jak żyć po śmierci męża?

[hafal]

Mam 35 lat. W tym roku mielibyśmy 10 rocznicę ślubu. Niestety, dwa miesiące
temu mój ukochany mąż zginął w wypadku samochodowym. Wciąż nie mogę się
pozbierać, a mam dwójkę malutkich dzieci, dwie córeczki w wieku 2 i 4 lat. Są
na tyle małe, że na razie nie cierpią. Ale ja nie mogę znaleźć sobie miejsca
na tym świecie. Trzyma mnie tu jeszcze tylko miłość do dzieci, to że one mają
teraz tylko mnie i ufają mi bezgranicznie. Gdyby nie one...
Szukam kogoś, kto przeżył taką tragedię i podniósł się, normalnie żyje,
wychowuje dzieci, może założył nową rodzinę. Szukam wsparcia, dobrego słowa,
bo tak trudno mi to wytrzymać.
Hania

[chardonnay_79]

Witaj Haniu

Nie przeżyłam tego osobiście ale ponad tydzień temu zmarł mojej koleżanki
ojciec. Ona jest już "dużą pannicą" a brat ma 14 lat -trudny wiek dla chłopaka,
szczególnie że ojciec zmarł na jego oczach.
To wszystko jeszcze jest bardzo świeże, może dlatego mama mojej koleżanki
stwierdziła że nikogo już tak nie pokocha bo taka miłość zdarza się tylko raz..
Nie jest to może pocieszenie..ale czas leczy rany. Trzeba być i walczyć dla
tych którzy żyją.
Na początku myślałam że po stracie bliskiej osoby zamykamy się w sobie i nie
chcemy nikogo widzieć. Ale w tej sprawie było inaczej. Ciagle jest tam mnostwo
osob, bo nie chca byc sami z dwoch powodow: strach przed samotnością i przed
własnymi myślami.
Dlatego otaczaj się życzliwymi ludzmi i nie przekreślaj możliwości znalezienia
ojca dla swoich dzieci, chociaż teraz może wydawać Ci się to absurdalne.
Trzymaj się i nie poddawaj

[amfenix]

W tym roku był tu podobny wątek może skontaktuj się z inką przez priv,to jest
link do tamtej rozmowy
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=571&w=16787676&a=16907781

[ninaninanina]

Bardzo Ci współczuję... Nie napiszę nic, poza tym że potrzeba czasu, czasu,
czasu.

Żal, ktory teraz czujesz kiedyś, w końcu stanie się Twoim przyjacielem i
nauczysz się z nim żyć. Pozwoli Ci Go nadal kochać , pamiętać i wspominać...

Musisz się trzymać i być silną, zaglądaj do Nas jak najczęściej i pisz
Pozdrawiam

[hafal]

Czas leczy rany. tak mówią mi wszyscy. ale czy leczy naprawdę? może to tylko
frazes? myślę że nigdy nie będę już taka jak wcześniej.Spontaniczna,
uśmiechnięta, kochająca. Tylko dzieci mnie trzymają tu, ale na razie mogę dla
nich być jedynie protezą mamy.Dlaczego świat jest tak urządzony, że najpierw
daje wszystko: miłość, spokój, dzieci, dom, pracę. A potem zostaje tylko zapach
ukochanej osoby, który i tak szybko znika.
Moje kochane córeczki, mimo, że są tak małe, starają mi się pomóc, przybiegają
z chusteczkami, wycierają mi łzy, uczą mnie, jak się śmiać. Starają się
odzyskać dawną mamę. A ja muszę pracować, żeby je utrzymać. siedzę teraz w
pracy, płaczę. Tęsknię za nim, za dziewczynkami i za naszym dawnym życiem.
Wydaje mi się, że to się nigdy nie skończy.
Wszyscy próbują mi pomóc: psycholog, psychiatra, ksiądz, wróżka, rodzina,
znajomi i obcy. I nic. Ciągle nic. Jedyną miłą chwilą w ciągu dnia jest
moment, kiedy przenoszę dziewczynki do naszego wielkiego łóżka i kładę się z
nimi spać. NIe wyobrażam sobie jeszcze normalnego życia. 10 lat pięknych
odeszło i NIGDY nie wróci.

