Przysposobienie....

[kini_m]

Pojawia się ten temat co jakis czas - ostatnio u Narseny, także z innymi na
priva.
I z punktu widzenia faceta (tym razem poważnie) - kompletnie nie rozumiem
tych waszych nextów, którzy na to idą.
A może są raczej namawiani przez niektóre dziewczyny?
(Narsena pisze: "Teraz chcę żebyśmy stali się pełną/prawdziwą rodziną - ja,
mąż i dwoje naszych dzieci. Jakie mam szanse, żeby moje marzenie się
spełniło?")
Więc może to tylko chęć (marzenie) matki i jedynie przytaknięcie nexta.
(Wbrew odpowiedziom których już się spodziewam, ale czy któryś z takowych
nextów zabrałby tu głos?).
I wg mnie nie ma tu nic do rzeczy miłość, jej okazywanie, wychowywanie.
Nie wyobrażam sobie - jeśli by mi zdarzyło się być ojczymem, abym wciskał się
w nie swoje role. Mógłbym kochać, wychowywać, opiekować, razem bawić, mogło
by być wspaniale z dzieckiem - ale nie oszukiwać.
Nawet jeśliby ojciec był bezkontaktowy, to sam bym go odszukał, nieco
przycisnął dla dziecka, może nawet szantażem. Ale nieswoje-swoje dziecko
chciałbym wychowywać w zgodzie z jego życiem.
Nie wyobrażam sobie miłości do wychowywanego przeze mnie dziecka - inaczej
niż wraz z odkrywaniem jego tożsamości (w szerokim pojęciu tego słowa).
Prawdziwą tożsamością, jedynie tylko podaną w sposób przystępny dla
właściwego wieku. A nie ukrywaniem jej.
Miłość TYLKO poprzez prawdę.

Samo przysposobienie uważam mogłoby być zasadne tylko w jednej sytuacji -
gdyby drugiego rodzica już nie było na świecie, a i to nie konieczne.
Odnoszę wrażenie, że dla niektórych dziewczyn ten instrument, to środek na
przypieczętowanie zerwania z exem, a wcale nie dobro dziecka.

PS: A komu mówić: tata?
No własnie temu, którego by się odszukało - nie wierzę że przy odrobinie
chęci to niemożliwe.
A jak mówić do ojczyma?
- Nawet moja najukochańsza córka do mnie nie mówiła: "tata" (inaczej mnie
nazywała).
Dopiero exia perswazją nakazała jej mówić "tata" po rozstaniu, gdy już coraz
rzadziej widząc nie pozwalano jej utrzymać uprzedniego naturalnego stosunku
do mnie. (Tu skrzywdziła dziecko narzucając skostniałe ramy, nie pozwlając
utrzymać swobodnych dotychczasowych relacji. I tego exi napewno nie
odpuszczę.)

[kini_m]

Bez urazy...
...ale pójście taką drogą przez ojczyma - uważam za pójście na łatwiznę.
I bardziej tu widzę zachowanie na zasadzie oznaczenie swego terytorium (jak u
zwierząt), niż jakieś wyższe dobra dla dziecka (które można równie dobrze
realizować bez tego instrumentu).

[escribir]

Sorki, ale nie kumam o co ci chodzi???
Dlaczego mój mąż miałby nie przysposobić mojej córki, do której biologiczny
ojciec się nie przyznaje, ze mnie robił kurwę i wnioskował o badania genetyczne,
przez 9 lat widział ją 3 razy (przez pierwsze 6 m-cy życia). Dlaczego nie może
zostać ojcem równiez "na papierze" człowiek który od wielu lat wychowuje ją wraz
ze mną??? Dlaczego dziecko nie może mieć w dokumentach tego samego co jej
młodsza córka??? Dlaczego nie mogę być spokojna, że gdyby nagle szlag mnie
trafił, będzie oczywiste że opiekę nad obiema dziewczynkami przejmie mój mąż?
Córka wie, że mój mąz nie jest je biologicznym ojcem i powiem ci, że po
pierwszym szoku stwierdziła, że to jest nieważne, bo tylko tego tatę zna.

[iziula1]

W życiu takich bzdur nie czytałam.
W takiej ilości, w jednym wątku i u jednego osobnika.
Biedne te dzieciaczki z domów dziecka byłyby w twoim świecie...
Modle się, aby ludzie tego pokroju co Kini nie dorwali się do władzy i nie
zaczeli wprowadzać MIŁOŚCI TYLKO POPRZEZ PRAWDE objawiona właśnie w ten sposób.

Iza

[anetina]

szkoda słów

[pesher]

Moje najglebsze wyrazy wspolczucia Kini_m...

Wedlug Twojej logiki moja przyjaciolka powinna mowic do ludzi, ktorzy ja
wychowywali (bo zaadoptowali) w wieku lat 3 ciociu i wujku, bo przeciez jej
biologiczni rodzice zyja? A to, ze zostaly im odebrane prawa rodzicielskie, bo
znecali sie nad nia i jej o 2 lata starszym bratem (wychowywanym przez tych
samych ludzi) to nic.. Powinni odnalesc tych ludzi, cholubic i nazywac
RODZICAMI, a wrecz dziekowac, ze Tylko sie znecali, a nie zabili.

Dla Twojej informacji: znalezli biologicznych rodzicow. Zostali przez
nich "poszczuci psami", jak tylko powiedzieli kim sa, a dopiero potem poznali
prawde o powodach odebrania praw rodzicielskich. I nie od ludzi, ktorzy ich
zaadoptowali i stworzyli rodzine, a od sasiadow biologicznych rodzicow.

[kini_m]

Wybaczcie ale.... temat napisałem po zobaczeniu obrazu sytuacji u Narseny (i
jeszcze innych podobnych syganłach).
Więc muszę sprostować:
- jeśli tacy rodzice zagrażaliby zdrowiu, życiu (też: psychicznemu) dziecka, to
owszem - uznaję przysposobienie za zasadne (jak u Pesher).
- ale jeśli problemem jest tylko niedojrzałość do tej funkcji, to tak szybkie
pozbawianie dziecka ojca bez podjęcia prób urealnienia kontaktu z ojcem -
uważam za przedwczesne.
Niedojrzałość wg mnie nie jest wystarczającym powodem do odcinania czegokolwiek.
[W Was, drogie dyskutantki też można dopatrywać niedojrzałość - bardzo
agresywnie, obelżywie, odpowiedziałyście: "W życiu takich bzdur nie
czytałam", "Moje najglebsze wyrazy wspolczucia Kini_m..."
ALE za tę niedojrzałość w komunikowaniu nikt wam adekwatnie kabla od netu nie
odcina.]
Iziula - w domach dziecka są różne przypadki: są dzieci odwiedzane przez
rodziców, są takie których rodzice nie odwiedzają. Nie ma co generalizować.
Ale tak samo próbując się postawić w roli adoptującego jak i ojczyma: to w tym
i tamtym przypadku wpierw starałbym się odnowić kontakt z
biologicznym/biologiczną. (Oczywiście w różnych przypadkach uwzględniając
specyfikę wieku i przerwy w ostatnim widzeniu rodzica.)
I dopiero gdybym zauważył groźbę dla zdrowia, życia (też: życia psychicznego -
jak wspomniane poszczucie psami) - dopiero wtedy rozważałbym przysposobienie.

Dzięki Escribir za Twój opis. Niemniej nie wyklucza on mojego zdania: najpierw
starać odbudować stosunki, dopiero potem inne działania. (I jeśliby mi
nadarzyła się rola ojczyma czy adoptowania, to napweno podjąłbym tu aktywne
działania, oczywiście uwzgledniając wrażliwość dziecka.)

Wiecie... ja mam wrażenie, że duża część UJAWNIENIA niedojrzałości rodzica ma
podłoże w konflikcie między rodzicami. A gdyby konflikt umiało się wyciszyć, to
także skutki tej niedojrzałości można by przezwyciężyć i dla dziecka odzyskać
rodzica. (Nie negując pozytywnej roli ojczyma.)
Ale zwłaszcza dla dzieci w których pamięci jeszcze zalega obraz ojca, myślę że
czyni on wyraźnie niewypełnioną "szufladkę", w której bez drugiego rodzica
ojczym lub macocha nigdy do końca nie wypałni.

[pesher]

Nie ukrywam Kini_m, ze uwazam Cie za przypadek beznadziejny. Dokladnie: za
przypadek Beznadziejnie Probujacy Oswiecic Caly Swiat Swoimi Jedynie Slusznymi
Prawdami. A ze wynikaja one z czytania ksiazek psychologicznych i wyciaganiu z
nich dziwnych co najmniej wnioskow, o jakie nie pokusil sie nikt inny, to juz
nie moja wina.

Teraz ad rem:
Uwazam, ze ojciec, ktory nie odwiedza swojego dziecka, nie chce miec z nim
kontaktu - nie jest ojcem. Jest po prostu dawca plemnika. Jakich wielu w
bankach spermy. Nie chce kontaktow z dzieckiem mimo zachet ze strony matki -
pies mu morde lizal. Niech sie realizuje w innych sferach zyciowych i dzieku w
zyciu niech nie miesza. Dziecko ma prawo do ustabilizowanej rodziny, a jezeli
tak sie szczesliwie zlozylo, ze matka zwiazala sie z kims, kto de fakto JEST
ojcem, to dlaczego tego nie sformalizowac?? Pewnie, po 10 latach braku kontaktu
ze strony biologicznego szukac go, namawiac, moze sie nawet uda doprowadzic do
spotkania z dzieckiem. Raz, drugi, potem biologiczny znika. Kto na tym cierpi
najbardziej? Wiesz Mistrzu? To Ci podpowiem: dziecko.
Decyzja o przysposobieniu dziecka przez obecnego meza nie jest decyzja nagla.
Zwykle kobiety dojrzewaja do tego, kiedy pojawia sie wspolne dziecko. I glownie
dlatego, zeby dziecko z poprzedniego zwiazku umialo odnalesc sie w aktualnej
rodzinie. Zeby nie czulo sie "obce" poprzez inne nazwisko. Nazwisko czlowieka,
ktorego, tak na prawde NIE MA w ich zyciu od x lat o ile w ogole byl, ktorego
nie znaja, nie pamietaja twarzy, z ktorym nie wiaza zadnych wspomnien. Czujesz
klimat? Potrafisz zrozumiec takie DZIECKO? Bo w tym ukladzie nie interesuja
mnie odczucia biologicznego. W takim ukladzie liczy sie TYLKO dziecko.

[kini_m]

pesher napisała:
> klimat? Potrafisz zrozumiec takie DZIECKO? Bo w tym ukladzie nie interesuja
> mnie odczucia biologicznego. W takim ukladzie liczy sie TYLKO dziecko.

Jakbyś nie zauważyła, to kilkakrotnie podkreslałem: przy uwzględnieniu
wrażliwości i spacyfiki dziecka.

Natomiast nie wiem czy ty zdajesz sobie sprawę: czemu służą prawa
rodzicielskie?
One w gruncie rzeczy nie chronią rodzica, ale dziecko i jego potrzebę do
kontaktu z rodzicem. (Niezaleznie od migania się rodzica z jego obowiązków, ta
potrzeba istnieje u dziecka, zwłaszcza u dzieci które znały tego rodzica)

[anetina]

kini_m napisał:


> Natomiast nie wiem czy ty zdajesz sobie sprawę: czemu służą prawa
> rodzicielskie?
> One w gruncie rzeczy nie chronią rodzica, ale dziecko i jego potrzebę do
> kontaktu z rodzicem. (Niezaleznie od migania się rodzica z jego obowiązków,
ta
> potrzeba istnieje u dziecka, zwłaszcza u dzieci które znały tego rodzica)



potrzeba dziecka - zgadza się
syn chce ojca - nie ma go
sam sobie wybrał, do kogo chce tak mówić
a że nie jest to jego prawdziwy ojciec

[pesher]

Wiesz co Kini_m,
Zyj w swoim swiecie prawd jedynych. Nie bede Cie stamtad wyciagac do realnego
swiata, gdzie nie wszyscy rodzice sa idealni.

kini_m napisał:

> Jakbyś nie zauważyła, to kilkakrotnie podkreslałem: przy uwzględnieniu
> wrażliwości i spacyfiki dziecka.

Nie wiem co to jest "spacyfika", a nawet jezeli to bylaby "specyfika" dziecka
to i tak nadal nie wiem, jak to sie ma do faktu adopcji czy przysposobienia.

>
> Natomiast nie wiem czy ty zdajesz sobie sprawę: czemu służą prawa
> rodzicielskie?

Tak, zdaje sobie sprawe, co to sa "prawa rodzicielskie" i czemu sluza. Pamietaj
takze, ze praw rodzicielskich nie odbiera sie ot tak. Wystarczy, ze rodzic RAZ
w roku odwiedzi dziecko przebywajace w osrodku opiekunczym zwanym Domem
Dziecka, a sad za zadne skarby nie odbierze praw rodzicielskich. I tandem:
rodzic_raz_do_roku_odwiedzajacy wraz z sadem odbieraja dziecku sznse na
dorastanie w kochajacej rodzinie. I uwazam to za podlosc najgorszego rodzaju.

Wiem tez, ze odebranie praw rodzicielskich rodzicowi, ktory nawet przez kilka
lat nie interesowal sie dzieckiem tez nie jest proste. Wystarczy, ze wyrazi
skruche i obieca poprawe, a sad nie odbierze mu praw. Czasem niektorzy z takich
rodzicow traktuja druga szanse na powaznie i utrzymuja kontakt z dzieckiem, dla
innych natomiast sa to puste slowa. Taka pokazowka. Tylko zastanawiam sie przed
kim? I po co? Jak dziecko nie interesuje takiego rodzica, to po co mu prawa do
dziecka? Bo "co ludzie powiedza"? Bez sensu..


> One w gruncie rzeczy nie chronią rodzica, ale dziecko i jego potrzebę do
> kontaktu z rodzicem. (Niezaleznie od migania się rodzica z jego obowiązków,
ta
> potrzeba istnieje u dziecka, zwłaszcza u dzieci które znały tego rodzica)

Wiec podaj, Kochaneczku, skuteczna recepte na zmuszenie rodzica migajacego sie
od kontaktow z dzieckiem do takiego kontaktu. Podejrzewam, ze wiele Kobiet
byloby Ci wdziecznych. A co wiecej, sama podalabym Twoja kandydature do
tytulu "Czlowieka Roku". Masz taka recepte?? Jakis niezawodny sposob??

