A dlaczego my zostawiamy???

[flo_mama]

A ja zadam przewrotne pytanie - dlaczego to MY zostawiamy ICH? Można pewnie
wymienić z milion powodów...
Jak to jest?

Pozdrawiam

mama flo

[ewik35]

Ja - gdy widzę, że On mnie zaniebuje (czasowo, emocjonalnie, itp itd), gdy
czuję, że się oddala.. że tak naprawdę nie o mnie (nas) mu chodzi, na czymś /
kimś innym mu zależy, gdy stosuje uniki, nie tworzy bliskości, coraz rzadziej
zależy mu na seksie.... Nie dochodzi jeszcze do zdrady ale zdrada wisi w
powietrzu. Miałam dwa takie przypadki, zawsze odchodziłam ja, zawszy były łzy z
ich strony i poszkodowana mina. Ale w duchu na tym im właśnie zależało - by
odzyskać wolność. Za chwilę mieli już inną - szczęśliwi (chyba) Nie rozumiem
tylko dlaczego sami nie mieli odwagi zerwać skoro nie chcieli... Może
słabeusze.... może gra.... a poza tym zrywałam na potęgę jak miałam mniej niż
25 lat bo nie chciałam się wiązać z nikim na stałe. Działałam więc podobnie
kiedys ale to była po prostu niedojrzałość

[nastka72]

No ja własnie odeszłam ...kilka dni temu ...
po latach samotności i życia obok siebie
odeszłam bo juz nie mogłam dostrzec nawet niewielkiego cienia nadziei ze cos
mozna naprawiac
odeszłam po czułam jak życie przecieka mi przez palce, jak nie mam poczucia że
idziemy w tym samym kierunku i jestesmy dla siebie ...

nastka

[joanna.luczynska]

Ja zostawiłam gdy byłam około trzeciego miesiąca ciąży. Dlaczego? Nie
zaniedbywał mnie, ani nic takiego. Jednak związałam się z nim bo bardzo
potrzebowałam kogokolwiek, kto by mnie kochał i wybrałam jego, bo się akurat
"trafił" i był totalnym przeciwieństwem mężczyzny, którego kochałam - mało
inteligentny, bez ambicji, dążący do powielenia wzoru swoich rodziców, którzy
żyją z dnia na dzień, a ojciec nie stroni od kieliszka. Szybko zrozumiałam swój
błąd i mimo, iż wiedziałam, że go zranię, musiałam odejść. Poza tym dotarło do
mnie kilka sygnałów, że oprócz totalnej niedojrzałości, to nie jest człowiek
posiadający choć odrobinę poczucia odpowiedzialności. Powiedziałam prawdę
dlaczego chcę odejść i że to jest nieodwracalne i powiedziałam też, że to nie
zmienia faktu, że jest ojcem mojego dziecka i ma prawo do dziecka. Usłyszałam,
że to wszystko to moja ciążowa fanaberia, a potem zaczął mnie żegnać i prosił,
żebym pożegnała od niego jego rodziców. Nie poddałam się temu idiotycznemu
szantażowi i.... skończyło się. Było jeszcze krótkie spotkanie po jakimś czasie,
ale było wymuszone przeze mnie i tak się potoczyło, że postanowiłam, że "on" nie
może dostać praw do dziecka. Poza tym nawet nie zainteresował się, czy mam
zamiar utrzymać ciążę czy nie. Nie interesował się, a po porodzie widział
dziecko dwa razy - drugi raz śmiesznie krótko, a mój synek 06.05. skończył
dziesięć miesięcy i nie zna swojego ojca. Wiem, że postąpiłam dobrze, ale bardzo
chciałabym, aby moje dziecko miało ojca. Kochającego i dbającego ojca. Odeszłam,
bo nie przeżyłabym związku z takim facetem - to by mnie wykończyło i to był
powód, a teraz jeszcze wiem, że ten facet nie potrafi nawet zapytać o dziecko,
które przecież nie przyszło na świat znikąd. Pozdrawiam, Asia i
dziesięciomiesięczny Mateuszek.