[hafal]

dziękuję, znalazłam inkę i spróbuję się z nią skontaktować

[mharrison]

Hafal,
Bardzo mi przykro.

Może skontaktujesz się z astria1?

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16556&w=19194934&v=2&s=0

[leeya]

Dlugo myslalam co napisac... Zaczynalam trzy razy...

Czas leczy rany. Ale nie do konca. ZAWSZE bedziesz pamietala o Nim, zawsze
bedzie przy Tobie. Z czasem bol zlagodnieje... a moze nauczysz sie z nim zyc po
prostu, nie wiem jak to nazwac. Z czasem nauczysz sie znow smiac. I nie ludz
sie, nigdy juz nie bedziesz taka sama. Z czasem moze nawet powiesz "jestem
szczesliwa". Lecz na to trzeba czasu. Ja potzrebowalam 3 lata, zeby zaczac sie
usiechac, a stracilam kogos, z kim bylam zwiazana 4 lata. Nie 10 lat, nie
mielismy dzieci, jeszcze nie bylismy malzenstwem. Do dzis pamietam bol
rozrywajacy serce, obezwladniajacy, zabierajacy sile, zeby co rano wstac z
lozka. Moim sposobem byla ucieczka. Z tamtego miasta, od ludzi, ktorzy znali
nas razem, od jego rodziny. Ty nie mozesz ucieac... Musisz walczyc o kazdy
dzien dla corezek. Moge sie domyslac tylko jak Ci trudno. Boze.. Tak strasznie
mi Ciebie zal... Jedyne co moge, to przytulic mocno wirtualnie i obiecac, ze
jeszcze kiedys bedziesz sie usmiechac....

Pozdrawiam,
Leeya

PS. Chyba, ze jestes z Trojmiasta, to pisz... Pomoge nie tylko wirtualnie

[hafal]

witaj, Leeya
dziękuję za współczucie. Cholerny świat, nigdy nie myślałam, że będę
potrzebować współczucia. Niestety dopóki śmierć nie dotknie nas z bliska, nie
domyślamy się nawet, jak to jest. Nie widzimy tak naprawdę tragedii innych.
Wiesz, o czym mówię. Straciłaś ukochanego. Ja też. To było takie nagłe, że
nawet nie miałam czasu, żeby się pożegnać. Rano widziałam go jeszcze śpiącego,
a za trzy godziny koniec. Nie wyobrażam sobie, że można się pozbierać. Być
szczęśliwym? Chciałabym, ale dla mnie szczęście w tej chwili to abstrakcja.
Niestety. Dla mnie szczęściem była pełna rodzina, nasza czwórka. Co z tego, że
wszystko inne zostało? Praca, mieszkanie, dalsza rodzina, nawet my. Dzieci i
ja, to już nie to samo. Boli strasznie. I jestem zła. Wściekła. Na cały świat i
na niego. Za to, że wyjechał z domu i pojechał na przejażdżkę przed pracą. Za
to, że nie powinien w deszczowy, paskudny, listopadowy dzień wogóle wyjeżdżać.
Przecież miał żonę i dzieci. Był kochany i nie powinien nigdzie wyjeżdżać. Co
ja zrobię? Ja, tylko ja, bo rodzice, rodzeństwo, wszyscy się powoli podnoszą. A
ja jestem wciąż na kolanach.
Dziewczynki były bardziej związane ze mną, więc nie płaczą nawet. One chcą żyć
normalnie. A co z moim życiem, z naszym życiem?
Boże! Nie powinnam tego wszystkiego wypisywać, ale liczę na to, że kiedy się
tak do końca wypluję z całego tego żalu, będzie mi lżej.
Mój mąż miał 36 lat, był zdrowy i miał mnóstwo zadań przed sobą. Miał wychować
dzieci i kochać nas. Nie zdążył.
Czy jesteś szczęśliwa? Pewnie tak, bo minęło już tyle czasu. Może założyłaś
rodzinę, może masz dzieci? Czy śmierć ukochanego człowieka, twojego ukochanego,
miała jakiś sens, który odkryłaś później. Tak mówi mi psycholog, że nic nie
dzieje się bez sensu. Nie wierzę w to. Nie mam podstaw.
Nie mogę uciec. Myślałam o tym, ale dodatkowy stres związany z przeprowadzką,
nawet na inną ulicę, byłby dodatkowym obciążeniem, także dla dzieci. One mają
nianię, która wprowadza im jakąś normalność. Mają swoje dziecięce zabawy i
plany. A ja mam tu pracę, dzięki której mogę je jako tako utrzymać. Chociaż
moja praca póki co jest b.nieefektywna i nie wiem, jak długo będą to tolerować.
Rodzina mieszka 150 km stąd, tutaj mam tylko brata.
NIe wiem, co robić z tej bezradności i wściekłości na to podłe życie.
Niestety nie mieszkam w Trójmieście, tylko w Szczecinie, a chętnie bym pogadała.