Nie musisz odpowiadac, bo NIE MA TAKIEJ RECEPTY ANI TAKIEGO SPOSOBU. I w tym
jest wlasnie powod wielu tragedii...

[kini_m]

pesher napisała:
> Wiec podaj, Kochaneczku, skuteczna recepte na zmuszenie rodzica migajacego
> sie od kontaktow z dzieckiem do takiego kontaktu. Podejrzewam, ze wiele
> Kobiet byloby Ci wdziecznych. A co wiecej, sama podalabym Twoja kandydature
> do tytulu "Czlowieka Roku". Masz taka recepte?? Jakis niezawodny sposob??
Ja bym przywandzolił takiemu maksymalne alimenty.
I dopiero jeśliby zaczął sobie przypominać o dziecku, wtedy bym zjechał na dół
z kwotą.
Po kieszeni, po kieszeni... za krzywdzenie innych.
(Mimo że KRiO nie służy karaniu, ale mógłby też tu dawać pewne instrumenta.)

[pelagaa]

Nie sadze, aby to zadzialalo. Za to exiary dopiero by byly uwazane z harpie do
kwadratu. Nie zostales zjedzony przez macochy tylko dlatego, ze jestes facetem.
Gdyby to napisala jakas kobieta w tym watku pojawilaby sie juz sfora i 1000
postow broniacych migajacych sie zuczkow.

[kini_m]

E... Pelaga.
A mogłabyś tak łopatologicznie?
Bo slangu nie rozumiem. (Co miało zadziałać?)

[kai_30]

kini_m napisał:

> E... Pelaga.
> A mogłabyś tak łopatologicznie?
> Bo slangu nie rozumiem. (Co miało zadziałać?)

ROTFL

pelaga odnosila sie do Twojej propozycji, misiaczku. Patrz wyzej.

Moim zdaniem zreszta tez by nie podzialalo, a raczej wrecz przeciwnie -
ciemiezony zuczek jak nic zaszylby sie gdzies w bieszczadzkiej gluszy, zwolnil z
pracy i zaczal uprawiac partyzantke coby przed komornikiem umknac.

[kini_m]

pelagaa napisała:
> Nie zostales zjedzony przez macochy tylko dlatego, ze jestes facetem.
Co do macoch (choć już nieco głupio mi się w ich osobę stawiać):
Nie. Nie wyobrażam sobie żeby normalna, zdrowa macocha nie dopilnowała aby jej
facet równo traktował własne dzieci.
Wg mnie logika macochy winna być taka: Jeśli on już o tamte swoje dzieci nie
dba, to jak będzie dbał o nasze? (nie wyobrażam sobie inaczej porządnej macochy)

Jeszcze co do odszukiwania exa: Gdybym ja był w roli ojczyma... (poprawię):
Gdybym miał dopiero zostać ojczymem, to jeszcze zanim bym został - to
wymagałbym uregulowania stosunków ojca z dziećmi.
(Nawet bym odkopał takiego faceta spod ziemi -jeśli górnik- i takiego kutafona
na postronku bym przypędził do własnego dziecka. Oczywiście przed dzieciakiem
miałby być już uśmiechnięty i miał pełne garście zabawek.) Dopiero wtedy
wszedłbym w ten związek.

[anetina]

kini_m napisał:

> Jeszcze co do odszukiwania exa: Gdybym ja był w roli ojczyma... (poprawię):
> Gdybym miał dopiero zostać ojczymem, to jeszcze zanim bym został - to
> wymagałbym uregulowania stosunków ojca z dziećmi.
> (Nawet bym odkopał takiego faceta spod ziemi -jeśli górnik- i takiego
kutafona
> na postronku bym przypędził do własnego dziecka. Oczywiście przed dzieciakiem
> miałby być już uśmiechnięty i miał pełne garście zabawek.) Dopiero wtedy
> wszedłbym w ten związek.



hihihihihi

przyjedź do mnie
znajdź i odkop mojego eksa
nie powiem, że ci bym była wdzięczna
na pewno nie
tak samo eks - zabiłby cię za coś takiego

[pesher]

> Nie. Nie wyobrażam sobie żeby normalna, zdrowa macocha nie dopilnowała aby
jej
> facet równo traktował własne dzieci.

Czyzbys sugerowal ze sa chore macochy? To poczytaj sobie forum niedawno przeze
mnie odkryte, a na ktorym Twoj nick tez widzialam. Ja z "pewna doza
nesmialosci" zaglebilam sie w archiwum i znalazlam kilka watkow (dokladnie ze
3, potem mnie zaczelo odrzucac) w tresci ktorych mozna sie doszukac narzekan na
istnienie pasierbow. I nie chodzi o wymiar finansowy, a raczej duchowy czy
kwestie sympatii.

> (Nawet bym odkopał takiego faceta spod ziemi -jeśli górnik- i takiego
kutafona
> na postronku bym przypędził do własnego dziecka. Oczywiście przed dzieciakiem
> miałby być już uśmiechnięty i miał pełne garście zabawek.)

No to mnie rozbawiles Zuczku. Dotrzec do biologicznego ojca sobie mozesz,
poghadac z nim - a prosze Cie bardzo. Ale przyciagac Go na postronku? ha ha ha,
skad tyle wojska wezmiesz? Mozesz przemawiac do takiego faceta, chociaz stawiam
na to, ze po minutach Twoich wywodow zostalbyc z widocznym slwdem niezgodnosci
pogladow pod okiem, a facet oddalalby sie niespiesznie w przeciwnym kieruku.
Zrozum wreszcie jedna rzecz:
Jak ojciec biologiczny nie chce utrzymywac kontaktu z dzieckiem, to nie bedzie
go utrzymywal. Koniec. Kropka. Nie zmusisz go sila, finansowo, ani w zaden inny
sposob.

[vialle]

pesher ja bym dodala a raczej podkreslila jeszcze jeden aspekt ktory juz gdzies
w czyims poscie padl - a mianowicie opieki nad dzieckiem gdyby mnie sie cos
stalo. Ojciec biologiczny mojego syna przeszedl od opcji "krwawa walka zeby
miec 50% czasu z synem" do opcji, kiedy wpada raz w miesiacu. Mlody wie kto
jest tata, mowi na niego tata, cieszy sie kiedy tata sie pojawia etc.
Jednoczesnie jego opiekunem i ostoja jest ojczym, ktorego na moje oko mlody
kocha tak samo mocno jak ojczym jego. Ja za dwa dni urodze drugie dziecko -
dziecko mojego meza, noszace jak ja jego nazwisko. To siostra mojego syna.
Gdybym zginela, zostanie z mezem. A co syn? Mialby trafic do biologicznego
taty? Ktory jest swietnym facetem, tylko co z tego, skoro RODZINA i emocje syna
sa z ojczymem, dziadkiem ktory z nami mieszka i zapewne za chwile z siostra?

Przysposobienie jest forma prawna, ktora rozwiazuje problem opieki nad
dzieckiem. I trzeba miec sporo zlej woli zeby je wiazac automatycznie z
oklamywaniem dziecka co do tego kto jest jego biologicznym ojcem.

przy okazji persher podpisuje sie pod Twoja opinia o Kini_m. Zdumiewajace jak
mozna czytac rozne psychologiczne opracowania i kompletnie nic z nich nie
zrozumiec (moze to dobor zlych lektur takich z podworkowa psychologia).

[anetina]

kini_m napisał:


> - ale jeśli problemem jest tylko niedojrzałość do tej funkcji, to tak szybkie
> pozbawianie dziecka ojca bez podjęcia prób urealnienia kontaktu z ojcem -
> uważam za przedwczesne.


a ile czasu mam czekać na dojrzałość eksa ???



> Niedojrzałość wg mnie nie jest wystarczającym powodem do odcinania
czegokolwiek
> .




> Ale tak samo próbując się postawić w roli adoptującego jak i ojczyma: to w
tym
> i tamtym przypadku wpierw starałbym się odnowić kontakt z
> biologicznym/biologiczną. (Oczywiście w różnych przypadkach uwzględniając
> specyfikę wieku i przerwy w ostatnim widzeniu rodzica.)



najpierw musiałabym chyba szukać poprzez wynajęcie detektywa
i prosić go, aby łaskawie zobaczył się z dzieckiem

hihihi



> I dopiero gdybym zauważył groźbę dla zdrowia, życia (też: życia psychicznego -

> jak wspomniane poszczucie psami) - dopiero wtedy rozważałbym przysposobienie.




super
mam czekać, aż dziecko będzie miało nieodracalne niemiłe wspomnienia związane z
ojcem
a dopiero się wtedy zastanawiać, czy zabronić kontaktu



Niemniej nie wyklucza on mojego zdania: najpierw
>
> starać odbudować stosunki, dopiero potem inne działania. (I jeśliby mi
> nadarzyła się rola ojczyma czy adoptowania, to napweno podjąłbym tu aktywne
> działania, oczywiście uwzgledniając wrażliwość dziecka.)



a jakie stosunki mam odbudowywać ???
dziecko ma prawie 28 miesięcy
"ojciec" nie widział go ani razu
nie zadzwonił
nie napisał
ja na pewno prosić go o kontakt nie będę



> Wiecie... ja mam wrażenie, że duża część UJAWNIENIA niedojrzałości rodzica ma
> podłoże w konflikcie między rodzicami. A gdyby konflikt umiało się wyciszyć,
to
>
> także skutki tej niedojrzałości można by przezwyciężyć i dla dziecka odzyskać
> rodzica. (Nie negując pozytywnej roli ojczyma.)




a na M. Mały woła tata
czuje on potrzebę posiadania taty, a że nie ma obok siebie, akceptuje mojego
partnera
M. chce być dla Małego ojcem, przyjacielem, towarzyszem
chce mu dać to, co nie dał mu ojciec




> Ale zwłaszcza dla dzieci w których pamięci jeszcze zalega obraz ojca, myślę
że
> czyni on wyraźnie niewypełnioną "szufladkę", w której bez drugiego rodzica
> ojczym lub macocha nigdy do końca nie wypałni.




do takich dzieci moje dziecko się nie zalicza
ojca nie zna

[kini_m]

anetina napisała:
> syn chce ojca - nie ma go
> sam sobie wybrał, do kogo chce tak mówić
No... nie. Dziecko nie wybiera sobie rodziców.
(Choć jak praktyka pokazuje niektórzy rodzice wybierają sobie dzieci.)

> a ile czasu mam czekać na dojrzałość eksa ???
Wcale nie czekać.
Pisałem o UJAWNIANIU skutków niedojrzałości. (To nie to samo co: być albo nie
byc dojrzałym.)
Dojrzałośc wg mnie polega też na tym, aby umieć się i innych odnaleźć, i
realizować konkretne działania w tych konkretnych warunkach.
A nie jedynie wiecznie czekać na....
(Jakby ktoś chiał, to i Tobie by zarzucił niedojrzałość. Nie ma człowiek który
nie ma uchybień w swej postawie. Dalej jest już tylko relatywizacja: a czy to
duża, czy drobna niedojrzałość? itp, itd, etc.)

> najpierw musiałabym chyba szukać poprzez wynajęcie detektywa
> i prosić go, aby łaskawie zobaczył się z dzieckiem
A czy płaci alimenty?
Jesli tak, to wiadomo skąd one przychodzą.

> mam czekać, aż dziecko będzie miało nieodracalne niemiłe wspomnienia związane
> z ojcem a dopiero się wtedy zastanawiać, czy zabronić kontaktu
Jeslibys sie dobrze wczytała w moje słowa, to byś zauważyła że tego nie
sugeruję. Pisałem że należy uwzględnić wrażliwość i specyfikę dziecka - tzn.
napewno nie puścić go na pierwszy kontakt bez "przygotowania gruntu".
Jeśli inaczej zinterpretowałaś moje słowa, było by to zrzucanie
odpowiedzialności z siebie na dziecko.


> a jakie stosunki mam odbudowywać ???
> dziecko ma prawie 28 miesięcy, "ojciec" nie widział go ani razu
> nie zadzwonił, nie napisał
> ja na pewno prosić go o kontakt nie będę
Po ostatnim zdaniu wnioskuję, że właśnie konflikt między Wami utrudniłby
podjęcie jakichkolwiek prób. Więc jesli on nie zostałby wygaszony (nawet jesli
od dawna się nie widzieliście) szkoda mówić o czymkolwiek dalszym.

> M. chce być dla Małego ojcem, przyjacielem, towarzyszem
> chce mu dać to, co nie dał mu ojciec
To bardzo wspaniałe i pochwalam.
Ale ojcem dla niego nigdy nie będzie (bo go nie spłodził), do końca pozostanie
ojczymem choćby do śmierci dziecko mu mówiło: tato.
Myślę że dojrzały facet, umie się nie tylko cieszyć okazywana miłością, ale tez
zdawać sprawe z konsekwencji innych okoliczności, a nie je zagłuszać.

> do takich dzieci moje dziecko się nie zalicza
> ojca nie zna
Oczywiście jesli Twoja sytuacja jest taka jak piszesz:
> "ojciec" nie widział go ani razu, nie zadzwonił, nie napisał
Dlatego zwracałem uwagę na odległość czasową widzenia ojca przez dziecko.
Ale nawet to nie zmienia możliwości, że za kilka/naście lat, przyjdzie
prawdziwy ojciec i powie: "Synu dojrzałem, chce Ci być ojcem." (To przypadek
który poznałem tu na forum.)
Co wtedy zrobisz? Powiesz: "A... sio!!" (?????)
Taka Twoja postawa będzie dojrzała? Jak na to przygotujesz dziecko, obecnego
partnera? Jak partner sam się przygotuje? To są konsekwencje zostania ojczymem,
i w takiej sytuacji może być gorzej, jeśli ojczym zapomni że jest ojczymem.

[pesher]

kini_m napisał:

> Ale nawet to nie zmienia możliwości, że za kilka/naście lat, przyjdzie
> prawdziwy ojciec i powie: "Synu dojrzałem, chce Ci być ojcem."

Alez oczywiscie, ze trzeba bedzie wyprawic wielkie przyjecie, bo oto ten, ktory
dojrzec nie umial, nagle dojrzal i chce byc ojcem. Fajerwerki zamowic. Kuglarza
i tresowane foki tez.