[ekasia]

odeszłam, bo miesiąc po wiadomoścvi o ciąży zupełnie się zmienił. Coraz rzadiej
sie pojawiał, przestał się ze mną liczyć.

[konkubinka]

a moje uczucia i jego nie byly na tyle silne , zeby radzic sobie z
przeciwnosciami losu.Latwiej bylo sie rozstac i w sumie dobrze ze tak sie stalo

[sm30]

Twój list to wypisz wymaluj moja historia. Jestem w połowie ciąży i po 2
miesiącach szarpaniny-od 2 tyg.nie widuję się z ojcem dziecka.
Poznałam go parę miesięcy po rozwodzie. Zakochałam się w jego
słowach,czułości i nadzieji jaką dał na stworzenie rodziny.Po 3,4 miesiącach
zaczęłam zauważać oczywiste cechy i zachowania sprzeczne z głoszoną receptą na
życie: imprezki, piwko + rzucane narazie w powietrze przekleństwa tłumaczone
nerwami z powodów różnych. I znając ponadczasowe prawdy że powiela się wzorce z
rodzinnego domu(ojciec pije i znieważa małżonkę,czego wielokrotnie byłam
światkiem)byłam już na tyle emocjonalnie"uzależniona",że brnęłam w to wszystko
łudząc się jak przysłowiowa nastolatka że się uspokoi jak będziemy mieli
(podkreślam !)wspólnie planowane dziecko.
Moje 3 pierwsze miesiące ciąży to najsmutniejszy okres w moim życiu.
Wyzwiska i oskarżenia,że zmieniłam się po zajściu w ciąże -bo nieakceptowałam
picia,łażenia po knajpach,palenia przy mnie,pustych deklaracji wsparcia i
miłości przeplatanych wyzwiskami i deklaracją nienawiści...
A więc nie widuje sie, nie kontaktuje, jestem spokojna i szczęśliwa,
kocham moje maleństwo które już "puka" do mnie od środka. Już wiem,że będzie
nosiło moje nazwisko...nad jednym się zastanawiam... czy dać mu prawa do
dziecka.
Wiem że zrobi wszystko,by nie łożyć na dziecko, nie spodziewam się
regularnych odwiedzin dziecka póki nie wyrośnie z pieluch i płaczu... a po
latach zawładnie sercem spragnionego ojca nastolatka i zabierze na super
wakacje imponującym samochodem od wiecznie ciułającej, zamęczonej,
znerwicowanej mamusi.
Wiem,że decyzja moja, ale jestem ciekawa twojej i innych osób opinii na
temat ewentualnego przyznania praw biologicznemu ojcu

[chalsia]

Jeśli stać Cię finansowo na brak alimentów, to olej go. Jeśli rzeczywiście
będzie chciał być ojcem (teraz albo za X lat), to sam to będzie musiał
udowodnić - przede wszystkim swoim zainteresowaniem i chęcia kontaktowania się
z dzieckiem. Przyznać prawa czy wystąpić o alimenty zawsze możesz później, za
jakiś czas.

Pozdrawiam,
Chalsia

[joanna.luczynska]

