Wspaniala__Oriana_Fallaci__o__Islamie___!_(((__!

[puls]

Wspaniala__Oriana_Fallaci__o__Islamie___!_(((__!

TEKST FALLACI
Autor: [e-mail]
Data: 15-10-2001 11:26

Poniewaz wiele osob prosi mnie o przeslanie artykulu, a
mam spore problemy ze skrzynka pocztowa (cos sie
zawiesza), to postanowilam wrzucic tekst tutaj z prosba
do redaktorow portalu Gazety, zeby zbyt szybko go nie
usuneli... :)

[pagina] ORIANA FALLACI - LIST Z NOWEGO JORKU

FERRUCCIO DE BORTOLI; ORIANA FALLACI; MIŁADA JĘDRYSIK

WŚCIEKŁOŚĆ I DUMA

To jest wojna, obudźcie się! Czy nie widzicie, że tacy
ludzie jak Osama ben Laden chcą nas zniszczyć? Że czują
się uprawnieni
do tego, żeby zabijać was i wasze dzieci, tylko dlatego
że pijecie wino lub piwo, chodzicie do teatru lub kina,
nosicie
minispódniczki albo krótkie skarpetki, kochacie się
kiedy chcecie, gdzie chcecie i z kim chcecie? Nawet to
was nie obchodzi,
idioci?

Po latach milczenia słynna włoska pisarka Oriana
Fallaci ogłosiła w ĄCorriere della SeraE pełną furii
filipikę, w której atakuje
islam i nawołuje do obrony zachodniej cywilizacji

Od redakcji ĄCorriere della Sera

Tym nadzwyczajnym szkicem Oriana Fallaci przerywa
dziesięcioletnie milczenie. Bardzo długie. Nasza
najsłynniejsza pisarka
(ona sama określa się jako pisarz i w ogóle nie
wypowiada już słowa ĄdziennikarzE) spędza sporą część
roku na Manhattanie.
Nie odbiera telefonu, rzadko otwiera drzwi, wychodzi
jeszcze rzadziej. Nie udziela wywiadów. Choć wszyscy
próbowali,
nikomu się nie udało. Żyje w izolacji od świata. Ale
historia i los chciały, żeby centrum współczesnej
apokalipsy jak dantejska
czeluść rozwarło się nieopodal jej pięknej literackiej
pustelni. Fala uderzeniowa tamtego poranka 11 września
zniszczyła
również klasztorny i hermetyczny spokój Oriany.

Otwiera drzwi - ta niezwykła czynność ją samą zdaje się
dziwić... Jej wzrok jest równocześnie łagodny i dziki.
Wśród stosów
papierzysk, w pozornym chaosie, Oriana od lat z
wojowniczym zapałem pracuje nad dziełem bardzo ważnym i
wyczekiwanym
przez świat.

Poprosiłem ją, żeby opisała to, co widziała, czego
doświadczyła, co poczuła w tamten wtorek i później - i
Oriana zebrała na
kilku kartkach swoje uczucia i myśli. ĄNa każdym
doświadczeniu zostawiam strzępy duszyE - napisała kilka
lat temu. To w
dalszym ciągu jest prawda, najprawdziwsza. Myśli mocne.
Przejmujące. Jest nad czym się zatrzymać, zastanowić. O
Ameryce, o
Włoszech, o świecie islamu. O Ojczyźnie (zaskakujące
jest to, co mówi o Ojczyźnie). Inwektywy i tezy, które
biją równocześnie
z mózgu i serca, a raczej z mózgu przez serce. ĄKtoś
musiał to powiedzieć. Powiedziałam. Teraz zostawcie
mnie w spokoju.
Drzwi są znowu zamknięte. I nie chcę już ich otwieraćE
- wybucha. Jej szpony. Te same co zawsze. Wywoła
dyskusję. I to jaką.

FERRUCCIO DE BORTOLI, REDAKTOR NACZELNY

Chcesz, żebym się wreszcie odezwała. Prosisz, żebym tym
razem przerwała milczenie, które wybrałam, które od lat
sobie
narzucam, żeby nie wmieszać swojego głosu w orkiestrę
cykad. I zrobię to. Ponieważ dowiedziałam się, że
również we
Włoszech są tacy, którzy się cieszą - tak samo jak
wczoraj wieczorem w Gazie przed kamerami cieszyli się
Palestyńczycy.
ĄZwycięstwo! Zwycięstwo!E. Mężczyźni, kobiety, dzieci.
O ile kogoś, kto zachowuje się w taki sposób, w ogóle
można nazwać
mężczyzną, kobietą czy dzieckiem. Dowiedziałam się, że
niektóre luksusowe cykady, politycy lub tak zwani
politycy,
intelektualiści lub tak zwani intelektualiści, a także
inne indywidua, które nie zasługują na miano obywateli,
zachowują się
zasadniczo tak samo. Mówią: ĄDobrze tak Amerykanom.
Dobrze im takE. I jestem bardzo, bardzo, bardzo
wściekła. Wściekła
wściekłością zimną, przejrzystą, racjonalną.
Wściekłością, która eliminuje wszelki dystans, wszelką
wyrozumiałość, która mi
każe udzielić im odpowiedzi, a przede wszystkim ich
opluć. Pluję na nich. Równie wściekła co ja
afroamerykańska poetka Maya
Angelou wczoraj ryknęła: ĄBe angry. Itís good to be
angry, itís healthyE (Bądźcie wściekli. Wściekłość
dobrze robi. To
zdrowe). Czy mnie zrobi dobrze, tego nie wiem. Ale
wiem, że nie zrobi dobrze im, czyli tym, którzy
podziwiają Osamę ben
Ladena, tym, którzy wyrażają mu zrozumienie, sympatię
lub solidarność. Swoim życzeniem odpaliłeś ładunek,
który już od
dawna miał ochotę wybuchnąć. Zobaczysz.

Chcesz również, żebym opowiedziała, jak przeżyłam tę
Apokalipsę. Krótko mówiąc, żebym dała świadectwo. Od
niego więc
zacznę. Byłam w domu - mój dom mieści się w centrum
Manhattanu - i punktualnie o 9 odczułam grożące
niebezpieczeństwo,
które być może nie groziło mi osobiście, ale które na
pewno mnie dotyczyło. Odczucie, którego doświadcza się
na wojnie, a
raczej w bitwie, kiedy wszystkimi porami skóry czujesz
nadlatującą kulę lub pocisk i nastawiasz uszu, i
krzyczysz do stojącego
obok ciebie człowieka: ĄDown! Get down!E (Na ziemię!).
Otrząsnęłam się z niego. Nie mieszkam przecież w
Wietnamie, nie
byłam przecież w tej chwili na żadnej z tych
pieprzonych wojen, które - począwszy od II wojny
światowej - posiekały mi życie!
Byłam w Nowym Jorku, do diabła, był cudowny wrześniowy
poranek roku 2001. Lecz to wrażenie - niewytłumaczalnie
- wciąż
trzymało mnie w swoich szponach. I wówczas zrobiłam
coś, czego rano nigdy nie robię. Włączyłam telewizor.
Fonia nie
działała, ale wizja, owszem. I na każdym kanale, a jest
ich tu prawie sto, widać było jedną z wież World Trade
Center płonącą
jak gigantyczna zapałka. Krótkie spięcie? Jakaś
zbłąkana awionetka? Czy może przemyślany zamach
terrorystyczny? Jak
sparaliżowana wpatrywałam się w wieżę bez przerwy, a
kiedy się tak wpatrywałam, kiedy powtarzałam sobie te
trzy pytania, na
monitorze pojawił się samolot. Biały, duży. Samolot
pasażerski. Leciał bardzo nisko. Lecąc tak nisko,
kierował się w stronę
drugiej wieży jak bombowiec, który zawisa nad celem,
który zrzuca na niego bombę. Aż zrozumiałam.
Zrozumiałam również
dlatego, że w tej samej chwili wróciła fonia i
usłyszałam chór dzikich wrzasków. Wciąż tych samych,
dzikich. ĄGod! Oh, God!
Oh, God, God, God! Gooooooood!E (Boże! O Boże! O Boże!
Boże, Boże, Boooożeeee!). I samolot wśliznął się w
drugą wieżę,
jak nóż się wślizguje w kostkę masła.

