jak być samotną mamą?

[samamama35]

Witam,
Za kilka dni zostanę mamą. Jeszcze mieszkam z ojcem dziecka, ale jest tylko
kwestia czasu kiedy sie rozstaniemy. On nie chce być ze mną na stałe, a
wspólne mieszkanie wynika z potrzeby chwili. Ponoć on czuje sie
odpowiedzialny za dziecko, ale nie widzi z nami swojej przyszłości. Z róznych
względów ustalilismy, że będziemy mieszkać razem dopóki dziecko nie podrośnie
na tyle żebym mogła wrócic do pracy. Wtedy każde pójdzie w swoja stronę, a on
będzie tylko ojcem dochodzącym...
przeraża mnie to wszystko i zamiast cieszyć się nadchodzącym porodem
zastanawiam się jak dam sobie radę? Psychicznie, emocjonalnie i finansowo...
Znajomi pocieszają mnie, że jak urodzi się dziecko to jeszcze wszystko może
się zmienić, że obudzą się w mnim uczucia ojcowskie, że dojrzeje także do
partnerstwa, że jeszcze wszystko może się ułożyć... Ale ja już w to nie
wierzę, wolę przyzwyczajać się do mysli, że tak na prawdę sama będę
wychowywać mojego Bąbelka, chcę też przygotować się do tego i psychicznie i
pod każdym innym względem. Proszę więc wszystkie Samotne Mamy o rady i porady

[pola782]

Sama czy nie, najważniejszą, najwspanialszą rzeczą na świecie jest BYĆ MAMĄ. I
żeby dzidziuś był zdrowy. Reszta się jakoś ułorzy. Może twoi znajomi mają
rację. Może jak już dzieciaczek będzie na świecie to tatuś postanowi jednak z
wami zostać. A nawet jeśli zamieszkacie osobno to piszesz, że on czuje się
odpowiedzialny za dziecko to chyba będzie ci pomagał. Teraz się tym nie
przejmuj. Teraz ciesz się, że już za kilka dni będzie na świecie ten
NAJWSPANIALSZY SKARB - twoje dziecko. Pozdrawiam serdecznie.

[papata]

Nie bardzo rozumiem takie rozwiązanie. Piszesz, że będziecie mieszkać razem tak
długo aż dziecko trochę podrośnie. Czyli do jakiego wieku? Zastanawiasz się
jaki to będzie miało wpływ na dziecko? A na Ciebie? Ja przechodziłam przez
zmianę miejsca zamieszkania gdy córka miała 2 i pół roku. Ona sobie dosyć z tym
poradziła, ja gorzej. Trudno mi było zacząć wszystko od nowa. A jak mieszkałam
z mężem, a już wiedziałam że skończy się na mojej wyprowadzce to potwornie
męczyła mnie tymczasowość. To trudna sytuacja,życzę Ci dużo sił

[fishka7]

ja też nie rozumiem takiego rozwiązania. tatuś niby nie chce z Tobą byc, ale
będzie mieszkal aż dziecko podrośnie?! tak jakby chciał dwie sroki za ogon
ciągnąć, niby nie chce być z Tobą, ale cały czas jest? dlaczego? z poczucia
odpowiedzialności za dziecko? o jakiej odpowiedzialności tu mówimy, raczej
chyba o zagłuszaniu sumienia!
Współczuję Ci takiej sytuacji, sorry ale moim zdaniem, powinnaś sprawę postawić
jasno, albo wóz albo przewóz, przede wszystkim dla siebie! Nie wiem jak jest
naprawdę z tym waszym mieszkaniem, ale szczerze Ci współczuję, no bo jak on to
sobie wyobraża, mieszkacie razem tylko ze względu na dziecko? Czyli on ma swoje
życie Ty swoje, a dla dziecka takie pozory?
Co z Waszym życiem uczuciowym? On sobie będzie chodził na randki, bo przecież
nie jest z Tobą związany, a Ty będziesz siedziała w domu z dzieckiem? i jeszcze
mu obiady gotowała? no bo przecież jak ugotujesz sobie i dziecku to i chyba
jemu dasz???Świetnie się gość "ustawił" Z jednej strony jest wolny, z
drugiej "bardzo odpowiedzialny"???