[iziula1]

> kini_m napisał:
>
> > Ale nawet to nie zmienia możliwości, że za kilka/naście lat, przyjdzie
> > prawdziwy ojciec i powie: "Synu dojrzałem, chce Ci być ojcem."
>

No tak. Jak dziecko już jest dorosłe i może świadczyć wyrodnemu ojcu pewne
korzysci.Na przykład alimenty.
Bzdura.
Więż z dzieckiem buduje się przez lata.
A wizja romantycznego spotkania ojca z synem oprócz tego,że chwyta
sentymentalnych za serce powoduje ogromną krzywde dla samego zainteresowanego.
Bo taki człowiek, który przez lata nie interesował się dzieckiem nie pojawia
się po to aby naprawić, tylko rozkoszować się miłościa własną "oto jestem,
kochaj mnie bo jestem wspaniały"

[kini_m]

iziula1 napisała:
> A wizja romantycznego spotkania ojca z synem oprócz tego,że chwyta
> sentymentalnych za serce
To przykład zaczerpnięty z histori opisywanych na forum, więc nie mój i się nie
czepiaj. Ale uważam że nie można pominąć takiego rozwoju wypadków.

> Bo taki człowiek, który przez lata nie interesował się dzieckiem nie pojawia
> się po to aby naprawić, tylko rozkoszować się miłościa własną "oto jestem,
> kochaj mnie bo jestem wspaniały"
Widzę że czytasz w myślach ojców!?
"Gratuluję."

[iziula1]

Kini to powiedz co kieruje takim rodzicem który porzuca własne dziecko?
Jak myslisz?
Nie interesuje sie, nie odwiedza, od wielu lat nie wie jak jego dziecko wyglada?
Bo ja nie wiem.
Ty za to wiesz,że istnieje możliwośc,że pojawi sie po latach w życiu dorosłego
dziecka. Tylko po co?
Znasz odpowiedz?

[kini_m]

iziula1 napisała:
> Kini to powiedz co kieruje takim rodzicem który porzuca własne dziecko?
> Jak myslisz? Bo ja nie wiem. Znasz odpowiedz?
Nie znam.
Ale jeśli miałbym się DOMYSLAĆ to odpowiedziałbym tu na dwa rodzaje:
- nic nim nie kieruje (w tej kwesti), po prostu kierunki działania nie
występują. Lub...
- zbyt słabe kierunki działania zostaja zaburzone przez konflikt z matką
dziecka (a konflikty mają już różne podłoża i to oddzielna bajka).
Ale nie znając dokładnie odpowiedzi, wpierw należy przyjąć tę odpowiedź która
daje większe szanse i przeciwdziałać barierom w taki sposób aby cokolwiek
dobrego udało się uzyskać w podejmowanej kwesti. (Tego choćby uczy mnie
religia.)

> Ty za to wiesz,że istnieje możliwośc,że pojawi sie po latach w życiu
> dorosłego dziecka.
Jeszcze raz powtórzę: To historia którą poznałem na forum. - Więc możliwość
taka istnieje. (Zresztą czas zmienia ludzi, mam nadzieję że w kierunku
dojrzewania. To nie znaczy - że trzeba nastawić się na czekanie, ale aby liczyć
się z taką możliwością.)

[iziula1]

kini_m napisał:

> iziula1 napisała:
> > Kini to powiedz co kieruje takim rodzicem który porzuca własne dziecko?
> > Jak myslisz? Bo ja nie wiem. Znasz odpowiedz?
> Nie znam.
> Ale jeśli miałbym się DOMYSLAĆ to odpowiedziałbym tu na dwa rodzaje:
Lub...
> - zbyt słabe kierunki działania zostaja zaburzone przez konflikt z matką
> dziecka (a konflikty mają już różne podłoża i to oddzielna bajka).

)))))))))
Czyli jak sie nie odwrócisz du...sza z tyłu!!!
Wracamy do punktu wyjścia.Czyli znówm pojawia się kwestia konfliktu ze strony
matki.
Oj, Kini specjalnie napisałam "rodzice" aby podkreślić,że nie tylko ojcowie
porzucaja swoje dzieci.
A Ty znów obarczasz wina matki za brak w życiu dzieci ojca.
Pozdrawiam i na dziś konćze .
Iza

[kini_m]

iziula1 napisała:
> Wracamy do punktu wyjścia.Czyli znówm pojawia się kwestia konfliktu ze strony
> matki. Oj, Kini specjalnie napisałam "rodzice" aby podkreślić,że nie tylko
> ojcowie porzucaja swoje dzieci.
> A Ty znów obarczasz wina matki za brak w życiu dzieci ojca.
Oj, Iziula. A ty tylko na słówkach się skupiasz.
Więc wracając do słówek - napisałem: "konflikt z matką" - nie znaczy to samo
co: "konflikt ze strony matki". A dobrze wiesz, że z punktu widzenia dziecka i
tego tematu, kompletnie nie ma znaczenia kto jest stroną inicjującą konflikt.
W sądzie rodzinnym też jasno usłyszeliśmy z exią: "Wasz konlikt nie interesuje
sądu".

[A nawiasem mówiąc, to w takim łapaniu za słówka, żyłem przez kilka lat i mam
kompletnie dość takich podejść w dyskusji.
Aż jak poszłem do psychologa, to się mnie spytał: "Czemu pan tak skrupulatnie
dobiera słowa? Może pan ze mną rozmawiać normalnie".
Więc po takich czepialskich dyskutantach później muszę się leczyć. To mi
zostało ze związku, gdzie musiałem idealnie dobierać słowa, a właściwie to
domyślać się o co chodziło autorce wypowiedzi. Zamiast normalnie po ludzku
dyskutować bez przytyków, obrażań, gróźb i szantażów.]

agamagda napisała:
> Ale w sytuacji ekstremalnej, kiedy ojciec sam z własnej nieprzymuszonej woli
> znika, z pola widzenia,
Taak Aga. Tylko ile z tych sytuacji jest NAPRAWDĘ extremalnych?
Po tym gdy zobaczyłem jak mnie opisuje exia ("on dopiero w sądzie sobie
przypomniał o dziecku, dotychczas się nim nie zajmował") - śmiem twierdzić, że
takich sytuacji jest znacznie więcej. Takich - czyli nie extremalnych, choć
przez część matek opisywanych jako extremalne (jak exia). Ile? Nie zamierzam
tego szacować, ale zdawać z tego sprawę sobie wypada.
Dlaczego skupiam się na konflikcie między rodzicami?
Bo dopiero gdy zdejmiemy obraz konfliktu z całej sytuacji (dokona się diagnozy
z korektą na konflikt i zniekształcenia jakie on czyni w opisach) - dopiero
wtedy można sprawdzić które sytuacje są naprawdę exremalne.
(Nie jest to tutaj możliwe, co nie znaczy że nie można poruszyć tego tematu.)

> Człowieku, a o wolnej woli słyszałeś? Jeśli dorosła osoba podejmuje decyzje,
> i konsekwentnie ja przez lata realizuje, świadomie unikając czy nawet nie
> dążąc do kontaktów z własnym dzieckiem,
> Dorosłość to tez poczucie odpowiedzialnosci za innych, dziecko,
> jego matkę, swoich rodzicó, a nie oglądanie własnego pępka.
Eh, gdyby wszystko na świecie można było wytłumaczyć wolną wolą i
dojrzałością.... fajnie by było, sprawy proste i cześć. Tylko czemu mam
wrażenie, że to nie jest tak proste do końca?
...że trzeba wziąć poprawkę na inne zboczenia - i u ojców, i u matek- i pomóc
je rozwiązywać niezależnie od tej wolnej woli i dojrzałości lub ich braków.
...Jeśli tylko tak zaiste by było, to winienem uznać że: sytuacja w której nie
mogę zobaczyć córki jest wolną wolą exi i winienem to uszanować. (Trochę może
przejaskrawiłem, ale do tego prowadzi zatrzymanie myślenia w tym miejscu.)

> to po co taka znajomość, w imie czego???
W imię ojca, i syna, i ducha świętego. Amen.

> Do mnie nie przemawia argument "dać czas na dojrzewanie", "odnalezienie sie w
> sytuacji".
No tak, zapomniałem ża ja tu z dojrzałymi rozmawiam, a może już właściwie
przekwitającymi.
Choć osobiście myślałem że człowiek dojrzewa (uczy się) przez całe życie.
Oczywiście smutno mi, że inni odstają ze swoim tempem dojrzewania - ale myślę
że wtedy przede wszystkim należy pomóc.

> sytuacji". Dorosłość to tez poczucie odpowiedzialnosci za innych, dziecko,
> jego matkę, swoich rodzicó, a nie oglądanie własnego pępka.
To kurna na co żeś patrzyła, jak żeś robiła dzieci.
Nie na pępek?

[burza4]

kini_m napisał:

> anetina napisała:
> > syn chce ojca - nie ma go
> > sam sobie wybrał, do kogo chce tak mówić
> No... nie. Dziecko nie wybiera sobie rodziców.
> (Choć jak praktyka pokazuje niektórzy rodzice wybierają sobie dzieci.)

wiesz, ku twojemu zdziwieniu powiem, że dzieci też wybierają rodziców.
Zaszczytnym mianem ojca obdarzają tych, którzy są im szczególnie bliscy.
Dziecko mojej znajomej samo poprosiło o możliwość mówienia w ten sposób do
ojczyma, mimo że z biologicznym ma stały i ciepły kontakt. Widać jednak, że
bliższy mu mimo wszystko ojczym, skoro samo dziecko mówi o tym wprost, że
chciałoby żeby on był takim "prawdziwym" tatą, nie przyszywanym.

Przysposobienie ma służyć DZIECKU, nie jest "karą" dla biologicznego a ma
chronić interesy dziecka, dać mu poczucie bezpieczeństwa w rodzinie, którą
dziecko ma. Bo to wiąże się z wieloma aspektami praktycznymi - od kwestii
opieki w razie gdyby z matką coś się stało, do kwestii przyszłych zobowiązań
dziecka w stosunku do nieobecnego biologicznego ojca.

[kini_m]

burza4 napisała:
> > No... nie. Dziecko nie wybiera sobie rodziców.
> > (Choć jak praktyka pokazuje niektórzy rodzice wybierają sobie dzieci.)
> wiesz, ku twojemu zdziwieniu powiem, że dzieci też wybierają rodziców.
> Zaszczytnym mianem ojca obdarzają tych, którzy są im szczególnie bliscy.
> Dziecko mojej znajomej samo poprosiło o możliwość mówienia w ten sposób do
> ojczyma, mimo że z biologicznym ma stały i ciepły kontakt.
Nie zrozumiałaś - nie wybiera sobie rodziców, znaczy też: nie wybiera sobie
ojczyma, do którego z czasem może zacząć mówić tato.
Nawiasem mówiąc - ja też mówiłem: tato, mamo - do innych przyjacielskich
rodziców moich bliskich przyjaciół. (Nie tylko do własnych, choć mam pełna
rodzinę.) Czepiając się też można to nazwać, że wybierałem sobie rodziców.

[anetina]

kini_m napisał:

> anetina napisała:
> > syn chce ojca - nie ma go
> > sam sobie wybrał, do kogo chce tak mówić
> No... nie. Dziecko nie wybiera sobie rodziców.
> (Choć jak praktyka pokazuje niektórzy rodzice wybierają sobie dzieci.)

dziecko moje samo sobie wybrało
gdyby znało ojca - miałoby tak do kogo mówić
pamiętam, jak pierwszy raz zrozumiał, jak jakieś dziecko mówi tata
był zdziwiony
przez kilka dni próbował tak mówić do dziadka
poprawiałam go

teraz planujemy z M. wspólną przyszłość
coraz częściej słyszę, że Mały woła na M. TATA
poprawiam go, rozmawiam na ten temat
ale dziecko czuje potrzebę mieć tatę
i M. jest dla niego tatą

a w jaki sposób rodzice wybierają dzieci ?
M. nas poznając zaakceptował i pokochał nas
nie ma, że jest dziecko i jest problem


> > a ile czasu mam czekać na dojrzałość eksa ???
> Wcale nie czekać.
> Pisałem o UJAWNIANIU skutków niedojrzałości. (To nie to samo co: być albo nie
> byc dojrzałym.)
> Dojrzałośc wg mnie polega też na tym, aby umieć się i innych odnaleźć, i
> realizować konkretne działania w tych konkretnych warunkach.
> A nie jedynie wiecznie czekać na....

czyli według ciebie mam kursować po całym świecie w poszukiwaniu eksa
staniu pod jego domem
aby go prosić, żeby chociaż łaskawie raczył spojrzeć na swoje dziecko
to jeśli tak rozumiesz dojrzałość - to ja nigdy nie dojrzeję
poinformowałam eksa po urodzeniu się Małego, że ma syna
sam nie chciał praw do dziecka
sam nie chciał kontaktów


> (Jakby ktoś chiał, to i Tobie by zarzucił niedojrzałość. Nie ma człowiek
który
> nie ma uchybień w swej postawie. Dalej jest już tylko relatywizacja: a czy to
> duża, czy drobna niedojrzałość? itp, itd, etc.)


ja sobie nie mam nic do zarzucenia oprócz tylko tego, że źle wybrałam ojca
dziecku
ale to jest sprawa między mną i dzieckiem
i to on będzie mnie w tym zakresie "sądził"


> > najpierw musiałabym chyba szukać poprzez wynajęcie detektywa
> > i prosić go, aby łaskawie zobaczył się z dzieckiem
> A czy płaci alimenty?
> Jesli tak, to wiadomo skąd one przychodzą.



przykro mi, ale nie płaci



> > mam czekać, aż dziecko będzie miało nieodracalne niemiłe wspomnienia zwią
> zane
> > z ojcem a dopiero się wtedy zastanawiać, czy zabronić kontaktu
> Jeslibys sie dobrze wczytała w moje słowa, to byś zauważyła że tego nie
> sugeruję. Pisałem że należy uwzględnić wrażliwość i specyfikę dziecka - tzn.
> napewno nie puścić go na pierwszy kontakt bez "przygotowania gruntu".
> Jeśli inaczej zinterpretowałaś moje słowa, było by to zrzucanie
> odpowiedzialności z siebie na dziecko.


moje przygotowanie gruntu ciekawe na czym miałoby polegać ?
na tym, że powiem Małemu - to jest twój tata, masz go kochać i szanować
to są twoi dziadkowie, ciotki, wujowie i kuzyni ?
masz ich wszystkich kochać i szanować ?
a gdzie byli prawie 3 lata ?
a gdzie byli oni wszyscy, gdy najbardziej potzrebowałam wsparcia, ja i dziecko ?

nie będę przygotowywać żadnego gruntu
dziecko dorośnie
sam podejmie decyzje, czy chce poznać tamtą rodzinę
będzie chciał - pomogę


> > a jakie stosunki mam odbudowywać ???
> > dziecko ma prawie 28 miesięcy, "ojciec" nie widział go ani razu
> > nie zadzwonił, nie napisał
> > ja na pewno prosić go o kontakt nie będę
> Po ostatnim zdaniu wnioskuję, że właśnie konflikt między Wami utrudniłby
> podjęcie jakichkolwiek prób. Więc jesli on nie zostałby wygaszony (nawet
jesli
> od dawna się nie widzieliście) szkoda mówić o czymkolwiek dalszym.



nie ma żadnego konfliktu między mną a eksem
sam podjął decyzje o braku kontaktu z nami
poinformowałam go o dziecku
nie zainteresował się
w sądzie nie chciał praw do dziecka
nie chciał kontaktu

ja do eksa już nic nie czuję
nawet nie jestem zła czy coś w tym stylu
czuję tylko do niego taką jakąś litość, że nie wie, co traci
że nie wie, jak wspaniałego syna udało mu się spłodzić
że nie wie, jak to jest być kochanym
że nie wie, jakie jest to uczucie, jak taki maluszek przyleci i przytuli się i
pocałuje




> > M. chce być dla Małego ojcem, przyjacielem, towarzyszem
> > chce mu dać to, co nie dał mu ojciec
> To bardzo wspaniałe i pochwalam.
> Ale ojcem dla niego nigdy nie będzie (bo go nie spłodził), do końca
pozostanie
> ojczymem choćby do śmierci dziecko mu mówiło: tato.


tu się mylisz
dawca spermy wcale nie oznacza ojca
eks nie był i nie jest ojcem
a czy będzie ?
może dziecko taką podejmie decyzję

ale jeśli chodzi o tatę
tata jest zawsze jeden i to co mogę już zauważyć u mojego malucha - to nim jest
M.
tata jest zawsze obok swojego dziecka
dziecko zawsze może na nim polegać
ufa mu

a eks jest człowiekiem, któremu Mały na pewno nigdy nie zaufa



> Myślę że dojrzały facet, umie się nie tylko cieszyć okazywana miłością, ale
tez
>
> zdawać sprawe z konsekwencji innych okoliczności, a nie je zagłuszać.


a eks na pewno nie jest dojrzałym facetem
w przeciwieństwie do M.




