Alicja w Krainie Czarow,premiera 25czerwca,PLENER

[Gość: Lewis Carroll]

www.e-teatr.pl/pl/artykuly/13267.html

[Gość: ce ce]

a beda pedzace kroliki?

[Gość: kasiamarysia]

Chętnie to zobaczę!!!!Passini jak coś wymyśli ...to wymyśli..ma do tego teatru
smykałkę..do yszukiwania "krain" zarówno w tekstach jak i w ludziacg którzy u
niego grają...Ruszajmy na "Alicję"!

[Gość: kasiamarysia]

wyszukiwania..

[Gość: Jureczek]

Ciekawe na jakim tłumaczeniu będą bazować? Zapewne Pana Słomki.
A co do restauracji, to ciekawostka w związku z innym lokalem...
www.teamuse.com/article_010802.html
Niczym para z imbryka herbaty... Zdrowie Alicji!
Odwieczna moja zagwostka: czy tu chodzi o imbryk, o spodeczek, czy o tackę in
the sky?

Dla ścisłości: po bilety to do Królika właśnie?

[Gość: sim]

wkoncu alicja!!!!

Psychodeliczna Alicja

[Gość: Jureczek]

Przede wszystkim Passini wypełnił krainę czarów kilkoma epizodami ze świata "po
drugie stronie lustra". Zmienił kolejność wydarzeń, teksty itp., więc warto
sobie odświeżyć obie lektury. Zwłaszcza że słów jest tu w ilościach śladowych.
Niektóre wątki zostały rozbudowane, inne były zaznaczane tylko jednym słowem
lub gestem. Całość jest niezwykle swobodna, a czasami nawet karkołomna (także
dla widzów, zwłaszcza dla tych po kilku piwkach - usiłujących zeskakiwać z
dachu, bo akcja przemieszcza się za winkiel)

Podróż po krainie została podzielona na epizody-performance, i cały tumult wraz
z Alicjami przemieszczał się po terenie obiektu. Obecność aż trzech Alicji
bardzo pomaga okiełznać ten psychodeliczny świat, tym bardziej że ma Ona aż
trzy różne oblicza. Choć nie tak znowu skrajne i czytelne, bez przesady.

Całość sprawia wrażenie ostrego chaosu, ale jest to chaos kontrolowany. Widz
musi jedynie szybko się orientować i walczyć o dobrą pozycję widokową podczas
każdego epizodu. Inaczej zostanie skazany na plecy sąsiadów lub strzelanie
browarka pod murem, bo przecie i tak nic kurna nie widać...

Jest więc odjechana Mysz i to "odjechana" na całego. Umknęło mi jednak to, co
dzieje się wewnątrz niej, zwłaszcza po spektakularnej "demaskacji". Zając to
psychodeliczny majstersztyk, a okaleczona lalka Kapelusznika z Szalonej
Herbatki jest niczym echo Braci Quay. Pan Gąsienica wygląda w tym świcie
standardowo - to typowy mobilny grzybiarz. Trzy Alicje widze... a muchomorek
kręci się...

Akcja z małym Billem przypomina trochę zadymę wstawionych robociarzy - rzucana
w tę i wewtę drabina o mało nie ląduje na widzach. W tej scenie nie padają też
żadne słowa wyjaśnienia (albo ich nie słyszałem) jednak w tak swobodnej formie
spektaklu mogła to być równie dobrze bitwa braci Tweedle.

Ciekawostką jest to, że w świecie Passiniego nawet nieuchwytny Kot z Cheshire
zbiera baty. Ucieczka w inny wymiar na nic się tu nie zda (w wymownej scenie) i
Kot-ka z Cheshire ulega sile bolesnych namiętności. Jak się jednak zdaje Ona
lubi takie numerki. Ta napalona Kotka nie potrzebuje nawet oblicza (ktoś jej
ukradł sławny uśmiech) i wyginając ciało pozostaje do bólu anonimowa. Coś tam
jedynie majaczy w miejscu twarzy.