[leeya]

Hafal,
Smierc uderza na oslep. Latwiej jest, kiedy owoli sie do tego przygotowujemy,
kiedy widzimy chorobe, czasem cierpienie, ale i nawet wtedy, gdy umysl mowi, ze
tak jest lepiej, serce krwawi... A co mowic w takim przypadku, kiedy wychodzi
ktos, kogo kochamy do pracy, a za chwile w drzwiach pojawia sie policjant z
informacja o wypadku. Przezylam to. Widzialam, ze ten czlowiek nie umial mi
spojrzec w oczy.
Tak, stracilam ukochanego. Zgadza sie. Ja mialam czas sie pozegnac. Artur
umieral 2 dni. Przez te 2 dni nie odeszlam nawet na chwile od jego lozka.
Trzymalam za reke, ocieralam twarz, mowilam do niego, plakalam. Na nic
wszystko. Odzyskal przytomnosc, po to tylko, zeby mi powiedziec, ze bardzo mnie
kocha i ze mam byc szczesliwa. Byly moje 21 urodziny, dokladnie tydzien przed
slubem. Ironia losu? Zlosliwosc? Tylko czyja? Tez wyjechal na "ostatnia"
przejazdzke swoim motorem, bo wiedzial, ze nienawidze motorow i obiecal go
sprzedac. Juz nie wrocil, to na prawde byla jego ostatnia przejazdzka. Chcesz
wypluc zal? Nie da sie. Im bardziej bedziesz nim plula, tym wiecej bedzie go w
Tobie. Ale musisz tym rozmawiac. Po pewnym zasie nie bedzie juz tak bolec. Ja
nie skorzystalam z pomcy psychologa, wiesz, glupa dziewczynka postanowila sobie
dac rade sama Dzis mam 28 lat i dopiero zaczynam o tym mowic. Boli. Nadal
strasznie boli. Mimo, ze bylam z kims w zwiazku i bylam wtedy szczesliwa.

A co do mnie... Nie trudno sie domyslec, ze skoro jestem na tym forum, to
zostalam samotna mama Odzyskalam w tym wszystkim rownowage i cieszy mnie swia
za oknem, wokol mnie. Ale prawda jest, ze musialam sie uczyc usmiechac,
rozmawiac, byc... Jedyne, czego nie musialam sie uczyc, to milosc do mojej
Kuleczki. To przyszlo samo z siebie, gdzies ze srodka i to jest dla mnie teraz
sensem zycia

Hafal, potrzebujesz teraz czasu. Wiem co mowie. Spokoju i czasu. Pozbiersz sie.
Masz dla kogo zyc. I jeszcze jeden frazes byc moze: On by chcial, zebyc sie
usmiechala....

Pozdrawiam,
Leeya

PS. moj priv: [e-mail]

[robszym]

Witaj!
Ja chcę Cię pocieszyć!!! to, że czas leczy, naprawdę leczy. Ja miałam
nieco "lżejszą sytuację", bo w wypadku zginął mój "prawie" narzeczony. Świat mi
się wtedy zawalił, wiem jak cierpisz(no, ja nie miałam z nim ślubu i dzieci).
Dziś mam szczęśliwą rodzinkę, dwóch chłopaków, ale pamiętam, pamiętam o tym, co
przydarzyło mi się... no, kto by pomyślał już 10 lat temu. Wspomnienia do dziś
są bolesne, czasem mijam jego grób i wówczas to boli jak cholera.

