Adopcja, odebranie praw?

[tsunami05]

Ciekawa jestem czy któraś ma takie doświadczenia.
Niedawno wyszłam za mąż i mój obecny mąż chce adoptować moją córkę.
Ale ona ma w papierach ojca. No właśnie - tylko w papierach.
Ojciec mojej dwudziestomiesięcznej córeczki widywał się z nią tylko
kilka, może kilkanaście razy, zawsze na moją prośbę.
Czasami raz na cztery miesiące, czasem raz na tydzień, po moich
smsach - "Jestem w Twoim mieście, czy chcesz wziąć dziecko na
spacer?". Nigdy nie wiadomo kiedy się odezwie. Zawsze dostawał
dziecko czyste, nakarmione, po to by je wyprowadzić na spacer. To ja
mu wożę dziecko, podaję jak na tacy, nic nie musi robić. Nie
uczestniczy w jej życiu wcale. Nie dzwoni pytać co u niej.
Uznał dziecko też na moją prośbę - sądziłam,że to dla dobra dziecka.
Płaci w miarę regularnie.
Po tych dwudziestu miesiącach widzę, że to nie miało sensu -
uznawanie dziecka i te moje naciski na spotkania. Boję się, że przy
takich przypadkowych kontaktach mała zacznie powoli rozumieć że to
jej ojciec i zastanawiać się, kiedy go następny raz zobaczy.
Jestem w ciąży, wkrótce będziemy w czwórkę - ja, mój mąż, moja córka
i nasze wspólne dziecko. Mój mąż chce adoptować córkę. UWazam, że
tak byłoby dobrze - wszyscy stanowilibyśmy rodzinę. Ojciec
biologiczny moim zdaniem "nie rokuje", nie sądzę by było lepiej.
Mój mąż też ma córkę z pierwszego małżeństwa - codziennie ją widuje,
odbiera ze szkoły, zabiera na weekend, na wakacje, zna plan lekcji i
pomosi pełną odpowiedzialność za jej wychowanie. Dopiero teraz widzę
na co nie ma szans moje dziecko ze swoim biologicznym ojcem.
Zastanawiam się tylko na jakiej podstawie można taką adopcję
przeprowadzić. Czy to jest w ogóle możliwe?

[anetina]

mąż mamy może adoptować dziecko, gdy biologiczny nie ma praw
rodzicielskich
musiałabyś najpierw wnieść sprawę o pozbawienie praw, ewentualnie
możźe sam się zrzeknie - może to, że nie będzie już płącił alimentów
pomoże wam w jego decyzji

powodzenia

ale czas leci
pamiętam, jak byłas w ciąży i myślałaś, co robić, by było dobrze

pozdrawiam

[guderianka]

dokładnie tak jak pisze antetina

my juz jestesmy na końcu tej drogi. dziś odbyła sie druga rozprawa,
8.10 cała rodzina jest umówiona u psychologa który wyda odpowiednie
orzeczenie nt relacji w rodzinie i czy mój mąż nadaje sie na
formalnego opiekuna i czy można mu powierzyc sprawowanie władzy
rodzicielskiej. Liczę na to że jeszcze w tym roku odbierzemy akt
urodzenia w którym będą juz faktyczne dane -mojego M jako ojca
małej .
jak masz pytania-chętnie odpowiem

[iziula1]

>>>Zawsze dostawał
> dziecko czyste, nakarmione, po to by je wyprowadzić na spacer. To
ja
> mu wożę dziecko, podaję jak na tacy, nic nie musi robić. Nie
> uczestniczy w jej życiu wcale. Nie dzwoni pytać co u niej. >>

Miałam wrażenie, jakbyś dawała mu małe zwierzątko do opieki.

Co do głównego pytania-nie sądze aby sąd w chwili obecnej przychylił
się do pozbawienia praw rodzicielskich ojca. Alimenty płaci, dziecko
widuje ojca może nie zbyt regularnie ale jednak.
Rozumiem,że Ty uważasz,że twój mąz bedzie lepszym ojcem dla małej
niż jej biologiczny.Musisz jednak użyc bardzo mocnych argumentów by
sąd o tym przekonać gdy twój były postanowi walczyć.
Może spróbuj najpierw porozmawiać z eksem na ten temat.