Była już 9.15. Nie pytaj, co czułam podczas tych
piętnastu minut. Nie wiem, nie pamiętam. Byłam jak
sopel lodu. Również mój
mózg był soplem. Nie pamiętam nawet, co działo się na
pierwszej, a co na drugiej wieży. Ludzie, którzy nie
chcieli spłonąć
żywcem, rzucali się z okien osiemdziesiątego czy
dziewięćdziesiątego piętra. Rozbijali szyby w oknach,
przechodzili przez nie,
rzucali się w dół, jak z samolotu rzucają się
spadochroniarze, i spadali powoli. Trzepocząc nogami i
rękami, pływając w
powietrzu. Tak, wydawało się, że pływają w powietrzu. I
że nie dotrą do celu. Lecz na poziomie trzydziestego
piętra
przyspieszali. Zaczynali rozpaczliwie gestykulować, jak
gdyby żałowali wszystkiego, jak gdyby krzyczeli: ĄHelp!
Help!E (Na
pomoc!). I być może tak krzyczeli naprawdę. Wreszcie
spadali jak kamień i paf! Wiesz, myślałam, że na
wojnach widziałam już
wszystko. Czułam się zaszczepiona na wojny, i w gruncie
rzeczy to prawda. Nic mnie już nie zaskakuje. Choć
czasami się
wściekam, a nawet oburzam. Ale na wojnach zawsze
widziałam ludzi, których mordowano. Nigdy nie widziałam
ludzi, którzy
umierają, zabijając samych siebie, czyli rzucając się
bez spadochronu z okien osiemdziesiątego,
dziewięćdziesiątego albo setnego
piętra. Ponadto na wojnach zawsze

cd__Wspaniala__Oriana_Fallaci__o__Islamie___!_(

[puls]

-
Ale na wojnach zawsze
widziałam ludzi, których mordowano. Nigdy nie
widziałam ludzi, którzy
umierają, zabijając samych siebie, czyli rzucając
się bez spadochronu z okien osiemdziesiątego,
dziewięćdziesiątego albo setnego
piętra. Ponadto na wojnach zawsze widziałam
rzeczy, które wybuchają. Które wybuchają na
wszystkie strony. I zawsze
słyszałam wielki huk. A te dwie wieże nie
wybuchły. Pierwsza złożyła się, pochłonęła samą
siebie. Druga stopiła się, rozpuściła.
Pod wpływem temperatury rozpuściła się dokładnie
tak jak kostka masła na rozgrzanej patelni. I
wszystko to, przynajmniej tak
mi się wydawało, wydarzyło się w grobowej ciszy.
Czy to możliwe? Czy ta cisza była naprawdę, czy
tylko we mnie?

Muszę ci również wyznać, że na wojnach zawsze
widziałam niewielu zabitych. Co bitwa, to dwieście
czy trzysta zwłok.
Najwyżej czterysta. Jak w Wietnamie, w Dak To. A
kiedy walka się skończyła, Amerykanie zaczęli ich
zbierać, liczyć - nie
wierzyłam własnym oczom. Podczas rzezi w Meksyku -
tej samej, w której ja również zostałam
postrzelona - zebrano co
najmniej osiemset trupów. I kiedy, biorąc mnie za
zmarłą, wrzucili mnie do kostnicy, wydawało mi
się, że wokół mnie jest całe
morze zwłok. Cóż, w obu wieżach pracowało prawie
pięćdziesiąt tysięcy osób. I bardzo niewiele z
nich zdążyło się ewakuować.
Windy przestały działać, to oczywiste, a wędrówka
na dół z górnych pięter musiałaby trwać całą
wieczność. O ile płomienie w
ogóle by pozwoliły ją podjąć. Nigdy nie poznamy
liczby ofiar. (Czterdzieści, czterdzieści pięć
tysięcy...?). Amerykanie nigdy
tego nie powiedzą. Żeby nie podkreślać rozmiarów
tej Apokalipsy. Żeby nie dawać satysfakcji Osamie
ben Ladenowi i nie
zachęcać do następnych zamachów. A poza tym te
dwie czeluście, które pochłonęły dziesiątki
tysięcy istnień, są zbyt głębokie.
Robotnicy wykopują co najwyżej kawałki
poodrywanych części ciała. Tu nos, tam palec. Albo
masę, która wygląda jak
zmielona kawa, a w rzeczywistości jest materią
organiczną. Pozostałość po ciałach, które w
mgnieniu oka rozsypują się w pył.
Wczoraj burmistrz Giuliani wysłał kolejne dziesięć
tysięcy worków, lecz okazały się bezużyteczne.

Co czuję w stosunku do tych kamikadze, którzy
zginęli razem z nimi? Żadnego szacunku. Żadnej
litości. Tak, nawet litości. Ja,
która w każdym przypadku zawsze jej ulegam.
Kamikadze, czyli faceci, którzy popełniają
samobójstwo po to, żeby zabić
innych ludzi, zawsze wydawali mi się antypatyczni
- dotyczy to również japońskich kamikadze z czasów
II wojny światowej.
Nigdy nie uważałam ich za kogoś w rodzaju Pietra
Mikki, który zagrodził nieprzyjacielskim oddziałom
drogę do Turynu,
podpalając proch i wylatując w powietrze razem z
murami obronnymi [w 1706 r., podczas oblężenia
przez wojska francuskie -
przyp. tłum.]. Nigdy nie uważałam ich za
żołnierzy. A tym bardziej za męczenników czy
bohaterów, jak w 1972 roku,
wrzeszcząc i plując, określił ich pan Arafat
(podczas wywiadu, który przeprowadziłam z nim w
Ammanie - w miejscu, gdzie
jego sierżanci szkolili również terrorystów z
grupy Baader Meinhof). Uważam ich za
zarozumialców, i tyle. Zarozumialców,
którzy zamiast szukać sławy w kinematografii, w
polityce lub sporcie, szukają jej w śmierci
własnej i innych. W śmierci, która
zamiast statuetki Oscara, funkcji ministra czy
mistrzostwa kraju przyniesie im (jak wierzą)
podziw. A w przypadku tych,
którzy modlą się do Allaha - miejsce w Raju, o
którym mówi Koran: w Raju, gdzie bohaterowie
pieprzą hurysy. Założę się, że
ta zarozumiałość dotyczy również ich wyglądu. Mam
przed oczami fotografię dwóch kamikadze, o których
piszę w
ĄInszallahuE: powieści, która rozpoczyna się od
zniszczenia bazy amerykańskiej (ponad czterysta
ofiar) i bazy francuskiej
(ponad trzysta pięćdziesiąt) w Bejrucie. To
zdjęcie kazali sobie zrobić, zanim poszli na
śmierć, i zanim poszli na śmierć, poszli
też do fryzjera. Cóż za wspaniała fryzura. Jakie
wypomadowane wąsy, przylizane bródki, jakie
zalotne baczki...

Ach! Jak by się skręcał pan Arafat, gdyby mnie
teraz słyszał. Wiesz, pomiędzy nim a mną nie
układa się najlepiej. Nigdy mi nie
wybaczył ani przepastnej różnicy poglądów, która
wyszła na jaw podczas tamtego spotkania, ani
opinii, jaką o nim wyraziłam
w mojej książce ĄWywiad z historiąE. Co do mnie,
nie wybaczyłam mu nigdy niczego. Między innymi
tego, że jednemu z
dziennikarzy włoskich, który nieopatrznie
przedstawił się mu jako Ąmój przyjacielE,
przystawiono do serca rewolwer. Więc
się już nie spotykamy. A szkoda. Bo gdybym znów
się z nim zobaczyła, a raczej gdybym udzieliła mu
audiencji,
wykrzyczałabym mu w pysk, kim są męczennicy i
bohaterowie. Wrzeszczałabym: ĄWielmożny Panie
Arafat, męczennikami są
pasażerowie czterech uprowadzonych samolotów
zamienionych w żywe bomby. Wśród nich czteroletnia
dziewczynka
unicestwiona w drugiej wieży. Wielmożny Panie
Arafat, męczennikami są urzędnicy, którzy
pracowali w obu wieżach i w
Pentagonie. Wielmożny Panie Arafat, męczennikami
są strażacy, którzy zginęli, próbując ich
uratować. I wie Pan, kto jeszcze
zalicza się do tego grona? Pasażerowie samolotu,
który miał runąć na Biały Dom, a który rozbił się
w lesie w Pensylwanii,
ponieważ oni podjęli walkę! Dla nich - owszem -
przydałby się Raj, Wielmożny Panie Arafat. Kłopot
w tym, że teraz to Pan
robi za głowę państwa ad perpetuum. Robi Pan za
monarchę. Składa Pan wizytę Papieżowi, twierdzi
Pan, że nie lubi
terroryzmu, przesyła Pan Bushowi wyrazy
współczucia. I w swojej kameleonowej umiejętności
zaprzeczania samemu sobie
byłby Pan zdolny powiedzieć mi, że mam racjęE.
Lecz zmieńmy temat. Ja, jak wiadomo, jestem bardzo
chora, i na samą myśl o
spotkaniu z różnymi Arafatami dostaję gorączki.

Wolę mówić o nietykalności, jaką wiele osób
przypisywało Ameryce. Nietykalność? Jaka
nietykalność?!? Im bardziej
społeczeństwo jest demokratyczne i otwarte, tym
bardziej jest narażone na terroryzm. Im bardziej
jakiś kraj jest wolny, im
dalszy od reżimu policyjnego, tym większe ponosi
ryzyko i tym częściej doświadcza porwań i rzezi,
które przez wiele lat miały
miejsce we Włoszech, w Niemczech i innych
regionach Europy. I które teraz, w wyolbrzymionym
rozmiarze, mają miejsce w
Ameryce. Nie bez powodu kraje niedemokratyczne,
zarządzane przez reżimy policyjne, zawsze gościły
i finansowały
terrorystów i teraz pomagają im, jak mogą. Na
przykład Związek Radziecki, kraje jego obozu i
Chiny Ludowe. Libia
Kadafiego, Irak, Iran, Syria, Arafatowski Liban,
sam Egipt, sama Arabia Saudyjska, której poddanym
jest Osama ben Laden,
sam Pakistan, oczywiście Afganistan i wszystkie
muzułmańskie regiony Afryki. Na lotniskach i w
samolotach tych krajów
zawsze czułam się bezpieczna. Spokojna jak śpiący
noworodek. Bałam się jedynie aresztowania,
ponieważ źle pisałam o
terrorystach. A na lotniskach i w samolotach
europejskich zawsze byłam podenerwowana. Na
lotniskach i w samolotach
amerykańskich wręcz zdenerwowana. A w Nowym Jorku
nerwowa po dwakroć. (W Waszyngtonie nie. Muszę to
przyznać.
Tego, że samolot może spaść na Pentagon, naprawdę
się nie spodziewałam). Krótko mówiąc, moim zdaniem
to nigdy nie był
problem ĄczyE, lecz ĄkiedyE. Jak myślisz, dlaczego
we wtorek rano moja podświadomość odnotowała ten
niepokój, tę
groźbę? Jak myślisz, dlaczego wbrew moim zwyczajom
włączyłam telewizor? Jak myślisz, dlaczego wśród
pytań, jakie sobie
stawiałam, kiedy płonęła pierwsza wieża i nie było
fonii, pojawiło się pytanie o zamach? A dlaczego
na widok drugiego
samolotu od razu wszystko stało się dla mnie
jasne? Dlatego, że Ameryka jest najpotężniejszym
kraje

Cd

[puls]

A dlaczego
na widok drugiego
samolotu od razu wszystko stało się dla mnie
jasne? Dlatego, że Ameryka jest najpotężniejszym
krajem na świecie,
najbogatszym, najsilniejszym, najbardziej
nowoczesnym, prawie wszyscy wpadli w te sidła.
Czasami wpadali w nie również
sami Amerykanie. Lecz kruchość Ameryki rodzi się
właśnie z jej siły, z jej bogactwa, z jej potęgi,
z jej nowoczesności. Jak w
starej historii o psie, który pożera własny ogon.

