Przewidywalność

[lucerka]

Takie refleksje i obserwacje z mojego życia:

Filmy/książki

Rzadko kiedy coś mnie interesuje, filmy i książki są dla mnie w większości napisane i ułożone wg tego samego schematu. Jestem straszna realistka, mistycyzm, religijność mnie nie pociągają. Nie znajduję już nic interesującego ani na netflixach ani na innych. Moja własna osobowość czy też mój własny charakter odbiera mi tutaj radość z oglądania, czytania. Ze sztuki to chyba jedyna Marina Abramowicz do mnie trafia.

Ludzie

Są nudni, przewidywalni. Nie interesuje ich sedno, prawda, tylko podtrzymywanie własnej iluzji o sobie i innych. Mam wrażenie, że nie jest mi trudno przejrzeć drugiego człowieka. Ludzie mnie nudzą. Wy, jako kolektyw jesteście bardzo ciekawe.

Nie nudzi mnie mój mąż. Ma zespół Aspergera, jest błyskotliwy w swoich wypowiedziach i ma ciekawą osobowość.

Ja

Jestem po 40. Obserwując siebie widzę arogancką osobę z beznadziejnym podejściem do rzeczywistości. Kiedys potrafiłam się cieszyć i interesować drobnymi rzeczami. Dostrzegałam też mistycyzm i magię natury. Teraz nie mam w życiu treści. Jest praca, są dzieci, jest mąż ale nie ma mnie jakoś.

Czy ktoś rozumie te moje wypociny i stan ducha?

Właśnie sobie uświadomiłam, że opisałam swoją depresję - bo mam takową.

Samo zrozumienie z Waszej strony przyniosło by mi ulgę. Ale też zrozumiem, jak nie zrozumiecie

[lajtova]

Doroslas, stałaś się realistka. Widzisz że to wszystko gówno warte jest.

[figa_z_makiem99]

Nie pomogę bo mam podobnie i źle mi z tym. Kryzys wieku średniego, depresja?

[lucerka]

Zastanawiam się czy to minie... Moja Mama już po 70tce i potrafi się cieszyć z drobnych rzeczy. No a jak nie minie to czarno widzę dożycie do 50 na przykład. Chyba tylko dla dzieci.

[lella_two]

Wydaje mi się, że mam/ miewam/ miałam podobnie. I napiszę tak: byt w dużej mierze kształtuje świadomość, to znaczy: kiedy zmienią się warunki, prawdopodobnie i twoje odczuwanie świata się zmieni. Dzieci dorosną, jedne sprawy okrzepną, inne się rozwieją bez śladu. Z moich obserwacji wynika, że to idzie falami, sama zresztą napisałaś "Kiedys potrafiłam się cieszyć i interesować drobnymi rzeczami. Dostrzegałam też mistycyzm i magię natury." Tak samo nie będzie raczej nigdy, to zresztą byłoby zaprzeczeniem rozwoju, ale niemal na pewno będzie inaczej niż teraz Pytałaś mamę, jaka była w twoim wieku?
O dobre książki i filmy nie jest łatwo, ale nie należy odpuszczać, tym bardziej, gdy samemu (ze względu na dzieci i obowiązki) żyje się w dość ograniczony sposób. Emocje nie mogą zardzewieć Zawsze jeszcze można czytać i oglądać dokumenty- przynajmniej człowiek poszerza horyzonty.

[figa_z_makiem99]

Może masz rację, byt określa świadomość, też mam wrażenie, że wielu ludzi pielęgnuje iluzje a ja już nie umiem udawać. Trzeba poszukiwać, chcieć zmiany choćby w jednym obszarze życia.

[lella_two]

Nie miałam na myśli pielęgnowania iluzji, na to szkoda energii, której w złych okresach i tak nie ma się w nadmiarze. Raczej chodziło mi o to, żeby ufać w to, że kryzys jest zjawiskiem przejściowym, mało tego, podobno jest nawet zjawiskiem pozytywnym Przetrwać z nadzieją, że wszystko jest nietrwałe, to, co złe, czy niesatysfakcjonujące, również. Przyjdzie inne.
Poza tym, czasami wiemy, że nasze życie jest dobre i nie potrzebuje zmian, problem, że tak powiem, jest w oku patrzącego. U mnie to najczęściej ta opcja

[figa_z_makiem99]

Czasem nie ma innej opcji jak przetrwać. Z tymi iluzjami chodziło mi o to, że wcześniej patrzyłam na sytuację w różowych okularach, teraz patrzę realnie i mogę coś zmienić w sobie, u mnie to bardziej ta opcja

[barbibarbi]

Też mam podobnie, nic nie zachwyca.

[barbibarbi]

Też mam podobnie, nic nie zachwyca.

[barbibarbi]

Też mam podobnie, nic nie zachwyca.

[barbibarbi]

Ooooooo, mój brak zachwytu się zwielokrotnił. Czyli jest naprawdę źle

[z_lasu]

Rozumiem doskonale. A nie mam depresji.

[kkalipso]

Mam podobnie od kilku lat, ratuje mnie planowanie podróży i kilka innych rzeczy. Za to ematka jest nieprzewidywalna i kiedy już myślisz że wszystko już przeczytałaś dzieje się magia.