2 lata temu zginął mój brat cioteczny w wypadku, zostawił 28 letnią żonę i też
2 dzieci (5 i 3 latka). Nie bardzo mam z nią kontakt, ale chyba się pozbierała,
właśnie na święta BN wyprowadziła się od swoich teściów(a mojego wujostwa),
raczej nie jest z nikim związana, ale nie wyklucza tego. W dniu pogrzebu
powiedziałam jej tylko, że przeżyje to, choć wydaje się jej, że nie przeżyje.
(Wiadomo, myśli o samobójstwie to w tej sytuacji norma)

To, co nas(mnie i tę opisaną kuzynkę) różni od Ciebie to fakt, iż nasi
mężczyźni nie byli dla nas "dobrzy", choć w momencie nieszczęścia mocno
wyidealizowani. Obie tkwiłyśmy w tzw. toksycznych związkach, mnie to ułatwiło
start w kolejny związek( z 10 letniej perspektywy tak na to patrzę, ale to, że
odpisuję na post jednk o czymś świadczy)

Trzymaj się, i gadaj, gadaj, gadaj o tym, co Ci się przydarzyło, bo to pomaga.
ania

[hafal]

Mija kolejny fatalny dzień. Ile jeszcze takich przede mną. I Leeya i Robszym
miałyście, macie je już za sobą. Zazdroszczę wam, choć nikomu nie powinno się
zazdrościć. wcześniej nigdy tak nie mówiłam, nie zazdrościłam. Miałam piękne
małżeństwo, chociaż wiadomo, że nie ma idealnych ludzi. Ale wyobraźcie sobie
mężczyznę który dba o dom, wierci, naprawia zlew, pielęgniuje kwiaty na
balkonie, robi pizzę i drożdżowe ciasto....Na tydzień przed swoją śmiercią
wróciłam z pracy później, a klatka schodowa pachniała drożdżowymi racuchami,
które zrobił dla dzieci i dla mnie. Wyobrażaci to sobie? Miał hobby, był mądry,
troszczył się o nas, robił zakupy na cały tydzień, zbierał grosz do grosza,
żebyśmy mieli wszystko. Był cudowny. I dlatego płaczę.....
Miał też wady...Był zamknięty w sobie i kiedy go coś gnębiło, lepiej było nie
podchodzić. Nie był też zbyt wylewny, nie z tych, co obejmują i przytulają,
czego mi brakowało i o czym mu mówiłam. Powiedział że się już nie zmieni. A na
drugi dzień zginął. Piszę o tym, jak bym opowiadała jakiś film. To całe nasze
wspólne życie wydaje mi się pięknym filmem, a rzeczywistość, okropna
rzeczywistość, była zawsze, jest i będzie.
To pocieszające, że możecie żyć normalnie i kochać. Ja zastanawiam się, co
będzie za ileś tam lat. Czy jeszcze jestem w stanie komuś zaufać, pokochać,
zaangażować się tak bardzo? Czy ktoś sprosta poprzeczce postawionej tak wysoko.
Szczególnie, że nie jestem nikim specjalnym, zwykłą, niezbyt młodą dziewczyną z
dwójką malutkich dzieci i z bagażem szczęśliwej przeszłości. A przecież świat
jest pełen pięknych, młodych i samotnych...
To może podłe z mojej strony, tak krótko po śmierci ukochanego, ale zabrano mi
moją miłość, bez której nie potrafię żyć. Jak bez powietrza. Wystarczyłoby,
żeby wrócił, a wszystko byłoby dobrze. Nawet wydawało mi się, że to całkiem
możliwe, żeby cofnąć czas. Wariuję. Straciłam zupełnie grunt pod nogami.
Straciłam cudownego człowieka, miłość, spokój, bezpieczeństwo..
A wydawało mi się, że zawsze będziemy razem, wychowamy dzieci i będziemy
spacerować za rączkę na emeryturze. Idylla. Niestety nie spełniona.