Mam pytanie.
Twoja córeczka ma dopiero 20 miesięcy, jesteś w ciązy z drugim
dzieckiem i drugim facetem. Skąd ta pewność że ten człowiek nadaje
się na ojca pierworodnej? Znasz Go krótko, nie wiesz jaki bedzie po
narodzinach dziecka, czy nagle się "nie odmieni".I co wtedy zrobisz?
Może najpierw sprawdz Go,poczekaj.Skoro to porządny facet nic nie
ryzykujesz ale jeśli nie.....
Pozdrawiam
Iza

[anetina]

to jest na tej zasadzie, jak i u nas
mimo że znamy się z mężem ponad 2 lata, to w sądzie kazali nam w
sądzie poczekać co najmniej pół roku, byśmy byli na pewno pewni, że
chcemy podjąć decyzję o adopcji
ale szczerze - niby formalność, ale to bardzo ważna decyzja
dotycząca dziecka
dlatego - według sądu - mamy spokojnie kilka lat do podjęcia
prawnego kroku do adopcji, a szczególnie zanim Mały pójdzie do
szkoły

[guderianka]

kilka lat +...ślub. dla sądu bardzo ważny jest akt malżeństwa-
zarowno jako dokument jak i dowód na traktowanie siebie i rodziny na
serio

[tsunami05]

No tak. Mozna poczekac, jasne i tak wlasnie chcemy zrobic, nic na
hurra. To tez pozwoli sprawdzic jak sie bedzie zachowywal ojciec
biologiczny i w razie czego zebrac jakies dowody, ktore pomoga
pozbawic go praw. Nie mowie, ze od razu chcemy przeprowadzac te
adopcje, na razie rozmawiamy. W ciazy jestem od kilku tygodni,
wszystko sie zmienia bardzo szybko, ale po prostu chcialabym, by
moja corka nie czula sie "gorsza". Ma moje nazwisko, wiec tutaj nie
ma problemu, ja tez uzywam panienskiego, ale chodzi o fakty, nawet
nie o relacje miedzy nia a moim mezem - ktore na razie sa bardzo
dobre a te kilka miesiecy do przyjscia na swiat drugiej dzidzi
pewnie to jeszcze poprawia.
Czy sie "odmieni" mojemu mezowi - hm - wszystko moze sie odmienic,
wole tak nie zakladac.
Po prostu na razie chcialam poznac opinie i za to Wam dziekuje )

[bea53]

Mysle ze jezeli powaznie myslisz o pozabawieniu praw bio nie powinnas inicjowac
spotkan z nim, jesli sie nie kontaktuje z dzieckiem uznac ze to na Twoją korzysc
dziala bo ulatwi Ci pozbawienie praw, latanie za nim i przywozenie dziecka jest
upokazające i dla Ciebie i dla dziecka,
jesli bedzie chcial i pokaze ze mu zalezy to tak pozwolic na takie kontakty
jesli nie zalezy niech umrą smiercia naturalną.
Do tego ja bym szczerze z nim porozmawiala, ze jesli nie bedzie sie kontaktowal
wystapisz o pozbawienie praw i adopcje.
Ze swoich dosidczen wiem ze podsuwanie wszystkiego bio jak na talerzu powoduje
ze nie staraja sie o to tzn kontakty dziecko, natomiast zawsze zabranianie,
utrudnianie, nawet rywalizacja z innym facetem o wzgledy corki powoduje chec
kontaktow. Nie posuwaj sie do przywozenia dziecka do jego miasta, jak chce niech
sam się wysili....
powodzenia

[swwmk]

Ja tylko chciałam wtrącić jedną rzecz. Moja koleżanka dziś 33letnia
kobieta, rodzice rozwiedli się jak była malutka, gdy miała 3 lata
mama ponownie wyszła za mąż. Moja koleżanka ma wspaniałego ojczyma,
naprawdę to WIELKI człowiek, ale ona ma cały czas żal do swojego
biol. ojca, że się do niej nie odzywał przez te wszystkie lata. To
chyba ważne dla człowieka - poczucie, że rodzic pamięta. Jej mąż ma
dziecko, które jest ze swoją matką i moja koleżanka strasznie
zabiega o to, by jej mąż miał stały kontakt ze swoją córeczką - z
własnego doświadczenia wie jakie to ważne.

