Cześć dziewczyny, piszę po raz pierwszy, wiem, że jest tu kilka emigrantek, a ja zdecydowanie potrzebuję wsparcia. Mieszkam na południu Europy od półtora roku. Nigdy nie myślałam, żeby mieszkać za granicą - pojechałam na wakacje, zakochałam się i zostałam - w największym skrócie. Związek skończył się bardzo szybko (z mojej inicjatywy - chłopak był typem zagłaskać kotka na śmierć), ja zdecydowałam się jednak zostać. Znalazłam pracę (niesatysfakcjonującą i średnio płatną), mieszkam z nowym partnerem. Cała reszta życia leży - nie mam przyjaciół, ba, nawet znajomych (moja wina, nie wychodzę do ludzi, nie angażuję się w życie społeczne nic). Z rodziną partnera kontakty bardzo luźne (wychowywany przez mamę i babcię, po 30 latach życia z nimi pod jednym dachem, jak tylko się usamodzielnił wyrwał się spod opiekuńczych skrzydełek). Na początku obie panie dość silnie naciskały mnie ("pamiętaj, że on nie jest tylko twój, ale także nasz"), bym to ja była inicjatorką kontaktów - nie podjęłam się tej roli (bo obecność mamy i babci sprawiała, że był niesamodzielny w ekstremalny sposób - nigdy nie był na zakupach (ani spożywczych, ani ciuchowych, nie umawiał sam wizyt u lekarza, nie rozliczał podatków, nie prał etc - to gwoli wyjaśnienia, czemu nie podtrzymuję "więzi rodzinnych".) Nie mam wsparcia w moich rodzicach - w Polsce miałam satysfakcjonującą, nieźle płatną pracę, z ich punktów widzenia wyjazd był więc wielką głupotą, a fakt, że nie wracam jest jeszcze większą. A ja? Popadłam w marazm. Nie uczę się języka, siedzę w domu albo sama na plaży (3 tygodnie temu straciłam pracę - firma z Polski będąca naszym klientem wymówiła nam kontrakt). Na poziomie racjonalnym mam świadomość, że nicnierobienie mi szkodzi. A na poziomie emocjonalnym... Moja samooocena jest zerowa, czuję się trochę jak zaszczute zwierzątko - chłopak mnie wspiera, jego przyjaciele również (nie martw się, wiesz, że u nas jest kryzys - znajdziesz coś w końcu) - tylko, że to marne pocieszenie. Z moją rodziną nie pogadam ("mówiliśmy ci, że tak będzie - i tak musisz wrócić, hehe"). Dziewczyny - emigrantki, jak to sobie wszystko poukładać "w głowie"? Jak uwierzyć w siebie, jak nie budzić się z myślą, że oto nastał kolejny ciężki dzień? Jak się zasymilować, zbratać z lokalną społecznością? (ja niestety jestem typem introwertyka, więc pewne rzeczy muszę po prostu "wypracować", nie przychodzi mi to łatwo). Dajcie jakieś rady step-by-step, ja nie wiem, jak sobie pomóc?
