mama+corka+wujek

[maly_cesarz]

"Konfiguracja" jak wyzej, mala 2 latka. Poczatek zwiazku, dosc
trudny, nie mieszkamy razem. A.(czyli mama) wolny zawod, pracuje w
domu, sama sie zajmuje mala. Jest przemeczona. Chcialbym jej
podarowac troche czasu, tylko dla niej.Widujemy sie raz na tydzien,
albo rzadziej, tu nie mam pretensji tylko ja chce odciazyc. Niestety
moje proby sa odczytywane jako zbytnia natrczywosc. Moze sa troche
nieudolne, nie mam wlasnych dzieci, tak naprawde to moj pierwszy tak
bliski kontakt z dzieckiem. Rozumiem ze jest zmeczona, ze opada z
sily, zaczyna jej brakowac cierpliwosci. Oboje jestesmy jedynakami,
ona bardziej typem samotnika, ja bardziej do ludzi. Nie zawsze
potrafie wyczuc granice "daj mi spokoj" Oboje po nieudanych
zwiazkach, ja w trakcie rozwodu, ona przed (od 1,5 roku nie sa
razem). Ostatnio uslyszalem ze nie ma czasu na zwiazki, tylko
praca+dziecko.
Ona w ten sposob dlugo nie pociagnie, widze ze juz nie wyrabia.

[gacusia1]

Jak slysze/czytam slowo "wujek"/"ciocia" w znaczeniu "przyjaciel"
rodzica,to mnie trzesie.Brrrr....
Co do tematu.No to w czym problem?Skoro ona daje Ci do
zrozumienia,ze masz spadac na drzewo,to czego tam szukasz?Poczekaj
az sama Cie znajdzie i poprosi o chwile TYLKO we
dwoje.Cierpliwosci,jesli Ci na niej zalezy.

[maly_cesarz]

Co do wujka, tez mi to srednio pasuje, mala wola na mnie "uuuujek"

Nie potrafie nazwac tej realcji. Mogla by byc moja corka... gdybym
mial troche odwagi pare lat temu.
Co do tematu to chyba masz racje. Tylko znajac nasze tempo spotakmy
sie za 10 lat. Tracilismy kontakt juz klika razy, nigdy wczesniej
nie zdecydowalismy sie na bycie razem. Teraz tak, srednio to
wychodzi, im bardziej sie staram tym bardziej ona uciaka. Jest cos w
tym z tego co ostani przeczytalem gdzies na gazecie "jest dowje
ludzi ktorzy nie powinni byc razem, ale nie moga bez siebi zyc".
Znam ja na tyle, ze raczej mnie nie bedzie szukac, bedzie sie
meczyc, ale nie. Zalezy mi na Niej jak na nikim innym.

[haja197222]

Wiesz co Maly cesarzu, a ja myślę, że Twoja Pani w głębi ducha wręcz błaga o jakąś pomoc, tylko na zewnątrz wystawia kolce bo tak poprostu jest bezpieczniej. Myślę, że bardzo, ale to bardzo potrzeba jej silnego męskiego ramienia, tylko duma nie pozwala jej na to aby prosić o co kolwiek. Poprzednik musiał ją nieźle skrzywdzić. Nie rezygnuj zbyt wcześnie.
Życzę powodzenia.

[maly_cesarz]

Nie rezygnuje, czekalem, mniej lub bardziej swiadomie 7 lat (znamy
sie 2xtyle). Tylko czy moje czekanie nie zostanie znowu odebrane
jako natrectwo. Jest miedzy nami niewilka roznica wieku, jestem
mlodzszy. Uklad byl wczeniej troche na zasadzie starsza, koleznaka,
przyjaciolka, taka nie dostepna. Zbyt mlody gowniarz wtedy bylem.
Teraz po latach poczulem sie jakbym Pan Boga za nogi zlapal. Oboje
nie moglismy uwierzyc ze dopiero teraz, ze MY... Ona uwierzyla, ja
sprawdzalem caly czas czy to nie sen...
Czuje sie momentami wlasnie jak zakochany gowniarz.

[malenka691]

mały_cesarzu kiedy czytałam Twójego posta to tak jakbym czytała o
sobie -jestem wrecz w identycznej sytuacji, z tą tylko mała różnicą
ze po 14 latach "chodzenia koło siebie" zamieszkalismy razem -nie
bez powodu co prawda,no ale zamieszkalismy, ja tez mam dziecko z
poprzedniego zwiazku,jestem po rozwodzie, on tez z kims sie
rozstał....nie bardzo moge teraz pisac,jak bedziesz chciał to
póxniej opisze ci moja sytuacje bardziej obszerniej...ale powiedz
dlaczego po prostu nie zamiszkacie ze sobą?
pozdrawiam Lena

[maly_cesarz]