[vialle]

Boze, hafal, tak mi przykro. Tak mi strasznie przykro ze ten popieprzony swiat
jest tak skonstruowany, ze zdarzaja sie wszystkie jego nieszczescia. Nie bede
probowala Ci dawac rad, bo nie wiem jak sie czujesz, moge sie tylko probowac
domyslac.
Masz dzieciaki - Wasze dzieciaki. Potrzebuja Cie. Pomoga Ci sie podniesc. I
wiesz co? To co teraz wydaje sie niewyobrazalne - pogodzenie sie z odejsciem
ukochanego meza - z cala pewnoscia przyjdzie. To bezduszne na swoj sposob, ze
czlowiek tak potrafi sie podnosic. I jednoczesnie to szczescie ze potrafi. Nie
oszalejesz, czuc z Twoich postow ze jestes madra i silna, tylko potwornie
obolala osoba. Przetrwasz ten czas. Bedzie jeszcze dobrze. Mysle o Tobie bardzo
cieplo, tak jak wiele innych dziewczyn.

[grey-pippin]

Ja tez bede o Tobie i Twoich dzieciach cieplo myslec.

[hafal]

Dziękuję wszystkim...
nigdy nie myślałam, że tak się poukłada nasze życie...keidy rodziły się
dziewczynki, widziałam przed nami równą, prostą, może nie łatwą drogę, ale
razem...A dzisiaj? kolejny okropny dzień...myślałam,że nie wstanę...z jednej
strony jedno malutkie dziecko, z drugiej - drugie...nie mam siły i ochoty na
nic. Starsz obudziła się w środku nocy z krzykiem- przeżywała to, że na nią
nakrzyczałam wczoraj...nie mam siły nawet myśleć
wiem, że to strasznie pesymistyczne, czytać to co piszę. Życie jesy
pesymistyczne. Teraz i dla mnie. A zawsze byłam optymistką. Patrzę na komórkę i
czekam aż wyświetli się że dzwoni mój mąż....to straszne.

[black30]

Hafal, zajrzyj na gazetową pocztę.
Pozdrawiam,
black

[kotka.na.dachu]

Moja droga. Stało się i tego nie zmienisz. Każdy z nas, kto przyszedł na świat
ma pewną misję. Każdy z nas pojawia się na pewien czas (jedni na dzień, inni na
tydzień, a niektórzy na 200 lat). Ceszę się, że mile wspominasz męża. To jest
piękne. Tego Ci nikt nie zabierze.
Jednak czas płynie dalej.
Powinnaś stanąć na nogi dla córek. Im teraz potrzeba jest silnej mamy, która
będzie ich przytulać i trzymać pewnie za ręce. Pokaż im, że już zaczęłaś się
cieszyć z tego co Ci pozostało. Masz przy sobie dzieci. One są Waszą wspólną
częścią.
A teraz druga kwestia: MUSISZ puścić swego ukochanego, aby mógł odejść w
spokoju do światła.
Pozdrawiam.

[ewagrant]

Hafal

Ja przez to przeszlam 2 lata temu. Przede wszystkim daj sobie czas. CZas zeby
oswoic sie z bolem straty. Znajdz grupy wsparcia. Porozmawiaj z osobami ktore
tego doswiadczyly. Ja osobiscie szukalam pomocy u psychologa. Nie jestem osoba
praktykujaca ale w tym czasie modlitwa przyniosla mi spokoj i ukojenie. Dzieki
temu dosc szybko podnioslam sie na nogi. Szybko znalazlam prace zaczelam zyc
normalnymi obowiazkami dnia codziennego. Poznalam kogos, kto kocha mnie i moje
dziecko. Nie oznacza to ze zapomnialam. Zawsze gdzies w glebi bedzie smutek i
zal. ZCasami lzy jak nikt nie widzi. Nadal jednak twierdze ze jestem mloda i
musze ruszyc do przodu. Dla siebie samej. Dla swojego komfortu psychicznego i
dla dziecka. On mi pomogl przetrwac poczatek.
Trzymam za ciebie kciuki. Czas ukoi bol i kiedys (nie wiem kiedy) bedziesz
znowu szczesliwa
Caluje cie bardzo
Ewa

[hafal]

