Miłość na odległość?!

[bosanova]

Czy w ogóle ma szanse? Spotykałam się kiedyś z facetem, który wyjechał na 5
miesięcy za granicę. Zaraz po jego wyjeździe, mój przyjaciel stwierdził, że
taki związek nie ma szans!Bo facet nie wytrzyma.. i nie ukrywam, że się nie
mylił.
Czy wogóle takie związki mają szansę na przetrwanie?

[kathleen2]

Na pewno to ciężkie. Zalezy od zaangażowania i wielu innych czynników. Znajomi
mojego eks byli ze sobą tak pięć lat i to w czasach liceum, gdzie niby się
ludziom zmienia. Ona siedziała we Francji, on w Polsce. W sumie Franacja to
jeszcze nie tak najgorzej, w sumie Europa:)no ale i tak ile km:)Im się udało.
Ona po skończeniu szkoły przyjechała tu na studia. Teraz pewnie już są ze sobą
ok. 6-ciu lat.Widzę, ze są szczęśliwi. Nie wiem od czego to zależy czy wyjdzie
czy nie. Na to składa się na pewno wiele rzeczy. A na ile on wyjechał? na
długo?

[mickey.mouse]

bosanova napisała:

> Czy w ogóle ma szanse? Spotykałam się kiedyś z facetem, który wyjechał na 5
> miesięcy za granicę. Zaraz po jego wyjeździe, mój przyjaciel stwierdził, że
> taki związek nie ma szans!Bo facet nie wytrzyma.. i nie ukrywam, że się nie
> mylił.
> Czy wogóle takie związki mają szansę na przetrwanie?


I mial racje. Zwiazki na odleglosc moze i maja szanse, ale tak niewielka moim
zdaniem, ze mozna je rozpatrywac jedynie teoretycznie.

[egon.olsen]

A to, czy taka miłość ma szanse to zależy od wielu czynników... Przede
wszystkim od zaangażowania i od tego, w jaki sposób się traktuje związek.

Jeśli jest to MIŁOŚĆ (z obu stron) to 5 miesięcy, czy nawet rok nie jest
żadnym problemem. Przecież latają samoloty, jeżdżą pociągi, a benzyna na
stacjach benzynowych jest :))))

[kathleen2]

Zgadzam się. Bo co jeśli ludzie są np. ze sobą już dłużej i naprawdę się
kochają? to zależy od ludzi. Pozdrawiam.

[ann.k]

Jeśli ludziom na sobie nie zależy, to się tak kończy. Ja jednak jestem zdania,
że jeśli sie kochaja, a związek przed rozstaniem był poważny, to przetrwa.
Inaczej kłóciłoby sie to z ideą miłości. Inaczej oznaczałoby to, że miłość jest
tylko jeśli obiekt kochania jest fizycznie blisko, a jeśli jest daleko, to juz
nie kochamy.

Abstrahując od tego czy i jaką religię wyznajemy, każda mówi o miłości do boga.
A boga to się jednak obok siebie nie ma. Powie mi ktoś, że mówimy o realnych
ludziach, ale religia przecież jest właśnie odzwierciedleniem ludzi i ich
charakterów.

[aga-21]

Zwiazki na odleglosc maja sens. Na pewno sa trudne, ale czasem nie mozna
inaczej. Moj znajomy wyjechal na rok, teraz wrocil i , cale szczescie, jego
zwiazek przetrwal. Trzeba tylko baaardzo chciec.

[aga-21]

I nie widzieli sie przez ten rok wcale. Bo on na koniec swiata wyjechal...

[wiktorkaa]

bosanova napisała:

> Czy w ogóle ma szanse? Spotykałam się kiedyś z facetem, który wyjechał na 5
> miesięcy za granicę. Zaraz po jego wyjeździe, mój przyjaciel stwierdził, że
> taki związek nie ma szans!Bo facet nie wytrzyma.. i nie ukrywam, że się nie
> mylił.
> Czy wogóle takie związki mają szansę na przetrwanie?

Nie ma szans,niestety.

[lawendowy_sloggi]

Rozstaliśmy się po 7 m-cach.
Pokonało nas głupie 138 kilometrów.

