nie potrafię

[your_poziomka]

nie potrafię powiedzieć mojemu 3 letniemu dziecku, że rodzice nie mieszkają
już razem.... wiem, ze trzeba to zrobić, ale ja nie potrafię... jak mam to
zrobić? może jest ktoś po takich przeżyciach?

[kajda28]

nie rozumiem, a to ślepy i głuchy chłopczyk jest?
Jeżeli nie to przecież sam wie że nie mieszkacie. Jak go kłamałaś że tata w
pracy dlatego nie w domu więc już się przekonałaś że kłamstwo jest bee, i czym
dłużej się w nim tkwi tym później trudniej później wszystko sprostować.
Jak ma się dopiero wyprowadzić... w sumie wszędzie to samo: mama nie kocha taty,
i dlatego już razem nie mieszkacie. Mama kocha synka, tata kocha synka. Bo jakby
tata z mamą mieszkali dalej to by się kłócili. Tata źle zrobił, spotykał się z
inną kobietą- a jak sie ma żonę i dziecko to nie można, tata był niedobry dla
mamy , krzyczał. Albo mama się pomyliła zrobiła coś głupiego i teraz tata już
jej nie kocha i dlatego razem nie mieszkacie.
różne są przyczyny rozwodów- dziecko musi wiedzieć z kim mieszka, na kogo ma
czekać- to jest potrzebne do prawidłowego rozwoju, do poczucia bezpieczeństwa.

[eevita]

ojciec dziecka wyprowadził sie jak mój syn miał 4 latka,mały nigdy
nie zapytał, dlaczego tata juz nie nocuje w domu, ja też mu nic na
ten temat nie mówiłam,weszlismy w nowy etap zycia jakoś tak
naturalnie, fakt,że mały miał w tym czasie duzo innych przeżyć, bo i
poszedł do przedszkola, i my się też przeprowadzilismy do nowego
mieszkania, które urządzałam z małym, więc jakoś tak chyba mu ta
nieobecnośc na stałe taty umknęła.. teraz ma 7 lat i chyba
zupełnie naturalnie traktuje to, że z ojcem widuje się 2 razy w
tygodniu. Wczesniej synek też był głównie ze mną, razem wszedzie
jeździlismy, więc moze dlatego tak to wyszło. Mały po prostu wie,że
mieszkamy we czwórkę, tzn on, ja, kot i slimak, i już. Kiedyś
pewnie będzie pytał o powód nieobecności taty na stałe, ale jak
dotąd mu go nie brakuje, sami sobie radzimy, więc może i dalej
bedzie ok..taką mam nadzieję

[your_poziomka]

u nas tez jakoś tak naturalnie w sumie wyszło,bo ojciec mało przebywał w domu.
Tylko w tej chwili ojciec po konsultacjach z psychologiem chce usiąść z
dzieckiem twarzą w twarz i wszystko wytłumaczyć.Moim zdaniem dziecko 3 letnie
jest za małe na taką rozmowę, ale oni się upierają... jak na razie nie wyraziłam
na to zgody, jednak wiem, ze taka rozmowa zostanie przeprowadzona pewnie poza mną

[kajda28]

ja mojej dwóletniej córce, mówiłam- przykro mi ale tata znowu nie będzie do nas
przychodził, znowu zachorował, znowu pije alkohol.
a ty byś chciała aby cię okłamywali, to że ma 3 lata nie oznacza że nic nie
rozumie. jeżeli dziecko i tak mało widywało taty w domu więc minie sporo czasu
zanim całkowicie to zrozumie, a może tylko pomyśli że to to samo tylko inaczej
nazwane, bo przecież tata będzie przychodził do niej.
aby dziecko było bezpieczne musi wiedzieć co sie dzieje od kogoś kogo kocha,
komu ufa, ona i tak wie, nie wierzę że wszystkie rozmowy na temat twojego
małżeństwa były przeprowadzane jak dziecko spało, albo go nie było w domu.

[your_poziomka]

niestety masz rację, wiele rozmów odbywało sie przy dziecku. A, że maż jest
człowiekiem nerwowym, to nie obyło się bez podniesionego głosu. Ja myślę, ze ona
wszystko doskonale rozumie, tylko boję sie że rozmowa jaką chcą jej zafundować
zburzy spokój o który walczyłam bardzo długo...