Swwmk

[helga1970]

ale ja Ci powiem, ze to jednak facet sam musi chceic miec ten
kontakt. bo ja byłam 9 lat zona faceta, ktory mial juz corke i
bylysmy bardzo zwiazane. I co z tego - jak sie z nim rozwiodłam
córka zupełnie stracila kontakt z ojcem. Wlasciwie okazlo sie, ze
to ja bylam siła sprawcza tych kontaktów. Powiem tak: czlowiek chce
miec korzeń, chce przynalezec, chce czuć ze kiedys kiedy powtawał
nie był wynikiem błedu, chwili, pomyłki. POczucie odrzucenia
ciagnie sie za czlowiekiem cale zycie. jest to straszne uczucie, ze
ktos kto powołał nas na ten swiat nie ma potzreby kontakyu z nami.
znam to autopsji. byc moze dlatego sieroty, ktorym sie mowi o
fakcie adopcji maja to za złe opiekunom bo to burzy jakas harmonie
i stabizlizacje.
bardzo trudna sprawa: mozna powiedziec kluczowa w zyciu
czlowiekaNie wiem czy ccialabym, zeby moj obecny maz adoptowal moja
corke mimo ze bedzie za chwile nosic jego nazwisko.
Chyba nie chcialabym takiej decyzji podjac bez niej. poczekam ze
bedzie miala 15, 16 lat i wtedy sama sie okresli. nie daltego ze
bedzie chciala utzrymac kontakt z ojcem biologicznym bo go
praktycznie nie zna. Ale nie moge całkiem amputowac jej pamieci.
Ona wie, ze obecny maz jest jej ojczymem, sama postanowila mowic do
niego tato w wieku 5 lat i chciala nosic nazwisko wspolne. Ale
adopcja to rowniez zaleznosc od przybranego ojca to ogromna
odpowiedzialnosc. i nie chce sprawdzac czy moj maz to dzwignie.
Nie teraz.

[anetina]

Helga ubrałaś w słowa moje myśli
u mnie jest identycznie
]M. bardzo chce adoptować Małego, ale ja właśnie się boję i szczerze
tak do końca nie wiedziałam, czego się boję, nie potrafiłam tego
określić
tak samo jak u ciebie, u was - boję się tego, czy M. mimo swojej
miłości, planów da radę, czy naprawdę chce taką wielką
odpowiedzialność za bądź co bądź cudze dziecko wziąść - facet tak do
końca chyba sobie nie zdaje sprawy, jak to jest do końca życia
związać się z matką, nie być przy dziecku od urodzenia

chociaż jak to mówią moje chłopaki - M. pokochał Małego takiego,
jakim jest, jest tatą z wyboru własnego i dziecka - a to już chyba
wróży dobrze naszej przyszłości

[helga1970]

moj maz oczywiscie bardzo kocha moja corke-jestesmy razem 6 lat.
Ale ta decyzje chaialabym zeby podjela nasza corka sama. ja jej
pomoge tylko cos zasugerowac. jest na tyle duza ze nie ma powodu (
bo czasami sa powody) robic tego za nią. Z drugiej strony chialabym
zeby obydwoje byli swiadomi tej decyzji. moj maz ma 34 lata. ja
uwazam, ze dopiero zaczał rozkminiac o co w tym wszsytkim chodzi.
nie chec przyspieszac pewnych procesów ( szczegolnie jesli mam
wybór).

juz nie mowie o tym

[helga1970]

ze chcialabym wyraznie zeby to obecny maz zabiegał o adopcje.
Niby jest to oczywiste ale istnieje pewne ale.
Niestety mam do mężczyzn pewna rezerwe. Wynika ona z takiej
mainowicie obserwacji, ze niektorym bardzo łatwo przychodzi rozstac
sie ze swoim dzieckiem. nie chicalabym zeby moje dziuecko
przchodzilo przez to drugi raz.