Nie dałam praw ojcu dziecka. Miałam ku temu powody o okazuje sie, że słuszne.
Gdy byłam w ciąży, początkowo nie wiedziałam czy poradzę sobie sama, napawało
mnie to przerażeniem i myślałam o aborcji. Nie byłam w stanie tego zrobić, ale
on nawet nie dowiedział się, czy dziecko się urodzi czy nie. Gdy Maluch
przyszedł na świat powiedziałam o tym jego ojcu i umówiliśmy się na wizytę,
podczas której wyjaśniłam, że nie dam mu praw, ale jeśli okaże zainteresowanie
dzieckiem i udowodni że mu zależy, tą decyzję można zawsze zmienić. Drugi raz
widział Mattiego po dwóch miesiącach, przez 10 - 15 minut, i już więcej go nie
widziałam, ani o nim nie słyszałam. Po prostu, gdy zrozumiał, że mnie nie
odzyska, przestało mu "zależeć". Ale takich decyzji nie podejmuje się ot tak.
Trzeba je bardzo dokładnie przemyśleć, bo najważniejsze jest dziecko, a nie
nasze chciejstwa i niechciejstwa albo lubienie i nielubienie. A potem trzeba być
bardzo silnym i cierpliwym i nie zabraniać dziecku dostępu do prawdy o
biologicznym ojcu - trzeba mu pozwolić na własną decyzję. To jeszcze przede mną,
ale wiem, jakie to trudne i bolesne. Pozdrawiam, Asia mama Mateuszka (10,5 msc)

[vialle]

zostawilam ojca mojego dziecka bo go nie kocham. Bo za pozno zdalam sobie
sprawe, ze absolutnie nie jest to czlowiek z ktorym chce spedzic zycie i ze
niejestem osoba, ktora "dla dobra dziecka" bedzie tkwila w zwiazku w ktorym nie
ma zadnych uczuc poza narastajaca irytacja. Jestem samodzielna, dobrze
zarabiam, utrzymywalam zawsze dom a wklad mojego bylego partnera polegal na
zaplaceniu czasem za zakupy i na wykonaniu prac domowych (bez wiekszych oporow)
kiedy sie wskazalo palcem co jest do zrobienia. Cieple kluchy i brak
jakiegokolwiek charakteru i "wlasnego ksztaltu". Cenie go za zalety jakie ma (a
troche ma), ale nie chce z nim byc. Juz nigdy.

do vialle

[gagga79]

Kiedy przeczytalam Twoj post, doznalam szoku, poniewaz, jest to opis MOJEJ
sytuacji, mojego zwiazku. Jest tylko 1 drobna roznica: ja wciaz w tym zwiazku
tkwie i nie wiem, kiedy (a w gorszym przypadku czy) sie z moim partnerem
pozegnam. Prosze, napisz w jakim wieku bylo Twoje dziecko, kiedy zostawilas
faceta, jak swojemu dziecku wytlumaczylas te sytuacje.
Ja jestem z nim TYLKO ze wzgledu na nasza core...
Pozdrawiam
Gagga

[ninaninanina]

...a ja odeszłam, ponieważ chciałam, aby ktoś dał mi poczucie bezpieczeństwa,
miłość, szacunek, oparcie, szczęście. Ten ktoś nie dał mi ani jednego z w/w
wartości czy tez uczuć. Szkoda tylko,że nieraz tak późno się o tym przekonujemy.
Pozdrawiam, trzymam kciuki za Was "ciężarówki"-bedzie dobrze

[vialle]