Proba mieszkania razem, byla. Tu ja sp... sprawe, mieszkalismy
razem, czyli u niej. Wiekszosc moich rzeczy byla u mnie. Rozmowa na
temat przeprowadzki kompletniej sie przeciagala, prawde mowiac
unikalem jej, troche sie boajc, troche nie wiedzac co z tym zrobic.
Skonczylo sie ostra rozmowa i moim przeniesieniem na stare smieci.
Ze damy sobie czas, zobaczymy jak dalej. No i teraz sie tak bujamy.
Zalezy mi na niej. Im bardziejs sie czlowiek boi ze sp... tym
bardziej sie sypie...
Dzeikuje Lena za odzew. Jakby co zapraszam na priv.
[e-mail]

[malenka691]

zaraz napisze tylko dziecko uśpie

[malenka691]

no dobra chwila ciszy wiec moge napisac...u mnie było tak....znamy
sie pół życia, w tym roku bedzie 14 lat ,praktycznie przez wszystkie
te lata tworzylismy dosc dziwną relacje ,niby przyjaciele,niby
kochankowie,taki przedłużajacy sie romans,w miedzyczasie wyszłam za
maż urodziłam córkę,małżeństwo było porażką,on namawiał mnie na
odejscie od męża,sam mieszkał z kims...nigdy nie mówił mi tego co
czuje, wszystkiego musiałam sie domylac,moze gdyby kilka lat temu
twardo powiedział - chce byc z tobą-moze juz bysmy byli kilka lat
razem,a tak ,dawał mi wiele do zrozumienia,ale bez konkretów.Ja w
sumie tez tak samo odnosiłam sie do niego-bałam sie powiedziec jedno
słowo za dużo, wyskoczyc z głupim "kocham Cię",bo bałam sie ze on
nie czuje tego samego,tak wiec zylismy obok siebie te kilkanaście
lat,spotykalimy sie w wielkiej tajemnicy -bo kazde z nas miało
oprucz tej naszej znajomosci jeszcze swoje drugie życie,kilka
miesiecy temu po raz pierwszy powiedział mi wprost co czuje,rozmowa
tak zupełnie przypadkowa była prawdziwym przełomem ...w
miedzyczasie zaczął mówic o byciu razem, tak juz zupełnie na serio o
mieszkaniu wspólnie, chciał poukładac swoje sprawy - ja sie wtedy
juz rozwiodłam, on cały czas mieszkał z kobietą............bałam
sie ,z jednej strony bardzo tego chciałam,a z drugiej ogarniał mnie
strach, jak to bedzie,po tylu latach byc wreszcie razem, a jak co
nie wyjdzie, nie wypali?...potem okazało sie ze jestem w
ciązy...wpadka,chodz on chciał tego dziecka, czesto o tym
rozmawialismy,ale to akurat czysty,niekontrolowany przypadek...wiesz
co zrobiłam?...uciekłam,przestraszyłam sie bycia razem, po tylu
latach pragnien,niespełnioncyh marzeń po prostu stchórzyłam....bałam
sie jego reakcji,bałam sie tego co powie moja rodzina,
znajomi...uciekłam...przestałam dzwonic, spotykac sie z nim , po
kilku tygodniach przyjechal do mnie do pracy z pytaniem o co chodzi
co sie dzieje...powiedziałam ze to koniec , ze nie chce tego ciągnąć
dalej..wiedziałam ze duma nie pozwoli mu sie prosic..wstał i
wyszedł...a ja przez kilka miesiecy robiłam wszystko zeby zapomniec,
uciec, zmieniłam mieszkanie...naiwnie wierzyłam w to ze tak jest
lepiej, że on sie nie dowie...w końcu mieszkamy w wielkim
miescie...poniewaz całą nasza znajomsc skrzetnie ukrywalismy przed
światem i zawsze gdy przypadkowo wpadalismy na jakichs swoich
znajomych to on przedstawiał mnie jako kuzynke i a ja jego jako
kuzyna..i tak sie przyjeło, w mojej pracy ,u niego ...wszyscy
kojarzyli mnie jako rodzine,kiedy wiec zona jego przyjaciela z pracy
przypadkiem dowiedziała sie o mojej ciązy, przy okazji firmowej
imprezy pogratulowała mu ze bedzie wujkiem..była wielka awantura bo
na tej imprezie była jego kobieta ........no i tak sie
zaczeło...teraz mieszkamy razem i żałujemy tych kilkunatu straconych
lat które moglismy przeżyc w pełni wspólnie...mamy synka.jest tez
moja córka,która na szczescie ma z nim dobre relacje... narazie jest
ok..mówie narazie pomimo tego ze jestem szczesliwa, bo cały czas sie
boje, nie chce zapeszac...decyzja o tym zeby wreszcie zmienic cos na
dobre była dla mnie ogromnie trudna, gdyby nie mały to pewnie nadal
nie mieszkali bysmy ze soba...ale kiedy dowiedział sie o ciaży to
twardo powiedział ze zamieszkamy wpsolnie i nie chce
słowa "nie"..facet który przez tyle lat "bujał sie " i nie mógł sie
okreslic, nagle w ciagu tygodnia zmienił wszystko w swoim zyciu...a
ja chyba tego potrzebowałam,zeby zadecydował, zeby nie prosił tylko
powiedział ze tak ma byc i koniec..teraz patrze jak spi i jest mi
dobrze,nie chce tego zmieniac, niech tak zostanie...to tak w
skrócie
to ze sie boisz to niestety norma...szczegolnie u ludzi w takich
sytuacjach,przeciągajacych sie niby zwiazków ,niby razem,a nie do
konca...jak sie jest z kimś w takiej relacji tyle lat to człowiek
boi sie ze jesli pojdzie "na całość " i cos sie spierniczy to straci
kogos na zawsze,a ciezko jest stracic kogos z kims ma sie bliską
relacje tak długo..to przeraża..z drugiej strony sam napisałes
> Proba mieszkania razem, byla. Tu ja sp... sprawe, mieszkalismy
> razem, czyli u niej. Wiekszosc moich rzeczy byla u mnie. Rozmowa
na
> temat przeprowadzki kompletniej sie przeciagala, prawde mowiac
> unikalem jej, troche sie boajc, troche nie wiedzac co z tym
zrobic.
ona ma dziecko, to niestety szalona różnica pomiedzy nią a
np.kobietą bezdzietną....ma prawo sie bac,skoro mieszkaliscie jakis
czas ,a Ty w jakis sposób sie z tego wycofałes on ma prawo czuc sie
niepewnie,ja tez bym nie chciała,zeby mój partner wprowadzał sie i
wyprowadzał..wolała bym byc sama niz zafundowac dziecku hustawke
emocjonalną-z perspektywy małego dziecka jestes w koncu kolejnym
tatusiem, który jest ,a potem nagle znika..to wszystko co napisałes
o niej , to jak sie zachowuje itp...tez taka byłam im było
lepiej,tym bardziej sie bałam..były momenty ze było super a ja ni
stad ni z owąd uciekałam na kika tygodni, nie dzowniłam ..nie umiem
Ci tego wytłumaczyc racjonalnie,dlaczego tak robiłam....ale gdyby
on kiedys podjał meska decyzje,powiedział , kocham ,chce byc
razem,tak ma byc to moze nasz synek miałby teraz kilka lat a nie 5
tygodni...
zrob rachunek sumienia,sam sobie powiedz czego chcesz i zrób to ,nie
unikaj, nie mysl o strachu,idz do niej i powiedz jej co czujesz, jak
bedzie chciała uciec- złap za ręke przytul i nie pozwól wiecej tego
robic, daj jej do zrozumienia jak bardzo Ci zależy,niech ona to
wie,bo moze przez te lata przez które nie moglicie podjac
ostatecznej decyzji ona zwatpiła w twoje uczucie,w twoje
zamiary...niech wie ze jest tą jedną jedyna i nie poddawaj sie zbyt
łatwo,niech wie że nie odpuścisz ..daj jej to odczuc,nie pozwól
sobie na strate kilku kolejnych lat..życie jest za krótkie
lenka