Dla Pawłowskiego zaskoczeniem był Żółwiciel (faktycznie efektowny) dla mnie
jednak niesamowita była scena najmniej chyba czytelna z całego spektaklu.
Chodzi o epizod z Białą Królową z "Alicji po drugiej stronie lustra". Ten
performans zdaje się łączyć w sobie epizody "wełna i woda" (Lustro) z "grą w
krokieta". Jest tu prostowanie szala, suknia dosłownie leży krzywo, jest
owinięty plaster i wstążka, jest woda, jest wełna - nieliche fryzury dla Króla
i Królowej (także jako figury szachowe).

To, co Pawłowski uznał za estradowy show Królwej, ja odebrałem jako całkowicie
niezrozumiałą interakcję z widzami, oddającą absurdalność i niepojętość gry w
krokieta. Kompletnie nie rozumiemy o co Królowej chodzi. O co nas pyta, co nam
mówi, co nakazuje, czego w ogóle Ona chce. Słyszałem tylko szmery sąsiadów: po
jakiemu ona mówi? Po hiszpańsku? Po grecku, po włosku? (???)

Owe "występy estradowe" Królowej mogły być głosowaniem na "najlepszą" Alicję,
ale zawierały również echa książkowej gry: były ustawki Alicji, rozwinięcie
szala jako celu, itp. W każdym razie wieloznaczność performansu jest zabiegiem
o tyle ciekawym, co zatrważającym - dla niektórych widzów. Ktoś z tłumu
usiłował ratować się angielskim w konwersacji z jej Szaloną Wysokością. Ucz się
języków, Jasiu... Ja w każdym razie nic nie zrozumiałem ze jej słów. Śmiech i
konstrena.

Najbardziej spektakularne jest jak sądzę pojawienie się Żłówiciela. Otóż wpełza
on na plac manewrem "żółwia pozorowanego" (pozostając w pewnym sensie w zgodzie
ze swą książkową nazwą: "Mock Turtle") czołgając się wolno po żwirze niczym
nagi konający żołnierz (chowający coś pod ciałem) by nagle wznieść się ponad
tłumem na jakiś poklejonych szczudłach. Są to w istocie kule inwalidzkie,
przedłużone i oblepione plastrami, przypominające surrealistyczne muszkiety.
Gdy unosi jeden z nich w górę, dyrygując Alicjami, na pozostałych trzech
odnóżach wygląda jak panujący nad tłumem wojenny Tripod. Manewr pozorujący udał
się całkowicie.

Fałszywy żółw nie śpiewa też "wolno i smutnie" jak książkowy, lecz dyryguje
wszystkimi (w tym oddziałem Alicji) niczym choleryczny sierżant z "Full Metal
Jacket". Kadryl (z Homarami) zmienia się w wojskowy Dryl (z rakami, które
występują w postaci hełmo-granatów). Teksty Carrola zostają przepisane na
nowo: "kiedy byłem w Morskiej szkole...", czy też "w jednym szeregu wzdłuż
brzegu morza!... itd. W końcu wszystkie Alicje ruszają do tańca z pieśnią w
stylu Marines (część słów z Carrola) i ten numer rozbija widzów na całej linii.

A potem robi się jeszcze ciekawiej.

PS.
Po spektaklu, wychodząc, nadziałem się na jakiegoś pijanego rowerzystę (był już
w kasku), ale dość chwiejnie szukał wyjścia i własnego roweru. Miał biedak
problemy z wydostaniem się na wolność ze świata Alicji.

[Gość: Jureczek]

Po kolejnej odsłonie utwierdzam się w przekonaniu, że Alicja to chwila oddechu
po smrodzie wydobywającym się z lema czy TR.

[Gość: terra]

świetna rzecz
brawo dla Passiniego!

[Gość: szu]

fajna wycieczka :)
sztuka ulicy zaczela sie pare dni wczesniej
i piękny Kajtek na koniec
mniam :)


/juz od Kantora wiadomo, ze teatr śmierdzi, Jureczku/

[Gość: Jureczek]

hurrah!
Jeszcze raz Alicja. 25 i 26.09.

[axur]

taaa, tylko szkoda, że większości nie widziałam. bo mi zasłaniali. i biały koń
na koń-cu fatalny.