Rodzi się również z wieloetnicznej istoty Ameryki,
z jej liberalizmu, z szacunku dla obywateli i
gości. Przykład: prawie
dwadzieścia cztery miliony Amerykanów to Arabowie
- muzułmanie. I kiedy jakiś Mustafa czy Mohammed
przybywa tu,
dajmy na to, z Afganistanu w odwiedziny do wujka,
nikt mu nie zabroni podjąć nauki w szkole pilotażu
i nauczyć się obsługi
boeinga 757. Nikt mu nie broni zapisać się na
uniwersytet (mam nadzieję, że to się zmieni) i
studiować chemię oraz biologię -
dyscypliny niezbędne do wywołania wojny
bakteriologicznej. Nikt. Nawet jeśli rząd się
obawia, że ten syn Allaha uprowadzi
boeinga 757 albo wrzuci fiolkę z bakteriami do
zbiornika wody i wywoła epidemię. (Mówię ĄjeśliE,
ponieważ tym razem rząd
nic nie wiedział, a wpadka CIA i FBI razem
wziętych przekracza wszelkie dopuszczalne granice.
Gdybym była prezydentem
Stanów Zjednoczonych, wykopałabym ich wszystkich
za kretynizm). Ale wróćmy do początkowego wątku.
Jakie są symbole
siły, bogactwa, potęgi i nowoczesności Ameryki?
Nie jazz, nie rock and roll, guma do żucia,
hamburger, Broadway czy
Hollywood, lecz jej wieżowce. Jej Pentagon. Jej
nauka. Jej technologia. Te wspaniałe wieżowce,
takie wysokie, takie piękne, że
kiedy unosisz wzrok, jesteś skłonny zapomnieć o
piramidach i o boskich przybytkach naszej
przeszłości. Te gigantyczne,
przesadnie wielkie samoloty, których używają tak
samo, jak kiedyś używali żaglowców i ciężarówek,
ponieważ teraz już w
żadnej dziedzinie życia nie mogą się obyć bez
samolotów. W żadnej. Poczta, świeże ryby, my sami.
(A nie zapominaj, że to oni
wynaleźli wojnę lotniczą. A przynajmniej rozwinęli
do histerycznych rozmiarów). Ten przerażający
Pentagon, ta forteca, która
budzi strach już na pierwszy rzut oka. Ta
wszechobecna i wszechmocna nauka. Ta niewiarygodna
technologia, która w ciągu
niewielu lat przewróciła zasady naszego
codziennego funkcjonowania, nasze tysiącletnie
sposoby komunikowania, jedzenia,
życia. I gdzie ich ugodził szacowny Osama ben
Laden? W wieżowce, w Pentagon. Jak? Samolotami,
zdobyczami naukowymi,
technologią. By the way: czy wiesz, co mnie
najbardziej zdumiewa w tym ponurym
ultramiliarderze, w tym niezrealizowanym
playboyu, który zamiast zalecać się do
jasnowłosych księżniczek i szaleć w nocnych
klubach (jak to robił w Bejrucie, kiedy miał
dwadzieścia lat), zabawia się, mordując w imię
Mahometa i Allaha? Fakt, że jego bezkresny majątek
pochodzi również z
dochodów korporacji wyspecjalizowanej w burzeniu i
że on sam jest doświadczonym burzycielem. Demolka
jest specjalnością
amerykańską.

Kiedy się spotkaliśmy, wydawałeś się niemal
zdumiony heroiczną sprawnością i godną podziwu
solidarnością, z jaką
Amerykanie stawili czoło tej Apokalipsie. O, tak.
Mimo wad, które są jej bez przerwy wytykane i
które ja sama jej wyrzucam
(pomimo że europejskie, a zwłaszcza włoskie, wady
są jeszcze bardziej poważne), Ameryka jest krajem,
który może nauczyć
nas wielkich rzeczy. Ŕ propos tej heroicznej
sprawności, pozwól mi wyśpiewać pean na cześć
burmistrza Nowego Jorku. Tego
Rudolpha Giulianiego, któremu my, Włosi,
powinniśmy dziękować na klęczkach. Ponieważ nosi
włoskie nazwisko, z
pochodzenia jest Włochem i przed całym światem
wystawia nam najlepsze świadectwo. To wielki,
naprawdę bardzo wielki
burmistrz ten Rudolph Giuliani. Mówi ci to osoba,
która nigdy nie jest zadowolona z niczego i
nikogo, poczynając od siebie
samej. Jest godny innego wielkiego burmistrza o
włoskim nazwisku - Fiorella La Guardia - i wielu
naszych burmistrzów
powinno się zgłosić do niego po lekcję. Stanąć
przed nim z pochyloną głową, posypać ją sobie
popiołem i spytać: ĄPanie
Giuliani, jak to się robi?E. On nie zrzuca na
nikogo swoich obowiązków. Nie traci czasu na
pierdoły i na podział łupów. Nie
dzieli własnej osoby na funkcję burmistrza,
ministra i posła. (Czy ktoś mnie słucha w trzech
miastach Stendhala, czyli w
Neapolu, Florencji i Rzymie?). Pojawił się
natychmiast i kiedy wbiegł do drugiego drapacza
chmur, ryzykował, że wraz z
innymi zamieni się w proch. Uratował się przez
przypadek, o włos. I w ciągu czterech dni
przywrócił miasto do życia. Miasto,
które - pamiętaj! - ma dziewięć i pół miliona
mieszkańców, prawie dwa miliony na samym
Manhattanie. Jak tego dokonał, nie
wiem. Biedak, jest chory jak ja. Rak ze swoimi
nawrotami dorwał również jego. I tak jak ja udaje,
że jest zdrowy - pracuje
mimo wszystko. Ale ja pracuję przy stoliku, na
siedząco, do diabła! A on... Wyglądał jak generał,
który osobiście bierze udział
w bitwie. Jak żołnierz, który rzuca się z bagnetem
do ataku. ĄDo roboty, ludzie! Zakaszmy rękawy,
szybko!E. Ale udało mu
się, ponieważ ci ludzie byli, są tacy sami jak on.
Ludzie, którzy nie znają znużenia, gnuśności,
ludzie - jak by powiedział mój
ojciec - z jajami. Co do niezwykłej jedności,
niemal wojennej zwartości szeregów, którą
Amerykanie demonstrują wobec
tragedii i wobec wroga, to cóż - muszę przyznać,
że zaskoczyła ona mnie samą. Owszem, wiedziałam,
że dała o sobie znać w
okresie Pearl Harbor, czyli wtedy, gdy naród
skupił się wokół Roosevelta, a Roosevelt podjął
walkę z hitlerowskimi Niemcami,
z Włochami Mussoliniego i z Japonią cesarza
Hirohito. Owszem, poczułam ją po zabójstwie
Kennedyíego. Ale potem była
wojna w Wietnamie, rozdzierające podziały wywołane
wojną w Wietnamie i w pewnym sensie to
przypomniało mi ich wojnę
secesyjną sprzed półtora wieku. I tak, kiedy
zobaczyłam, jak biali i czarni obejmują się i
wspólnie płaczą (powtarzam: obejmują
się), kiedy widziałam, jak demokraci i
republikanie obejmują się i śpiewają ĄGod save
AmericaE (Boże, ocal Amerykę), kiedy
widziałam, jak zacierają wszystkie różnice,
oniemiałam. To samo, kiedy usłyszałam, jak Bill
Clinton (osoba, do której nigdy nie
miałam słabości) deklaruje: ĄZacieśnijmy szeregi
wokół Georgeía Busha, ufajcie naszemu
prezydentowiE. To samo, kiedy te
same słowa powtórzyła dobitnie jego żona Hillary,
obecnie senator stanu Nowy Jork. To samo, kiedy
powtórzył je Lieberman,
były kandydat Demokratów na wiceprezydenta. (Tylko
przegrany Al Gore trwał w sromotnym milczeniu). I
to samo, kiedy
Kongres jednomyślnie przegłosował wojnę, ukaranie
winnych. Ach, gdyby tak Włochy zechciały wyciągnąć
z tego naukę!
Włochy są tak podzielone. Tak rozbite, tak zatrute
swoimi plemiennymi małostkami! We Włoszech
nienawidzą się nawet
przedstawiciele tej samej partii. Nie umieją być
razem nawet wtedy, gdy mają ten sam emblemat, ten
sam symbol, do diabła!
Zawistni, zgorzkniali, próżni, mali, myślą
wyłącznie o swoich prywatnych interesach. O swoich
marnych karierach, o swojej
nędznej chwale, o swojej lokalnej wielkości. Dla
osobistych interesów robią sobie nawzajem na
złość, zdradzają się, oskarżają,
kurwią... Jestem absolutnie przekonana, że gdyby
Osama ben Laden wysadził w powietrze wieżę Giotta
[należącą do katedry we
Florencji - przyp. tłum.] albo wieżę w Pizie,
opozycja oskarżyłaby o to rząd. A rząd oskarżyłby
opozycję. Szefowie rządu i
opozycji oskarżyliby własnych kolegów i
towarzyszy. A teraz pozwól sobie wytłumaczyć, skąd
bierze się ta jedność, która
cechuje Amerykanów.