Wiesz, Ewo, potrzebuję takich słów, naprawdę. Nie wiem, jak było u Ciebie, ale
najgorsze dla mnie jest to, że to nie dwa, pięć, tylko że to aż i tylko 10 lat.
Ile to wspomnień..A z drugiej strony, to jeszcze nie dość, by się sobą znudzić.
I te nasze maluszki..To dobrze, że znalazłaś kogoś, kto cię, kto Was kocha.
Jeśli możesz, napisz, czy człowiek, który zmarł był Twoim mężem, jak długo
byliście razem, co robiłaś, żeby nie odsunąć dziecka od siebie, jak wytrzymałaś
to piekło? Ja nie wiem..Dopiero dwa miesiące, a ja czuję, jakbym siedziała w
tym koszmarze całe życie. Też pomaga mi psycholog. Radzi, żebym chdziła na
spacery, ale o tej porze roku, po pracy, z dwójką maluchów..Raczej ciężko. Mam
się zająć czymś. Malowaniem, przemeblowaniem mieszkania. Ale mi się zupełnie
nie chce. Położyłam dzieci spać, zaraz zrobię to samo, ale najpierw muszę się
tu wyżalić. To jedyne, co ewentualnie chcę.
Wiesz, ja jestem wierząca. Co niedziela chodziliśmy na mszę dla dzieci. Co rano
jadąc do pracy modliłam się, żebyśmy byli zdrowi i mogli dobrze wychować
dzieci, żeby Bóg oddalił od nas zło, nieszczęścia, choroby. A teraz nie mogę
się nawet modlić. Nie dlatego, że mam pretensje do Boga, nie. Żal mam do siebie
i do Czarka, że pojechał, chociaż wcale nie musiał. Nie pomyślał nawet, że
fatalna pogoda na przejażdżkę. I zmarnował sobie i nam życie.
Chciałabym, żeby KIEDYŚ nadszedł dzień, kiedy będę mogła znowu wciągnąć głęboko
powietrze i mimo ciernia w sercu powiedzieć, że jestem szczęśliwa.

[magdatysz]

Sama przez to własnie przechodzę. 02 stycznia mieliśmy wypadek. Wjechał w nas
inny samochód. Mąż zginął, ja i mój 3 letni synek żyjemy. Mały jest jeszcze w
gipsie i ciągle pyta o tatę... Ja próbuję się pozbierać, ale mi to nie
wychodzi. Najgorsze jest załatwianie wszystkich spraw związanych z wypadkiem.
Wszędzie muszę być osobiście, wszędzie od początku opisywać co się stało.
Problem w tym, że niewiele pamiętam - straciłam przytomność. Ja leżałam w
jednym szpitalu, synek w drugim, w zupełnie innym mieście. Teraz cały czas
zadaję sobie pytanie: dlaczego to się stało? Przcież jechaliśmy ostrożnie,
swoim pasem ruchu.
Wiem, że to nie jest pocieszająca odpowiedź na Twój list, ale wiedz również że
nie jesteś sama w takiej sytuacji. Ja mam 31 lat. W tym roku mielibyśmy 5
rocznicę ślubu. Nam też przepadły wszystkie plany na przyszłość i to nie z
naszej winy...
Pozdrawiam i życzę dużo sił, bo już wiem że będę potrzebne.
Magda

[hafal]

Magdo,współczuję Ci bardzo i łączę się z Tobą w bólu. To straszne. Życie jest
okrutnie ciężkie. I choćby niewiem jak dużo sił dodawali nam bliscy i obcy, to
i tak będzie ciągle ich za mało...Żeby znieść tak wielką stratę. Bliscy
pocieszają mnie, że powinnam cieszyć się, ze żyję ja i dzieci. Na trzy dni
przed wypadkiem, wracaliśmy od moich rodziców w piątkę, z dziećmi i kuzynką.
Mówią, że dobrze, że to nie wtedy...Że mogło być gorzej...Może to będzie i dla
Ciebie jakieś pocieszenie, że żyje Twój synek...
Trzymaj się, wiem, że załatwianie formalności to nieustanne przeżywanie od nowa
tego samego koszmaru. Ale kiedy przeczytasz wcześniejsze posty, zobaczysz, że
można się jakoś podnieść. Jakoś. Jakoś żyć, chociaż to życie na pewno nie
będzie takie samo.
Pozdrawiam
Hania