[oliwkowa]

Taki związek ma sens jedynie wtedy, gdy obie strony traktują go bardzo
poważnie - i dążą do tego, żeby rozłąka trwała nie dłuzej, niż jest to
konieczne. Sama jestem od dłuższego czasu w związku na odległość, widujemy się
tylko w weekendy. Są trudne chwile, kiedy tęsknota ściska serce, ale oboje
wierzymy, że już niedługo zamieszkamy razem i robimy wszystko, żeby tak się
stało. Nigdy nie pomyślałam o swoim związku, że jest "bez sensu" i nigdy nie
miałam wątpliwości, czy słusznie wybrałam i czy się nam uda - tylko dlatego, że
dzieli nas 300 km. Po prostu wiem, że dla tego faceta warto zagryźć zęby i
wytrzymać:)

[kasienka80]

ja bylam z chlopakiem rok na odleglosc: ja w Polsce, on we francji, nam sie
udalo. teraz tu studiuje i mieszkamy razem, ale powiem szczerze ze bylo ciezko.
i jedna brutalna sprawa: trzeba miec duzo pieniedzy zeby to utrzymac: telefony,
przyjazdy. my sie widzielismy co 2 miesiace no i on codziennie
dzwonil....niestety, brutalne jest zycie

[kreskator]

mam teraz w perspektywie taki związek
ale perspektywa jest niesłychanie zakrzywiona
jest taka rzecz o tyle dla mnie trudna do wyobrażenia że już na wstępie
znajomości trudno o jej rozwój dynamiczny
zatem potrzebna jest niesłychana determinacja i hart ducha aby w ciemna noc
zimowa gdzies na drugim końcu Polski nie stracić chęci i sie nie zniechęcić
brakiem bliskości-szczególnie kiedy takową jest zapotrzebowanie

z drugiej jednak strony jest coś wyjątkowego w spotkaniu się po czasie
oczekiwania i podlewania roślinki via drogi elektoniczne
to do prawdy jest przeżycie----wtedy bliskość jest niemal wyczówalna w
powietrzu materializuje się w sposób najbardziej pożądany---nie ma mowy o
zalążku rutyny itp itd

więc trudno jak zwykle pogodzić odmienne argumenty

pozdrav

[wirszulka]

Ja też jestem przed decyzją czy kontynuować związek na odległość. Zależy mi na
nim ale wciąz myśle czy to ma sens, szczególnie że nie wiem czy to ma być coś
na dłużej.Niby 160 km to nie tak dużo ale każda odległość jest jak inny
kontynent.A najgorsze jest to że pojawiają się problemy typu: "dlaczego nie
zadzwonił dzisiaj" albo "nie odpisał na sms-a". Problemy które normalnie nie
występują. I te momenty kiedy tak bardzo się kogoś potrzebuje a jego/jej nie
ma ....i pomimo mnóstwa takich argumentów nie potrafie powiedzieć nam "nie",
nie potrafie się odkochać tak po prostu. Może niech wszystko toczy się swoim
rytmem i zobaczymy...czy taka decyzja może być?

[yoric]

Na tak sformułowane pytanie

odpowiedź brzmi 'w ogóle mają'. :). Wielkośc szansy zależy od wielu zmiennych -
jak długo ludzie znają się przed rzostaniem, ile planują być oddzielnie, jak
zamierzaj się przez ten czas kontaktować, jak bardzo im zależy, no i lbnl - od
osobowości (to l.mn.).

Zauważyłem np., że 'wakacyjne znajomości' nie są traktowane poważnie - 2je
ludzi rozjeżdża się i to naturalny koniec znajomości. Co innego, jeśli poznaną
osobą jest cudzoziemiec. Polka, jeśli poznaje jakiegoś Marka czy Józka z 2.go
końca Polski, raczej nie rozważa tego na poważnie; jeżeli natomiast w grę
wchodzi Giacomo z Włoch, dystans bardzo często nie wydaje się taką wielką
przeszkodą :))). Wybaczcie tę drobną, ale jakże prawdziwą złośliwostkę.
pzdrv

[bosanova]

-trochę masz w tym racji, rzeczywiście coś w tym jest. I jak się nad tym
zastanawiam, to nie jestem w stanie odpowiedzieć sobie dlaczego tak się dzieje.
Ja osobiście uważam, że miłość taka - nie ma szans..