Rodzi się z ich patri

[puls]

Rodzi się z ich patriotyzmu. Nie wiem, czy we
Włoszech widzieliście i zrozumieliście to, co
wydarzyło się w Nowym Jorku,
kiedy Bush poszedł podziękować robotnikom (i
robotnicom), którzy przeszukując zgliszcza obu
wież, usiłują ocalić żywych
ludzi, lecz wykopują jedynie nosy i palce. A
jednak nie ustępują. Nie rezygnują. A kiedy
spytasz ich, jak to robią, odpowiedzą:
ĄI can allow myself to be exhausted not to be
defeatedE (Mogę sobie pozwolić na zmęczenie, ale
nie na porażkę). Wszyscy.
Młodzi, nieletni, starzy, w średnim wieku. Biali,
czarni, żółci, brązowi, fioletowi... Widzieliście
czy nie? Kiedy Bush im
dziękował, machali tylko amerykańskimi sztandarami
i wznosili zaciśnięte pięści z groźnym pomrukiem:
ĄJu-e-sej! Ju-e-sej!
Ju-e-sej! USA! USA! USA!E. Gdyby chodziło o kraj
totalitarny, pomyślałabym: ĄAle ich dobrze
zorganizowali!E. Jednak nie
w Ameryce. W Ameryce takich rzeczy się nie
organizuje. Nie nakazuje się ich, nie zarządza.
Zwłaszcza w metropolii tak
bardzo pozbawionej złudzeń jak Nowy Jork, w której
mieszkają tacy robotnicy jak nowojorscy. Robotnicy
nowojorscy to
wyjątkowe typy. Bardziej wolni od wiatru, nie do
utrzymania. Nie słuchają nawet swoich związków
zawodowych. Ale spróbuj
tknąć ich flagę, Ojczyznę... W języku angielskim
nie ma słowa ĄOjczyznaE. Żeby powiedzieć
ĄOjczyznaE, trzeba złożyć dwa
słowa, np. Father Land, Ziemia Ojców. Mother Land,
Ziemia Macierzysta. Native Land, Ziemia Rodzinna.
Albo powiedzieć po
prostu My Country, Mój Kraj. Ale rzeczownik
ĄpatriotismE istnieje. Przymiotnik ĄpatrioticE
istnieje. I oprócz Francji chyba
nie umiem wyobrazić sobie bardziej patriotycznego
kraju niż Ameryka. Ach! Tak bardzo się wzruszyłam,
widząc tych
robotników, którzy zaciskając pięści i pomachując
flagą, warczeli ĄJu-e-sej! Ju-e-sej! Ju-e-sej!E,
choć nikt im tego nie kazał. I
odczułam coś w rodzaju upokorzenia, ponieważ
robotników włoskich, którzy powiewają własną
trójkolorową flagą i
pomrukują ĄItalia! Italia!E, jakoś nie umiem sobie
wyobrazić. Na pochodach i wiecach widziałam, jak
wymachują czerwonymi
flagami. Rzeki, jeziora czerwonych sztandarów. Ale
trójkolorowych sztandarów widziałam bardzo
niewiele. Ani jednego. Źle
kierowani lub tyranizowani przez arogancką lewicę
oddaną Związkowi Radzieckiemu trójkolorowe flagi
zawsze pozostawiali
wrogom. A wrogowie nie robili z nich raczej
dobrego użytku. Dzięki Bogu nie zrobili z nich
również złego. A ci, którzy
chodzą na mszę, to samo. A cham w zielonej koszuli
i pod zielonym krawatem w ogóle nie wie, jakie są
te trzy kolory: ĄJestem
Lombardczykiem!E. On chciałby nas cofnąć do czasu
wojen pomiędzy Florencją a Sieną. W rezultacie
włoskie flagi widać dziś
tylko na olimpiadzie, jeżeli przypadkiem uda się
zdobyć jakiś medal. Co gorsza, widać je na
stadionach podczas
międzypaństwowych meczów piłkarskich. Jest to
zresztą również jedyna okazja, żeby usłyszeć
okrzyki: ĄItalia! Italia!E.

Ech! Istnieje duża różnica pomiędzy krajem, w
którym flagą Ojczyzny wymachują tylko chuligani na
stadionie, a krajem, w
którym powiewa nią cały naród. Na przykład
niepokorni robotnicy, którzy drążą zgliszcza, żeby
wydobyć jakieś ucho czy nos
ludzi zamordowanych przez synów Allaha. Lub po to,
żeby zebrać tę zmieloną kawę.

Mój drogi, to fakt, że Ameryka jest szczególnym
krajem. Krajem, któremu można pozazdrościć rzeczy
niemających nic
wspólnego z bogactwem. Dlatego że powstał z
potrzeby duszy, z potrzeby posiadania ojczyzny, a
także z idei najbardziej
wzniosłej, jaką kiedykolwiek pomyślał człowiek: z
idei wolności, i to splecionej z ideą równości. A
także dlatego, że w tamtych
czasach idea wolności wcale nie była modna. Idea
równości również. O takich rzeczach mówili tylko
niektórzy filozofowie
oświecenia. Takie koncepty można było znaleźć
tylko w kosztownym tomiszczu w odcinkach nazywanym
Encyklopedią. I
oprócz pisarzy i innych intelektualistów, oprócz
książąt i jaśniepanów, którzy mieli pieniądze,
żeby kupić to tomiszcze lub
książki, które zainspirowały jego autorów, kto
miał pojęcie o oświeceniu? Tym nie można było
napełnić brzucha! O oświeceniu
nie mówili nawet francuscy rewolucjoniści, a poza
tym rewolucja francuska miała wybuchnąć w 1789
roku, czyli trzynaście lat
po rewolucji amerykańskiej, która wybuchła w roku
1776. (To inny szczegół, o którym anty-Amerykanie
z gatunku
dobrze-im-tak nie wiedzą albo udają, że
zapomnieli. Obłudnicy).

To kraj szczególny, kraj godny zazdrości, również
dlatego, że ta idea została zrozumiana przez
rolników, nierzadko
analfabetów, w każdym razie ludzi
niewykształconych. Rolników z kolonii
amerykańskich. I dlatego że została zrealizowana
przez małą grupę nadzwyczajnych liderów: przez
ludzi wielkiej kultury i wielkiej wartości. The
Founding Fathers, Ojców
Założycieli. Ale czy masz pojęcie, kim byli
Ojcowie Założyciele, Franklinowie, Jeffersonowie,
Paineíowie, Adamsowie,
Washingtonowie i im podobni? To nie adwokaciny
(jak słusznie nazywał ich Vittorio Alfieri),
uczestnicy rewolucji francuskiej!
[Vittorio Alfieri - XVIII-wieczny pisarz włoski -
red.]. To nie ponurzy i histeryczni kaci Terroru,
to nie Marat, Danton,
Saint-Just, Robespierre! Ojcowie Założyciele byli
ludźmi, którzy grekę i łacinę znali tak jak włoscy
nauczyciele greki i łaciny
(o ile tacy jeszcze istnieją) nigdy się nie
nauczą. Ludzie, którzy po grecku czytali
Arystotelesa i Platona, po łacinie czytali
Senekę i Cycerona, którzy zasady demokracji
greckiej zgłębili tak, jak w moich czasach nawet
marksiści nie przestudiowali
teorii nadbudowy. (Zakładając, że w ogóle ją
studiowali). Jefferson znał również włoski
(nazywał go toskańskim). Po włosku
mówił i pisał bardzo swobodnie. I razem z dwoma
tysiącami szczepów winnych i tysiącem szczepów
drzew oliwnych oraz
papierem nutowym, którego w Wirginii brakowało, w
1774 roku florentczyk Filippo Mazzei przywiózł mu
kilka egzemplarzy
książki napisanej przez niejakiego Cesare
Beccarię, zatytułowanej ĄO przestępstwach i
karachE [Cesare Beccaria -
XVIII-wieczny prawnik i ekonomista włoski - red.].
Co do samouka Franklina, był geniuszem. Uczony,
drukarz, wydawca,
pisarz, dziennikarz, polityk, wynalazca. W 1752
roku odkrył elektryczną naturę pioruna i wynalazł
piorunochron. To niemało.
I to razem z tymi nadzwyczajnymi liderami, z tymi
wartościowymi ludźmi, rolnicy analfabeci, w każdym
razie ludzie
niewykształceni, zbuntowali się w 1776 roku
przeciw Anglii. Proklamowali wojnę o
niepodległość, rewolucję amerykańską.

