sposób na szczęśliwe małżeństwo !

[mmmaaa]

Drogie forumowiczki!

Może pod tym hasłem podzielimy się wzajemnie sposobami na szczęśliwe związki
z facetami ?

Jakie "chwyty" stosujecie w funkcjonowaniu z tym jedynym ? Co robić, mówić ,
a czego lepiej nie. Może wzajemnie sobie pomożemy ?

Jestem od roku mężatką i ogólnie nie narzekam ale...

Pozdrawiam

Marika

[exodus774]

Traktować męża tak jak chciało by sie być traktowaną, nie oczekiwać cudów,
umieć sie kłócic i godzić najszybciej jak sie da. Dawać sobie troche luzu
troche czasu na zatęsknienie za sobą.Być czasem egoistką na zasadzie mnie się
należy troche czasu dla sibie samej.

A przede wszystkim kochać się.

To sa moje sposoby ogólnie rzecz biorąc jesteśmy szczęśliwym małżeństwem choć
nie jest nam łatwo (burze typu braki pracy,nietolerancja męża przez moich
rodziców itp itd ) A tak naprawde mysle że każdy z nas ma jakiś tak
zakorzeniony wzór małżeństwa i co skutkuje u jednych totalnie się nie sprawdzi
u innych

[mamaestery]

czesc)
ja jestem mezatka od ponad trzech lat i juz niejdna burze przeslismy a pewnie i
wiele przed nami ,bo jestem wybuchowa kobietka
u mnie w malzenstwie spokoj i cisze zawdzieczamy poszanowaniu siebie..kiedys
myslalam ze o tym sie mowi ,ja ciebie szanuje i kocham..ale teraz po tych
latach doceniam to ze widac jego szacunek do mnie,no i staram sie tym samaym
odwdzieczyc tzn
nie ograniczam jego rozwoju,wlasciwie robi to o czym zamarzy(w miare mozliwosci)
i poprostu widze ze jest szczesliwy i z takim szczesciem i miloscia odnosi sie
do nas:do mnie i do corki.
coraz czesciej dochodze do wniosku ze malzenstwo to nie wspole siedzenie na
kanapie przed telewizorem ale dzielenie sie wlanie ta odmiennoscia,wymiana
rozych cech ,zainteresowan,doswiadczen,to jest ciekawe)wtedy zwiazek zyje
pozdrawiam cieplutko)))

[w190998]

Moja recepta na szczęśliwy związek to nie zmieniać człowieka, którego się
pokochało. "Widziały gały co brały" to jednak brzmi niegłupio, choć brzydko.
Jestem mężatką od 5 lat i jestem bardzo szczęśliwa. Nie narzucam swojej woli,
ale mąż też tego nie robi. Dużo rozmawiamy i akceptujemy różnice płci. Kiedy
mam złe dni i buczę sama nie bardzo wiedząc dlaczego On cierpliwie czeka aż
zacznę mówić. Słucha, nie komentuje. Skończę i gapię się na niego a
On ...zawsze wie co powiedzieć i kiedy przytulić. Nie krytykuje bez poznania
motywów ,nie ocenia mnie, tylko to co zrobiłam ,zawsze delikatnie. Tak naprawdę
to się zmieniłam przy mężu. Nauczyłam się większj tolerancji, dystansu do
problemów. A przede wszystkim akceptacji i nieoceniania na pierwszy rzut oka.
To często krzywdzi.
Nigdy nie krytykuję Jego rodziców. Jak czułabym się gdyby On to robił w
stosunku do moich. Rodziców sobie nie wybieramy. Bywają sytuacje, że iskrzy ale
wtedy interweniuje ten kogo są to rodzice. Jeśli nie zauważy to przy kolejnej
sytuacji.Ale ja w ogóle mam cudownego męża i nie wiem co to znaczy kłótnia,
szkoda nam na to czasu. Aczkolwiek rozumiem ludzi którzy inaczej nie potrafią.
Mam "wybuchowe" rodzeństwo, a ich partnerzy też nie z tych pokornych.

Pozdrawiam
Beata

[evee1]

Hej,
My jestesmy razem od 14 lat, za 4 miesiace stuknie nam 10 lat malzenstwa.
Ja przede wszystkim wychodze z zalozenia, ze kocha sie nie dla zalet,
a mimo wad. Kazdy je ma i dopoki jestem w stanie je zaakceptowac, to
jest fajnie. I uwazam (bo widze), ze ludzie rzadko sie zmieniaja, a wiec
przytoczona tu zasada "widzialy galy co braly" chyba ma w sobie wiele
prawdy.
No, ale co ja robie, ze jeszcze ze soba jestesmy? Przede wszystkim
rozmiawiam. Moj maz to taki raczej milczek i skrywacz wlasnych uczuc,
ale ja widze bardzo dobrze jak cos jest nie tak i od razu z niego
wyciagam co sie dzieje. Sama tez jak tylko cos jest nie tak to mowie.
Nigdy nie licze na to, ze maz sie czegos tam bedzie domyslal.
poza tym staram sie o niego dba. Ale moje dbanie nie polega na tym,
ze on nic nie musi robic w domu, tylko staram sie zwracac uwage na
to jakie ma samopoczucie psychiczne. nie zabraniam nigdzie chodzic,
ale z jakiegos powodu za kazdym razem kiedy szykuje sie jakas impreza
w pracy, to malzonek pyta, czy moze isc )).
W domu "wykorzystuje" bezlitosnie do roznych zajec i robot domowych,
oraz do zajmowania sie dziecmi. Przez to ma swietny kontakt z dzieciakami.
Owszem i nas nie ominely rozne kryzysy, ale wydaje mi sie, ze dzieki
otwartosci i kladzeniu kawy na lawe nie mialy one zadnych powaznych
nastepstw.
No i jeszcze laczy nas umilowanie do ruchliwego zycia, lubimy rozne wyjazdy,
jazde na nartach, chodzenie na wycieczki i ogolnie rozne sporty (no, moze
poza koszykowka, ktora malzonek kocha, a ja nie cierpie).
I tak to sie juz od ponad 10 lat kreci....

