51 minut Barczyka

[Gość: Andrzej]

Poruszający spektakl. Dawno już nic w telewizji nie zrobiło na mnie podobnie
dużego wrażenia. Opowieść o umieraniu, ale bez szantażu emocjonalnego,
chłodna - tym bardziej dojmująca. Woronowicz grał jak w transie. To były
bardzo długie minuty...

[Gość: Zuza]

echhh...Jergu...jakby mówił "patrz jak znikam"...i znika od samego początku
spektaklu.. w ciemności pokoju...wynajmowanego pokoju.. pokoju który jest
wynajęty.. na te 51 minut (?!?)Środek wypełniają chwile z życia, wspomnienia z
dzieciństwa, śpiewana przez matkę piosnka, reminescencje z kliniki o "strupku-
trupku"..słowa matki o betonowym molo. A cały czas trwa odliczanie.
Poruszające, zgadzam się, w tym obrazie "pogodzenie" i "niepogodzenia" się ze
śmiercią... swoją/bliskiego osoby. Zjawiskowa Stasia Celińska! a i sam dramat
warty dostrzeżenia...

[Gość: Andrzej]

To chyba jeden z najważniejszych teatrów tv, jakie widziałem. Aż tak.

[Gość: tori]

Przedstawienia nie widziałam, widziałam za to "Beztlenowce" Łukasza Kosa w T.
Nowym w Łodzi gdzie "Bez tytułu" było jedną z częsci składowych. Wiem, ze tamto
było genialne, a Wojciech Błach w tej roli chyba z trudnoscią do pokonania. Nie
wiem, ale pocelam wam i przedstawienie Kosa

[Gość: Zuza]

Andrzeju! skoro tylko ty z "forumowcow" ogladales spektakl.. mam pytanie...czy
widziales Psychosis 4.48? ja do tej pory nie, ale lektura wielu tekstow
rzeczonej sztuce poswieconych, jakos tam nasuwa lekkie analogie do "51
minut"... Nie chce zastawiac obu dramatow i w jednej szufladzie zamykac S.Kane
i I.Villqista.. tak mnie sie skojarzylo... niby odmienna poetyka, a jednak..

[Gość: Andrzej]

Villqist jest koniunkturalistą. Hiv, lesbijki, umieranie - styczność z Sarah
Kane daleka, bo to jednak nie ten pułap. Tyle, że Barczyk potrafi dać tym
dramatom życie. Podobnie było w "Beztlenowcach". Znalazł formę (cztery długie
ujęcia), znalazł i poprowadził aktorów (Woronowicz, Celińska). "51 minut"
obroniło się wbrew tekstowi p. Świerszcza. I to jak!

[Gość: Jovanka]

Bardzo dobre przedstawienie, bo rewelacyjnie zagrane...duet Celińska-Woronowicz
porażający. Zgadzam się, że dawno takiej mocy w Teatrze TV nikt nie osiągnął.
Pamiętam Woronowicza z małej rólki w Matce Courage, która kazała mi zapamiętać
tego aktora, a teraz myślę, że można się po nim jeszcze wiele spodziewać. Czy
widzieliście go w czymś jeszcze?