Konkluzje (po skroceniu tekstu )--Roznice kultur

[puls]

Oto zatem moja odpowiedź na twoje pytanie o
Różnice-pomiędzy-dwiema-Kulturami. Na świecie jest
miejsce dla wszystkich,
tak twierdzę. We własnym domu każdy robi, co chce.
I jeśli w niektórych krajach kobiety są tak
głupie, że godzą się na
czarczaf, czyli woal, i patrzą przez gęstą siatkę
umieszczoną na wysokości oczu, tym gorzej dla
nich. Jeśli godzą się nie chodzić
do szkoły, nie chodzić do lekarza, nie robić sobie
zdjęć i tak dalej, tym gorzej dla nich. Jeżeli ich
mężczyźni są tak tępi, że nie
piją piwa i wina, jak wyżej. Ja im tego nie
zabronię. Jeszcze czego! Zostałam wychowana w
poczuciu wolności, a moja mama
mówiła: ĄŚwiat jest piękny, ponieważ jest
różnorodnyE. Lecz jeśli zamierzają narzucić mi to
samo w moim domu... A
zamierzają. Osama ben Laden twierdzi, że cała
planeta Ziemia musi się stać muzułmańska, że
musimy nawrócić się na islam, że
po dobroci albo pod przymusem nas nawróci, że w
tym celu nas masakruje i w dalszym ciągu będzie
nas masakrował. I to nie
może się nam podobać, nie. To musi nam narzucić
silną wolę odwrócenia ról, zabicia jego. Jednak ta
rzecz się nie rozstrzygnie,
nie wyczerpie wraz ze śmiercią Osamy ben Ladena.
Ponieważ Osamów ben Ladenów są już dziesiątki
tysięcy, i to nie tylko w
Afganistanie czy innych krajach arabskich. Są
wszędzie, a najbardziej zaciekli są właśnie na
Zachodzie. W naszych miastach, na
naszych ulicach, na naszych uniwersytetach, w
ośrodkach badań nad technologią. Nad tą
technologią, którą każdy głupek może
się posługiwać. Krucjata trwa już od dawna. I
działa jak szwajcarski zegarek, podtrzymywana
przez wiarę i perfidię
porównywalną jedynie z wiarą i perfidią
Torquemady, kiedy był zwierzchnikiem inkwizycji. W
istocie, pertraktować z nimi
jest rzeczą niemożliwą. Dyskutować - nie do
pomyślenia. Traktować ich z wyrozumiałością,
tolerancją lub nadzieją jest
samobójstwem. A kto myśli inaczej, jest naiwny.

Osoba, która to mówi, wystarczająco dobrze poznała
ten rodzaj fanatyzmu w Iranie, Pakistanie,
Bangladeszu, Arabii
Saudyjskiej, Kuwejcie, Libii, Jordanii, Libanie i
we własnym domu. Czyli we Włoszech. Poznała go
również poprzez epizody
trywialne, wręcz groteskowe, zebrała zatrważające
dowody na jego istnienie. Nigdy nie zapominam
tego, co przydarzyło mi się
w Ambasadzie Iranu w Rzymie, kiedy wystąpiłam o
wizę do Teheranu, żeby przeprowadzić wywiad z
Chomeinim, i przyszłam
z paznokciami pomalowanymi na czerwono. Dla nich
był to znak rozwiązłości. Potraktowali mnie jak
prostytutkę, którą trzeba
spalić na stosie. Kazali mi natychmiast usunąć
lakier. I gdybym nie powiedziała im, a raczej nie
wywrzeszczała, co ja
najchętniej bym im usunęła, a raczej obcięła...
Nie zapominam również tego, co przytrafiło mi się
w Kom, świętym mieście
Chomeiniego, gdzie jako kobieta nie zostałam
przyjęta w żadnym hotelu. Żeby przeprowadzić
wywiad z Chomeinim, musiałam
włożyć czarczaf, żeby włożyć czarczaf, musiałam
zdjąć dżinsy, żeby zdjąć dżinsy, musiałam się
oddalić. Oczywiście mogłam się
przebrać w samochodzie, którym przyjechałam z
Teheranu, ale powstrzymał mnie tłumacz. - Pani-
jest-szalona,
pani-jest-szalona, za-coś-takiego-w-Kom-się-
rozstrzeliwuje. Wolał mnie zawieźć do byłego
pałacu królewskiego, gdzie jakiś
litościwy stróż wpuścił nas i wynajął byłą salę
tronową. Rzeczywiście, czułam się jak Madonna,
która po to, żeby wydać na
świat Dzieciątko Jezus, schroniła się razem z
Józefem w stajni ogrzewanej przez osła i wołu.
Lecz mężczyźnie i kobiecie bez
ślubu Koran zabrania zostawać za zamkniętymi
drzwiami, broń Boże, i w pewnej chwili drzwi się
otworzyły. Mułła
odpowiedzialny za przestrzeganie Moralności
wtargnął, wrzeszcząc: wstyd-wstyd, grzech-grzech,
i był tylko jeden sposób,
żebyśmy nie zostali rozstrzelani - wziąć ślub.
Podpisać czasowy akt małżeństwa (cztery miesiące),
którym mułła wymachiwał
nam przed nosami. Problem w tym, że tłumacz miał
żonę Hiszpankę, niejaką Consuelo, wcale nieskłonną
do tego, by zgodzić
się na poligamię, a ja nie chciałam wychodzić za
mąż. A cóż dopiero za Irańczyka ożenionego z
Hiszpanką, w żadnym razie
nieskłonną do tego, by zgodzić się na poligamię.
Ale przecież nie chciałam zostać rozstrzelana, a
tym samym stracić wywiad z
Chomeinim. Rozstrzygałam w sobie właśnie ten
dylemat, aż...

Pewnie się śmiejesz. Myślisz, że to dowcip. A więc
dalszego ciągu ci nie opowiem. Żeby doprowadzić
cię do łez, opowiem ci o
dwunastu nieczystych chłopcach, których po
zakończeniu wojny w Bangladeszu [rok 1971 - red.]
zamordowano w Dakce.
Zabili ich na boisku stadionu w Dakce uderzeniami
bagnetów w pierś i w brzuch w obecności dwudziestu
tysięcy wiernych,
którzy z trybun bili brawo w imię Boga. ĄAllah
akbar, Allah akbarE, krzyczeli. Wiem, wiem: w
Koloseum starożytni
Rzymianie, ci Rzymianie, z których moja kultura
jest tak dumna, dla zabawy patrzyli, jak lwy
posilały się chrześcijanami.
Wiem, wiem: we wszystkich krajach Europy
chrześcijanie, ci chrześcijanie, których wkład w
Historię Myśli uznaję pomimo
mojego ateizmu, bawili się, patrząc na płonących
heretyków. Ale minęło sporo czasu, trochę się
ucywilizowaliśmy i również
dzieci Allaha powinny zrozumieć, że pewnych rzeczy
się nie robi. Po dwunastu nieczystych chłopcach
zamordowali dziecko,
które chcąc uratować brata skazanego na śmierć,
rzuciło się na oprawców. Zmiażdżyli mu głowę
wojskowymi buciorami. A
jeśli nie wierzysz, cóż: przeczytaj sobie moją
kronikę albo kronikę dziennikarzy francuskich lub
i niemieckich, którzy byli tam
ze mną przerażeni tak samo jak ja. Albo jeszcze
lepiej popatrz sobie na zdjęcia, które wykonał
jeden z nich. W każdym razie
nie to chcę podkreślić. Chciałam powiedzieć, że po
tej masakrze dwadzieścia tysięcy wiernych (w tym
wiele kobiet) zeszło z
trybun na boisko. Nie chaotycznie, bez ładu, nie.
W sposób uporządkowany, ceremonialny. Powoli
sformowali pochód i w imię
Boga przeszli po zwłokach, wciąż krzycząc ĄAllah
akbar, Allah akbarE. Zniszczyli ich tak samo jak
te dwie nowojorskie
wieże. Przerobili ich na krwawy dywan ze
sproszkowanych kości.

[puls]

Ach, mogłabym tak w nieskończoność. Mówić ci o
rzeczach, o których nikt nigdy nie mówił, sprawić,
że włosy zjeżyłyby ci się
na głowie. Na przykład o tym zdziecinniałym
Chomeinim, który po wywiadzie wygłosił w Kom
przemówienie, oświadczając,
że oskarżałam go o obcinanie kobietom piersi. Z
tego wiecu nakręcił relację, która przez wiele
miesięcy była pokazywana przez
telewizję w Teheranie, i kiedy następnego roku
wróciłam do Teheranu, zostałam aresztowana od razu
na lotnisku. I wyglądało
to źle, naprawdę źle. Był to okres, kiedy
przetrzymywano tam amerykańskich zakładników...
Mogłabym ci opowiedzieć o tym
Mujiburze Rahmanie [pierwszym premierze
niepodległego Bangladeszu - red.], który, wciąż w
Dakce, nakazał swoim
bojownikom zlikwidować mnie jako niebezpieczną
Europejkę, ale na szczęście, ryzykując własne
życie, uratował mnie angielski
pułkownik. Lub o tym Palestyńczyku o imieniu
Habash, który kazał trzymać karabin przystawiony
do mojej głowy przez
dwadzieścia minut. Boże, co to za ludzie!
Jedynymi, z którymi miałam cywilizowany kontakt,
pozostają biedny Ali Bhutto,
premier Pakistanu, którego powieszono za przyjaźń
z Zachodem, i wspaniały król Jordanii Husajn. Ale
ci dwaj byli
muzułmanami w takim samym stopniu, w jakim ja
jestem katoliczką. W każdym razie powiem ci, jaki
jest wniosek z tego
mojego rozumowania. Wniosek, który wielu osobom
się nie spodoba, jako że we Włoszech obrona
własnej kultury stała się
grzechem śmiertelnym. I jako że w obawie przed
nieadekwatną zresztą etykietką ĄrasistyE wszyscy
siedzą cicho jak mysz pod
miotłą.