[magdatysz]

Dziękuję. To smutne ale dopiero tu zaczęłam zdawać sobie sprawę, że nie ja
jedna jestem w takiej sytuacji. mam nadzieję, że Ty również zdołasz sie
pozbierać i będzie lepiej.
Magda

[vinca]

Przeczytałam cały watek i mam strasznie ściśnięte gardło.
Ja wiem że to nic nie pomaga, ale naprawdę cała sobą jestem z Wami.
Mój P. 31.12.2004 też miał wypadek. Na prostej drodze, przy prędkości 80 km
wjechał w drzewo. Do dzisiaj zachodzimy w głowę jak to sie mogło stać.
Samochód do kasacji. A on... Bogu dzięki wyszedł z tego cało, z niewielkim
zadrapaniem na kolanie. Nie muszę mówić ile i jakie myśli śmignęły mi przez
głowę gdy usłyszałam w słuchawce: MIAŁEM WYPADEK.
Jesteśmy razem 8 lat, dzisiaj kupiliśmy nasze pierwsze mieszkanko. Ja tak
strasznie go kocham, ten wypadek tak bardzo zmienił moje spojrzenie na nasze
bycie razem, płaczę jak tylko pomyślę że dzisiaj mogłoby go nie być.

W takich sytuacjach jak Wasze - szczęśliwe małżeństwo, tyle planów, miłość,
dzieci i WYPADEK w którym ginie ta najukochańsza osoba pojawia sie tylko jedno
pytanie: DLACZEGO

Pozdrawiam i życzę bardzo dużo siły. I wiary

[hafal]

Właśnie, dlaczego?
Dlaczego akurat my? Ktoś odpowiedział mi: a dlaczego nie wy? Policzyłam, że w
naszym województwie drogowy wypadek śmiertelny spotkał co 20-tysięczną osobę.
Jeden na 20 tysięcy! Jedna osoba na całe miasto! Więc dlaczego to MY? Cholera!
Przecież mamy takie małe dzieci, które trzeba wychować, które tak samo jak
mamy, potrzebują ojca!Dlaczego?
Nie wiem, kiedy w moim wnętrzu zagości jako-taki spokój. Nie wiem, czy będę
jeszcze w stanie tak mocno zaufać życiu, skoro dostałam już raz taką nauczkę.
Nie wiem, czy będę miała w sobie na tyle miłości i szczęścia, żeby przekazać je
dziewczynkom. Kiedyś usłyszałam, że dzieci ludzi nieszczęśliwych same wyrastają
na osoby nieszczęśliwe. Więc skąd ja mam czerpać to szczęście? Wiem, z dzieci,
ale to nie wystarcza. Przynajmniej teraz tak mi się wydaje, kiedy straciłam
ukochaną osobę.
Znów poniedziałek. Cały tydzień przede mną. Cały tydzień czekania nie wiadomo
na co. Zawsze był to weekend, kiedy mogliśmy być razem, a teraz weekend dłuży
się niemiłosiernie....

[magdatysz]

Właśnie hafal... w naszym województwie - podobno jesteś ze Szczecina. Ja jestem
z Koszalina. Ironia losu. Prawda. mam ten sam problem - co zrobic z wieczorami
kiedy dziecko śpi i z weekendami, które do tej pory były całe wypełnione.
Koszmar.
Pozdrawiam
Magda

[hafal]