> > do takich dzieci moje dziecko się nie zalicza
> > ojca nie zna
> Oczywiście jesli Twoja sytuacja jest taka jak piszesz:
> > "ojciec" nie widział go ani razu, nie zadzwonił, nie napisał
> Dlatego zwracałem uwagę na odległość czasową widzenia ojca przez dziecko.
> Ale nawet to nie zmienia możliwości, że za kilka/naście lat, przyjdzie
> prawdziwy ojciec i powie: "Synu dojrzałem, chce Ci być ojcem." (To przypadek
> który poznałem tu na forum.)
Co wtedy zrobisz? Powiesz: "A... sio!!" (?????)



widzisz
tu moja postawa będzie nie ważna
to jest decyzja dziecka
będzie chciał mieć kontaktu z eksem - co ja mogę zrobić, jego życie
ale zawsze obojetnie co by się działo, będę zawsze po stronie dziecka
tak samo M.
nie damy zrobić krzywdy dziecku - ani fizycznej, ani psychicznej





> Taka Twoja postawa będzie dojrzała? Jak na to przygotujesz dziecko, obecnego
> partnera? Jak partner sam się przygotuje? To są konsekwencje zostania
ojczymem,
>
> i w takiej sytuacji może być gorzej, jeśli ojczym zapomni że jest ojczymem.



dziecko już wie, że ktoś inny jest ojcem
wie też, że obok siebie ma M.
i obojętnie co by się działo, M. nie bedzie ojczymem, będzie tatą

pamiętaj jedno, że tatą nie jest dawca spermy, dzięki której się urodziłeś
ojcem jest człowiek, który cię wychowuje, na którym zawsze możesz polegać,
któremu ufasz

i M. się nie zapomni, że nie jest ojczymem
bo on już się czuje tatą

[iziula1]

A jaki ty obraz zobaczyłes u Narseny??? Kilkanascie zdań a ty wyciągasz
wnioski...na podstawie czego? I rzucasz ogólnieniami.
Co do pozbawiania władzy.
O tym decyduje sąd. Decyzje swoją opiera na faktach.A fakty świadczące o
negatywnym stosunku rodzica do dzieci mają swoje żródło nie w dziecku ale w tym
własnie rodzicu.
Prawo do przysposobienia/adopcji powstało DLA DOBRA dziecka a nie po to by
dawać szanse w nieskończoność ludziom którzy tego nie chą.
Proces adopcyjny jest bardzo długi. Wymaga ogromnego zaangażowania ze strony
przysposabiającego.
Tym samym dający możliwośc ojcu na udowodnienie,że zasługuje bąDz nie na
kolejną szanse.

Poza tym Kini sam wycofujesz się ze swoich wniosków. W pierwszym poście
wysuwasz teze że nawet w przypadku śmierci biologicznego rodzica adopcja jest
formą fałszu a tu nagle przychylasz się że jednak sytuacja Pesher ma swoje
uzasadnienie.
Dlaczego?
W domu dziecką są i takie przypadki,że matka umiera a biologiczny ojciec nie
chce zrzec się swych praw ale i dzieckiem zajmować sie nie chce.
Kto tu kogo pozbawia elementarnego prawa?
Dziecko ma prawo do posiadania rodziny i domu. Ma prawo mieć ojca i matke
którzy go kochaja i dbają o jego potrzeby materialne i emocjonalne.Jeśli jedno
z rodziców rażąco zaniedbuje i pozbawia tego własne dziecko zasługuje na kare.
A karą jest pozbawienie władzy rodzicielskiej.
Dziecko jako słabsze i zależne należy chronić.I od tego mamy prawo.
Poza tym nie ja jestem od udowadniania Ci,że prawo jest po stronie prawdy i
dobra dziecka.
Jeśli jesteś dobrym ojcem/matką nigdy nie dochodzi do pozbawienia władzy
rodzicielskiej i do przysposobienia.
I to już jest jasne jak słońce. Trzeba się STARAĆ.

[kini_m]

Oj, Iziula widze u Ciebie język PiSany: karać, karać, karać.
Wybacz, ale wolę PlatfOrmę: rozwijać i przezwyciężać problemy.

Narsena jasno napisała: ojciec nie był szkodliwy dla dziecka, aczkolwiek się
nie wykazał. Możesz się nie zgadzać - ale w tej konkretnej stuacji (i zapewne
innych podobnych) uważam że konflikt między rodzicami miał mocny wpływ na to.
Gdyby odciąć tę przyczynę, to uważam że można by się pokusić o odnowienie
kontaktu ojca dla dziecka. Kwestia jest na tyle ważna, że "gra jest warta
świeczki." [Zaznaczam - nic nie przesądzam i nie gwarantuję, ale podjęcie próby
wygaszenia konfliktu może być niebłachą dla dziecka wartością w skutkach.]

> Prawo do przysposobienia/adopcji powstało DLA DOBRA dziecka
Zaprzeczasz w dalszej części:
> Jeśli jedno z rodziców rażąco zaniedbuje i pozbawia tego własne dziecko
> zasługuje na kare. A karą jest pozbawienie władzy rodzicielskiej.
Pomyliłaś realia.
KRiO (w działach dotyczących dziecka) - jest WYŁĄCZNIE dla dobra dziecka, a nie
służy karaniu kogokolwiek.
(I widzę że chyba do dużej części matek to nie dociera.)
Z tej też racji sądy rodzinne sę wyłączone ze zwykłej struktury sądownictwa
(choć znajdują się w tym samym budynku), mają odrębny regulamin działania.
Dlatego też wprowadzono całkiem inne nazewnictwo, nie używa się jak w innych
sprawach sądowych:
-proces, pozew, powód(powódka), pozwany (pozwana), rozprawa, wyrok,
ale używa się:
-postępowanie, wniosek, wniskodawca(wnioskodawczyni), uczestnik(uczestniczka),
posiedzenie, postanowienie; (a posiedzenia są zawsze zamknięte jeśli nie zajdą
inne ważne okoliczności, nie tak jak w innych sprawach sądowych).

> Poza tym Kini sam wycofujesz się ze swoich wniosków. W pierwszym poście
> wysuwasz teze że nawet w przypadku śmierci biologicznego rodzica adopcja jest
> formą fałszu
Nie, tego nie napisałem. Za daleko odczytałaś moje słowa. W tamtym stwierdzeniu
nie zamykałem niczego stanowczo, bo mogą być różne sytuacje:
- jeśli biologiczny umrze w gdy dziecko ma 1 rok,
- a jesli umrze gdzy dziecko ma 9 lat i było przez niego wychowywane.
To są całkiem różne sytuacje - i mam je na względzie.
Poza tym - tylko tępy nigdy nie zmienia zdania.

> a tu nagle przychylasz się że jednak sytuacja Pesher ma swoje uzasadnienie.
> Dlaczego?
Jasno to wytłumaczyłem we właściwym miejscu.

> Dziecko ma prawo do posiadania rodziny i domu. Ma prawo mieć ojca i matke
> którzy go kochaja i dbają o jego potrzeby materialne i emocjonalne.
Oczywiście. Tylko zapominasz że ono już ma ojca, matkę.
A jeśli nie jest to spójne z obdarzaniem go miłością i opieką - to w tę rolę
może wkroczyć ojczym, macocha. Ale oni to nadal nie matka i nie ojciec.
Zastępować nie równa się AUTOMATYCZNIE - być nim. Przykładową konsekwencję
niezrozumienia tego podałem w odpowiedzi na post Anetiny.

> Jeśli jesteś dobrym ojcem/matką nigdy nie dochodzi do pozbawienia władzy
> rodzicielskiej i do przysposobienia.
hmm... a jeśli ty jesteś dobra matką to walczysz o rodzinę do końca.

[kai_30]

O jezuuuu, a ja głosowałam na PO..... W łeb se strzelę

Do meritum się odnosić nie będę, klawiatury mi szkoda na ten kwiecisty słowotok,
sprostuję tylko jedną bzdurę:

kini, aż specjalnie zajrzałam do papierków, bo mnie zadziwiło. Piszesz:
> Z tej też racji sądy rodzinne sę wyłączone ze zwykłej struktury sądownictwa
> (choć znajdują się w tym samym budynku), mają odrębny regulamin działania.
> Dlatego też wprowadzono całkiem inne nazewnictwo, nie używa się jak w innych
> sprawach sądowych:
> -proces, pozew, powód(powódka), pozwany (pozwana), rozprawa, wyrok,
> ale używa się:
> -postępowanie, wniosek, wniskodawca(wnioskodawczyni), uczestnik(uczestniczka),
> posiedzenie, postanowienie; (a posiedzenia są zawsze zamknięte jeśli nie zajdą
> inne ważne okoliczności, nie tak jak w innych sprawach sądowych).

Powiedz mi w takim razie, dlaczego mam przed sobą WYROK ZAOCZNY Sądu Rejonowego
w X (Wydział Rodzinny i Nieletnich), w którym są m in takie sformułowania jak:

Pozwany nie stawił się pomimo należytego zawiadomienia go o terminie rozprawy
[...] Przewodniczący ogłosił wyrok zaoczny [...] sprawa z powództwa małoletnich
przeciwko [...] wyrokowi w pkt.1 nadaje rygor natychmiastowej wykonalności itd itp

Oj, kini, kini, pogrążasz się z każdym postem. Ale to na pewno wina konfliktow z
matką

[kini_m]

kai_30 napisała:
> Powiedz mi w takim razie, dlaczego mam przed sobą WYROK ZAOCZNY Sądu
> Rejonowego w X (Wydział Rodzinny i Nieletnich),
Orzeczenia sądu rodzinnego to zazwyczaj bardzo ocenna sprawa. W takiej sytuacji
stosuje się - postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia sąd nie musi odnosić
się do każdego przedstawionego faktu i dowodu.
W wyroku (uzasadnieniu do wyroku) sąd winien odnieść się do wszystkich dowodów.
(Być może więc fakty i dowody przez ciebie przedstawione nie napotkały żadnych
dylematów co do ich oceny przez sąd, choćby wskutek nieodniesienia się do nich
drugiej strony.)
To tyle co ja wiem. Zresztą nie ma jednego szablonu orzeczeń sądowych w
sprawach rodzinnych. Jedno i ta samo stanowisko w różnych sądach może być
zapisywane na różne sposoby.
Dziękuję za zwrócenie uwagi.
Nawiasem mówiąc byłbym ciekaw o jakim orzeczeniu wspominasz (sprawa opiekuńcza
czy alimentacyjna)?

[narsen]

Czuję się wywołana do odpowiedzi - mój mąż bardzo CHCE adoptowac syna. Do
niczego go nigdy nie zmuszałam; jest to jego wola i chęc. Wiem, że adopcja to
wielka odpowiedzialnośc i nigdy nie wywierałabym presji na mężu gdyby sam nie
miał ochoty na przysposobienie. Dla dobra dziecka także uważam - jest to
najlepsze rozwiązanie.

[agamagda]

Kini, naprawdę... poraz drugi w tym tygodniu, przeszedłeś sam siebie w
niedorzecznosciach.
Ogólnie, stoję na stanowisu, że ojciec to ojciec, a matka to matka.
Ale w sytuacji ekstremalnej, kiedy ojciec sam z własnej nieprzymuszonej woli
znika, z pola widzenia, miga się od alimentów, praktycznie od urodzenia
dziecka - to chyba nie ma o czym dyskutować. Dziecko ojca nie ma i jeśli jakiś
mężczyzna podejmie sie tej roli poprzez przysposobienie to chwała mu za to.
Dalej bredzisz coś o odszukiwaniu ojca, zasadzaniu mu max. alimentów itp itd.???
Człowieku, a o wolnej woli słyszałeś? Jeśli dorosła osoba podejmuje decyzje, i
konsekwentnie ja przez lata realizuje, świadomie unikając czy nawet nie dążąc
do kontaktów z własnym dzieckiem, to po co taka znajomość, w imie czego???
Do mnie nie przemawia argument "dać czas na dojrzewanie", "odnalezienie sie w
sytuacji". Dorosłość to tez poczucie odpowiedzialnosci za innych, dziecko, jego
matkę, swoich rodzicó, a nie oglądanie własnego pępka.

[kini_m]

Aga, odpowiedź do Ciebie wkleiłem razem z odpowiedzią do Iziuli. Jesli ktoś ma
ustawione "drzewko" to odnajdzie znacznie wyżej.

