Musze to z siebie wyrzucic

[samabezniego]

Jestes sama i tak na prawde nie mam komu sie wyzalic. Nienawidze mojego meza. Jest wspanialym ojcem, bardzo dobrze zarabia, uwielbia dzieci. Gdyby mogl uchyliby im nieba. Tylko, ze istnieje jeszcze ja...A ja i moje potrzeby nie licza sie dla niego w ogole. Nie obchodzi go to ze przez cale dnie siedze sama z dziecmi(wyprowadzilismy sie i dalko zostawilam moich znajomych, rodzine). Kiedys wyjezdzalam raz na jakis czas sama do rodzinki, tak poprostu odsapnac, spotykalam sie z kolezankami. Za kazdym razem kiedy wracalam, maz urzadzal awanture. Z czasem przestalam wyjezdzac, dla swietego spokoju. Ciagle slysze, ze wszystko robie zle, ze jestem beznadziejna, glupia. Faktycznie maz jest lepiej wyksztalcony niz ja, ma wyzsze na renomowanej uczelni,rowniez podyplomowe i takie tam rozne zwiazane z jego zawodem. Jestem bardzo atrakcyjna kobieta, fizycznie przynajmniej. Ale nawet to nie jest atrybutem w jego oczach."Moze i jestes ladna, ale nic poza tym". Seks...Od kiedy urodzialam dziecko, prawie wcale nie kochamy sie. I niby (!) dlatego, ze dba o moje zdrowie, poniewaz nie moge zajsc w ciaze. Nie spimy razem, musze spac z dziecmi, poniewaz one czesto choruja o odkrywaja sie w nocy i musze je przykrywac. Wczoraj powiedzialam, ze ide spac do sypialni, to uslyszalam, ze on bedzie spal z dziecmi. Nie ma kochanki, nie ma problemow z tymi sprawami. Poprostu nie ma takich potrzeb, ze mna przynajmniej. No i poza tym, rzecz najwazniejsza chyba- nie kocha mnie. Ja nie poradze sobie sama, nie utrzymam sie z mojej pracy. Poszukalabym innej bratniej duszy, ale nawet nie mam jak, bo ciagle jestem albo z dziecmi, albo poprostu nie mam szans wyjsc. Tak mysle o jakiejs szkole, moze to jest sposob na odmiane mojego zycia. Mam 30 lat i czuje sie jak babcia.

[bri]

Zawsze taki był w stosunku do Ciebie?

[samabezniego]

Moze powiem tak: zawsze byl oschly i zimny. W pracy tez ma opinie wiecznie zlego i naburmuszonego pana. Teraz wiem, ze on ma taki wstretny charakter. Kiedys ja bylam mila i na jego zla mine potrafilam wykrzesac z siebie usmiech i nie widziec jego niezadowolenia. Od jakiegos czasu mam dosc i efekt jest taki, ze on jest poprostu nie do wytrzymania. Nie potrafie odpowiedziec od kiedy, ale to juz od kilku lat jest jak jest. Oczywiscie, ze sa i dobre chwile. Normalnie mam wrazenie, ze zyje z 70 letnim dziadkiem.

[bri]

Uniezależnij się finansowo i weź życie we własne ręce.

[majmajka]

Nie moge spokojnie czytac takich postow. Dziewczyno, wez sie w garsc. Wyjdz do ludzi, idz do tej szkoly, to rzeczywiscie chyba najlepszy pomysl na jaki moglas wpasc. I nie pozwalaj mu na takie traktowanie, jesli masz ochote jedz i spotkaj sie z tymi swoimi kolezankami. Ze zrobi awanture? Niech robi. I tak Wasze zycie to raczej nie sielanka, a przynajmniej Ty sie rozerwiesz. Nie daj sie. Nie pozwol zostac wiezniem we wlasnym domu.

[gardeniaa]

zgzdzam się z Majmajką, to samo w sumie chciałam napisać

[kicia031]

Idz do pracy i uniezaleznij sie finasowo. Wtedy ty bedziesz dyktowac
warunki.

Jesli jestes atrakcyjna, to zapewne ulozysz sobie jeszcze zycia z
jakims fajnym mezczyzna, ktory cie bedzie na rekach nosil.

[e_r_i_n]

kicia031 napisała:

> Jesli jestes atrakcyjna, to zapewne ulozysz sobie jeszcze zycia z
> jakims fajnym mezczyzna, ktory cie bedzie na rekach nosil.

Ufff, jak to dobrze że autorka jest atrakcyjna, bo gdyby ładna
jednak nie była pozostałoby jej cierpieć w milczeniu albo zestarzec
sie w samotnosci.
...
A potem feministki muszą walczyc z seksistowskim podejsciem
(mężczyzn?).

[sionasble]

to tylko dowodzi, że cały ten feminizm o kant dOOpy roztrząsnąć

[mamba1234]

Nie oddawaj facetowi, który na to nie zasługuje, kolejnych lat swojego życia. Szkoła jest świetnym pomysłem, to już pierwszy krok do zmiany w życiu, który może pociągnąć za sobą duże zmiany. Poznasz ludzi, odsapniesz od tego kołchozu. Zrób ten krok, bo znienawidzisz i siebie.