Widzisz, Magdo, ironia losu jest jeszcze większa, bo mój mąż i cała jego
rodzina są (był) z Koszalina.
To jest koszmar. Całe noce, wieczory. Wszystko to koszmar. I nie pomagają nawet
dzieci, takie maluchy, które starają się pocieszać, ale swoje też dołożą
płaczem, marudzeniem, jękiem. A ja po prostu nie mam siły.
Ironia jest tym większa, że w radio ciągle lecą piosenki w stylu: jeszcze
będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie...A na bilbordach ogromne napisy:
Koniec koszmaru. Koniec Horroru. Koniec strachu.
Jak wszystko to przeżyć? Otaczam się ludźmi życzliwymi, choć to nie zastąpi
jego. Przyjeżdżają do mnie jego rodzice, moi, jego siostra. Wszyscy starają się
pomóc, chociaż są na odległość.Dzwonią, martwią się.
To, co do tej pory było atutem, stało się moim przekleństwem. Cieszyliśmy się,
ze mieszkamy taki "kawałek" od rodziny, bo zawsze mieliśmy gdzie jechać na
weekend, na wakacje, a jednocześnie byliśmy zupełnie samodzielni,
samowystarczalni. Kochaliśmy się i żyliśmy dla siebie, nie mieliśmy zbyt wielu
znajomych. Teraz zostałam sama z dziećmi, z dala od rodziny, bez przyjaciół. I
to ma być życie.
Próbuję znaleźć kogoś, kto choć trochę mi pomoże. Okazało się, że jedna samotna
mama z forum mieszka na mojej ulicy. I znowu ironia losu.
Wieczorami czytam książki Murphy'ego, które podrzuca mi szwagierka. Mają mnie
zmotywować. I kiedy tak czytam, prawie wierzę, ze uda mi się jeszcze raz
znaleźć szczęście. Może większe? A potem niechcący zaglądam na
forum "samodzielna mama" i czytam, jakie to problemy mają mamy ze znalezieniem
partnera, ojca dla swego dziecka. I szlag mnie trafia, bo ja to wszystko
miałam. I pewnie Ty też, Magdo.
A teraz beznadziejna pustka...
I jeszcze długo, długo nie będzie optymistycznie.
HAnia

[vinca]

Nie wiem czy lubisz czytać książki, ani jaką literature lubisz, ale mi zawsze w
trudnych momentach niesamowicie pomaga osoba i twórczość Stachury. Spróbuj,
moze i do Ciebie ona przemówi.

Rozdzierający
Jak tygrysa pazur
Antylopy plecy
Jest smutek człowieczy.

Nie brookliński most
Ale przemienić
W jasny, nowy dzień
Najsmutniejszą noc -
To jest dopiero coś!

Przerażający
Jak ozdoba świata
Co w malignie bredzi
Jest obłęd człowieczy.

Będziemy smucić się starannie!
Będziemy szaleć nienagannie!
Będziemy naprzód niesłychanie!
Ku polanie!

[hafal]

Nie mogę tak żyć! Nie mogę i nie chcę. I nie piszę tak dlatego, że nie chcę żyć
wogóle. Chcę! Dla dzieci. Nie mogę żyć TAK! Chcę wrócić do stanu poprzedniego.
wiem, to nie możliwe, bo nie ma już JEGO. Tylko co dalej? Chyba nie utożsamiam
się z samotną mamą. Ja nią nie jestem. Jestem częścią rodziny, w której
zabrakło ojca. Jestem częścią rodziny, w której nadal są dzieci i mama. To nie
samotność, chociaż tęsknota za nim jest ogromna. Nie mogę tak żyć, choć nie
wiem, jak poskromić ten żal i smutek....Czytam posty samotnych mam, ale nie
rozumiem tego do końca. Może dlatego, że to za krótko...
Szukam w sobie energii, która pozwoli mi żyć dalej i być szczęśliwą osobą.
Czytam, ale nie Stachurę. Kiedyś może tak, ale już od dawna nie przemawia do
mnie. Wolę konkrety. Mam ścisły umysł, który dostał równanie ze zbyt wieloma
niewiadomymi i nie wie, co z tym zrobić, więc się gubi, pętli. Ale może w końcu
jakaś odpowiedź się znajdzie. Na pewno nie "dlaczego" i nie "jak", ale może ta
inna odpowiedź też pozwoli mi zacząć żyć normalnie. Nie "w miarę" normalnie,
tylko normalnie. Chcę dać dziewczynkom szczęście i będę szukać go w sobie i w
innych. Nie wiem, czy jeszcze napiszę, bo chyba nie czuję już takiej potrzeby.
Może kiedy znajdę to szczęście. Napiszę wtedy. Jeśli jeszcze tu będziecie...I
dla mojego ukochanego.....