[wirszulka]

Dokładnie tak jest.Zgadzam się całkowicie. Im ktoś jest dalej tym traktuje się
go poważniej. Gdy wchodzi w gre inny kraj jakoś bardziej się staramy. Może
dlatego, że taki związek wydaje nam sie trudniejszy do utrzymania więc bardziej
sie przykładamy?

Rimini, Leba itd

[kasienka80]

nie wiem czy ludzie bardziej sie przykladaja jesli w gre wchodzi Guliano, Jean
czy John.....to chyba po prostu zalezy na jakiego faceta trafimy.
moja siostra po pobycie we Wloszech wrocila z pelnym notesem numerow i adresow
ale po co to kontynuowac skoro to wszystko byly znojomosci wakacyjne. nie wazne
czy poznajemy faceta w Lebie czy w rimini, jesli jest warty tego zeby
kontynuowac to dlaczego nie?
pewnie ze jest ciezko....ale przeciez mozna zrobic wszsystko zeby te odleglosc
zmniejszyc lub wogole zlikwidowac !! przeprowadzki istnieja!! a jesli zadna ze
stron nie chce sie poswiecic to znaczy ze milosc jest za slaba i nie ma co
zalowac
pozdrawiam

[yoric]

Mhm :)

raczej ważne :). Jakoś tak się dziwnie składa, że jeśli ten obcokrajowiec jest
z bogatszego kraju, Polki jakoś podchodzą o wiele bardziej optymistycznie do
odległości. Być na wakacjach we Włoszech i nie przywieźć męża to jak być w
Rzymie i...
pzdrv

[egon.olsen]

Słowem urok II obszaru dewizowego pozostał... ;)))

[yoric]

Moim zdaniem zdecydowanie tak.
pzdrv

[mocca2003]

wirszulka napisała:

> Ja też jestem przed decyzją czy kontynuować związek na odległość. Zależy mi
na
> nim ale wciąz myśle czy to ma sens, szczególnie że nie wiem czy to ma być coś
> na dłużej.Niby 160 km to nie tak dużo ale każda odległość jest jak inny
> kontynent.A najgorsze jest to że pojawiają się problemy typu: "dlaczego nie
> zadzwonił dzisiaj" albo "nie odpisał na sms-a". Problemy które normalnie nie
> występują. I te momenty kiedy tak bardzo się kogoś potrzebuje a jego/jej nie
> ma ....i pomimo mnóstwa takich argumentów nie potrafie powiedzieć nam "nie",
> nie potrafie się odkochać tak po prostu. Może niech wszystko toczy się swoim
> rytmem i zobaczymy...czy taka decyzja może być?


Jestem w podobnej , sytuacji!!!! Juz jednak przestałam sie zadręczać , że on
jest daleko ani czy to przetrwa . Wiem jedno , w życiu niczego nie można
przewidzieć a zadręczać się nie ma sensu . Co ma być to będzie , jeżeli
jesteśmy sobie pisani to to przetrwa a jeżeli nie to równie dobrze moglibyśmy
mieszkać obok siebie i nic by to nie dało . Oczywiście , że dzięki odległości
jest trudniej , ale to powoduje , że wspólne chwile sa cenniejsze bo rzadsze ...
pozdrawiam i życze powodzenia

[kurtyzana24]

Ciężko jest, ale uda się tym, którzy darzą sie prawdziwym uczuciem. No i trzeba
się od czasu do czasu spotkać:-) żeby to nie był związek tylko na odległość!
Wiem o tym z autopsji! :-)))

[kurczak1976]

Oczywiscie ,ze takie zwiazki sa mozliwe. Mnie dzielilo 1200km i jakos
przetrwalismy. Oczywiscie musi byc swiadomosc, ze jedna z osob sie
przeprowadzi albo obydwoje zaczniecie w nowym miejscu!
Bez takiej pewnosci powoli ale skutecznie zwiazek bedzie sie rozpadal, przykre
ale prawdziwe.

