wrazenie
swoimi dzielami (np. Andre Gide, Lechon, Dabrowska, Nalkowska, Eliade, Noica, Liiceanu... jdnym
slowem, odzwierciedlaja moje zainteresowania). Za to np. biografia Stefana Batorego, ktora zostalam
rutynowo obdarowana na zakonczenie szkoly, od matury w 1993 stoi nietknieta (podejrzewam, ze jest
niezla, wydana w serii biograficznej PWN).
A dzis rano pochlonelam skan autobiografii Malgorzaty Musierowicz (nietrudne, niecale 100 stron)
przyslany mi przez mila Kahloo z forum dla wielbicieli MM i w dwoch miejscach az lzy mi w oczach
stanely, bo byly one (te miejsca) tak podobne do momentow w historii mojej rodziny...

[marquis]

Dzienniki Gide'a mnie jakoś znudziły, mimo całej sympatii do autora (no skoro
już sięgnąłem po jego pamiętnik).

autobiografia

[beatanu]

Napisałam tytuł postu i od razu przypomniała mi się piosenka Perfectu. Oj,
chyba mię te zaokienne ciemności tak nostalgicznie nastrajają...

A miało być o biografiach. Nie przeczytałam ich wiele. Ani jako
licealistka/studentka, ani jako kobieta czterdziestoletnia ;) Coś tam kiedyś o
Mozarcie i chyba o Chopinie też. I nic więcej? Sama się sobie dziwię...

Ale całkiem niedawno przeczytałam (i innym polecam!) podarowaną mi przez Anetę
autobiografię Zofii Chądzyńskiej pt. "Nie wszystko o moim życiu".
Niesamowicie splątane losy niesamowicie dzielnej i mądrej kobiety.
Niewykluczone, że może w końcu sięgnę po jakąś książkę w jej przekładzie, bo
należę do tych, którym proza iberoamerykańska kiedyś tam nie podeszła i nigdy
już do niej nie wracali...

:)

Biografie

[stella25b]

Wedlug teorii Markiza to wyjatkowo wczesnie osiagnelam wiek 40 lat;)
A biografiami zachlysnelam sie po przeczytaniu ksiazek Pierra La Mure (ten od
Debussego, o ktorym wspomniala Aneta). Moze wlasnie dlatego,ze La Mure nie
pisze "typowych suchych" biorafii lecz powiesci biograficzne. Teraz czytam jego
autorstwa biografie o Mendelsohnie.

[staua]

Ach, tez je czytalam (Debussy i Toulouse-Lautrec) ale ze wzgledu na moje zainteresowanie epoka.
Stone tez pisze powiesci biograficzne, pamietam, ze moj maz zachwycil sie biografia Michala Aniola (i
nawet mamy ja chyba w domu, ale nie smialam motywacji, zeby przeczytac)

[stella25b]

Musze przyznac, ze Touluse- Lautrec nie zachwycil mnie tak jak Debussy ale mimo
wszystko ksiazka mi sie podobala. Ston napisal tez biografie o Van Goghu-
bardzo smutna ale piekna.

[annabellee1]

A czy ktos czytał tutaj Zmuta? Ciekawam?
Zaraz sie wezme za Sudolskiego biografie Mickiewicza i zobacze jak sie Sudolski
swiezo wydany odnosi do Zmuta.A moze wczesniej przeczytam Celine i Adama
Mickiewiczow by sobie przyjemnosci nie psuc Sudolskim ktory bedzie napewno
bardzo zasadniczy i wszelkie plotki oddali ze wzgarda...
Ciekawy ten Zmut.Z wielu wzgledow.