Ja nie stawiam namiotów przed Mekką. Nie śpiewam
ĄOjcze naszE ani ĄZdrowaś MarioE nad grobem
Mahometa. Nie siusiam
na marmury ich meczetów, nie robię kupy u stóp ich
minaretów. Kiedy jestem w ich krajach (co nigdy
mnie nie napawa
rozkoszą), nie zapominam, że jestem gościem i
cudzoziemką. Uważam, żeby ich nie obrazić strojem,
gestami lub zachowaniem,
które dla nas są normalne, a dla nich nie do
przyjęcia. Odnoszę się do nich z należnym
szacunkiem, z należną uprzejmością,
przepraszam, kiedy przez nieuwagę lub niewiedzę
złamię jakąś ich regułę albo wierzenie. I ten
wrzask bólu i oburzenia
wypisałam ci, mając przed oczami obrazki, które
nie zawsze pokazywały aż tak apokaliptyczne sceny
jak te, od których
zaczęłam. Czasami zamiast nich widziałam obrazek
dla mnie symboliczny (a więc doprowadzający do
wściekłości) jak ten
wielki namiot, którym latem zeszłego roku
somalijscy muzułmanie znieważyli i obsrali, i
spotwarzyli na trzy miesiące plac
przed katedrą we Florencji. W moim mieście.

Namiot wzniesiony po to, żeby potępić, oskarżyć,
obrazić rząd włoski, który udzielił im gościny,
lecz nie wystawił im
dokumentów niezbędnych, żeby się rozbiec po całej
Europie, i nie pozwolił im przywieźć do Włoch hord
krewnych. Mamuś,
tatusiów, braci, sióstr, wujków, cioć, kuzynów,
szwagierek w ciąży, a nawet dalszych krewnych.
Namiot postawiony obok
pięknego pałacu arcybiskupów - na jego podeście
stawiali buty i kapcie, które we własnych krajach
pozostawiali poza
meczetami. A razem z butami i kapciami puste
butelki po wodzie, którą myli sobie nogi przed
modlitwą. Namiot postawiony
przed katedrą z kopułą Brunelleschiego, obok
baptysterium ze złotymi drzwiami Ghibertiego.
Wreszcie namiot urządzony jak
kiczowaty apartamencik: krzesła, stoliki,
szezlongi, materace do spania i do pieprzenia się,
kuchenki do gotowania jedzenia i
zatruwania placu dymem i smrodem. I - dzięki
tradycyjnej nieświadomości Enelu [instytucji
odpowiedzialnej za dostawy prądu
- red.], który o nasze dzieła sztuki dba tak samo
jak o krajobraz - podłączony do elektryczności.
Dzięki radiomagnetofonowi
ozdobiony wyciem muezina, który punktualnie
napominał wiernych, zagłuszał niewiernych i tłumił
bicie dzwonów. A do tego
żółte strugi moczu, które bezcześciły marmury
baptysterium. (Cholera! Ale mają zasięg ci synowie
Allaha! Jak to możliwe,
żeby trafić w obiekt oddzielony ogrodzeniem,
oddalony o prawie dwa metry od ich narządów
moczowych?). Żółte strugi
uryny, smród gówna, które zagradzało wejście do
kościoła San Salvatore al Vescovo - wspaniałego
kościoła romańskiego (z
1000 roku), który stoi na zapleczu placu
katedralnego, a który synowie Allaha zamienili w
sracz. Zresztą sam wiesz.

Wiesz, bo przecież zadzwoniłam wtedy do ciebie i
prosiłam, żebyś napisał o tym w ĄCorriereE.
Pamiętasz? Zadzwoniłam
również do burmistrza, który - to muszę mu
przyznać - uprzejmie złożył mi wizytę. Wysłuchał
mnie i przyznał mi rację. ĄMa
pani rację, naprawdę...E. Ale namiotu nie usunął.
Zapomniał albo nie wiedział, jak to zrobić.
Zadzwoniłam również do
ministra spraw zagranicznych, który jest
florentczykiem, i to takim, który mówi z
florenckim akcentem, i również jego w to
wciągnęłam. I również on, jemu też muszę to oddać,
mnie wysłuchał. Przyznał mi rację: ĄNo tak, ma
pani racjęE. Ale nie
ruszył palcem, żeby usunąć namiot, za to bardzo
szybko spełnił żądania synów Allaha, którzy sikali
na baptysterium i srali na
kościół San Salvatore al Vescovo. (O ile wiem,
tatusiowie, mamusie, bracia, siostry, wujkowie,
ciocie, kuzyni, szwagierki w
ciąży są teraz tam, gdzie chcieli - czyli we
Florencji i w innych miastach europejskich). Zatem
zmieniłam sposób działania.
Zadzwoniłam do sympatycznego policjanta, który
kieruje biurem bezpieczeństwa, i powiedziałam:
ĄDrogi policjancie, nie
jestem politykiem. Kiedy mówię, że coś zrobię, to
znaczy, że zrobię. Ponadto znam wojnę i znam się
na pewnych rzeczach.
Jeśli do jutra nie usuniecie tego pieprzonego
namiotu, spalę go. Jak słowo honoru - spalę i
nawet regiment karabinierów mnie
nie powstrzyma, i dlatego proszę mnie aresztować.
Wsadzić do więzienia w kajdankach. Dzięki temu
trafię do wszystkich
gazetE. Cóż, ponieważ okazał się bardziej
inteligentny od tych, z którymi poprzednio
rozmawiałam, w ciągu kilku godzin
namiot usunął. Na jego miejscu pozostała tylko
ogromna i obrzydliwa plama wydzielin. Było to
jednak pyrrusowe zwycięstwo.
A to dlatego, że w żadnym stopniu nie wpłynęło na
inne plagi, od lat trapiące i hańbiące miasto,
które było stolicą sztuki,
kultury i piękna, nie onieśmieliło w najmniejszym
stopniu jej aroganckich gości: Albańczyków,
Sudańczyków, Bengalczyków,
Tunezyjczyków, Algierczyków, Pakistańczyków,
Nigeryjczyków, którzy z takim zapałem włączają się
w handel narkotykami i
w prostytucję, czego prawdopodobnie Koran już nie
zabrania. Ach, tak, są tam, gdzie byli, zanim mój
policjant usunął namiot.
Na placu przed Galerią Uffizi i u stóp Wieży
Giotta. Przed Loggia dellíOrcagna, wokół Logge del
Porcellino. Na wprost
Biblioteki Narodowej, u wejścia do muzeów. Na
Ponte Vecchio, gdzie co jakiś czas walczą na noże
lub na pistolety. Na
bulwarach nad Arno, gdzie żądali i uzyskali
obietnicę, że władze miasta będą ich finansować
(tak jest, moi państwo,
finansować). Przed kościołem San Lorenzo, gdzie
chleją wino, piwo i wódkę, obłudnicy, i gdzie
obrażają kobiety. (W zeszłym
roku jakieś obrzydlistwa kierowali również do
mnie, która jestem już starą kobietą. I źle
trafili. Och, jak źle trafili! Jeden z
nich w dalszym ciągu opłakuje stan swoich
genitaliów). Na zabytkowych ulicach, gdzie
biwakują pod pretekstem handlu. Ich
towar to torby i walizki skopiowane z modeli
chronionych patentami, więc nielegalne, a także
landszafty, ołówki, afrykańskie
posążki, które bezmyślni turyści biorą za rzeźby
Berniniego, rzeczy-do-wąchania. (ĄJe connais mes
droitsE - znam swoje
prawa, syknął mi jeden ze sprzedawców tych
pachnideł). I biada, jeśli obywatel zaprotestuje,
biada, jeśli odpowie:

Konkluzje w EU wycie muezina zagłusza dzwony kate

[puls]

I biada, jeśli obywatel zaprotestuje,
biada, jeśli odpowie:
korzystaj-sobie-z-tych-praw-we-własnym-domu.
ĄRasista, rasista!E. Biada policjantowi, który
zwróci takiemu uwagę: ĄPanie
synu Allaha, Wasza Wysokość, czy mógłby pan się
przesunąć o włos i pozwolić przejść innym
ludziom?E. Zjedzą go żywcem.
Rzucą się na niego z nożem. W najlepszym razie
obrażą mu matkę i potomstwo. ĄRasista, rasista!E.
I ludzie to znoszą z
rezygnacją. Nie reagują nawet, jeśli im
wywrzeszczysz to, co mój ojciec krzyczał w czasach
faszyzmu: ĄA nic was już nie
obchodzi godność? Nie macie ani trochę godności,
barany?E.