Pozdrowienia Kurczäk

[kaja37]

Fajnie że ci sie udało, bardzo sie ciesze. Ale mówią ze wyąjtek potwierdza
regułe. A moim zdaniem regułą jest niepowodzenie takich związków. Jak można
cały czas tak samo mocno kochac kogos kogo nie ma przy Tobie w momentach gdy
bardzo tego potrzebujesz? Więź zanika, bo szukasz w właśnie w takich trudnych
momentach pocieszenia i wsparcia u innych osób. Okazuje sie wówczas, że są
ludzie którzy potrafią pomóc. Że ten do niedawna jeden jedyny, nie jestw tej
kwestii niezastąpiony. A pozatym, po co dokładać sobie cierpień związanych z
rozłąką i tęsknotą!?

[magda1306]

kurczak1976 napisała:

> Oczywiscie ,ze takie zwiazki sa mozliwe. Mnie dzielilo 1200km i jakos
> przetrwalismy. Oczywiscie musi byc swiadomosc, ze jedna z osob sie
> przeprowadzi albo obydwoje zaczniecie w nowym miejscu!
> Bez takiej pewnosci powoli ale skutecznie zwiazek bedzie sie rozpadal,
przykre
> ale prawdziwe.

Nas tez dzielilo ok. 1200 km i JAKOS przetrwalismy (zreszta dzis jest nasza 2-
ga rocznica slubu) :)
Zupelnie zgadzam sie z Kurczakiem - musi byc swiadomosc, ze ktos sie
przeprowadzi, musi byc tez okreslona jakas meta po przekroczeniu ktorej
nastepuje decyzja o byciu/mieszkaniu razem (np. skonczenie studiow przez jedna
ze stron i przeprowadzka - tak bylo w moim przypadku).
Mysle, ze milosc na odleglosc, ktora ciagnie sie w nieskonczonosc i odwlekanie
decyzji o byciu razem nie maja sensu. Taka milosc umiera - to rzecz naturalna.
Do tego nie mozna zapominac o kosztach takiej milosci - samoloty, autokary,
rachunki telefoniczne - lepiej zamieszkac razem i odlozyc te pieniazki na cos
innego :)

[malen_a]

mnie sie wydaje, ze jest to takie trudne, ze az niemozliwe :-(( wiele z moich
znajomych par, wlasciwie wszystkie, ktore sie "rozjechaly" na pewnien czas po
powrocie juz nie umialo sie odnalezc i po jakims czasie sie rozchodzili,
tlumaczac ogolnie, ze rozstanie:
1. uswiadomilo im, ze potrafia byc sami i juz kurczowo nie musieli sie trzymac
partnera,
2. zwiekszylo to problemy, ktore byly juz przed wyjazdem, a ktore moze by
przycichly (jak by jedna ze stron zostala) a tak to tylko spowodowaly rozpad
3. jedna ze stron zdradzila
itd..

[ann.k]

Ale to tylko dowód na to, że jedyne co ich trzymało razem to przyzwyczajenie i
wygoda (zwłaszcza w sprawach seksu) i prędzej czy później to musiałoby sie
skończyć, a wyjazd tylko przyspieszył decyzję.

Ja, paradoksalnie, choć mam męża ponad 600 km od siebie czuję, że nie tylko się
od siebie nie oddaliliśmy, ale wręcz jakoś bardziej nam zaczęło zależeć na
sobie, na jak najefektywniejszym wykorzystaniu wspólnego czasu.

Oczywiscie, ze moga przetrwac!

[abere8]

Sama jestem najlepszym tego przykladem. Moj zwiazek od samego poczatku byl na
odleglosc, bo ja studiowalam w Warszawie, a moj chlopak mieszkal w Krakowie,
tak ze widywalismy sie moze co drugi weekend. Potem wrocil do Stanow (jest
Amerykaninem) i w ciagu nastepnych 3 lat widywalismy sie raz na pare miesiecy.
No a teraz jestesmy malzenstwem i zyjemy dlugo i szczesliwie :-) No dobrze, na
razie jeszcze nie tak dlugo ;-)

Moze dlatego nam sie udalo, ze nie filozofowalismy nad tym, czy zwiazki na
odleglosc maja sens, czy jest ciezko, czy wytrwamy, tylko przyjelismy to jako
cos normalnego - tak nam sie zycie potoczylo, nic to, przezyjemy.

