W klatce?

[panienka_makowa]

Witam,
już może niektórzy czytali moje wypociny na tym forum i wołanie o pomoc.. Jak w temacie.. Czuje się jak w klatce! Miało być tak pięknie, czekałam aż dzidzia się urodzi.. a tymczasem to wydarzenie odwróciło moje życie do góry nogami. Czuje się odizolowana od innych przyjemności jak tylko zajmowanie się moją niunią i powoli "dostaje pie...a".. są dni, kiedy mam ochotę wyjść i nie wracać, zająć się swoimi sprawami, hobby zainteresowaniami...

Na pewno nie jedna młoda mama ma takie problemy. Jak szukałyście pomocy? Gdzie ją uzyskłayście? Proszę o porady...

[mika_p]

forum.gazeta.pl/forum/w,572,31156185,,Pierwsze_dziecko_zmienia_wszystko_.html?v=2
Od czasu napisania tego wątku ksiażkę wznowiono
Polecam

[bella-bloom6]

mnie pomaga wyjscie i pochodzenie sobie gdzies bez dziecka, gdy ktos zabierze dziecko na spacer a ja sobie posiedze sama w domu nic nie robiac,

[dziennik-niecodziennik]

po pierwsze musisz zrozumieć i przyjąć do wiadomości że istotnie, Twoje życie sie zmieniło i juz nigdy nie bedzie takie jak przed dzieckiem, i nie ma co liczyc na to że TERAZ uda Ci się miec czas na dziecko, pracę, dom, hobby, swoje sprawy... nie da się i nic na to nie poradzisz. taka swiadomość naprawde dużo daje.
po drugie musisz sobie uświadomić że to czasowe. im dziecko bedzie starsze tym bedzie Ci łatwiej i tym wiecej czasu dla siebie da sie wykroic.
po trzecie dziel sie obowiązkami jesli mozesz. nie musisz byc jedyną osobą ktora zajmuje sie dzieckiem, przyjmuj kazda pomoc, bodaj i od nielubianej tesciowej.
po czwarte jak mozesz to znajdz sobie towarzystwo innych mam, z ktorymi bedziesz mogla sobie ponarzekac jak wam ciezko. tez pomaga
musisz przetrwac. dasz rade. wszystkie dajemy

[panienka_makowa]

Dziękuje za wasze słowa. Najbardziej boli mnie to zderzenie z rzeczywistością, to, że mimo młodego wieku, planów, marzeń które musiałam odłożyć, naciągnąć, bądź z niektórych zrezygnować - cieszyłam się z przyjścia dziecka na świat, wyczekiwałam, widziałam się w roli mamy poświęcającej się dziecku. A gdy już było po wszystkim, wróciłyśmy z maleńką do domu zobaczyłam, że wcale tak pięknie nie jest.. i przez to mam wyrzuty sumienia, że straciłam zapał Oczywiście zastosuje się do waszych rad, ponieważ są bardzo pomocne.. no i jakoś sobie zacznę układać to.. nowe życie... Dzięki.

Ksiązkę już zakupiłam!

[dziennik-niecodziennik]

ale kobieto, daruj sobie wyrzuty sumienia to naprawde normalne jest. macierzyństwo nie jest TYLKO piękne, najczesciej jest również potwornie frustrujące
ale zobaczysz, czas naprawde Ci zleci i sie znienacka okaze ze dziecko w przedszkolu a Ty masz czas na działania własne...

[lisciasty_pl]

> Na pewno nie jedna młoda mama ma takie problemy. Jak szukałyście pomocy? Gdzie
> ją uzyskłayście? Proszę o porady...

Nie ma pomocy, to już jest koniec. Nawet jak upchniesz trzodę gdzieś u dziadków czy wujków i pójdziesz z chłopem do kina/knajpy to i tak w podświadomości będzie ci tkwić informacja że to tylko na parę godzin i ten czas bardzo szybko minie, po czym wrócisz znowu do kieratu z jeszcze większym zniechęceniem. Z dnia na dzień będzie coraz gorzej, bo podrzucenie zabawek przestanie wystarczać i dzieciak będzie się domagał coraz więcej uwagi, zacznie mieć coraz większe jazdy i będzie generalnie mega upierdliwy. Będzie coraz później chodził spać, toteż czas wolny będziesz miała od 21 do 23-24 czy kiedy tam kładziesz się spać. Poza tym zamiast nocnego darcia gęby za jedzeniem zacznie się przychodzenie do wyra i jęczenie, więc tak czy inaczej nie pośpisz sobie.

Cieszesieżemogłempomóc :]

[yenna_m]

uwielbiam Twoje posty
"trzoda", "skarmianie" i te pe doprowadzają mnie do łez

ale sama prawda

potem będzie tylko gorzej
witamy w prawdziwym życiu

[lisciasty_pl]

yenna_m napisała:
> uwielbiam Twoje posty
> "trzoda", "skarmianie" i te pe doprowadzają mnie do łez

Tatko ma wyższe rolnicze, coś musiało przejść z genami

[yenna_m]

no musowo tak było
urocza ta nomenklatura

[ulas123]

sama prawda

co pomaga? upływ czasu z czasem mniej się pamięta jak było przed dzieckiem...