To samo dzieje się również w innych miastach,
wiem. Na przykład w Turynie. W tym Turynie, który
stworzył Włochy, a
który nie wygląda już nawet na włoskie miasto.
Wygląda jak Algier, Dakka, Nairobi, Damaszek,
Bejrut. W Wenecji. W tej
Wenecji, gdzie zamiast gołębi na placu Świętego
Marka pojawiły się dywany z ĄtowaremE i nawet
Otello poczułby się
zażenowany. W Genui. W tej Genui, której wspaniałe
pałace podziwiane swego czasu przez Rubensa
zostały przez nich
zawłaszczone i teraz niszczeją jak piękne
zgwałcone kobiety. W Rzymie. W tym Rzymie, gdzie
polityczny cynizm i polityczne
oszustwa wszelkich odcieni zalecają się do nich w
nadziei na przyszłe głosy i gdzie ich chroni sam
Papież. (Dlaczego, w imię
Jedynego Boga, nie zabierze ich Wasza
Świątobliwość do Watykanu? Ale uwaga: pod
warunkiem że nie osrają Kaplicy
Sykstyńskiej, rzeźb Michała Anioła i fresków
Rafaela). Teraz to ja czegoś tu nie rozumiem.
Zamiast Ąsynami AllahaE we
Włoszech są nazywani Ąpracownikami zagranicznymiE.
Albo Ąpotrzebną-siłą-robocząE. I nie mam żadnych
wątpliwości, że
niektórzy z nich naprawdę pracują. Włosi stali się
tak wielkopańscy. Spędzają wakacje na Seszelach,
latają do Nowego Jorku po
prześcieradła Bloomingdaleís. Wstydzą się być
robotnikami i rolnikami i nie możesz już ich
kojarzyć z proletariatem. Ale ci, o
których teraz mówię, co to za robotnicy? Jaką
wykonują pracę? W jaki sposób wypełniają
zapotrzebowanie na siłę roboczą,
której były proletariat włoski przestał
dostarczać? Biwakując po miastach pod pretekstem
handlu? Obijając się i szpecąc nasze
zabytki? Modląc się pięć razy dziennie? Nie
rozumiem jeszcze innej rzeczy. Jeśli naprawdę są
tacy biedni, to kto im daje
pieniądze na podróż statkiem lub pontonem do
Włoch? Kto im daje po dziesięć milionów lirów (co
najmniej) na bilet? Chyba
nie Osama ben Laden, chyba nie po to, żeby
wszczęli podbój, który nie jest tylko podbojem
dusz, lecz również terytoriów?

Cóż, jeśli to nawet nie on, to i tak warto się nad
tym zastanowić. Jeśli nawet nasi goście są całkiem
niewinni, jeśli nawet nie ma
wśród nich nikogo, kto miałby ochotę zburzyć mi
wieżę w Pizie albo Wieżę Giotta, kto chce nakazać
mi, bym chodziła w
czarczafie, kto chce mnie spalić na stosie nowej
inkwizycji, to i tak ich obecność wprawia mnie w
stan niepokoju. Wprawia
mnie w zakłopotanie. I jeśli ktoś tę sprawę
lekceważy albo podchodzi do niej z optymizmem,
myli się. Popełnia błąd przede
wszystkim ten, kto porównuje falę imigrantów,
która przetacza się przez Włochy i przez Europę, z
tą, która przetoczyła się
przez Amerykę w drugiej połowie XIX i na początku
XX stulecia. Powiem ci dlaczego.

Niedawno usłyszałam zdanie wypowiedziane przez
jednego z tysiąca premierów, którzy w ostatnich
dziesięcioleciach
przysporzyli Włochom chwały. ĄEch, mój wujek
również był emigrantem! Pamiętam wujka, jak z
płócienną walizeczką
odpływał do Ameryki!E. Lub coś w tym rodzaju. O
nie, mój drogi. Nie. To wcale nie to samo. I to z
dwóch dość prostych
powodów.

Pierwszy to ten, że w drugiej połowie XIX wieku
fala imigracji w Ameryce nie zrodziła się w sposób
nieoficjalny i na
warunkach podyktowanych przez jej inicjatora. To
sami Amerykanie zachęcali do przyjazdu. Na mocy
konkretnego aktu
Kongresu. ĄPrzybywajcie, przybywajcie,
potrzebujemy was. Kiedy przybędziecie, otrzymacie
spory kawałek ziemiE.
Nakręcili o tym nawet film, z Tomem Cruiseíem i
Nicole Kidman, którego finał wywarł na mnie
wrażenie. Scena z
nieszczęśnikami, którzy biegną, żeby zatknąć białą
flagę na poletku, lecz tylko najmłodsi i
najsilniejsi dadzą sobie radę. Inni
pozostają z pustymi rękami, a niektórzy umierają w
biegu. [Chodzi o film Rona Howarda ĄZa horyzontemE
- red.]. O ile
wiem, włoski parlament nigdy nie uchwalił dekretu,
który by zachęcał albo ponaglał naszych gości do
porzucenia własnego
kraju. ĄPrzybywajcie-przybywajcie-ponieważ-was-
bardzo-potrzebujemy,
jeśli-przybędziecie-ofiarujemy-wam-gospodarstwo-w-
ChiantiE. Do nas przybyli z własnej inicjatywy na
przeklętych pontonach,
grając na nosie policji finansowej, która
usiłowała ich odesłać z powrotem. Bardziej niż o
emigracji należy więc mówić raczej o
nielegalnej inwazji. I nie jest to wcale
nielegalność łagodna i tragiczna, ale
zatrważająca. Jest arogancka i chroniona przez
cynizm polityków, którzy przymykają na nią jedno
oko, a nawet jedno i drugie. Nigdy nie zapomnę
wieców, którymi w
zeszłym roku nielegalni imigranci wypełnili place
Włoch, żeby otrzymać pozwolenia na pobyt. Te
wykrzywione, złe twarze. Te
wzniesione, grożące pięści. Te wściekłe głosy,
które kazały mi powrócić myślami do Teheranu
Chomeiniego. Nie zapomnę ich
nigdy, ponieważ czułam się obrażona przez przemoc
w moim własnym domu i dlatego, że poczułam się
wyszydzona przez
ministrów, którzy nam mówili: ĄChcielibyśmy ich
deportować, ale nie wiemy, gdzie się ukrywająE.
Kutasy! Na tych placach
były ich tysiące i wcale się nie ukrywali. Żeby
przeprowadzić deportację, wystarczyłoby ich
ustawić w szeregu -
proszę-Szanowny-Panie-niech-Pan-zajmie-miejsce-w-
kolejce - i odwieźć ich na lotnisko.

Drugi powód, drogi siostrzeńcze wujka z płócienną
walizeczką, zrozumiałby nawet uczeń szkoły
podstawowej. Żeby go
wyłożyć, wystarczy kilka elementów. Pierwszy:
Ameryka jest kontynentem. I w drugiej połowie XIX
wieku, kiedy
amerykański Kongres zapalił zielone światło dla
imigracji, ten kontynent był prawie bezludny.
Większość populacji skupiała się
we wschodnich stanach, czyli po stronie Atlantyku,
a na Mid-West zamieszkiwało jeszcze niewiele osób.
Kalifornia była prawie
pusta. Cóż, Włochy to nie kontynent. To bardzo
niewielki kraj, wcale nie bezludny. Drugi: Ameryka
to kraj bardzo młody.
Jeśli pomyślisz, że wojna wyzwoleńcza miała
miejsce pod koniec XVIII wieku, wywnioskujesz, że
Stany Zjednoczone mają
dopiero dwieście lat, i zrozumiesz, dlaczego ich
tożsamość kulturowa nie jest jeszcze dobrze
określona. Włochy, wręcz
przeciwnie, są krajem bardzo starym. Ich historia
trwa co najmniej od trzech tysięcy lat. Ich
tożsamość kulturowa jest więc
określona bardzo dobrze i - szkoda gadać - nie
wywodzi się z religii nazywanej chrześcijańską i z
Kościoła nazywanego
katolickim. Ludzie tacy jak ja mają kłopoty z
deklaracją: ĄJa-nie-mam-nic-wspólnego-z-Kościołem-
katolickimE. Mam, i to
jeszcze jak. Czy to mi się podoba, czy nie. A jak
bym miała nie mieć? Urodziłam się w krajobrazie
pełnym kościołów,
klasztorów, Chrystusów, Madonn, świętych. Pierwszą
melodią, jaką usłyszałam, przychodząc na świat,
była muzyka dzwonów.
Dzwonów katedry Santa Maria del Fiore, którą w
Epoce Namiotu zagłuszało wycie muezina. To w tej
muzyce, w tym
krajobrazie się wychowałam. To poprzez tę muzykę i
poprzez ten pejzaż nauczyłam się, co to jest
architektura, rzeźba, co to
malarstwo, sztuka. To poprzez ten Kościół
(następnie odrzucony) zaczęłam zadawać sobie
pytanie, co to jest Dobro, co to jest
Zło, na Boga...