Co do tych zlosliwcow, ktorzy twierdza, ze o zwiazki z cudzoziemcami bardziej
sie staramy, to chcialabym moc szczerze powiedziec, ze to nieprawda. Ale
najpierw spodobalo mi sie, ze moge sobie z nim mowic po angielsku, a uwielbiam
ten jezyk. A potem, jak juz byl za oceanem, to do wiekszych staran o utrzymanie
zwiazku dopingowala nas wlasnie ta odleglosc. Bo tak jak ann.k mowi - jak on
jest ze mna, to go kocham, a co z oczu to z serca? Tym bardziej chcialam
udowodnic wszystkim i sobie, ze to nie bylo tylko takie chwilowe fiu bzdziu,
tylko powazne uczucie. No i bylo uczucie :-)

[kasienka80]

No i zgadzam sie z Toba w 100%
ja przez 3 lata mialam faceta pod bokiem, mieszkal blisko, studiowalismy razem
wiec sie nie rozstawalismy...potem sie rozpadlo no i spotkalam mojego
narzeczonego....Francuza. nikt nie wierzyl ze to przetrwa: poczawszy od
rodzicow na dalekich znajomych skonczywszy.a ja tak jak i ty chcialam udowodnic
ze to jest milosc i ze umiem, ze dam rade, ze sie kochamy mimo tych 1300km
no i co? teraz jestesmy razem,i nic nie zapowiada ze to sie skonczy :-)

[yoric]

hmmm

a myślisz, że dalej by trwało, gdyby znał wszystkie fakty?
pzdrv

[kasienka80]

hmmm....no tak, masz racje yoric...ty to mnie strasznie nie lubisz co? zawsze
mnie szybciutko gasisz !!
mimo wszystko pozdrawiam
wiesz ze nawet najgorsi sie zmieniaja? :-)

[yoric]

Spox

powodzenia. Nie podoba mi sie Twoja sytuacja, to fakt, ale przeciez nie zycze
Ci zle!
A wpisalem sie tylko dlatego, ze Twoj optymizm odnosnie zwiazkow na odleglosc
wyraznie kolidyuje z wątkiem obok.
pzdrv

[pogoda25]

coś takiego przetrwa, jak jest prawdziwe uczucie; znam to z autopsji- choc nie
powiem, ze człowiek mysli niewiadomo co...same czarne scenariusze...tylko ze u
mnie taka "miłość" trwała 4 lata- po jakims czasie to męczy i znika...niestety
bezpowrotnie...tęsknie za nim:(((((

[donna25]

hej zawsze wierzyłam , że takie związki mają szansę przetrwać !!!!!!Dalej
pomimo porażek w to wierzę , jeżeli oczywiście obojgu wam zalezy tak samo.
Mnie się chyba nie udało . Mój chłopak jest 400 km ode mnie , balismy obydwoje
czy odległość nas nie rozdzieli. Zaryzykowalismy , przetrwało kilkanaście
tygodni . Szalone wyjazdy weekendowe , telefony , sms"y . wydawalismy majątek
na telefony i przejazdy , byle tylko być razem . Od tygodnia coś się zaczęło
psuć , rzadziej się kontaktowaliśmy już nie chciał , abym przyjechała na
weekend . Miał swoje zawody rozumiałam to . Wczoraj napisał mi na gg , że " ta
odległość jest chyba niedoprzeskoczenia ... " nie miał nawet odwagi powiedziec
mi to osobiście , porozmawiac o tym ... boli tym bardziej , że coś nas chyba
łączyło ... nie dzwonię czekam na jego ruch . nie chciałabym , aby było tak
jak w słowach piosenki kayah " choć miłością palam bez mała to mnie jedno
smuci , że z niczego powstało wiec w nic się obróci ... "
życze wszystkim powodzenia

[natka23]

Ja wytrzymalam z moim chlopakiem 5 lat. A dzieli nas zaledwie 200 km. Widzimy
sie przewaznie raz w miesiacu, czasem dluzej na swieta lub na wakacje. Teraz
koncze juz powoli studia w Niemczech i zamierzam wrocic do niego i razem ulozyc
sobie zycie. Jesli sie nawzajem ufa i kocha to wszytsko jest mozliwe.

[mickey.mouse]

Jak 1 do 10.000