[maly_cesarz]

dziekuje
jesli mozna odpisze na priv.
M.C.

[malenka691]

jasne [e-mail]
lena

[andorina]

U mnie dopiero się wszystko zaczyna, ale jest tak silne, że nie wiemy co z tym
uczuciem zrobić. Znamy się tyle lat, ale nie dawno spotkalismy się już jako
dorośli ludzie i bombnęło. Karuzela uczuć, dylematy moralne. Ciężko się
odnaleźć. Nie wiemy czy będziemy razem choć bardzo bysmy chcieli. Obawa przed
presją srodowiska i rodziny może być decydująca. Maleńka czy mogę do ciebie
napisać na priv?

[haja197222]

Jeszcze osiem lat temu byłam samotną, zapracowaną mamą dwóch córek. Wtedy w naszym życiu pojawił się T. Nasze początki jako rodzinki były trudne, ponieważ mój partner nagle został "ojcem" i w tak jakby w prezencie dostał dwie gotowe córy. sytuacja jest trochę podobna, ponieważ T jest młodszy odemnie. Nie mówię, że wszystko szło gładko i bez bólu. A przy odrobinie dobrych chęci i wzajemnego wsparcia i dlatego że się poprostu kochaliśmy udało nam się to wszystko jakoś poskładać. Teraz mamy razem rocznego synusia. Nie zawsze jest gładko i pięknie, ale potrafimy być razem i kochać się nadal. Jeżeli się chce i bardzo czegoś pragnie to jest to możliwe
Zyczę powodzenia i trzymam kciuki.
Pozdrawiam