Niecodzienne Pytanie

[Gość: wojtekb]

Od pewnego czasu dręczy mnie następujące pytanie: Czy po czterdziestce jest w ogóle sens zaczynać życie od nowa? To znaczy życie pełne: Rodzina no i oczywiscie dziecko.Jakie jest Wasze zdanie na ten temat?

[Gość: pani_owieczka]

Zawsze jest sens Ale wydaje mi sie ze to zalezy tylko od "zaczynajacego", jego charakteru, a przede wszystkim tego, na ile jest on w stanie zostawic za soba niepotrzebny balast. Powodzenia

[Gość: Nexus]

Mój ojciec tak zrobił, o mały włos nie okazało się, że mój syn będzie starszy od siostry przyrodniej.Gość żyje i ma się świetnie więc chyba można.Choć troszkę późno.Ale ludzie tak robią więc jest ok. ...

[Gość: addria]

Osobiście znam człowieka, który "zaczął po czterdziestce", ma żonę, dwójkę małych dzieci, nowe mieszkanie, kupili sobie samochód, jeżdzą na wakacje i... gość ma się świetnie! Nie myśli o andropauzie bo nie ma na to czasu , ale poważnie mówiąc, to jest naprawdę szczęśliwy, spełniony i niczego nie żałuje. No bo czemu miałby?!

[Gość: juliiaa]

Trudno powiedziec bo jestem kobieta i to jeszcze dluuugo przed czterdziestka)Ale podobno dla mezczyzn jest to doskonaly okres na zaczynanie czegos nowego w ich zyciu , a wiec nowy zwiazek ,praca, byc moze dziecko?..ja to bym nazwla ostatnim tchnieniem Ich wybor..Niestety czesto oznacza to zranienie bliskich osob bo przeciez dotychczas mieli rodziny;zona ,dziecko,pies ,samochod...Pisze to na podstawie tego co zobaczylam w rodzinie najblizszej mi osoby - a wiec mojego meza..Zmiana za wszelka cene ,odejscie nawet na gorsze warunki i strata czegos bardzo waznego ...Odejscie po 20 latach zycia z ta sama kobieta ,matka jego dzieci,zniszczenie tyluletniej pracy w zwiazku..bo przeciez zyc tyle lat z jednym czlowiekiem to sztuka i ogromna pracato tak krotko na temat(mam nadzieje)pozdrawiam

[Gość: wojtekb]

To o czym piszesz mam już tak dawno za sobą, że nawet przestaje boleć kiedy o tym myslę. Przez kilka lat żyłem samotnie rozpamiętując przeszłosć. W końcu doszedłem do wniosku, że moim przeznaczeniem będzie samotnosć ale w niespodziewanie dla mnie okazało się, że życie ma swoje prawa i stawia mnie wobec nowych wyzwań. Niestety pamiętając o tym co było mam mnóstwo wątpliwosci i stąd moje pytanie.

[Gość: BAJBUS]

Myślę że masz pełne prawo do tego aby być jeszcze szczęśliwym mężem i tatą. A Twój wiek określa cię jako osobnika dojrzałego i odpowiedzialnego (choć nie zawsze tak jest) tym bardziej że masz za soba pewne doswiadczenia i łatwiej ci bedzie nie popełniać błędów i być ostrozniejszym. Spróbuj a ja zycze ci szczęścia .Pozdrawiam bajbus

[Gość: Scully]

Wiek nie ma nic do rzeczy. Wszystko zalezy od tego co chcesz zrobic. Co rozpoczac a co zamknac...

[Gość: 1402]

Od kilku miesięcy jestem żoną faceta 40-letniego (wdowca). Zmiana jego miejsca zamieszkania, nowe gniazdko, dobre układy na linii "frontu" ja-mój pasierb, no i - małe dzidzi, które noszę pod sercem... Uwielbiam, kiedy mi mówi, że jest szczęśliwy!!! I choć mówi to od niedawna i nie często, wiem, że to najprawdziwsza prawda!!!