[kosmos_pierzasty]

Zanim doszłaś do końca, pomyślałam, że możesz mieć depresję. Leczysz?
Rozumiem fragment o ludziach, choć zdarzają się wyjątki.
Skoro mąż ma ZA, to czy daje Ci wsparcie psychiczne, czy tylko - i aż - jest interesującym człowiekiem?

Osobiście całkiem świadomie wybieram przypisywać realiom pewną magię - tak wolę, tak bardziej mi się świat podoba 😊

[kosmos_pierzasty]

A co do filmów czy książek to może sięgasz po zbyt trywialne? Te rozrywkowe są przewidywalne, co może przeszkadzać lub nie. Te wybitne IMO powinna charakteryzować właśnie pewna nieoczywistość.

[lucerka]

Dzięki Kosmosie. No mam depresję i leczę. Jestem w stanie funkcjonować w społeczeństwie i na rynku pracy - to jest już sukces. Prace kocham. Nie muszę się bo mam zmienne zadania.

Mój mąż ma interesujące poglądy, ciekawie ukształtowanäą osobowość. Chłonie wiedzę jak gąbka, łączy fakty w zaskakujący dla mnie sposób zupełnie nie zgodny ze schematami jakie znam. Wspiera mnie fantastycznie. Zna schemat wg. którego ja funkcjonuję to daje mi wrażenie, że mnie rozumie

[kosmos_pierzasty]

Praca i mąż to już sporo. Uważam więc, że to, co opisałaś, to z dużym prawdopodobieństwem tylko etap.
Jak dzieci masz w wieku wymagającym dużo uwagi, to tym bardziej - im będą bardziej samodzielne, tym więcej czasu zyskasz na odkrycie dla siebie czegoś mniej przewidywalnego.

[piesiedwa]

Mam podobnie, ale zeby to depresja😅😉

[potworia116]

Miewam takie okresy znużenia wszystkimi i wszystkim, mijają.

[szorstkawelna]

Mam podobnie. Podróże też mnie nudzą i meczą...

[extereso]

Lucerna, ja myślę że Twój sposób myślenia to po prostu objaw depresji. Nie realizm, tylko depresja. Leczysz, ale może warto jeszcze to skonsultować? A że mąż Cię wspiera to olbrzymia siła! Dobrze że na niego nie patrzysz przez te ciemne okulary.

[magdallenac]

Ja się wyłamię, bo nie mam tak jak Ty.

Filmy/ książki/ sztuka
Rzadko coś przyprawia mnie o dreszcz zachwytu, ale trafiam na pozycje, które mi się po prostu podobają i z przyjemnością poświęcam czas na skonsumowanie. Czasami odczuwam zmęczenie materiału, więc robię sobie krótką przerwę od czytania, czy oglądania i wtedy z przyjemnością wracam do staroci. Ostatnio zrobiłam sobie sesję ze starymi polskimi filmami i serialami- budzą niezmienny zachwyt.

Ludzie

Niespecjalnie lubię poznawać nowych, ale te kilkanaście ulubionych osób, którymi się otaczam, nigdy nie zawodzą i nigdy nie nudzą. Ematka mnie fascynuje i jest tutaj conajmniej 10 osób, które bardzo bym chciała poznać, a później z nimi "konie kraść". Mąż mój jest po prostu zayebisty, więc nie nudzi mnie absolutnie. Tak samo siostra, która jak żywo przypomina mi jedną z ematek, w sumie to na odwrót- jedna z ematek przypomina mi moją siostrę

Ja

W sumie to sama nie wiem, wszystko mnie cieszy, wszystko mnie bawi, dużo rzeczy mam gdzieś, jestem trochę powierzchowna, bywam arogancka i niemiła, ale ludzie lubią ze mną przebywać, bo jestem wesoła. Nie dostrzegam nigdzie żadnego mistycyzmu, nawet jak się bardzo wysilę. Nie wiem o jakie treści Ci w życiu chodzi...Co może być treścią życia?

[lucerka]

No tak i dużo osób nie ma tak jak ja. Obserwuje to tu na tym forum. To jest rzecz cudowna i trzeba się z niej codziennie cieszyć.

[kanna]

Strzelam, ze masz inteligencję znacznie powyżej przeciętnej.

[mayaalex]

Dobrze, ze wiesz, ze to depresja i leczysz sie. A zupelnie poza tym, gatunek ludzki ma swoja krzywa przecietnego odczuwania szczescia i zadowolenia z zycia. Z dosc wysokiego poziomu w dziecinstwie spada sie coraz nizej, az dochodzi sie do najglebszego dolu w wieku okolo 47 lat. potem juz zaczyna na nowo rosnac i takie 60- i 70-latki sa juz calkiem szczesliwe i zadowolone z zycia. Upraszczam oczywiscie ale taka jest generalna tendencja. No wiec pewnie jeszcze odrobine Ci do dna zostalo (ja mam jeszcze dwa lata a potem zacznie sie poprawiac.

[lucerka]

O czyli jeszcze jakaś nadzieja jest

[ludzikmichelin4245]

Miewam tak i u mnie jest to najczęściej wypadkowa braku zmian życiowych. Wiele stanów minęło jak ręką odjął po zmianie roboty, w której było mi ciepło w de, ale w której ewidentnie siedziałam za długo.

[simply_z]

kwestia klimatu i mentalności czasem. ten smutny jak dupa kraj zawsze daje w kość.