[scania81]

na prawdę próbowałam.
doszłam chyba do 7...
dalej nie dam rady czytac cytató zacytowanych przez cytującego...

[guderianka]

text kini daje do myślenia-nigdy nie zastanawiałam sie nad tym problemem, mój
next też sie nie zdązył dobrze zastanowic pewnie dlatego że Mała drogą dedukcji
doszła do wniosku że chce żeby next był jej tatą i spytała go czy chce być dla
niej tatą (jej monolog na ten temat trwał ok10minut)
po drugie-kini-i to już konkretnie do ciebie.sprecyzuj mi proszę co rozumiesz
pod pojęciem "matka", "ojciec". Potem powiedz proszę co rozumiesz pod
przysłowiem "zły to ptak co złe gniazdo kala" a następnie bardzo proszę powiedz
mi czy to prawda że rodzice powinni jak najlepiej wychować dziecko, być dla
niego autorytetem?

[kini_m]

guderianka napisała:
> text kini daje do myślenia-nigdy nie zastanawiałam sie nad tym problemem,
Rozumiem że nie wymagało to przemyśleń, bo pewne rzeczy przyszły u Was niemal
naturalnie.

> po drugie-kini-i to już konkretnie do ciebie.sprecyzuj mi proszę co rozumiesz
> pod pojęciem "matka", "ojciec".
Odpowiedź jest bardzo prosta: ten co spłodził i ten co opiekuje.
Niestety taka prosta odpowiedź jest w pełnych rodzinach (niezdezintegrowanych).

W innych przypadkach pojawia się problem.
Jak dla mnie pojawia się pytanie:
Czy ojczym (adekwatnie macocha) wskakuje w rolę ojca? czy go zastępuje? czy
uzupełnia? Bo widzę tu jednak pewne różnice.
Niestety rozwalając dziecku właściwą rodzinę (tu: także idąc do łóżka z
niewłaściwym facetem - to juz beż znaczenia jakim sposobem) uczyniliśmy temu
dziecku okropną konsekwencję. I tej konsekwencji nie zmarzemy.

Skracając chodzi mi o przykładową sytuację (którą już wspominałem):
Po jakimś czasie zjawia się nieobecny tatuś, puka do drzwi i.....
(a taki przypadek był wspomniany na forum - gdzie ojciec po iluś latach się
pojawił: "Synu, dojrzałem")
I co wtedy? Co mówisz: "Aaa.... to jest..... hmmm, jakby to powiedzieć....."
Guderianko, nie chodzi mi o to aby dziecko do drugiego mężczyzny/kobiety które
go wychowuje nie mówiło tato/mamo.
Chodzi mi o to, aby jak najlepiej przybrany rodzic wychowywał dziecko, ale
mając cały czas na względzie że ww przypadek może się zdarzyć i dziecko nie
może w takiej sytuacji doznać zdziwienia, szoku.
I dlatego, żeby oddalić niebezpiczeństwo takiej niespodziewanki oczekiwałbym od
partnerki uregulowania jej na starcie (nawet sam bym przyciągnął ojca na
postronku). Tylko że duża część matek nawet nie chce o nim słyszeć i wtedy taka
postawa czyni powazny problem.
A w praktyce - uważam że konsekwencją rozbicia rodziny jest posiadanie dwóch
ojców lub mam (a nie wskakiwanie drugiego w rolę pierwszego).
Co nie przeczę aby dziecko nie mogło mówić do drugiego także: tato. (Choć nie
zawsze.)

Dlatego wychowanie przybranego dziecka jest bardziej trudne, bo trzeba
przewidzieć tę dodatkowe komplikacje (trudnością wcale nie jest to - że to nie
moje geny).

> Potem powiedz proszę co rozumiesz pod
> przysłowiem "zły to ptak co złe gniazdo kala"
No widzisz.... tym się różnimy od ptaszków, że ludzie z gniazda się nie
wywalają (choć są wyjątki, zazwyczaj upokarzające). Ludzi którzy mają problemy
traktuje się jako osoby wymagające pomocy, czyli po prostu leczy, terapuetyzuje.

> a następnie bardzo proszę powiedz mi czy to prawda że rodzice powinni jak
> najlepiej wychować dziecko, być dla niego autorytetem?
Owszem - powinni.
Ale rzadko kiedy są - także w pełnych rodzinach.
To nie jest wystarczającym przyczynkiem do rozpadu rodziny.

[anetina]

kini_m napisał:

> > po drugie-kini-i to już konkretnie do ciebie.sprecyzuj mi proszę co rozum
> iesz
> > pod pojęciem "matka", "ojciec".
> Odpowiedź jest bardzo prosta: ten co spłodził i ten co opiekuje.
> Niestety taka prosta odpowiedź jest w pełnych rodzinach
(niezdezintegrowanych).



dla mnie matka i ojciec to jest mama i tata
to są osoby, których darzę autorytetem
którzy mnie wychowali i wspierają w każdym momencie

Mały ma mamę
a nie ma ojca
ojcem nie jest ten, kto spłodził
ojcec jest osoba, która pokocha dziecko jak swoje własne
i która będzie przyjacielem i opiekunem dziecka
Mały nie ma ojca
ale mogę już z całą stanowczością powiedzieć, że ma tatę
M. jest najukochańszym tatą dla Małego



> W innych przypadkach pojawia się problem.
> Jak dla mnie pojawia się pytanie:
> Czy ojczym (adekwatnie macocha) wskakuje w rolę ojca? czy go zastępuje? czy
> uzupełnia? Bo widzę tu jednak pewne różnice.



tak
ojczym, w zależności jak go dziecko akceptuje, jest tatą
11-letni syn mojej kuzynki wychowywany przez ojczyma od 3 roku życia
stwierdził, że przecież jest nieodrodnym synem taty, że ma takie same
zainteresowanie po tacie
a ojciec, który go spłodził, mimo że mieszka 15 minut drogi od niego, nie
utrzymuje kontaktów



> Niestety rozwalając dziecku właściwą rodzinę (tu: także idąc do łóżka z
> niewłaściwym facetem - to juz beż znaczenia jakim sposobem) uczyniliśmy temu
> dziecku okropną konsekwencję. I tej konsekwencji nie zmarzemy.



tylko że tworząc rodzinę prawie każda z nas wiedziała, że ma przy boku tego
jedynego, odpowiedzialnego, zakochanego faceta
a że mój eks, który tak pragnął syna, wypiął się na Małego, ja nic nie poradzę
mam żal do siebie za wybranie Małemu takiego ojca, ale kiedyś było pięknie
ale to nie jest dla ciebie temat
o tym jedynie będę opowiadać Małemu



> Skracając chodzi mi o przykładową sytuację (którą już wspominałem):
> Po jakimś czasie zjawia się nieobecny tatuś, puka do drzwi i.....
> (a taki przypadek był wspomniany na forum - gdzie ojciec po iluś latach się
> pojawił: "Synu, dojrzałem")



hihihihihihihihi
chciałabym zobaczyć eksa w drzwiach
nie wspomnę, że zostałby na miejscu zaszlachtowany przez mojego tatę
nie wspominając, że od razu za nim zostałąby wezwana policja
ale to też nie na rozmowę z tobą



> I co wtedy? Co mówisz: "Aaa.... to jest..... hmmm, jakby to powiedzieć....."



to ja mam wtedy coś powiedzieć !?
to on po coś przyszedł

a poza tym to nie ja zdecyduję o kontakcie między Małym a tym człowiekiem
Mały sam zdecyduje



> Guderianko, nie chodzi mi o to aby dziecko do drugiego mężczyzny/kobiety
które
> go wychowuje nie mówiło tato/mamo.
> Chodzi mi o to, aby jak najlepiej przybrany rodzic wychowywał dziecko, ale
> mając cały czas na względzie że ww przypadek może się zdarzyć i dziecko nie
> może w takiej sytuacji doznać zdziwienia, szoku.



moje dziecko doznałoby szoku, jakby przeczytało listy od eksa
Mały wie, że gdzieś tam w świecie jest ojciec
ale teraz jest to dla niego nieważne
po pierwsze jest za mały
po drugie wie, że ma obok siebie faceta, do którego chce sam mówić tata



> I dlatego, żeby oddalić niebezpiczeństwo takiej niespodziewanki oczekiwałbym
od
>
> partnerki uregulowania jej na starcie (nawet sam bym przyciągnął ojca na
> postronku).



mam prośbę
przyprowadź mi eksa na postronku
hihihihihi
ale po drodze załatw sobie pogrzeb, żeby rodzinka się nie musiała tym kłopotać



Tylko że duża część matek nawet nie chce o nim słyszeć i wtedy taka
>
> postawa czyni powazny problem.



hihihihihi
przeczytaj to, co wyżej napisałam



> A w praktyce - uważam że konsekwencją rozbicia rodziny jest posiadanie dwóch
> ojców lub mam (a nie wskakiwanie drugiego w rolę pierwszego).



a nie
dziecko będzie miało w końcu tatę



> Co nie przeczę aby dziecko nie mogło mówić do drugiego także: tato. (Choć nie
> zawsze.)



wszystko zależy od dziecka



> Dlatego wychowanie przybranego dziecka jest bardziej trudne, bo trzeba
> przewidzieć tę dodatkowe komplikacje (trudnością wcale nie jest to - że to
nie
> moje geny).



że eks się pojawi, to nie są komplikacje
przy pojawieniu się eksa nic się nie zmieni w życiu naszym, a tym bardziej
dziecka



> > Potem powiedz proszę co rozumiesz pod
> > przysłowiem "zły to ptak co złe gniazdo kala"
> No widzisz.... tym się różnimy od ptaszków, że ludzie z gniazda się nie
> wywalają (choć są wyjątki, zazwyczaj upokarzające). Ludzi którzy mają
problemy
> traktuje się jako osoby wymagające pomocy, czyli po prostu leczy,
terapuetyzuje



może ty przemyślisz nad tym !?



> > a następnie bardzo proszę powiedz mi czy to prawda że rodzice powinni jak
>
> > najlepiej wychować dziecko, być dla niego autorytetem?
> Owszem - powinni.



a eks nie jest autorytetem
i nigdy nie będzie



> Ale rzadko kiedy są - także w pełnych rodzinach.



tu się mylisz
prawie zawsze są autorytetem
ale ty na pewno nigdy nie będziesz, jeśli dziecku będziesz takie głupoty gadał,
jak nam wypisujesz



> To nie jest wystarczającym przyczynkiem do rozpadu rodziny.



a kto powiedział, że to jest przyczyna rozpadu !?

Anetino...

[kini_m]

anetina napisała:
> dla mnie matka i ojciec to jest mama i tata to są osoby, których darzę
> autorytetem którzy mnie wychowali i wspierają w każdym momencie
Oczywiście, wcale nie przeczę. Ale czyżby nie z nich się narodziłaś?

> Mały ma mamę a nie ma ojca, ojcem nie jest ten, kto spłodził ojcec jest
> osoba, która pokocha dziecko jak swoje własne i która będzie przyjacielem i
> opiekunem dziecka. Mały nie ma ojca, ale mogę już z całą stanowczością
> powiedzieć, że ma tatę. M. jest najukochańszym tatą dla Małego
Widzę że rozróżniasz: ojciec a tata. Cieszę się że dostrzegasz skomplikowanie
(rozdżwięk) tego tematu.

> tak, ojczym, w zależności jak go dziecko akceptuje, jest tatą, 11-letni syn
> mojej kuzynki wychowywany przez ojczyma od 3 roku życia stwierdził, że
> przecież jest nieodrodnym synem taty, że ma takie same zainteresowanie po
> tacie, a ojciec, który go spłodził, mimo że mieszka 15 minut drogi od niego,
> nie utrzymuje kontaktów
Wolałbym się odnieść do tego, bezpośrednio poznając jej sytuację.

> tylko że tworząc rodzinę prawie każda z nas wiedziała, że ma przy boku tego
> jedynego, odpowiedzialnego, zakochanego faceta a że mój eks, który tak
> pragnął syna, wypiął się na Małego, ja nic nie poradzę, mam żal do siebie za
> wybranie Małemu takiego ojca, ale kiedyś było pięknie ale to nie jest dla
> ciebie temat, o tym jedynie będę opowiadać Małemu
Cieszę się, że mimo wszystko będziesz pięknie mówiła dziecku o ojcu.

> hihihihihihihihi chciałabym zobaczyć eksa w drzwiach, nie wspomnę, że
> zostałby na miejscu zaszlachtowany przez mojego tatę nie wspominając, że od
> razu za nim zostałąby wezwana policja, ale to też nie na rozmowę z tobą
To bardzo smuci, że Twoja rodzina traktuje ojca własnego wnuka przez pryzmat
policji oraz z nienawiścią. Myślę że to niedojrzała postawa ze strony innych
członków rodziny.
To sugeruje dodatkowe tło konfliktu (a być może w ogóle genezę konfliktu).

> > I co wtedy? Co mówisz: "Aaa.... to jest... hmmm, jakby to powiedzieć..."
> to ja mam wtedy coś powiedzieć !?
> to on po coś przyszedł
Dziecko w piewrszej kolejności będzie czekało na wytłumaczenie od Ciebie
sytuacji. Więc Ty będziesz musiała cos powiedzieć.
Jeśli pozostawisz dziecko bez słowa (tzn. niech ex sam coś powie) - to Twoim
brakiem pozytywnej reakcji zbudzisz u dziecka zdziwienie lub szok.

> a poza tym to nie ja zdecyduję o kontakcie między Małym a tym człowiekiem
> Mały sam zdecyduje
Dziecko nigdy o tym nie decyduje.
To my je stawiamy w ytakiej a nie innej sytuacji.

> moje dziecko doznałoby szoku, jakby przeczytało listy od eksa. Mały wie, że
> gdzieś tam w świecie jest ojciec ale teraz jest to dla niego nieważne po
> pierwsze jest za mały po drugie wie, że ma obok siebie faceta, do którego
> chce sam mówić tata
Jeśli listy sa adresowane do Ciebie, to nie są przeznaczone dla dziecka. Jeśli
zawieraja element konfliktu - to ewentualne dawanie ich do przeczytania dziecku
jest wciąganiem dziecka w konflikt.

> > > Co nie przeczę aby dziecko nie mogło mówić do drugiego także: tato.
> > > (Choć nie zawsze.)
> wszystko zależy od dziecka
jw. Nie wszystko.
To my je stawiamy w kokretnej sytuacji.
Może ją łatwo zaakceptować lub niezakceptować.
Ale to nie jest decydowanie.
-------
pozdrawiam

[anetina]

kini_m napisał:

> Widzę że rozróżniasz: ojciec a tata. Cieszę się że dostrzegasz skomplikowanie
> (rozdżwięk) tego tematu.