Ja też byłam w podobnej sytuacji (tylko my nie mieszkaliśmy razem) też czekałam
całą ciąże, że może jednak zmieni zdanie...wiem jak to boli, ale im szybciej
staniesz na własne nogi tym lepiej dla Ciebie, bo powinnas myśleć TYLKO O SOBIE
I SWOIM DZIECKU nie o nim!
Jedyne co go może otrzeźwić, to kubeł zimnej wody na łeb, a nie narodziny
dziecka! Powinnaś jak najszybciej stanąc na własne nogi SAMA, a on niech w
końcu zdecyduje się na coś, może jak zobaczy że sobie świetnie bez niego
radzisz, jak się wyniesiesz od niego może wtedy otzreźwieje

[fishka7]

jak być samotną mamą? trzeba znaleźć w sobie ogromne pokłady siły!
nie raz zacisnąc zęby - ale iść do przodu! Trzeba umieć podnosić się raz po
raz! Trzeba przede wszystkim myśleć o sobie i swoim dziecku! Cała reszta niech
sobie myśli co chce! Trzeba być silnym, silnym i jeszcze raz silnym!!!

[diin]

Wiesz cała ta Twoja sytuacja trochę przypomina moją... Dopóki mały się nie
urodził to ja byłam tą zabiegającą o to żeby jakoś się między nami ułożyło...
było ciężko, w czasie ciąży potrzebowałam dużo czułości i wsparcia a tego nie
miałam od swojego partnera... zawsze mu powtarzałam że któregoś dnia będzie za
późno.. i tak się stało. Gdy mały się urodził przesłonił mi cały świat - nic i
nikt nie liczył się dla mnie tylko moje dziecko. mój ex dopiero wtedy
oprzytomniał i zaczął ratować związek ale bylo już za późno - ja już nie
chciałam.... męczyliśmy się tak ze sobą aż mały skończył rok i wszystko sie
rozleciało.. teraz jestem sama. samej nie jest łatwo ale bez niego dużo
lepiej powodzenia i dużo sił życzę

[stefania123]

Szczęsliwa mama, to dobra mama. Zastanów się dla kogo jest to "dobro". Moim
zdaniem, to zwykła wygoda Twojego faceta- za duzo obowiazków, to spadam.
Przecież uprzedzałaem, ze nie bede cały czas.Poza tym bycie na siłę, bo jest
dziecko i gdzie nie ma miłości jest bez sensu. Ja jestem samotną mamą
praktycznie od poczatku ciąży. Na poczatku ciaży był ze mną, ale nie przy mnie.
Czułam ,że jest z litosci, poczucia winy. Nie mogłam tego znieśc i sie
rozstałam. Owszem było mi bardzo ciężko po porodzie, kiedy mały bardzo płakał,
przy kąpilei, stargać wózek ze schodów, zakupy itp. Dałam radę psychicznie i
finansowo( płaci alimenty) . Moje dziecko ma teraz 13 miesięcy i jest
przeuroczy.

[martwa_natura]

nie samą, a samo_DZIELNĄ. właśnie napisało mi się to w innym wątku. i chyba definiuje sytuację kobiet z dziećmi bez facetów.

[wojag]

na poczatku nie uwierzysz, ale BEDZIE DOBRZE, zobaczysz!!!
powodzenia

być samotną mamą? Popatrz na to z innej strony

[rrusauka]

Samotną mamą zostajemy, bo źle wybrałyśmy ojca dziecka.
Chyba wszystkie zastanawiamy się co ze mną jest nie tak i czemu innym się udaje
a mi nie?

A bycie samotną (samodzielną mamą) to ogromna szansa dla samej siebie.

Za chwilę urodzi się człowiek, który przez parę lat będzie Cię kochał
bezwarunkowo i bezgranicznie. Będziesz całym jego(jej) światem.
To niepowtarzalna szansa spojrzenia na siebie właśnie takimi kochającymi oczami.
Nauczenia się, że mam prawo być kochana, że na miłość wcale nie musze zasłużyć
czy zapracować, że ktoś może mnie kochać bo po prostu jestem.
Nauczenia się, że samotność to stan wewnętrzny i nie zależy od ilości ludzi
wokoło. Możesz być na bezludnej wyspie i nie będziesz samotna, bo będzie z Tobą
najlepsza przyjaciółka - ty sama.

Jeśli nauczysz się tak patrzeć na siebie, to następnym razem nie zgodzisz się na
taki układ jak zafundował ci obecny "partner".

Można to opisać obrazowo: on stoi w drzwiach (chodzi po mieszkaniu w butach), bo
przecież zaraz sobie pójdzie, ale nikogo nie wpuści bo przecież na razie jeszcze
sobie nie poszedł. A Ty stoisz i parzysz i nie wiesz co robić, bo nie możesz
odejść do swoich spraw (jak wtedy gdy odprowadzasz gości do drzwi a oni jeszcze
stoją bo coś im się przypomniało), początkowo czekasz cierpliwie, ale po jakimś
czasie taka sytuacja budzi zniecierpliwienie.

Po prostu postaw na siebie. Wtedy będziesz dobrą matką i wspaniałą interesującą
kobietą. A z przeciwnościami sobie poradzisz jak my wszystkie.