[marina2]

pomyśl o studiach

[driadea]

Jesteś słaba, on tobą manipuluje. Pociesz się - dużo jest takich par.
Nie wiem tylko jak można dać się tak zaszczuć, jak można pozwolić się tak
traktować... Pewnie to dlatego, że jesteś słaba...
Przykre. Ale może jeszcze nie jest za późno, może kopnij go tę jego oschłą
wykształconą dupę i przypomnij sobie, że właśnie marnujesz życie.
Powodzenia...

[mademoiselle.m]

zycie ci przez palce przecieka!!!!!!!!!!!!!!!!!
a moze byc tak ciekawie
zrob cos ze soba
musisz dac sobie kopniaka w d..pe
bo chyba zdziadzialas na te prowincji
postanow ze cos zmienisz
zobaczysz ze jak tylko zaczniesz
bedzie sie dzialy rzeczy niezwykle
i nie rob z siebie ofiary
bo to go jeszcze bardziej nakreca do bycia draniem
i POWODZENIA!!!!!!!!!

[agmar3]

nie ma co czekać, trza działać.
Postawić się. Piszesz nie dam rady, nie utrzymam się...no tak nie
dasz rady jak nic nie zrobisz. Oszalejesz.
Nie daj się.
Nie wiesz, ze ludzie bez papierka też są wartościowi? Nawet mają
swoje zdanie.
Zacznij od siebie. Przestań się go bać! A potem się zastanowisz.
Zobaczysz, czy się facet zmienia.

też tak mam

[zagramaniczna]

Mąż, dwoje dzieci i jego ciągłe twierdzenie, że moja rodzina go nie
lubi. Zresztą całą moją rodzinę uważa za bezwartościową (co nie jest
prawda, to są normalni, wykształceni, nie naużywający alkoholu
ludzie). Moja rodzina cały czas pomaga nam przy dzieciach, tzn moja
mama siedzi z dziećmi, gdy pracujemy, czyli 10-11 godz. dziennie -
za darmo. Niestety zawsze układy z moją mamą bardzo słabo się
układały, a wręcz czasami były dramatyczne. Teraz znów jest bardzo
źle, bo nagle przestał się do niej odzywać, traktuje jak powietrze,
nie poszedł na urodziny mamy. Powód - tydzień wcześniej po fatalnym
potraktowaniu mnie przy mamie (np. wyzwanie od idiotek - bo zaspałam
i nie zjadł biedak śniadania) mama rozmawiała z tatą przez telefon
relacjonując co się stało rano - niestety nie dopilnowała aby nie
być słyszaną przez córkę i córka coś tam przekazała ojcu. W zamian
za to ojciec powiedział (4 letniej córce), że nie pójdzie na
urodziny do babci, bo babcia jest zła, jest chamska - na co dziecko
wywrzeszczało tacie że babcia jest opiekuńcza. Dla mnie to było
straszne - oczywiście mama została upomniana, że nie może o takich
sprawach rozmawiać przy dziecku, natomiast mąż mówił o tym prosto do
małego dziecka. Córka potem była nerwowa, płakała z byle okazji i
bardzo to przeżyła. Kocha ojca i kocha babcię i nie może tego
wszystkiego pojąć.
Przeważnie jest nam z mężem dobrze, ale czasem staje się okropny,
traktuje mnie właśnie jak idiotkę, nie liczy się z moim zdaniem.
Były nawet próby przemocy, np. przytrzymywanie, również przemocy
psychicznej - zaciągnęłam do poradni, ale nie chciał się
zarejestrować. Jednak od tamtej pory bardziej się kontroluje.
Pozostała jednak przemoc psychiczna - w jakiejś formie lekkiej. Ale
martwi mnie starsze dziecko - zachowanie ojca uniemożliwia jej
dzielenie się radością z bycia z babcią - kiedy coś mu opwowiada,
zbywa małą milczeniem, nie dopytuje się jak było, nic. Niedługo nie
będzie z nim chciała o tym opowiadać. Poza tym mam wyrzuty sumienia
wobec mamy, poświęca nam tyle swojego czasu i energii, a w zamian za
to otrzymuje takie traktowanie.
Mąż często się obraża, wtedy nie odzywa się - to jego metoda na
karanie mnie.
Mam podejrzenia również, że to jakaś choroba o podłożu psychicznym -
myślałam o BPD. Co mnie zastanawia - wobec obcych ludzi, np. na
ulicy -zachowuje się równie dziwnie - jeżeli ktoś zwróci mu uwagę,
albo potrąci nawet niechcący - potrafi obrzucić taką osobę stekiem
niekontrolowanych wyzwisk - kiedyś mu ktoś przyłoży.
ciężko mi bardzo i doskonale Cię rozumiem, nie jestem gotowa na
razie na jakieś bardziej konretne kroki. Dodam, że jestem
wykształcona, pracuję i nie mieszkam na wsi - więc problem nie leży
po tej stronie.