Rozrózniam
ale tylko na forum
Małemu opowiadam, że jest tam w świecie tata
że może kiedyś go pozna
nieważne
ale Mały sam wybrał - na M. mówi coraz częściej tata



> Cieszę się, że mimo wszystko będziesz pięknie mówiła dziecku o ojcu.



w zależności co rozumiesz przez piękne mówienie
ja dziecku o eksie opowiadam bezosobowo
na pewno ode mnie nie usłyszy złego słowa
ale dobrego tym bardziej też nie



> To bardzo smuci, że Twoja rodzina traktuje ojca własnego wnuka przez pryzmat
> policji oraz z nienawiścią. Myślę że to niedojrzała postawa ze strony innych
> członków rodziny.
> To sugeruje dodatkowe tło konfliktu (a być może w ogóle genezę konfliktu).



hihihihi
może i jestem niedojrzała
ale ktoś, kto nasyła na rodzinę swojego syna facetów nienależących do
grzecznych ludzi, ma zakaz pojawiania się w pobliżu dziecka



> Dziecko w piewrszej kolejności będzie czekało na wytłumaczenie od Ciebie
> sytuacji. Więc Ty będziesz musiała cos powiedzieć.
> Jeśli pozostawisz dziecko bez słowa (tzn. niech ex sam coś powie) - to Twoim
> brakiem pozytywnej reakcji zbudzisz u dziecka zdziwienie lub szok.



nie za bardzo rozumiesz
co powiem dziecku, to jest moja sprawa
na pewno nie będzie Mały zdziwiony
ale to już na pewno nie jest rozmowa z tobą



> Dziecko nigdy o tym nie decyduje.
> To my je stawiamy w ytakiej a nie innej sytuacji.



tu się mylisz
dziecko samo zdecyduje, czy chce znać tego faceta
ja nie będę wnikać
niby jest rodzina jakaś - Mały będzie chciał poznać - jego sprawa
ja go sama wcześniej do nich nie zawiozę



> Jeśli listy sa adresowane do Ciebie, to nie są przeznaczone dla dziecka.
Jeśli
> zawieraja element konfliktu - to ewentualne dawanie ich do przeczytania
dziecku
>
> jest wciąganiem dziecka w konflikt.



dlatego nie przeczyta ich
ale widzisz - kwestia wytłumaczenia kiedyś dziecku pewnych spraw jest zawarta
też właśnie w listach



> > > > Co nie przeczę aby dziecko nie mogło mówić do drugiego także:
> tato.
> > > > (Choć nie zawsze.)
> > wszystko zależy od dziecka
> jw. Nie wszystko.
> To my je stawiamy w kokretnej sytuacji.
> Może ją łatwo zaakceptować lub niezakceptować.
> Ale to nie jest decydowanie.



mylisz się znowu
ja nie mogę wmówić dziecku, że ma do M. mówić tata
cały czas do tej pory mówił po imieniu
teraz sam chce mówić tata
ja mu bronić nie będę
próbowałam go poprawiać, zmieniać
nic nie dało - Mały swoje
dziecko samo decyduje - akceptuje czy nie partnera rodzica
Mały zaakceptował, pokochał jak tatę
M. odwzajemnia uczucia

[kini_m]

Przedstawiłaś swój pogląd - ok.
Mniam, mniam,
smaczne te bezy,
wezmę jeszcze jednogo.
To na tyle w temacie.
pzdr

[anetina]

a ja nie lubię bez

och kini

[guderianka]

kini-dopiero teraz napisałes że nie jestes przeciwny by dziecko mówiło
mamo/tato do macochy lub ojczyma, i dopiero teraz napisałes że nie jestes
przeciwny formalnemu uznaniu dziecka jesli...i tu kilka warunków. I z tym
zgdozi się również kazda pisząca na forum mama.Ale czy musiało paśc tyle
przykrych słuch,napastlowych twoich i innych postów?
Zarzucasz mamo że ida z niewłaściwą osobą do łóżka, że niewłaściwie tłumaczą
dzieciom ich "korzenie" itp a tymczasem sam popadłes w ton demagogii i zacząłes
ten post "z innej beczki"

a teraz na temat pytań na które odpowiedziałes:
"Odpowiedź jest bardzo prosta: ten co spłodził i ten co opiekuje"- widzę że
utożsamiasz spłodzenie z opieką i słusznie ale co gdy tak nie jest?Pojawia się
wtedy tata który spłodził i nie opiekuje się lub tata który nie spłodził ale
się opiekuje.Który tata jest "lepszy", który tata jest według ciebie tatą?Dla
mnie tatą jest opiekun bo on pracuje na to dziecko, łoży na jego utrzymanie,
tak jak na utrzymanie dzieci przez ciebie spłodzonych.Spełnia społeczną funkcję
ojca-czyż nie?

"Skracając chodzi mi o przykładową sytuację (którą już wspominałem):
> Po jakimś czasie zjawia się nieobecny tatuś, puka do drzwi i.....
> (a taki przypadek był wspomniany na forum - gdzie ojciec po iluś latach się
> pojawił: "Synu, dojrzałem")
> I co wtedy? Co mówisz: "Aaa.... to jest..... hmmm, jakby to powiedzieć....."
Cóż widzisz trudnego w tej sytuacji?oczywiście wiele zalezy od tego jak rozegra
to mama. Ja swojemu ex po pól roku separacji i sprawie alimentacyjnej
powiedziałam że musi podjąć decyzje: albo jest ojcem,pomaga wychować i dziecko
zna go jako tatę, albo może sobie spadac na szczaw i jest dla dziecka
Ryśkiem.Wybrał to drugie i jestem mu za to wdzięczna.Córki nie widział trzy
lata,nie dzwoni, nie pyta, nie interesuje się..dzieki Bogu.A córka sama drogą
wykluczen wybrała sobie tatę bo wiesz co ważne jest dla dziecka?Nie to kto
spłodził.Ważny jest ten kto: tutaj cytat z wypowiedzi mojego 3,5letniego
dziecka:" mama lysiek daje nie daje ci pieniedzy a malek daje, lysiek sie ze
mną nie bawi a malek sie bawi, lysiek nie jeździ na basen a malek jeździ,
lysiek pampelsów nie kupuje a malek kupuje, lysiek mnie nie przytula a malek
mnie przytula.to ja chce zeby malek był tatą" I tak jest kini Marek jest tatą a
to że tata po latach dojrzeje nie jest żadnym tłumaczeniem bo dziecko
potrzebuje ojca dojrzałego, który będzie autorytetem a nie ojca dojrzewającego.

"Ludzi którzy mają problemy
> traktuje się jako osoby wymagające pomocy, czyli po prostu leczy,
terapuetyzuje"-marzenie ścietej pały i każdego faceta.Myslisz ze jak taki ex -
tatuś bedzie chlał,bił i nie szanował to nalezy mu sie terapia???Terapia to sie
jego ex i dzieciom nalezy a nie jemu. a zły to ptak co gniazdo kala...nie
chodzi w tym przysłowiu o wywalanie...freud miałby wiele do powiedzenia na twój
temat, bo rozumiesz pod słowami co innego niż sie w nich kryje.Kala-to znaczy
niszczy,atakuje, nie dba.....

"najlepiej wychować dziecko, być dla niego autorytetem?
> Owszem - powinni.
> Ale rzadko kiedy są - także w pełnych rodzinach."-powinni. Powinnośc to wazne
słowo.Czy autorytetem jest tata pojawiający sie raz na rok? Jakie wartości on
przekaze dziecku którego nie zna bo rok go nie widział? Jak nauczy to dziecko
ODPOWIEDZIALNOŚĆI, MORALNOŚCI, SZACUNKU, MIŁOŚCI?

[kini_m]

guderianka napisała:
> kini-dopiero teraz napisałes że nie jestes przeciwny by dziecko mówiło
> mamo/tato do macochy lub ojczyma, i dopiero teraz napisałes że nie jestes
> przeciwny formalnemu uznaniu dziecka jesli...i tu kilka warunków.
Już na początku nie trzymałem bezwglednego stanowiska, choć wymieniłem tylko
jedną okoliczność uzsadniającą owe posunięcie.
Zresztą w tematach społecznych nie należy mieć sztywnego stanowiska, choć
zdecydowanie należy prezentować podstawowe kwestie.

> Zarzucasz mamo że ida z niewłaściwą osobą do łóżka,
Nie. Wspomniałem co prawda tę kwestię - ale nie jako zarzut. (Bo też nie
zamierzam uważać mojego wybory z przeszłości jako błąd.)

> Który tata jest "lepszy", który tata jest według ciebie tatą?Dla
> mnie tatą jest opiekun bo on pracuje na to dziecko, łoży na jego utrzymanie,
> tak jak na utrzymanie dzieci przez ciebie spłodzonych.Spełnia społeczną
> funkcję ojca-czyż nie?
Oczywiście, nie zamierzałem odmówić ojczymowi też sprawowania funkcji ojca.
Chodziło mi jednak o to, że takim a nie innym rozegraniem przeszłości (i tu nie
ma znaczenia czy facet czy kobieta zawiniła) - stworzyliśmy dziecku dualizm
ojca. I samym wklejeniem kogoś drugiego na to miejsce nie wszystko naprawimy.

> Ja swojemu ex po pól roku separacji i sprawie alimentacyjnej
> powiedziałam że musi podjąć decyzje: albo jest ojcem,pomaga wychować i
> dziecko zna go jako tatę, albo może sobie spadac na szczaw i jest dla dziecka
> Ryśkiem.
Moim marzeniem ściętej głowy jest także aby matki, tak jak umjeją zaciekle
walczyć o alimenta, także zaciekle walczyły o bytność ojca w życiu dziecka.
Czemu umijeją walczyć tylko o to pierwsze? Czemu tylko o aspekt materialny ze
strony ojca? Czemu walka o życie psychiczne dziecka ze strony ojca jest mniej
ważna od walki o byt materialny ze strony ojca?
(Ale po zwykłym oglądzie mam wrażenie, że dużą częścią matek kieruje głównie
dążenie: nie odpuścić mu. A to niewiele ma wspólnego z dobrem dziecka.)

> Wybrał to drugie i jestem mu za to wdzięczna.
Z tego co wyżej napisałaś - wynika że "pomogłaś" w takiej decyzji.

> A córka sama drogą wykluczen wybrała sobie tatę
Czyżby wybierało Ci kandydatów na randki?

> cytat z wypowiedzi mojego 3,5letniego
> dziecka:" mama lysiek daje nie daje ci pieniedzy a malek daje,
> lysiek pampelsów nie kupuje a malek kupuje"
Jesli dziecko jest wciągane (też biernie) w komentowanie spraw zapewnienia
bytu - nie jest to prawidłowe.

> cytat z wypowiedzi mojego 3,5letniego
> dziecka:" lysiek sie ze mną nie bawi a malek sie bawi, lysiek nie jeździ na
> basen a malek jeździ, lysiek mnie nie przytula a malek
> mnie przytula.to ja chce zeby malek był tatą"
Te słowa już są bardziej odpowiednie dla dziecka.

> I tak jest kini Marek jest tatą a to że tata po latach dojrzeje nie jest
> żadnym tłumaczeniem bo dziecko potrzebuje ojca dojrzałego, który będzie
> autorytetem a nie ojca dojrzewającego.
Jeśliby zastosować tylko tak prostą logikę - to winienem przy pierwszej okazji
odebrać córkę exi, która kompletnie ignoruje płacz naszego dziecka za mną, i
wyjechać z dzieckiem jak najdalej od tak krzywdzącej dziecko osoby. Czyż tak?
(czy to jednak bardziej skomplikowane?)

> "terapuetyzuje"-marzenie ścietej pały i każdego faceta.Myslisz ze jak taki
> ex - tatuś bedzie chlał,bił i nie szanował to nalezy mu sie terapia???Terapia
> to sie jego ex i dzieciom nalezy a nie jemu.
jw. Czy winienem wg tak prostej logiki odebrać niezwłocznie dziecko matce?
I dopóki nie zmądzreje nie dać jej się widywać?
(może to szokujące ale... córka nigdy nie tęskniła za matką, zawsze była
tatusiową córeczką, wiem że mała cierpi nie mogąc się ze mną spotkać, płacze
gdy matka nakazywała jej się żegnać za mną, bo byliśmy baaaardzo ze sobą
związani, bo ją wychowywałem kiedy exia zajmowała się swoim rozwojem
osobistym). Więc?????
I nie niekoniecznie tylko chlanie i bicie czyni dziecku potworną krzywdę.

> a zły to ptak co gniazdo kala...nie chodzi w tym przysłowiu o wywalanie...
> freud miałby wiele do powiedzenia na twój temat, bo rozumiesz pod słowami co
> innego niż sie w nich kryje.Kala-to znaczy niszczy,atakuje, nie dba.....
Myslę jedak że Frued dobrze sobie zdawał sprawę, że patologia występuje w
duuuużej części rodzin. I że należy to naprawiać - nie tylko metodą "odcięcia
problemu".

[guderianka]

uważam że nie ma sensu dyskutować z tobą a to tylko z tego powodu że jestes
zaślepiony swoim stanowiskiem i tym co cie spotkało-podobnie jak my mamy
widzimy swoją rację -bo jak mamy znac stanowisko ojca? Myśle iż nie możesz
zapominać o tym, że każda sytuacja jest inna i nie ma złotego środka dla
wszystkich. Co innego jest właściwe dla twojej konkretnej sytuacji a co innego
dla każdej z nas. jednego jestem pewna-i mysle ze ty równiez sie z tym zgodzisz-
kazde z nas chce jak najlepiej dla swojego dziecka.prawda? ja chciałabym sie
ustosunkować do twoich kilku słów-ponieważ uwazam iż nie masz prawa oceniac
sytuacji-czy to na moja korzysc czy nie korzysc-na podstawie jednego zdania i
przytoczonej jednej sytuacji. A więc:
"stworzyliśmy dziecku dualizm ojca"-temu faktowi nikt nie zaprzecza, zycie
takiego dziecka zawsze w jakiś sposób będzie naznaczone "brzemieniem" dualizmu
i tego że dziecko jakby na to nie patrzec ma dwóch ojców-lub jesli razi cie
takie wyrażenie- ojca biologicznego i ojca adopycjnego(ojczyma etc).Ale nie
mniej istotne jest zdanie sobie sprawy iż taka matka (ojciec) dokonujący wyboru
i rozstania się z partnerem podejmuje potem decyzje :co lepsze dla dziecka?
wychowywanie go jako rodzic samotny, czy wychowywanie go w rodzinie z drugim
tatą?