[yenna_m]

makowa_panienko
odpowiem teraz na serio

pojawienie się dziecka to naprawdę bardzo traumatyczny czas - czas totalnych zmian
już nigdy nie będzie jak przedtem

koniec totalnego czasu dla siebie, koniec nieskrępowanego seksu, koniec nawet swobody przy pisaniu postów (zawsze będziesz narażona, że Ci jakiś mały gnojek będzie zaglądać zza pleców i podczytywać, co piszesz )

musisz sobie przeorganizowac czas

ważne by:
1. miec koleżanki, które mają dzieci (więc mają tak samo przewalone jak Ty)
2. spotykać się z tymi koleżankami i z dziećmi i bez dzieci (żeby móc odpocząć od kieratu)
3. wygospodarować sobie czas na wyjście do kosmetyczki, do fryzjera i absolutnie nie dac się wmanewrować w tego typu usługi w domu - masz raz na jakiś czas odpocząć
4. za to mnie pewnie zlinczują - ale też nauczyć dziecko innego sposobu picia mleka niż tylko z piersi (łyżeczka, butelka i te de - teraz technika poszła do przodu, propozycji jest wiele) żebyś potem nie była uwiązana przy dziecku non stop kolor bo zwariujesz
5. w razie, gdybyś czuła, że robisz się nadmiernie nerwowa czy płaczliwa - psychiatra to nie wstyd a leczona depresja poporodowa naprawdę człowiekowi może dużo namącić w życiu
6. zaprzyjaźnic się z zamrażarką i ułatwiać sobie życie jak się da, gdy idzie o obowiązki domowe oraz nie bać się podrzucać dziecko chłopu do zaopiekowania się - najwyzej zalozy pieluchę przód na tył, ale krzywdy to dziecku nie zrobi a Ty będziesz mogła powylegiwać się w tym czasie w pachnącej kąpieli, z maseczką na twarzy i książką w ręku (czy jak tam lubisz)
7. dbac (i to bardzo) o swój wypoczynek - odsypiaj jeśli możesz, nawet kosztem porządków; porządki nie uciekną a sen się cholernie przydaje, zwłaszcza, jeśli człowiek budzi się po kilka(naście) razy w nocy

ściskam mocno, dasz radę
będzie trudno, ale przejdziesz przez to

powiem Ci, że pomimo faktu, że im dalej w las, tym ciemniej, to jednak chów starszych dzieci nie jest tak wyczerpujący jak hodowanie niemowlaka
wiek szkolny to już całkiem fajny okres (pomijając ewentualne problemy z dorastającym małolatem )

alem pocieszyła, nie ma co...

[yenna_m]

acha - poklepuję ze zrozumieniem po pleckach
klep klep

przeszłam to samo i też dokładnie tak samo się czułam

[noemi29]

Czy twoje dziecko jest zdrowe? Czy mieści się w "standardzie"? Czy przeciętnei spi, je i płacze? Czy śpi odłożone do łóżeczka? Czy musisz nosić ją po 7 godzin dziennie? Czy wisi na cycku po 1,5 godziny (bez szansy oderwania)? Czy przeszkadza jej światło, dźwięk (jakikolwiek)? Czy wyje w miejscach publicznych? Czy wyje nocami, tak, że sąsiedzi walą w kaloryfer?

Jeżeli na większość pytań odpowiedziałaś NIE, to jak najbardziej po lekkiej modyfikacji możesz prowadzić normalne życie. Moje dziecko ma specyficzne problemy i przez pierwsze prawie trzy lata byłam całkowicie wykluczona z życia, ale moje koleżanki, mamy "standardziaków" jak najbardziej żyły pełnią życia. Jedna pojechała z noworodkiem do Paryża, zrobiła kurs prawa jazdy i otworzyła własny interes. Żadna nie skapcaniała tak jak ja

Jeżeli masz to szczęście i posiadasz zdrowe, nie zaburzone, nie nadwrażliwe dziecko to nie musisz żyć jak w klatce, naprawdę

[whitney85]

Też tak się czułam, przez pierwsze 3 miesiące. Potem przeszło - dziecko zrobiło się bardziej kontaktowe i zaczęło przesypiać noce. Wcześniej aby nie zwariować robiłam sobie wolne, np. spędzając weekend u przyjaciółki. Powodzenia!

[to_ja_tola]

Moja mam powtarzała jak mantrę,że jak urodz ę dziecko(pierwsze) to nic już nigdy nie będzie tak samo...I chyba wzięłam sobie to do serca....Ale...ja tam czekalam na maleństwo więc żadnych dołów nie miałam i takich myśli jak ty.
Powodzenia życzę z uporaniem sie z problemem

[panienka_makowa]

> Ale...ja tam czekalam na maleństwo więc żadnych dołów nie miałam i takich myśli jak ty.


Ja też czekałam na maleństwo.. Nie mogłam się go doczekać. Po urodzeniu świetnie dawałam sobie z malutką radę, wszystko się popsuło, gdy wróciłam do domu.. Mieszkam z mamą. Wiecie jak to jest z mamusiami.. Mój narzeczony ma prace wyjazdową, widzimy się dwa dni w tygodniu.. i są to dni w których ma prace w domu i jest zmęczony. No ogólnie jest ciężko. Chyba zdecyduje się na pomoc psychologa, bo sama sobie tego nie poukładam, a chciałabym czerpac radość z macierzyństwa tak, jak to sobie wyobrażałam gdy chodziłam z brzuszkiem.

Moja Niunia nie jest problemowym dzieckiem, mamy ustalony harmonogram dnia i jakoś się go trzymamy z małymi odskokami, przesypia zazwyczaj całą noc, nie przeszkadza jej telewizor czy światło, jest kontaktowa, pogodna, gaworzy jak zaczarowana.. A ma niespełna 3 miesiące.

To wyraźnie ze mną jest coś nie tak, myślę, że ta nowa praca mojego narzeczonego mnie tak załamała, bo cały czas jestem sama... no nie tak całkiem sama - z mamusią. . . . ah mamusią...