przede wszystkim nosilam sie z tym dosc dlugo, miesiacami obwinialam siebie o
wygodnictwo zyciowe, o to ze nie umiem "popracowac" nad soba i zwiazkiem, ze
oczekuje za duzo, ze jestem egoistka etc, etc. Szarpalam sie ze soba nie bardzo
wiedzac jak mam wykrzesac w sobie uczucia ktorych nie bylo, rozmawialismy sporo
o naszym zwiazku z exem, staralam sie mowic jasno o swoich oczekiwaniach i
wplywac na faceta zeby nad soba pracowal (z czasem z coraz mniejsza nadzieja bo
zrozumialam, ze obszary w ktorych chcialabym zeby byl inny sa jego najwiekszymi
slabosciami i po prostu nie ze zlej woli tylko ze slabosci i naturalnych chyba
ograniczen nie jest w stanie zmienic sie w jakims istotnym zakresie, tak zeby
mnie bylo z tym dobrze). Analizowalam tez jak to sie stalo ze kiedys bylam w
nim taka zakochana a teraz mi po prostu "minelo". No i zdalam sobie sprawe ze
ja sie zakochalam w wyobrazeniu na jego temat, w tym co chcialam w nim zobaczyc
a tam gdzie byly slabosci czy gdzie byl po prostu inny - tam zakladalam ze to
sie z czasem zmieni przy moim wsparciu, mojej pomocy. Mozna powiedziec ze sobie
wykreowalam w glowie sztucznego faceta, szkolny blad, co? Szybko wpadlismy,
zdecydowalam ze chce urodzic to dziecko. Jestem pewna ze gdyby nie ciaza juz
dawno nie bylibysmy razem. Poczatek byl super, bo zagrozona ciaza wiec stalismy
naprawde ramie w ramie, po porodzie wielka radosc i wspolne zajmowanie sie
dzieckiem, z wielka naprawde pomoca taty, ktora doceniam bardzo. Tylko ze potem
mijaly miesiace i bylismy zupelnie spokojnie, zupelnie bezkonfliktowo i
zupelnie obok siebie. Na dodatek skupieni strasznie na synku, nie zauwazajac
jak sie strasznie oddalamy, nie bylismy w zadnym sensie "para", bylismy tylko
rodzicami. Mnie nie zalezalo zeby cos z tym zrobic, on nie umial - byly inne
elementy tez, ale powiedzmy ze o to najbardziej chodzilo. W koncu on - kiedy
syn mial ponad rok - zaczal pytac co sie stalo, ze nie sypiamy ze soba a ja
dostaje prawie drgawek kiedy probuje mnie dotknac. Dla niego to byl najlepiej
widoczny znak - lepiej widoczny niz to ze ze soba w ogole nie rozmawiamy - ze
cos jest nie tak. Slusznie zreszta. To sie juz nie dawalo wyjasnic karmieniem,
burza hormonalna etc. A ja w zasadzie dopiero wtedy gdy mnie o to zapytal
zwrocilam uwage jak obcy jest to facet - ze nadal go cenie za jego zalety i
widze je, wiem ze jest w gruncie rzeczy dobrym czlowiekiem, ale kompletnie nie
laczy mnie z nim zadne uczucie. Probowalam sie przemoc, "wytlumaczyc sobie" ze
to przejsciowe, ze nowa rola, ze warto pracowac nad zwiazkiem bo jestesmy dla
synka potrzebni jako rodzina, interes dziecka etc. Ale nie udalo mi sie - i
watpie prawde mowiac by to bylo mozliwe - wykrzesac w sobie uczuc. A potem
zadalam sobie na pytania - czy umiem przezyc zycie z facetem ktorego nie
kocham? Ktorego lubie jak wielu innych ludzi, ale z ktorym nie laczy mnie nic
szczegolnego, a w dodatku absolutnie nie chce zeby mie dotykal? Czy moge sie
zmusic do seksu bo on go chce/potrzebuje? Czy umiem zrezygnowac w zyciu z
fascynacji, wspolnej pasji, wspolnoty dusz etc? Czy umiem nie stac sie przez to
zgorzkniala frustratka, pelna zlosci? Odpowiedzi brzmialy: nie nie nie nie
nie.... Trwalo to blisko rok i nie bylo wcale latwo - zwlaszcza trudno bylo mi
przyznac sie przed sama soba i pogodzic sie z tym, ze ta porazka dzieje sie w
moim zyciu, ze to jest naprawde moje zycie ten smutek i nieodwracalnosc. Bardzo
trudno bylo mi tez wziac na siebie odpowiedzialnosc i poczucie winy za rozbicie
domu wlasnemu dziecku. Bo uwazam ze to jest porazka, dokonalam zlego zyciowego
wyboru, a jego konsekwencje odczuwac bedzie moj najdrozszy synek. Ale w pewnym
momencie dotarlo do mnie jasno, ze nie ma tu dobrego rozwiazania, jest tylko
zle albo bardzo zle. Ze ja po prostu nie wytrzymam w takim zwiazku. Ze bede
nieszczesliwa, agresywna, bede te frustracje wylewac na mojego partnera i dawac
synowi przyklad ze mozna nie szanowac ludzi. Ze nigdy nie przestane szukac
milosci mojego zycia, ze bede wpadala w "fascynacje", zdradzala i szukala
bliskosci ktorej nie ma w moim zwiazku. Mysle, ze wymkneloby mi sie to spod
kontroli. Nie chce tak zyc, nie chce taka byc. Na marginesie - moi rodzice sa
taka para "razem dla dobra dzieci". Cale zycie robili sobie zimne zlosliwosci,
nic ich nie laczylo a trzymaly ich razem kwestie bytowe i zawodowe - smiesznie
ale moja mama byla przez ponad 40 lat sedzia ds rodzinnych i mysle ze jej
wlasny rozwod nie miescil jej sie w glowie z powodu jej
zawodowej "wiarygodnosci", inne tez byly czasy i jej szanse by przetrwac
samodzielnie z dwojka dzieci. Ale mama uznala ze chce i umie tak trwac. Ja
natomiast wiem o sobie, ze nie umiem. I nie chce. Powiedzialam jej kiedys "nie
oceniam Twojej decyzji zyciowej, bo nie mam do tego ani wiedzy ani prawa. Nie
moge tylko sie powstrzymac od pytania - jaka bys teraz byla, gdybys 20 lat temu
rozstala sie z ojcem i zwiazala z kims, kto by Cie kochal, dowartosciowywal i z
kim bys byla szczesliwa. Jakim bys dzis byla czlowiekiem?". Odpowiedzia byl
placz mojej mamy i opowiesc kto i kiedy jej sie oswiadczal. Bez komentarza.