"Moim marzeniem ściętej głowy jest także aby matki, tak jak umjeją zaciekle
> walczyć o alimenta, także zaciekle walczyły o bytność ojca w życiu dziecka.
> Czemu umijeją walczyć tylko o to pierwsze? Czemu tylko o aspekt materialny ze
> strony ojca? Czemu walka o życie psychiczne dziecka ze strony ojca jest mniej
> ważna od walki o byt materialny ze strony ojca?"

Po pierwsze matki nie walczą o alimenty dla siebie-walczą by ich dziecko miało
lepiej. Po drugie-dałam możliwośc wyboru po pół roku separacji-wybór był wolny
i nie przymuszony i do tej pory nie usłyszałam słowa które wykazywałoby chęć
zmiany obecnej sytuacji.

"A córka sama drogą wykluczen wybrała sobie tatę
> Czyżby wybierało Ci kandydatów na randki?"
nie komentuj zdania które jest wyjasnione poniżej

"Jesli dziecko jest wciągane (też biernie) w komentowanie spraw zapewnienia
> bytu - nie jest to prawidłowe."- dziecko nie zostało wciągniete w sytuacje
tylko przeze mnie.pamietaj że w konflikcie rodzinnym są dwie strony, tak jak
małżenstwo jest zawarte przez dwie osoby. osobiście sądze że swoje dziecko
uratowałam przed wielką krzywdą ze strony "tatusia"-pododbnie jak większość mam

a czekac az mój ex dojrzeje........chyba musiałabym do smierci czekac o ile
wczesniej by mnie nie zabił :p

reasumujac-patrzysz na wszystko przez pryzmat własnych doświadczen i to jest
ok. ale nie możesz osądzac innych czy osądzac zlozonego problemu tylko na
podstawie swojej traumy. I na czym polega własciwie twój problem?Czy ty masz za
złe swojej exi że cie pokochała, ze z tobą była-obwiniasz ją za to że
pokochałes jej dziecko a ono pokochało ciebie? Miłośc jest warta wszystkiego
bez względu na to czy jest sie razem czy nie, miłośc uszlachetnia podobno-pisze
podobno bo wiele w twych słowach goryczy i jadu...

[kini_m]

Nie. Nie tylko patrzę przez pryzmat swoich doświadczeń (choc każdy z nas
posiada przede wszystkim swoje doświadczenia).
Także patrzę przez pryzmat wyobraźni, a mianowicie: Co ja bym zrobił gdyby mi
przyszło stanąć w roli ojczyma, albo zanim bym się jeszcze nim stał a by do
tego zmierzało?
(Nie upieram się, że to co bym zamierzał udało się napewno zrobić, ale napewno
nie mało zrobiłbym w takim kierunku.)

Zanim wszedłbym w rolę przyszywanego taty, najpierw sprawdziłbym wszystkie
możliwości, nawet sam pomagając temu co naturalne się utrzymać. I nie zrobiłbym
tego na odwał, ale naprawdę próbowałbym pomóc poprzedniemu partnerowi nexi.
(To akurat niewiele ma wspónego z moimi przeżyciami i doświadczeniem.)
Takie jest moje przekonanie: Zanim wykluczysz coś ważnego z życia, co może mieć
wpływ na jego rozwój - jesli to ma defekt, najpierw staraj się naprawić.

I naprawdę - jako osoba w jakimś stopniu inteligentna, pomógłbym tej kwesti sie
tak rozwinąć, aby było jak najmilsze dla dziecka (a nie przymusem).
Aby "troje" rodziców było darem a nie problemem.

problem kini-ego

[guderianka]

twój problem kini polega na tym że dajesz madre rady które oparte są tylko na
wyobraźni, domysłach,domniemaniach.To czysta TEORIA.

[anetina]

kini_m napisał:

> > Ja swojemu ex po pól roku separacji i sprawie alimentacyjnej
> > powiedziałam że musi podjąć decyzje: albo jest ojcem,pomaga wychować i
> > dziecko zna go jako tatę, albo może sobie spadac na szczaw i jest dla dzi
> ecka
> > Ryśkiem.
> Moim marzeniem ściętej głowy jest także aby matki, tak jak umjeją zaciekle
> walczyć o alimenta, także zaciekle walczyły o bytność ojca w życiu dziecka.
> Czemu umijeją walczyć tylko o to pierwsze? Czemu tylko o aspekt materialny ze
> strony ojca? Czemu walka o życie psychiczne dziecka ze strony ojca jest mniej
> ważna od walki o byt materialny ze strony ojca?



hihihihihi
zaczynasz mnie śmieszyć
widzisz, u mnie jest inaczej
eks stwierdził na sprawie, że nie chce nam utrudniać życie (jego słowa), więc
znika
moją odpowiedzią było, że nie chcę alimentów
i co ty na to?



> (Ale po zwykłym oglądzie mam wrażenie, że dużą częścią matek kieruje głównie
> dążenie: nie odpuścić mu. A to niewiele ma wspólnego z dobrem dziecka.)



to eks nam odpuścił



> > Wybrał to drugie i jestem mu za to wdzięczna.
> Z tego co wyżej napisałaś - wynika że "pomogłaś" w takiej decyzji.



a jak mu pomogła !?
zadając pytanie: albo jest ojcem albo nie

to nie jest pomoc



> > A córka sama drogą wykluczen wybrała sobie tatę
> Czyżby wybierało Ci kandydatów na randki?



hihi
czy ty musisz wszystko dosłownie traktować?



> > cytat z wypowiedzi mojego 3,5letniego
> > dziecka:" mama lysiek daje nie daje ci pieniedzy a malek daje,
> > lysiek pampelsów nie kupuje a malek kupuje"
> Jesli dziecko jest wciągane (też biernie) w komentowanie spraw zapewnienia
> bytu - nie jest to prawidłowe.



to nie jest wciąganie dziecka
dziecko widzi i słyszy
widzi, kto z nim chodzi na spacer
kto robi zakupy
kto mu kupuje pieluchy, mleko, ubrania
dziecko nie jest ślepe, a tym bardziej głupie, jak tobie się wydaje



> cytat z wypowiedzi mojego 3,5letniego
> > dziecka:" lysiek sie ze mną nie bawi a malek sie bawi, lysiek nie jeździ
> na
> > basen a malek jeździ, lysiek mnie nie przytula a malek
> > mnie przytula.to ja chce zeby malek był tatą"
> Te słowa już są bardziej odpowiednie dla dziecka.



przeczysz sobie
czyli jednak dziecko widzi !?



> > I tak jest kini Marek jest tatą a to że tata po latach dojrzeje nie jest
> > żadnym tłumaczeniem bo dziecko potrzebuje ojca dojrzałego, który będzie
> > autorytetem a nie ojca dojrzewającego.
> Jeśliby zastosować tylko tak prostą logikę - to winienem przy pierwszej
okazji
> odebrać córkę exi, która kompletnie ignoruje płacz naszego dziecka za mną, i
> wyjechać z dzieckiem jak najdalej od tak krzywdzącej dziecko osoby. Czyż tak?
> (czy to jednak bardziej skomplikowane?)



jesteś tego pewien, że ignoruje płacz dziecka !?

[kini_m]

guderianka napisała:
> twój problem kini polega na tym że dajesz madre rady które oparte są tylko na
> wyobraźni, domysłach,domniemaniach.To czysta TEORIA.
Guderianko, mój "problem" polega na tym że biorę udział w dyskusji. Chociaż to
właściwie nie mój... a bardziej dla innych problem, że z publicznego forum
chcieliby zrobić coś co publicznym nie będzie.
To co napisałem możesz nazywać różnie. To Twój wybór jak to potraktujesz.
Natomiast jeśli nie masz zbieżnego stanowiska z dyskutantem, a brak Ci
argumentów przeciwnych - zawsze można zakończyć dyskusję: "Nie przekonuje mnie
to i tyle" (bez szukania wypomnień w stylu: wiele w twych słowach jadu, problem
kini-ego, itp).
Aha... oczywiście że w życiu zamierzam kierować się wyobraźnią, domysłami,
domniemaniami - tam gdzie czegoś osobiście nie doświadczyłem lub dopiero stane
przed problemem. Ale w taki sposób aby było to zbieżne z innymi
spostrzeżeniami. Proste? Oczywiste?

> Czy ty masz za złe swojej exi że cie pokochała, ze z tobą była-obwiniasz
> ją za to że pokochałes jej dziecko a ono pokochało ciebie?
> Miłośc jest warta wszystkiego
Nie. I nadal może jestem zakochany w tamtej osobie.
Ale mówiąc Twoim językiem: mam za złe, że w pewnym momencie zaczęła bardziej
kochać własnych rodziców niż naszż rodzinę. Dla niej nasza miłość napewno nie
była warta wszystkiego. Ilość szantażów jaką byłem "obdarowywany" na pewno o
tym świadczy (nie wspominając o innych gęstych wyzwiskach i poniżeniach na
oczach dziecka).

[anetina]

kini napisał:

> > > cytat z wypowiedzi mojego 3,5letniego
> > > dziecka:" mama lysiek daje nie daje ci pieniedzy a malek daje,
> > > lysiek pampelsów nie kupuje a malek kupuje"
> > Jesli dziecko jest wciągane (też biernie) w komentowanie spraw
> > zapewnienia bytu - nie jest to prawidłowe.
> to nie jest wciąganie dziecka
> dziecko widzi i słyszy
> widzi, kto z nim chodzi na spacer
> kto robi zakupy
> kto mu kupuje pieluchy, mleko, ubrania
> dziecko nie jest ślepe, a tym bardziej głupie, jak tobie się wydaje
Taaa... czyżbyś robiąc zakupy dla dziecka mówiła w sklepie:
"Te pieluchy za pieniądze mamy...itd"

jak ze mną Mały chodzi do sklepu, widzi, że ja kupuję
pójdzie z M. - to M. kupił
pójdzie dziecko z dziadkami - powie, że dziadzia czy baba kupiła

proste !?

[anetina]

> > Jeśliby zastosować tylko tak prostą logikę - to winienem przy pierwszej
> > okazji odebrać córkę exi, która kompletnie ignoruje płacz naszego
> > dziecka za mną, i wyjechać z dzieckiem jak najdalej od tak krzywdzącej
> > dziecko osoby. Czyż tak?
> > (czy to jednak bardziej skomplikowane?)
> jesteś tego pewien, że ignoruje płacz dziecka !?
Można to nazwać różnie: niedostrzega, ignoruje, błędnie interpretuje, [jak
chcesz]. Fakty i okoliczności stały się takie że:
- córka protestuje gdy ma wrócić do mamy (płaczem, słowami),
- nie był jej zezwalany dłuższy pobyt ze mną NIGDY KIEDYKOLWIEK W JAKIKOLWIEK
BY SPOSÓB PROTESTOWAŁA CO DO ROZSTAŃ ZE MNĄ.
Jej "mama" zawsze stawiała sprawę na "ostrzu noża" i BEZWZGLĘDNIE NAKZYWAŁA SIĘ
POŻEGNAĆ Z OJCEM (BEZWZGLĘDU NA BOLESNE REAKCJE DZIECKA).
TY JUZ POZBYTA UCZYĆ CHYBA JESTEŚ anetina!!! (podobnie jak exia)


kwestia dziecka pomiędzy rodzicami
trudno stwierdzić w twoim przypadku, kto ma rację
tak do końca nam przecież nie powiesz o sobie
jedno ci stwierdzę - dziecko jest rozdzielone pomiędzy wami
stosujecie córkę do przekomarzania się między sobą
każde buntuje przeciwko drugiemu rodzicowi
dlatego - jest z matką, nie chce iść do ciebie
i odwrotnie
u każdego rodzica jest dobrze
tata pozwala na więcej, więc dziecko chce zostać u niego
mama w inny sposób przyciąga dziecko - dziecko woli się do mamy przytulić
nie potraficie (obydwoje - tak rozumiem z twoich wypowiedzi) spokojnie się
rozstać i pokazać dziecku, że obydwoje ją kochacie

u mnie na szczęście nie ma takich konfliktów
po prostu nie ma ojca
sam odszedł, sam nie chciał kontaktów z dzieckiem
Mały złego słowa ode mnie o eksie nie usłyszy
staram się też, aby otoczenie, rodzina, przyjaciele rówież nie ingerowali w te
uczucia

[kini_m]

anetina napisała:
> stosujecie córkę do przekomarzania się między sobą
> każde buntuje przeciwko drugiemu rodzicowi
Niby jak buntuje???
Ja od zawsze mam taki sam stosunek do dziecka - przyjacielski.
(I to się exi nie podoba, bo uwaa że się za bardzo "kumplujemy" z córką.)

> dlatego - jest z matką, nie chce iść do ciebie
No nie. Do mnie ZAWSZE chce iść. (Choc niewielu kobietom to może być nie do
wyobrażeni że córka chce bardziej do taty, niż mamy.)

> mama w inny sposób przyciąga dziecko - dziecko woli się do mamy przytulić
Wybacz, ale moja córka lubi się do mnie przytulać.
Gdy zasypia bierze moja rekę żebym ja objął, gdy ostatnio gdy byliśmy razem i
robiłem sniadanie to też się przytulała. Do taty lubi się przytulać. I tyle.

cóżeś się tak uczepil tej swojej "córki"?

[floric]

daj sobie spokój czlowieku, zrobisz sobie nowego dzieciaka i będziesz mial. skup
się lepiej na tym jak obniżyć alimenty.

[ashan]

kini napisał:

Fakty i okoliczności stały się takie że:
- córka protestuje gdy ma wrócić do mamy (płaczem, słowami),
- nie był jej zezwalany dłuższy pobyt ze mną NIGDY KIEDYKOLWIEK W JAKIKOLWIEK
BY SPOSÓB PROTESTOWAŁA CO DO ROZSTAŃ ZE MNĄ.
Jej "mama" zawsze stawiała sprawę na "ostrzu noża" i BEZWZGLĘDNIE NAKZYWAŁA SIĘ
POŻEGNAĆ Z OJCEM (BEZWZGLĘDU NA BOLESNE REAKCJE DZIECKA).
TY JUZ POZBYTA UCZYĆ CHYBA JESTEŚ anetina!!! (podobnie jak exia)
---

Kini, jedno słowo: takie histeria, protesty NALEŻY przerywać, i nie jest to
kwestia bycia bez serca, czy uczuć. Podobnie, jak należy bezwzględnie wyjść,
gdy dziecko pozostaje "samo" w przedszkolu, żłobku; po krótkim przytuleniu,
ukojeniu należy dziecko pozostawić z panią nie zważając na jego protesty i
obiecując powrót. Po kilku, kilkunastu minutach dziecko się uspokaja, a
przecież o to chodzi, prawda?
a.