[adzia_a]

Ja natomiast w trzecim roku małżeństwa doszłam wreszcie do wniosku, że
najlepszą zasadą przy jakichkolwiek nieporozumieniach jest myślenie nie
torem "co on do mnie mówi" tylko "co chce przez to powiedzieć". Wcześniej
zdarzało mi się obrażać za teksty, które w zamierzeniu miały być niewinne, a
już zupełnie nie miały na celu mnie urazić...

[umargos]

Taaa....ja mam krótszy staż i ciągle zdarza mi sie obrazić za to co mówi, nie
próbujac się zastanawiać co naprawdę chciał powiedzieć, bo już zły nastrój
wywyołany przez przykrość, ablo ciężka furia mi nie pozwalają. I może bardzo
rzadko się kłócimy, ale ciche dni się zdarzają...tzn. ja się nie odzywam wcale,
bo czekam żeby się biedaczek domyślił dlaczego. I ciągle nie umiem wykorzystac
do końca lekcji, że "skoro się nie domyśla", a prawie nigdy się nie domyśla
to "nie tędy droga". Taaa...
Pozdrawiam
Ula

[praktycznyprzewodnik]

A naszym patentem jest cowieczorna wspólna modlitwa.

[paliwo15]

Praktycznie zostało to powiedziane. Chodzi mi o lojalność małżeńską. Kiedyś
usłyszałam historię jak rozmawiało ze sobą małzeństwo "Kaziu musze się na Ciebie
poskarżyć. Mówię to Tobie bo komu mam powidzieć?". Własnie o to chodzi nie
narzekać do mamy, przyjaciółki, przyjaciela. Czasami sie śmieje że za mało się
kłócimy ale to tez wynika głównie z naszych charakterów. Po prostu oboje
jestesmy niespotykanie spokojnymi ludźmi i tolerancyjnymi. A po tych trzech
latach wspólnego małżeństwa innym mogę poradzić śmiech. Poczucie humoru pozwala
bardziej obiektywnie spojrzeć na wiele rzeczy i problemów. Mam nadzieję że naszą
córke uda nam sie wychowac an optymistkę. Pozdrawiam!

[73nikusia]

Witam

My znamy sie 3 lata. Rok i 7 miesiecy jestesmy po slubie. Nie mielismy jeszcze
rzadnych burz. Praktycznie sie nie klucimy, pomijajac male sprzeczki o
charakterze raczej komediowym ...

Bardzo sie wspieramy, duzo ze soba rozmawiamy, razem robimy zakupy, razem
odpoczywamy ...
Nie mamy przed soba tajemnic. Mamy podobne zainteresowania, kochamy kino,
czesto do niego chodzimy.
Kochamy sie, jestesmy dla siebie czuli, w trudnych chwilach jestesmy dla siebie
na wzajem podpora.
Duzo rozmawiamy, planujemy wszystko wspolnie. Robimy sobie niespodzianki,
drobne prezenty. W trudnych chwilach mozemy na siebie liczyc.
Jestesmy dla siebie przyjaciolmi ...
Dlugo na siebie czekalismy, az wkoncu na drugim koncu Polski ja znalazlam Jego
a On mnie.

Pozdrawiamy
Nika i Wojtek

[beata32]

- jak się tylko da rozładować napiętą sytuację jakimś żartem
- żadnych cichych dni - choć to trudne czasami wyjaśnić o co komu chodziło i
dlaczego się wkurzył i na koniec się przytulić na zgodę
- mówić wprost czego się oczekuje - np. 'chce sie wykąpać zajmij się dziećmi',
zamiast 'oj wykąpałabym się'
- i generalnie zasada - nie odmawiamy sobie ...
- chwalić za co tylko da się pochwalić - cieszyć się z podanej herbaty
- broń Boże o swoich sprawach małżeńskich nie opowiadać na prawo i lewo albo
dzwonić po każdej kłótni do mamusi, siostry, koleżanki tak, żeby słyszał - jak
juz muszę się wygadać to tylko do kogoś zaufanego

musze spadac bo dziecko placze
Beata 6 lat po slubie mama Maciusia i Adasia

[aga173]

Rozmawiać,rozmawiać i jeszcze rz dużo rozmawiać codziennie o całym dniu

Do praktycznyprzewodnik

[maddak]

Hej! Slowa te kieruje do "praktycznegoprzewodnika"-napisalam do Ciebie na priv,
jesli mozesz odpisz. Pozdrawiam!