[guderianka]

hmmm
problem trudny
zwłaszcza gdy w was istnieje przekonanie że facet może sie nie
sprawdzi, że jeszcze nie dojrzał, że to za poważna decyzja. a co sam
facet na to? W naszym przypadku kwestia adopcji została poruszona
nie wiem kiedy- jakoś to oczywiste od początku było i M wiele razy
zapewniał że on chcę małą adoptować. W pewnym momencie sama mu
pytania zadałam czy on chce sam z siebie czy może ja w jakiś sposób
presję wywierałam . stwierdził że on nie z takich którzy poddają sie
presji i że to jego wola, że chce by starsza tak samo jak jej
siostra miało prawo mdzin do dziedziczenia tego co wspólnie
wypracowaliśmy. Jest jeszcze jedna kwestia dziewczyny. Co by sie
stało z waszymi dziećmi gdybyście teraz zginęły? Jest mama i nie ma
mamy? Tata który na codzien sie bawi , podciera tyłek, pomaga i
pociesza nie byłby prawnym opiekunem. A kto byłby opiekunem ?Ex. Czy
to jest takie super rozwiązanie ?
Myślałyście o tym -wiem że trudno sobie wyobrazic że nagle nas nie
ma, ale rodzic powinien byc przygotowany na każdą sytuację

[helga1970]

na pewno corka nie wrocilaby do exa bo on nie ma na to warunkow
mysle ze zrzekl by sie Agi od reki. nie malezy do tych co sie beda
bili. Z drugiej strony nie wyobrazam sobie zeby aga nie mogla
dzidziczyc w tym samym stopniu co chlopcy. Staram sie nie myslec w
kategoriach: jestem a jutro moze mnie nie byc. Myslalam tak jak
byalam sama. Chociaz moze powinnam zaczac. Aga jest juz duza ma 12
lat. swoja droga ciakawa jestem czy sad umiescil by ja w domu
dziecka do podjecia decyzji.

[guderianka]

dom dziecka, walczenie w sadzie, może która babcia by nagle
zechciała,..a w polsce to strasznie długo trwa..

helga-nie można nie mysleć o takich sytuacjach ;/
dlatego ja jestem ubezpieczona na sporą kwotę a dzieci są uposażone
po rowno. dlatego miedzy innymi M chce dokonac adopcji bo nie
wyobraza sobie by nagle z córką działy sie historie rodem z tv -
czyli domy dziecka, placówki opiekuncze, kuratorzy itd. Dla dziecka
wystarczajacym szokiem jest utrata matki.
A ty.. nie wiesz co by zorbił ex, możesz domniemywac tylko.

[anetina]

to nie jest przekonanie, że facet się nie sprawdzi w roli ojca
u mnie M. jest wspaniałym tatą, on sam chce addoptować Małego
tylko kwestia - chyba sumienia - ojciec z krwi i kości nie chciał
dziecka, a praktycznie obcy facet traktuje dziecko jak syna i chce
go też tak prawnie uznać - to takie myślenie, głupie myslenie, ale
niestety wpadło do głowy i nie chce wypaść

odnośnie mojej śmierci, w tym momencie ojciec biologiczny nie ma
praw, a jedyne to, co wiem na pewno to dziadkowie (moi rodzice) nie
daliby Małego pod jego opiekę, walczyliby sami o prawa M. i swoje do
Małego
czekamy z M. jeszcze spokojnie do nowego roku i M. składa papiery o
adopcję dziecka, jego decyzja świadoma, a ja może w końcu będę pewna
i siebie