[astreja]

Kini ty tego nie chcesz, ale wielu facetom byłoby to narękę(chyba, że się
uniosą tzw. dumą i niczym więcej..). Nie rozumiesz? Jak się z dziećmi nie
widują to będą mieć spokój, a kobiety bedą miały pełną rodzinę(i to bardziej
przemawia za tym iż jestem na TAK).

[kini_m]

floric napisał:
> daj sobie spokój czlowieku, zrobisz sobie nowego dzieciaka i będziesz mial.
> skup się lepiej na tym jak obniżyć alimenty.
Alimentów nie mam za wysokich (dostosowane do możliwości), więc wstydem by było
mi je obniżać. Chyba że obniżą mi się na dłuższy czas możliwości zarobkowe.

ashan napisała:
> Kini, jedno słowo: takie histeria, protesty NALEŻY przerywać, i nie jest to
> kwestia bycia bez serca, czy uczuć. Podobnie, jak należy bezwzględnie wyjść,
> gdy dziecko pozostaje "samo" w przedszkolu, żłobku; po krótkim przytuleniu,
> ukojeniu należy dziecko pozostawić z panią nie zważając na jego protesty i
> obiecując powrót. Po kilku, kilkunastu minutach dziecko się uspokaja, a
> przecież o to chodzi, prawda?
Wrzuciłaś tu jednego worka kwestie wynikające:
- z konieczności (bo trzeba iść zarabiac na zycie)
- i te które koniecznością nie są (bo tak chce mama, i już)
To co jest naturalną potrzebą dziecka (i każdego człowieka) winno być
chronione. Prawo do bycia z bliskimi, z tymi którzy go nie krzywdzą - jeśli to
nie jest blokowane przez obiektywne okoliczności (iść zarabiać na życie), a
jedynie poprzez "widzimisię" matki. Jedynie to "widzimisię" nie może być
powodem aby tę sytuację kwalifikować tak a nie inaczej.
Nie zablokujesz dziecka potrzeb poprzez powiedzenie: "Przyjdę jutro" bo: a) te
potrzeby nie podlegają takim dialogom, b) nigdy nie znałem dnia ani godziny czy
napewno zostanę dopuszczony do dziecka (co się ziściło).
(Ktoś kiedyś tu pisał o wygaszeniu potrzeb dziecka. Sory, ale dziecko to nie
żarówka.)
Jeśli ktoś poprzez takie "widzimisię" wymusza pewien stan - to jest właśnie
przemoc psychiczna. Ale jak nasze sądy traktują temat przemocy... Wiadomo.
(Sam temat ograniczania praw dziecka w sądach nie istnieje, dopóki nie...)

astreja napisała:
> Kini ty tego nie chcesz, ale wielu facetom byłoby to narękę(chyba, że się
> uniosą tzw. dumą i niczym więcej..). Nie rozumiesz? Jak się z dziećmi nie
> widują to będą mieć spokój, a kobiety bedą miały pełną rodzinę(i to bardziej
> przemawia za tym iż jestem na TAK).
Oczywiście. O wiele łatwiej by mi było gdybym był bezdusznym draniem, takim na
jakich narzeka część tutejszych dziewczyn.
I co ja mogę że taki nie jestem.....?
I co może moja córka, gdy wie że gdzieś tam jest tata który zawsze będzie dla
niej? - ale ktoś to permanentnie psuje.

[ashan]

"....Wrzuciłaś tu jednego worka kwestie wynikające:
- z konieczności (bo trzeba iść zarabiac na zycie)
- i te które koniecznością nie są (bo tak chce mama, i już)...."

po rozwodzie rozstania i pożegnania z jednym z rodziców są CODZIENNOŚCIĄ i
KONIECZNOŚCIĄ. A etap nauki rozstawania się jest etapem, które musi przejść
każde dziecko.
Z mojej strony EOT, bo nie ma sensu rozmowa z kimś "nieprzekonywalnym"
a.

[kini_m]

ashan napisała:
> po rozwodzie rozstania i pożegnania z jednym z rodziców są CODZIENNOŚCIĄ i
> KONIECZNOŚCIĄ. A etap nauki rozstawania się jest etapem, które musi przejść
> każde dziecko.
> Z mojej strony EOT, bo nie ma sensu rozmowa z kimś "nieprzekonywalnym"
Może zapytam z inaczej:
Dlaczego odmawiać dziecku pobytu z rodzicem, z którym chce być (i ten rodzic
też chce dać dziecku swoją obecność)?

[Ale jeśli uważasz że dziecko jest "przypisane" do jednego rodzica, z którym
nie chce być - to nie odpowiadaj, bo rozmowa z kimś "nieprzekonywalnym" nie ma
sensu.
PS: tylko nie próbuj tu tłumaczyć że dziecko manipuluje, to jeszcze nie ten
etap i nie pomiędzy mną a moją córką - bo ja akurat umiem jej odmawiać
zachcianek w sklepach i rozumiemy się dobrze w sytuacji tego typu bardziej
obiektywnych odmawiań]

[kini_m]

astreja napisała:
> Nie rozumiesz? Jak się z dziećmi nie widują to będą mieć spokój, a kobiety
> bedą miały pełną rodzinę(i to bardziej przemawia za tym iż jestem na TAK).
Jaki kurna spokój???
To jest właśnie najfajniejsze każdą czynność w domu przerobić na zabawę, gdy
chce pomagać i się uczyć przy praniu, przy robieniu posiłków, razem wybierać
się na wycieczki, zwolnić kroku przy dziecku. A że chcę czasem coś sobie
oglądnąć? A proszę - do knajpy gdzie jest bigTV pójść razem na Małysza, a
dziecko też się przy tym nieźle ubawi bo lubi w nowych miejscach poznawać i
broić co niemiara, biegać między gośćmi (na dodatek mama korzystała bo mogła
zająć się spokojnie swoimi sprawami). Niewiele jest takich czynności których by
się nie dało połączyć dla dorosłego i dziecka. Naprawdę wiele można i
wyobraźnia dziecka tez nieraz pomaga w niesamowity dla dorosłych sposób. Nic
tylko się uczyć (i to z przyjemnością).

[astreja]

Kini kurna, jak nigdy nie wchodziłam w żadne dyskusje, bo uważałam to za
zbędne, teraz to po prostu mnie wkurzasz czy uważasz, żre każdy facet jest
Tobą/taki jak Ty? może TY CHCESZ się widywać z dzieckiem, TY CHCESZ je
wychowywać, ale są mężczyźnie(tu specjalnie używam tego słowa), którzy nie
chcą. Nie ważne z jakich powodów, ta kwestia mnie nie interesuje, tylko do
cholery dlaczego nie potrafisz zrozumieć, że wtej sytuacji najlepszym wyjściem
jest przysposobienie? Dziecko będzie miało wtedy tate. Rozumiesz? Spytałes o
opinie, ale nie chodzi o Ciebie jak mniemam. Nie stawaj w obronie innych
facetów, którzy nie chą uczestniczyć w życiu dzieci byłych żon. Mam wrażenie,
ze utożsamiasz się z tymi facetami, co pozwalaja na przysposobienie. NIE!
Zrozum wreszcie, że tak jak exowie zakładaja nowe rodziny(nie linczować!) tak
exsie(tak się odmienia?) mają prawo, by ich dzieci, nie widujące biologicznych
ojców(tfu tfu), by ich partnerzy przysposobili dziecko. Odpuść wreszcie i
pozwól życ tym którzy chą mieć pełną rodzine i na to zasługują.

[agamagda]

Wiesz, Kini zgadzam się z Astreją, każdy przypadek jest inny i twoje argumenty
nie mają sensu.
Ty chcesz się widywać i widujesz się z dzieckiem.
Inny nie chce się widywać i nie bedzie się widywał, bo jak "mądrze" floric
wyzej napisał - zrobił sobie nowego dzidziusia i ma w głębokim poważaniu
dziecko z poprzedniego zwiazku, które interesuje go o tyle o ile alimenty można
obniżyć.
Więc daruj sobie te memoranda, dorosły mężczyzna wie co ma zrobić i jak być
dobrym ojcem.

[kini_m]

agamagda napisała:
> bo jak "mądrze" floric wyzej napisał - zrobił sobie nowego dzidziusia i ma w
> głębokim poważaniu dziecko z poprzedniego zwiazku, które interesuje go o tyle
> o ile alimenty można obniżyć.
> Więc daruj sobie te memoranda, dorosły mężczyzna wie co ma zrobić i jak być
> dobrym ojcem.
Chyba czegoś nie rozumiem:
Czy dorosły facet to taki który "odpuszcza" sobie dziecko gdy matka do tego
zmierza?
(bo jeśli rozumiem to zachęta aby pokryć i pójść dalej gdzie indziej pokryć)
Aha.... dojrzałość to po prostu nie przeszkadzanie matce dziecka. No że też
wcześniej nie wpadłem na czym polega dojrzałość.

[agamagda]

Kini kpisz sobie prawda??
Chyba zrozumiałeś, że Floric właśnie reprezentuje tych zaangażowanych
emocjonalnie ojców, o których piszą dziewczyny.
Tych, których bronisz i bedziesz zmuszał do kochania dzieci, nawet jeśli będzie
to kosztem dziecka.
W tym kontekście piszę o dokonywaniu wyborów, dorosłości i dojrzałości.
Bo dziecka nie można przysposobić tylko dlatego, że tak chce mamusia czy tatuś.
Przysposobienie dziecka przez rodzinę jest poprzedzone dokładnymi badaniami
lekarsko-psychologicznymi dziecka, rozmowami z rodzicami adopcyjnymi, a także
szczegółowym wywiadem środowiskowym w miejscu zamieszkania przyszłej rodziny.
Warunkiem adopcji jest zrzeczenie lub pozbawienie się przez rodziców
biologicznych praw rodzicielskich przez sąd. Brak zrzeczenia się praw
rodzicielskich przez rodziców biologicznych dziecka w sposób istotny decyduje o
tym, że bardzo wiele dzieci przebywa w domach dziecka nawet do uzyskania
pełnoletności. Uniemożliwia przysposobienie.

[agamagda]

Upsss, urwało mi się...
Czyli, jeśli ktoś zostanie pozbawiony praw rodzicielskich lub ich nie miał, to
raczej mu nie zależy na tym, żeby być ojcem. Prawda?

[kini_m]

agamagda napisała:
> Upsss, urwało mi się...
> Czyli, jeśli ktoś zostanie pozbawiony praw rodzicielskich lub ich nie miał,
> to raczej mu nie zależy na tym, żeby być ojcem. Prawda?

Może i prawda...
a może nie prawda...
Widzisz.... Aga, Ty wiesz z jakimi trudami zmagają się kobiety.
Ale nie za bardzo chcesz przyjąć do wiadomości w jak trudnych realich żyją
także mężczyźni.
Nie dostrzegasz tego, jak trudnym dla mężczyzny jest trwający stereotyp
przypisania dziecka do matki (i właściwie niebezpiecznym dla dziecka - bo każdy
stereotyp jest szkodliwy dla indywidualnj oceny sytuacji).
Nie zdajesz sobie sprawy jak silną presję ten stereotyp wywiera na ojców.
Ja wiem. Bo ja w tym miejscu przegrałem, bo na początku też dałem sobie wcisnąć
ten stereotyp. Można powiedzieć też inaczej - szedłem na "ugodowość" czyli
uginałem się przed żądaniami exi - no i dziecko mnie straciło, ja straciłem
dziecko.
Ale ja jestem wytrwały, mogę starać się o córkę latami, kwestia czasu nie gra
dla mnie roli. Wygram razem z córką - bo wiąże nas szacunek dla rozumienia
wszelkich naszych potrzeb (a nie jak exia - bezuczuciowość, poniżanie,
wulgaryzmy, szantaże).

...ale co z tymi mniej wytrwałymi ojcami.
Odpadają w takich warunkach jak muchy.
Ciebie to może cieszy...
Ale dziecko traci ojca.
Wielu matkom nie zależy na ojcu dla dziecka, tfu tfu - zależy ale tylko w
deklaracjach.
A można by było nieco pomóc, nieco przycisnąć, ale te matki bynajmniej nie
zamierzają. Jak zrywają związek - to już na amen.

(Nie generalizuję. Dobrze pamiętam że część tutejszych matek umiała w miare
dobrze poukładać relacje z exami. I z całego serca im tutaj bardzo gratuluję.
Pamiętam też, że są ojcowie którzy nie przejawiają żadnego zainteresowania.)

Ale czy zadałaś sobie pytanie: Ile dzieci utrzymało by ojca, gdyby nieco inna
była postawa matki (nawet pomocna)?

Nie twierdzę też, że napewno by się to udało w każdym przypadku. Ale wierzę że
przy bardziej pozytywnej postawie ze strony matek, jakaś część dzieci miałaby
szansę na prawdziwego ojca.
A że nie są wykorzystane te możliwości - to widzę po ilości agresji
prezentowanej tutaj do exów (agresji, nie rozczarowń).

Ja bym taką próbę podjął - albo raczej oczekiwał jej podjęcia i pomógł
ewentualnej nexi z dzieckiem. Mogłoby się nie udać, ale nie wyobrazam sobie
związku z osobą, która nie dąży do jak najbardziej pozytywnego wyprostowania
przeszłości. Nie wyobrażam sobie też związku z ewentualną nexią, która nie
umiałaby mówić o swojej przeszłości, a tylko spuszczała na to kurtynę
milczenia. Jeśli kogoś sobie biorę - to z całym jej dobrodziejstwem i
niedobrodziejstwem. To nie kupony które można odciąć i ot tak wyrzucić.

[kini_m]

astreja napisała:
> Spytałes o
> opinie, ale nie chodzi o Ciebie jak mniemam. Nie stawaj w obronie innych
> facetów, którzy nie chą uczestniczyć w życiu dzieci byłych żon. Mam wrażenie,
> ze utożsamiasz się z tymi facetami, co pozwalaja na przysposobienie. NIE!
Sory, ale Twój post sąsiadował z innymi gdzie dyskusja poszła w stronę
osobistej sytuacji. Więc "poszliśmy" nie tam gdzie trzeba. Ok?