[kajda28]

a ja uważam że ona poczuje się kimś ważnym "dorosłym" .

jest taka bajka A. Mello

„ONA UWAŻA, ŻE JESTEM PRAWDZIWY!”
Rodzina przyszła na kolację do restauracji. Kelnerka przyjęła zamówienie od
dorosłych, a potem zwróciła się do siedmiolatka.
„A ty, co zjesz?” zapytała.
Chłopiec popatrzył lękliwie dookoła stołu i powiedział: „Chciałbym hot-doga”.
Zanim kelnerka zdążyła zanotować zamówienie, włączyła się matka. „Żadnych hot
dogów”, powiedziała. „Proszę mu przynieść stek z ziemniakami i marchewką”.
Kelnerka ją zignorowała. „Chcesz ketchup czy musztardę do hot doga?” zapytała
chłopca.
„Ketchup”.
„Zaraz podam”, powiedziała kelnerka ruszając w stronę kuchni.
Po jej wyjściu zapadła pełna zdumienia cisza. W końcu chłopiec spojrzał na
wszystkich obecnych i powiedział: „Wiecie, co? Ona uważa, że jestem prawdziwy!”

co prawda tu jest opisany chłopiec starszy od twojej córki, ale wydaje mi się że
pokazywanie komuś że liczymy się z jego zdaniem, gustem powinniśmy zaczynać już
od samego urodzenia.

Jeśli ty dasz radę to ona na pewno nie martwiłabym się o to. A może ona się
cały czas boi że tata wróci i znowu będziecie się kłócić- a tą rozmową tylko ją
uspokoisz. głowa do góry, im wcześniej tym łatwiej.

[your_poziomka]

mam nadzieję, że masz rację

[kurczak1]

Mój mały miał ok. 4 lat, kiedy rozstalismy sie juz na stałe.
Wytłumaczyłam mu to chyba znacznie później, ale to mys ie po prostu
wyprowadzilismy. Tyle ze juz od dawna bylismy naprawde sami. Dziś
mały wie ze tak jest, niektórzy tak mają. Rozmawiam z nim tez ojego
przyszłoaści, że nie musi tak być. Wiem ze oswaja ten problem bawiac
sie w dom. Ma kontakt z tata, ale rzadki (odległosc). Polecam bajki
terapeutyczne a dla starszych ksiazeczke" Jeden plus Jedna"

[wielguszek2]

cześć,
miałam bardzo pdobne wątpliwości. mam dwóch synków 3 i 5 lat. w
rzeczywistości rozstaliśmy się z mężem już trzy lata temu, ale
formalnie rozwiedliśmy się dopiero w styczniu br. Też myślałam, że
chłopcy nic nie rozumieją i jesli im powiem to tylko zburzę im
spokój, że i tak mieszkalismy z ich tatą od trzech lat osobno (inne
miasta)... jednak mój starszy synek zaczął sporo chorowac, zmieniło
się jego zachowanie, zaczął bardziej dokuczać np. bratu itd.
uświadomiłam sobie, że jednak może odczuwać zmianę i zauważać że coś
jest nie tak. Odważyłam się i z nim porozmawiałam. Przysięgam, że
była to najtrudniejsza rozmowa mojego życia!!! Wydaje mi się że to
jest fair wyjaśnić dzieciom na czym stoją, bo one potrafią
dostrzegać wiele rzeczy. Natomiast nie wszystko jest dla nich jasne.
Oszczędziałam synowi szczegółow, natomiast wyjaśniłam że rodzice się
rozstali bo się nie rozumieli, kłócili i nie kochali. natomiast że
obydwoje kochamy jego, że tata go nie zostawia. Uspokoiło go to i
pozwoliło poukładać rzeczy w główce. Było to oczywiście dla niego
smutne, ale myślę że poczuł się lepiej - trochę jak w tej bajce de
Mello, która ktoś dla Ciebie przytoczył. Później wracaliśmy jeszcze
do tej rozmowy. Drugiemu synkowi też o tym mówiłam z tym, że w
prostszy sposób. Najważniejsze jest żeby pamiętać że to rodzic jest
dorosły i nie można swoimi złymi emocjami i frustracjami obciążyć
dziecka. Nie można zwalać winy na partnera, opowiadać jaki był zły,
podły itd. bo to zawsze będzie tata. Życzę powodzenia. Dzieci są
fantastycznie mądre.

[your_poziomka]

dziękuję wszystkim za wspaniałe wypowiedzi naprawdę pomogło mi przeczytanie
tych wszystkich rad. mam nadzieję, że sprostam temu baaardzo trudnemu zadaniu.
zbieram na to siły...

[alabama8]

Raczej nie stawiałabym na poważną rozmowę z 3-latkiem. Owszem, 3-
taki są już bardzo kumate, mądre, kojarzą fakty, rozumieją o wiele
więcej niz się wydaje. Ale stawiałabym na rozmowy "mimochodem",
jakieś wspominki - że kiedyś tata tu mieszkał, a teraz już nie
mieszka bo ... i tu wyjawiasz lekko polukrowane powody. Po kilku
takich rozmowach "w międzyczasie" dziecku wszystko zacznie się
układać w głowie.