Tu jest fajny artykuł

[bj32]

kobieta.gazeta.pl/edziecko/1,55005,1634103.html?as=1&ias=3&startsz=x
Co Wy na to?

[johnnysixcannons]

Czy to znaczy, że każdy z nas ma szansę wychować wystarczająco szczęśliwe
dzieci, niezależnie od tego, jak ułożyła się jego sytuacja życiowa?

Zdecydowanie tak. I tylko od nas zależy, czy z tej szansy skorzystamy. Czy
zadbamy o własny rozwój i własne szczęście. Czy nie będziemy za bardzo
przeszkadzać swoim dzieciom. Czy swoim przykładem zachęcimy je do życia i damy
nadzieję.
To cytat z końca artykułu.Myślę,że optymistyczny.W tym artykule jest wszystko
takie jasne proste zrozumiałe,że aż piękne.Podpisuję się pod nim,bo w zasadzie
ze wszystkim się zgadzam.Czemu jednak życie często pokazuje inaczej?

[bj32]

Nie jesteśmy doskonali.
A najbardziej mnie interesują opinie panów: Your_anda i Kckk, bo pierwszy
często podpiera się literaturą tego rodzaju i często Eichelbergera, drugi jest
zawsze w opozycji w ogóle, a obaj mają całkiem odmienne zdanie. No i czekam,
czekam... I nic...

[kckk]

Pierwsze zdanie jest zaprzeczeniem drugiego.

1. "Mniej więcej do trzeciego roku życia wychowanie dziecka jest łatwe.
Oczywiście nie pozbawione uciążliwości, takich jak nocne wstawanie czy
zapracowanie. Jeśli matka jest osobą w miarę zrównoważona to samo wychowanie
przebiega niemal instynktownie."

2. "Jeśli jednak dziecko dostanie do trzeciego, piątego roku życia wszystko, co
jest mu potrzebne, to będzie potem w stanie sprostać wymaganiom i frustracjom
związanym z dorastaniem, będzie też rozumiało potrzeby rodziców, będzie umiało
kochać, dawać, rezygnować z czegoś dla nich."


To też jest ciekawe (w negatywnym znaczeniu) z punktu widzenia osoby której
większą przyjemność sprawia dawanie niż branie.

"Naprawdę warto dbać o własne szczęście. I niedobrze, jeśli utożsamia się je ze
szczęściem dziecka. Jeżeli ktoś czuje, że jego szczęściem jest szczęście
dziecka, to uprawia jakąś formę przemocy."


"Gdy dziecko zaczyna chodzić i wyrusza w świat, to ojciec staje się
przewodnikiem po tym świecie, który istnieje poza domem. Na tym polega rola ojca
w tradycyjnej rodzinie."

Nie wydaje się uzasadnione wskazywać kto rzeczywiście będzie lepszym
przewodnikiem, różnie to bywa.


Reszta może być

[bj32]

Jakoś nie kumam, co tam czemu zaprzecza? I co złego ma być w nieutożsamianiu
szczęścia dziecka z własnym?
A że zazwyczaj to faktycznie ojciac jest lepszy w pokazywaniu chmórek i mrówek,
a matka w opatrywaniu rozbitych kolan, to też fakt. Nie zawsze, ale
najczęściej

[your_and]

bj32 napisała:
> Jakoś nie kumam, co tam czemu zaprzecza? I co złego ma być w nieutożsamianiu
> szczęścia dziecka z własnym?

Niech odpowie na to pytanie sam Eichelberger:

W rezultacie taka matka bardzo przywiązuje się do roli matki i w specyficzny
sposób, nieświadomie, manipuluje uczuciami dziecka. To, co wydaje się jej
miłością do niego, w istocie służy przede wszystkim spełnieniu jej własnych, nie
zaspokojonych w dzieciństwie potrzeb emocjonalnych. Próbuje określić swoją
tożsamość przez bycie wreszcie kimś najważniejszym dla kogoś. Tym kimś staje się
własne dziecko, które musi zostać silnie uzależnione, aby choć w najmniejszym
stopniu mogło tę potrzebę matki zaspokoić.

www.dda.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=46&Itemid=66
Zacytowany przez ciebie artykuł jest dużo bardziej optymistyczny niż tego samego
autora na ten sam temat który ja zacytowałem.

Cóż każdy ma szansę. Jak w totolotku, tylko jedni większą a inni dużo mniejszą.
Właśnie z tego powodu.