[jersey_gay]

puls napisał:

) I biada, jeśli obywatel zaprotestuje,
) biada, jeśli odpowie:
) korzystaj-sobie-z-tych-praw-we-własnym-domu.
) ĄRasista, rasista!E. Biada policjantowi, który
) zwróci takiemu uwagę: ĄPanie
) synu Allaha, Wasza Wysokość, czy mógłby pan się
) przesunąć o włos i pozwolić przejść innym
) ludziom?E. Zjedzą go żywcem.
) Rzucą się na niego z nożem. W najlepszym razie
) obrażą mu matkę i potomstwo. ĄRasista, rasista!E.
) I ludzie to znoszą z
) rezygnacją. Nie reagują nawet, jeśli im
) wywrzeszczysz to, co mój ojciec krzyczał w czasach
) faszyzmu: ĄA nic was już nie
) obchodzi godność? Nie macie ani trochę godności,
) barany?E.
)
) To samo dzieje się również w innych miastach,
) wiem. Na przykład w Turynie. W tym Turynie, który
) stworzył Włochy, a
) który nie wygląda już nawet na włoskie miasto.
) Wygląda jak Algier, Dakka, Nairobi, Damaszek,
) Bejrut. W Wenecji. W tej
) Wenecji, gdzie zamiast gołębi na placu Świętego
) Marka pojawiły się dywany z ĄtowaremE i nawet
) Otello poczułby się
) zażenowany. W Genui. W tej Genui, której wspaniałe
) pałace podziwiane swego czasu przez Rubensa
) zostały przez nich
) zawłaszczone i teraz niszczeją jak piękne
) zgwałcone kobiety. W Rzymie. W tym Rzymie, gdzie
) polityczny cynizm i polityczne
) oszustwa wszelkich odcieni zalecają się do nich w
) nadziei na przyszłe głosy i gdzie ich chroni sam
) Papież. (Dlaczego, w imię
) Jedynego Boga, nie zabierze ich Wasza
) Świątobliwość do Watykanu? Ale uwaga: pod
) warunkiem że nie osrają Kaplicy
) Sykstyńskiej, rzeźb Michała Anioła i fresków
) Rafaela). Teraz to ja czegoś tu nie rozumiem.
) Zamiast Ąsynami AllahaE we
) Włoszech są nazywani Ąpracownikami zagranicznymiE.
) Albo Ąpotrzebną-siłą-robocząE. I nie mam żadnych
) wątpliwości, że
) niektórzy z nich naprawdę pracują. Włosi stali się
) tak wielkopańscy. Spędzają wakacje na Seszelach,
) latają do Nowego Jorku po
) prześcieradła Bloomingdaleís. Wstydzą się być
) robotnikami i rolnikami i nie możesz już ich
) kojarzyć z proletariatem. Ale ci, o
) których teraz mówię, co to za robotnicy? Jaką
) wykonują pracę? W jaki sposób wypełniają
) zapotrzebowanie na siłę roboczą,
) której były proletariat włoski przestał
) dostarczać? Biwakując po miastach pod pretekstem
) handlu? Obijając się i szpecąc nasze
) zabytki? Modląc się pięć razy dziennie? Nie
) rozumiem jeszcze innej rzeczy. Jeśli naprawdę są
) tacy biedni, to kto im daje
) pieniądze na podróż statkiem lub pontonem do
) Włoch? Kto im daje po dziesięć milionów lirów (co
) najmniej) na bilet? Chyba
) nie Osama ben Laden, chyba nie po to, żeby
) wszczęli podbój, który nie jest tylko podbojem
) dusz, lecz również terytoriów?
)
) Cóż, jeśli to nawet nie on, to i tak warto się nad
) tym zastanowić. Jeśli nawet nasi goście są całkiem
) niewinni, jeśli nawet nie ma
) wśród nich nikogo, kto miałby ochotę zburzyć mi
) wieżę w Pizie albo Wieżę Giotta, kto chce nakazać
) mi, bym chodziła w
) czarczafie, kto chce mnie spalić na stosie nowej
) inkwizycji, to i tak ich obecność wprawia mnie w
) stan niepokoju. Wprawia
) mnie w zakłopotanie. I jeśli ktoś tę sprawę
) lekceważy albo podchodzi do niej z optymizmem,
) myli się. Popełnia błąd przede
) wszystkim ten, kto porównuje falę imigrantów,
) która przetacza się przez Włochy i przez Europę, z
) tą, która przetoczyła się
) przez Amerykę w drugiej połowie XIX i na początku
) XX stulecia. Powiem ci dlaczego.
)
) Niedawno usłyszałam zdanie wypowiedziane przez
) jednego z tysiąca premierów, którzy w ostatnich
) dziesięcioleciach
) przysporzyli Włochom chwały. ĄEch, mój wujek
) również był emigrantem! Pamiętam wujka, jak z
) płócienną walizeczką
) odpływał do Ameryki!E. Lub coś w tym rodzaju. O
) nie, mój drogi. Nie. To wcale nie to samo. I to z
) dwóch dość prostych
) powodów.
)
) Pierwszy to ten, że w drugiej połowie XIX wieku
) fala imigracji w Ameryce nie zrodziła się w sposób
) nieoficjalny i na
) warunkach podyktowanych przez jej inicjatora. To
) sami Amerykanie zachęcali do przyjazdu. Na mocy
) konkretnego aktu
) Kongresu. ĄPrzybywajcie, przybywajcie,
) potrzebujemy was. Kiedy przybędziecie, otrzymacie
) spory kawałek ziemiE.
) Nakręcili o tym nawet film, z Tomem Cruiseíem i
) Nicole Kidman, którego finał wywarł na mnie
) wrażenie. Scena z
) nieszczęśnikami, którzy biegną, żeby zatknąć białą
) flagę na poletku, lecz tylko najmłodsi i
) najsilniejsi dadzą sobie radę. Inni
) pozostają z pustymi rękami, a niektórzy umierają w
) biegu. [Chodzi o film Rona Howarda ĄZa horyzontemE
) - red.]. O ile
) wiem, włoski parlament nigdy nie uchwalił dekretu,
) który by zachęcał albo ponaglał naszych gości do
) porzucenia własnego
) kraju. ĄPrzybywajcie-przybywajcie-ponieważ-was-
) bardzo-potrzebujemy,
) jeśli-przybędziecie-ofiarujemy-wam-gospodarstwo-w-
) ChiantiE. Do nas przybyli z własnej inicjatywy na
) przeklętych pontonach,
) grając na nosie policji finansowej, która
) usiłowała ich odesłać z powrotem. Bardziej niż o
) emigracji należy więc mówić raczej o
) nielegalnej inwazji. I nie jest to wcale
) nielegalność łagodna i tragiczna, ale
) zatrważająca. Jest arogancka i chroniona przez
) cynizm polityków, którzy przymykają na nią jedno
) oko, a nawet jedno i drugie. Nigdy nie zapomnę
) wieców, którymi w
) zeszłym roku nielegalni imigranci wypełnili place
) Włoch, żeby otrzymać pozwolenia na pobyt. Te
) wykrzywione, złe twarze. Te
) wzniesione, grożące pięści. Te wściekłe głosy,
) które kazały mi powrócić myślami do Teheranu
) Chomeiniego. Nie zapomnę ich
) nigdy, ponieważ czułam się obrażona przez przemoc
) w moim własnym domu i dlatego, że poczułam się
) wyszydzona przez
) ministrów, którzy nam mówili: ĄChcielibyśmy ich
) deportować, ale nie wiemy, gdzie się ukrywająE.
) Kutasy! Na tych placach
) były ich tysiące i wcale się nie ukrywali. Żeby
) przeprowadzić deportację, wystarczyłoby ich
) ustawić w szeregu -
) proszę-Szanowny-Panie-niech-Pan-zajmie-miejsce-w-
) kolejce - i odwieźć ich na lotnisko.
)
) Drugi powód, drogi siostrzeńcze wujka z płócienną
) walizeczką, zrozumiałby nawet uczeń szkoły
) podstawowej. Żeby go
) wyłożyć, wystarczy kilka elementów. Pierwszy:
) Ameryka jest kontynentem. I w drugiej połowie XIX
) wieku, kiedy
) amerykański Kongres zapalił zielone światło dla
) imigracji, ten kontynent był prawie bezludny.
) Większość populacji skupiała się
) we wschodnich stanach, czyli po stronie Atlantyku,
) a na Mid-West zamieszkiwało jeszcze niewiele osób.
) Kalifornia była prawie
) pusta. Cóż, Włochy to nie kontynent. To bardzo
) niewielki kraj, wcale nie bezludny. Drugi: Ameryka
) to kraj bardzo młody.
) Jeśli pomyślisz, że wojna wyzwoleńcza miała
) miejsce pod koniec XVIII wieku, wywnioskujesz, że
) Stany Zjednoczone mają
) dopiero dwieście lat, i zrozumiesz, dlaczego ich
) tożsamość kulturowa nie jest jeszcze dobrze
) określona. Włochy, wręcz
) przeciwnie, są krajem bardzo starym. Ich historia
) trwa co najmniej od trzech tysięcy lat. Ich
) tożsamość kulturowa jest więc
) określona bardzo dobrze i - szkoda gadać - nie
) wywodzi się z religii nazywanej chrześcijańską i z
) Kościoła nazywanego
) katolickim. Ludzie tacy jak ja mają kłopoty z
) deklaracją: ĄJa-nie-mam-nic-wspólnego-z-Kościołem-
) katolickimE. Mam, i to
) jeszcze jak. Czy to mi się podoba, czy nie. A jak
) bym miała nie mieć? Urodziłam się w krajobrazie
) pełnym kościołów,
) klasztorów, Chrystusów, Ma

[danek4]

to nie tylko o islamie jest
to o nas jest
o nas teraz
o nas kiedyś
o nas jutro

każdy tu siebie może odnaleźć

Cykady

[Gość: Jerzy]

Rownie grozne sa ..."cykady"-lewicowe mety, ktorym Fallaci przypisuje duza role
w rozsiewaniu islamskiej zarazy po swiecie.I chyba ma racje.
(J)

[jersey_gay]

Gość portalu: Jerzy napisał(a):

> Rownie grozne sa ..."cykady"-lewicowe mety, ktorym Fallaci przypisuje duza
role
>
> w rozsiewaniu islamskiej zarazy po swiecie.I chyba ma racje.
> (J)
lewica i pacyfy nie protestowaly gdy araby mordowaly , Sadam i teraz gdy
Al-Qaida scina ludzi.