Kiedy sie definitywnie rozstalismy moj synek mial 2,5 roku. Powiedzialam mu, ze
z tata przestalismy sie lubic, nie moglismy sie zrozumiec i ze sie klocilismy i
zloscilismy na siebie (nie bylo tego duzo w obecnosci synka, ale zdarzylo sie
kilka razy a przede wszystkim maluch i tak czul napiecie, uwazam ze nie ma co
udawac ze go nie bylo - lepiej te negatywne emocje pomoc nazwac, oswoic) wiec
zdecydowalismy zeby nie mieszkac razem i dlatego tata mieszka osobno i ze to z
Kosma nie ma nic wspolnego i ze kochamy go jednakowo mocno i zawsze bedziemy
dla niego. I bede mu to powtarzala. Wydaje mi sie, ze jak na poziom percepcji 3
lata to takie wyjasnienie jest dosc ok i uspokajajace. Ale oczywiscie nie
jestem tego pewna. I ciagle mam poczucie winy.... I naprawde nie jest latwo - w
sensie poczucia bezpieczenstwa, w sensie proby zbudowania zwiazku z kims innym
etc . Tylko wiesz, dla mnie po prostu nie bylo innego wyjscia, ja bym nie
wytrzymala "dla dziecka", a jestem na tyle samodzielna ze nie przygiely mnie do
ziemi obawy bytowe. Poza tym nigdy nie bylismy malzenstwem wiec tu tez bylo
latwiej, mieszkanie jest moje, samochod mam swoj etc. Tylko, ze pracuje jak wol
po 12 godzin dziennie. No i jestem gdzie jestem. Spieta i pelna watpliwosci,
ale szczesliwsza niz przedtem, w zgodzie z soba. Ucze sie powoli ze nie
zrobilam mojemu dziecku potwornej krzywdy, ze sobie poradzimy, wyjdziemy z
tego, ze bedzie szczesliwym i otwartym czlowiekiem, ze bedziemy sobie bliscy i
bedziemy umieli rozmawiac nawet o trudnych tematach. Nie bede od nich nigdy
uciekala.

Pozdrawiam, jesli chcesz wiecej pogadac, to zapraszam na priva!

Vialle

[gagga79]

Dzieki za odpowiedz. Mysle, ze tez musze jeszcze duzo przemyslec i pewnie sie
do Ciebie odezwe.
pozdrawiam
G.