[bj32]

No dobra, ale to inny artykuł i dotyczy czego innego. W Biblii też jest w
jednym miejsu "oko za oko", a w innym "kto na ciebie kamieniem ty na niego
chlebem", a w jeszcze innym "nadstaw drugi policzek". W zupełnie innych
kontekstach i sytuacjach.
A poza tym wołami jest napisane, że ci luzie chodzą do psychologa, żeby coś
zmienić, a nie siedzą sobie bez sensu, bo skoro tak zostali wychowani to tak ma
być. Co nie?

[your_and]

> No dobra, ale to inny artykuł i dotyczy czego innego. W Biblii też jest w
> jednym miejsu "oko za oko", a w innym "kto na ciebie kamieniem ty na niego
> chlebem",

Artykuł i rozmów dotyczy dokładnie tego samego tylko został jedynie zacytowany
na stronie dotyczącej dda. Przeważająca grupa ludzi z tym problemem urazóew z
dzieciństwa nie chodzi do psychologa, ale nawet nie chce dopuścić myśli ze
problem jest w nich tylko jest przekonanych ze to wszyscy dokoła maja problem.

W kontekście pytania utożsamiania sie sie ze szczęściem dziecka, czasem miłość
do dziecka może być wyrazem nie jego potrzeb a potrzeb matki. Zarówno brak uczuć
jest niszczący jak i nadopiekuńczość, która jest już zaliczana oficjalnie do
przemocy emocjonalnej.

[bj32]

"czasem miłość
> do dziecka może być wyrazem nie jego potrzeb a potrzeb matki". No właśnie.
Czasem, ale nie zawsze. I nawet jeśli w przeważającej większości to też nie
zawsze.

[kckk]

1. Nieprawdą jest twierdzenie o łatwości wychowania do trzeciego życia. To
najważniejszy okres pod względem poznania cech charakteru dziecka, wytyczenia
optymalnych relacji dziecko - rodzic, dziecko - otoczenie. Zaniedbanie tego
czasu lub niewłaściwe postępowanie będzie bardzo trudno naprawić. Chyba, że
ktoś lubi się katować. Nie zgadzam się na intuicyjność w sprawie wychowywania.
Robiąc to trzeba myśleć, a nie kierować się intuicją.

2. Aby łatwiej rozumieć potrzeby innych, kochać, dawać, rezygnować z czegoś
najlepiej mieć namacalne przykłady zaobserwowane we własnym domu. Dziecko musi
widzieć nasze entuzjastyczne reakcje na każdy sukces odniesiony w zabawie i
nauce poprzez zabawę. Trzeba dowartościowywać je wyraźnie kiedy po złym
zachowaniu następuje choćby drobna poprawa i w ten sposób motywować do dalszej
pracy nad sobą, ponieważ to naprawdę przynosi dobry skutek. Czy takie
zachowanie nie jest przejawem utożsamiania własnego szczęścia ze szczęściem
dziecka? Jest. Bo każdy jego postęp to nasza radość. Tego nie da się rozdzielić
u osób, mających "normalny system wartości".

[bj32]

"Nieprawdą jest twierdzenie o łatwości wychowania do trzeciego życia." No fakt.
Z tym to i ja się nie zgodzę. I on nawet też chyba nie całkiem, bo zdaje się,
że w książce-wywiadzie Grocholi z Eichelbergerem i Samsonem było całkiem wręcz
przeciwnie. To znaczy nie, że to najtrudniejszy, ale najważniejszy okres
wychowawczy. A intuicją też się trzeba kierować. Nie samą, oczywiście, ale też.
A jeśli chodzi o punkt drugi, to nie całkiem sie z Toba zgodzę. Bo co innego
cieszyć się z sukcesu dziecka, a co innego utożsamiać swoje szczęście z jego
szczęściem. Normalne, że się cieszysz, ale chore, jeśli nie masz własnego
życia, bo *wyłącznie* życie dziecka jest dla Ciebie ważne. Zaczątki, czy może
przedsmak takiego układu jest, kiedy kobieta śpi z niemowlęciem, a mąż w innym
pokoju i ona mu nie da, bo jest matką (a żoną już nie?). Coś w tym rodzaju.

Tu jest fajniejszy

[tata_tomek]

serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34317,3965531.html

[your_and]

ty że nie na temat...

[kckk]

Też o przemocy ojca w stosunku do syna i wyrodnej matce, która szuka tak, żeby
nie znaleźć?!

Dzieciaka mi szkoda.