[Gość: Alka]

Mój Luby miesiac temu skończył tę magiczną 40, więc był odrobinę chyba młodszy od Ciebie Żył sobie spokojnie, samotnie w swojej twierdzy w mieście i zjawiłam się ja I teraz ma mnie - oczywiście , córeczkę 1,5 roku , 2 kundle i na dodatek wyciągnęłam go z tego pięknego miasta na "zabitą dechami" wieś a On mi powtarza, że za nic by nie chciał czasu cofnąć bo tak szczęśliwy że trudno opisać to on jest dopiero teraz.Pozdrófka Alka

[Gość: Anuk]

Wojtku,A od kiedy to wiek wyznacza granice bycia szczęśliwym? Ma się do tego prawo niezalęznie od tego ile wiosen wskoczyło na kark. Jeśli czujesz potrzebę założenia rodziny - to poddaj się temu. Życie jest jedno i trzeba z niego korzystać = żyć jak najpiękniej = szczęśliwieANUK

[Gość: E.T.]

Na pewno nigdy nie jest za pozno. Tylko ze wg najnowszych badan (dla przykladu uzyto Michael"a Douglas"a) synowie poczeci przez panow po 40 w doroslytm zyciu maja wieksze prawdopodobienstwo zachorowania na schizofrenie. Ale rezultaty wszelkich badan ciagle sie zmieniaja i kto wie jak to jest naprawde.

[Gość: sylmur]

No cóż. Na nowo się już nie narodzisz. Możesz tylko wysnuć wnioski ze swoich doświadczeń. Masz prawo do szczęścia, rodziny i wszystkiego co dobre, bo to wszystko jest dla człowieka. Z jednym tylko zastrzeżeniem. Nie kosztem czyjegoś szczęścia. Może brzmi to moralizatorsko, nie szkodzi. Z tego co piszesz, masz już złe doświadczenia za sobą. Oby nie były napędem zemsty ("mi też zrobiono krzywdę"). Na braku dojrzałości dorosłych cierpią przede wszystkim dzieci. Ot, taka sobie dygresja.PS: Musisz mieć też świadomość, że nikt, oprócz Ciebie, Ci nie pomoże.A to znowu na pocieszenie.

[Gość: Gabii]

Pewnie, że jest sens. Po czterdziestce to wcale nie jest tak późno. Mój znajomy z pracy zaczął od nowa w wieku 56 lat. W tej chwili ma 58lat, rocznego synka, 30-to letnią żonę( starszą o rok od jego córki) i teściową starsza od siebie o rok - i jest ok. Zawsze jest sens jeżeli tego potrzebujemy- nie ma sensu natomiast zadręczanie sie takimi pytaniami a 40(pare) lat to na prawde jeszcze nie tak duzo. Jezeli nie zaczniesz od nowa to pomyśl o tym, że za 10, 20 lat będziesz sobie zadawał pytanie czy był sens nie zaczynać od nowa- a samotnośc jest najgorsza- niestety- zwłaszcza gdy było można to zmienić. Zmieniaj więc to i zaczynaj - i to szybko.Pozdrawiam - pełna wiary w Twoje szczęście Gabi

[Gość: bridgett]

No jasne, wszystko zależy od Ciebie. Mój tata, który rozstał się ze swoja pierwszą żoną, gdy trójka ich dzieci była już praktycznie dorosła, rozpoczął nowe życie z moją mamą (młodszą od niego o 24 lata) w okolicach swoich 50 urodzin. Urodziłam się ja, tata wybudował dom i chyba był szczęśliwy. W każdym razie widać było, że kocha życie. Jako bardziej dojrzały już facet masz mnóstwo do przekazania i dania swoim dzieciom, więc nie sądzę, żeby 40 urodziny były prZeciwswkazaniem do rozpoczęcia nowego życia. Masz po prostu jeszcze jedną szansę.