[virtual_moth]

Vialle, pięknie to wszystko opisałaś. Widać, że żyjesz już w zgodzie z samą
sobą. Mnie jeszcze dużo brakuje do takiego stanu, ale jest coraz lepiej

Ja odeszłam, ponieważ on mnie zdradzał. To była bezpośrednia przyczyna, ale
przecież z jakiegoś powodu chciał mnie zdradzać...

To ja go poderwałam, to ja go zdobywałam. W końcu stało się, byliśmy razem.
Żyliśmy beztrosko, pomiędzy pracą a bogatym życiem towarzyskim. Po dwóch latach
wpadka... Dzisiaj podejrzewam, ze to właśnie ciąża tak go zmieniła (choć na
początku nie dawał i żadnych powodów, by tak sądzić). Tak naprawdę bowiem nigdy
mnie nie kochał, byłam dla niego przerywnikiem życiowym częściowo zapewniającym
utrzymanie...
Dalej potoczyło się wszystko lawinowo. Tak mnie do siebie zraził, że przestałam
go kochać. Nie jestem typem ofiary i masochistki.
Potem było już tylko ujawnienie jego zdrad i - mimo początkowego wahania -
odeszłam.

I tyle.

Pozdrawiam

[ayelet]

Odchodzę, bo nie ma między nami uczucia, martwy związek. Wyzywa mnie słowami
jakich nie oczekuję od męża. Bo się boje, że kiedyś mój syn mnie nie bedzie
szanował skoro widzi, że nie szanuje mnie mój mąż, bo się boje, że syn nie
będzie miał szacunku dla swojej żony i koleżanek.Bo nie mamy ze sobą o czym
rozmawiać, nie chce pójsć ze mną ani do kina, ani do teatru ani na spacer. Bo
nic mu się nie chce zrobić w kierynku naszego związku.

[nooleczka]

Vialle - czy to możliwe, żeby twój były partner tu się wypowiadał?!?!

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=571&w=10209414&a=10209414
Chyba baaardzo kocha swego synka...

[jollyg]

A ja... czy odeszlam... poprostu uslyszalam od niego ze nie jest pewien swoich
uczuc, ze mnie nie kocha i spakowalam sie i odeszlam po 10 miesiacach
mieszkania razem w 6tym dniu po terminie porodu i 6 dni przed urodzeniem sie
Haneczki. Mieszkam z Hania w akademiku i odwiedzil nas 6 czy 7 razy (Hania ma 2
miesiace i 5 dni). Przyzwyczajam sie do samotnosci, ale lekko nie jest,
najgorzej jednak bylo na poczatku gdy sama z placzacym dzieckiem nie dawalam
rady - choc niby jakos dalam skoro obie jeszcze zyjemy Teraz juz wlasnie
coraz mniej mi na nim zalezy... chociaz czasem mam jakas nadzieje, ale z
drugiej strony nie wiem czy jest sens. Ja studiuje (mam 23 lata), a on robi
dopiero technikum (ma 2 lat). Generalnie nie mam gdzie mieszkac i gdyby nie
pomoc moich rodzicow i kolezanki to bym wyladowala w domu samotnej matki.
Kolezanka zalatwila mi akademik, a rodzice daja kase... przeciez wszystko
kosztuje i to ze mieszkam i pieluchy a no i jesc cos musze, bo karmie piersia.
Tak wiec odeszlam i nie wiem co bedzie pozniej. Czy kiedykolwiek z kims bede...
Jedno jest pewne nie hajtalam sie z powodu ciazy i nie bede sie hajtala jezeli
ten ktos nie bedzie potrafil kochac i szanowac zarowno mnie jak i Hani...
Ehhh nie wiem jak to bedzie, poki co musze zyc do przodu, bo mam Hanie i musze
skonczyc studia

Pozdrawiam

Jolka

do JOLI!

[edz.anna]

sorrki, ze nie na temat!

Witaj,

Chciałam Ci tylko napisać, że ja też robiłam studia mając swoją córcie. dziś
właśnie siedzę nad magisterką! Poradzisz sobie. Teraz, zapewne jest Ci bardzo
ciężko, ale za kilka miesięcy gdy przywykniesz, nauczysz się nieco "obsługi
maleństwa" będzie znacznie lepiej. Pamiętam te pierwsze miesiące; sama,
przybieganie z uczelni na karmienie, wkuwanie po nocach, niespanie od kilku
dni...to wszystko mija! Nawet nie pamiętam jak było trudno.
Teraz, z perspektywy 4 lat, doceniam że urodziłam na studiach. Jako studentka
mogłam spokojnie poświęcić dużo czasu córce, nie musiałam gnać do pracy (miałam
macierzyński + teraz wychowawczy). A prace zaczynam z dyplomen, odchowaną córką
i szczęśliwa ....w nowym związku

Będzie wszystko dobrze, zobaczysz. Dzieci dają nam wiele sił i radosci, która
pomaga w codziennych trudach!
Trzymaj się dzielnie))

pozdrawiam,
Ania

[veerle]

tak,

to te same cieple kluchy bez charakteru.

pozdrawiam cieplo,

v.

[jaga2003]

Przyczepię się
Dlaczego pominęłaś drobny, ale jakże istotny fakt, że po prostu znalazłaś sobie
kogoś nowego?
A pozostałe Odchodzące? Zawsze w próznię? Nie wierzę.

Pozdrawiam,
jaga

[emilia2004]

Vialee i inne dziewczyny,
Ja też odeszłam po 2 latach związku w 4-tym miesiącu ciąży. Powody bardzo
podobne jak te które podała vialle,tylko ze ja niestety dobrze nie zarabiam, na
razie studiuję i w ogóle nie zarabiam( jestem na urlopie wychowawczym)a tam
gdzie jestem zatrudniona zarabialam mniej niz teraz dostaję jako samotna mama
na urlopie."Mogłam sobie pozwolić"( jak to strasznie brzmi) na zostawienie
faceta którego nie kochałam tylko dzięki moim rodzicom,którym od tego czasu "
siedzę na głowie". Jest to koszmarna sytuacja ale przecież sa duzo gorsze. Mam
kilka kolezanek które mimo braku miłości i porozumienia z mężem nie maja dokąd
pójść, a same sobie nie dadzą rady bo zarabiają niewiele lub nic. I to jest
dopiero prawdziwy dramat, przynajmniej ja tak uwazam i wolę swoje mam nadzieję
tymczasowe uzaleznienie od rodziców niż od faceta którego nie kocham.A facet
dobrze zarabia, cały czas ma nadzieję że do niego kiedyś wrócę "jak zmadrzeję"(
jak nie teraz to za 10 lat-tak mówi). Bycie z nim byłoby pójściem na łatwiznę,
wygodnym wyjściem z sytuacji, ale co dalej. Też myslę że bym go zdradzała lub
popadała w fascynacje, a jak synek byłby juz duży( teraz ma ponad 2 lata)to
trudniej byłoby odejść.Było mi cięzko ale poczułam ulgę kiedy odeszłam.Żyję w
zgodzie ze sobą i "bywam" szczęśliwa.Bo takie całkiem szczęśliwe są tylko
chwile.Czasem paraliżuje mnie strach przed przyszłością, co będzie kiedy juz
skończę studia i trzeba będzie się usamodzielnić.Alimentów żadnych nie dostaję,
facet w świetle prawa w ogóle nie jest ojcem i nie chce zeby był, ale czy dam
sobie rade sama? W moim zawodzie ( i tym obecnym i tym jaki będe miała po
studiach) nie ma pracy.Panicznie się boję przyszłości ale staram się zyć tym co
teraz bo inaczej bym zwariowała.
Pozdrawiam Was gorąco )))))

Emilia