samotna przyszła mama

[arrabeska]

Witam!
Pisze po raz pierwszy na takim forum.Sama nie wiem od czego zacząć bo życie
tak mi sie troszke pokomplikowało,że ledwo sie w tym odnajduję. Bardzo bym
chciała porozmawiać z kimś w podobnej sytuacji, bo mam wrażenie że
zwariuję.Jestem w końcówce ósmego miesiąca ciąży,będę sama wychowywała moje
maleństwo, bo w rezultacie ojciec dziecka sie go wyparł,pewnie dlatego że boi
sie płacić alimenty.W dodatku jest obcokrajowcem, więc sprawa o alimenty nie
będzie taka prosta jak w Polsce.Mam bardzo duże wsparcie w rodzicach i
siostrze ale mimo to czuję sie bardzo samotna i jest mi czasem na prawde
trudno, chciałabym po prostu czasem z kimś pogadać...
Bardzo licze na jakiś odzew, pozdrawiam.
Arrabeska

[mamadwojga]

Współczuję. Zajrzyj na forum : Samodzielna Mama. Tam znajdziesz pocieszenie i
mnóstwo dobrych rad od dziewczyn w różnych ciężkich sytuacjach życiowych.
Pozdrawiam

[justinka_s]

hej
ja co prawda zostałam samotną mamą gdy moja córka miała 7 mies., teraz jestem z
kimś kto jst jak mąz i ojciec
ale mimo wszystko wiem co czujesz, bo mój mąz zdradzał mnie gdy byłam w ciąży (
a to wg mnie był najpiękniejszy okres w życiu)
musisz być silna, napewno jesteś,
wiem, ze tłumaczenie, że lepiej jak teraz Cię zostawił niż później może w tej
chwili nie bardzo do Ciebie docierać, ale to prawda
nie odwracaj się od znajomych, utrzymuj kontakty, dobrze, gdybyś mogła z kimś
sobie porozmawić, np. przyjaciółką, lub nawet psychologiem
staraj się uśmiechać, byź pewną siebie a wszystko powoli się ułoży
pamiętaj , że to Twoja pierwsza ciąża a samopoczucie dziecka i jego charakter
po porodzie zależy od Twojego samopoczucia,
bądź zadbana dla siebie, uśmiechnięta, zadowolona, mysl pozytywnie
proś o pomoc jeżeli jej potrzebujesz, napewno nikt nie odmówi

powodzenia życzę i uśmiechu
a sprawy alimentów...powoli się ułożą
pozdrawim

[fikusa]

Cześć,

Trudno mi wyobrazić sobie, jak Ci ciężko. Pisz często na forum, dziewczyny i
trochę etatusiów na pewno Cię wesprze. Mam nadzieję, że po urodzeniu Maleństwa
tak się "zanurzysz" w macierzyństwo, że reszta świata przestanie na jakiś czas
istnieć. A gdy już się "wynurzysz", to minie sporo czasu, część spraw się ułoży
i ogólnie będzie łatwiej. Trzymaj się, nie jesteś sama!

[dorisk]

Witaj, też jestem przyszłą samotną mamą i chyba cię rozumiem. Nie przejmuj się,
wszystko będzie dobrze, musi być. Głowa do góry, musimy być szczęsliwe dla
naszych maleństw. Jak hccesz to napisz do mnie na priva, możemy pogadać.
Trzymaj sie, pozdrawiam Was cieplutko

[arrabeska]

Cześć!
Dziękuje że napisałaś,bardzo chętnie bym pogadała, bo jak pewnie wiesz nikt nie
jest wstanie Cie zrozumieć co czujesz jeśli sam tego nie przeżył albo nie jest
w takiej sytacji.Mam na imię Marzena,mam 24 lata i jak wspomniałam tuż tuż
będzie 9 miesiąc,na razie czuję sie świetnie, ale coraz bardziej mam stracha
przed porodem, choć bardzo bym chciała urodzić naturalnie.A co do mojej sytacji
to czasem już sama nie wiem jak sie czuje, raz złość, raz płacz,innym razem
czuje w sobie siłe,że dam rade! Ale nie mam nikogo w pobliżu kto przeżywa to co
ja.Wprawdzie pracuje, staram sie uśmiechać, dbać o siebie, ale raczej żyje z
dnia na dzień z nadzieją że może jutro ... będzie lepszy dzień, to raczej stan
nostalgiczny,po prostu robię to co musze by zapewnić wszystko co najlepsze
maleństwu i sobie, choć sobie troche mniej...Przestały do mnie przemawiać
teksty typu: co ty! wszystko będzie dobrze! na pewno znajdziesz fajnego faceta,
który pokocha maleństwo! Mam troche tego dość bo teraz nie tego mi trzeba. Ja
wiem że musimy być silne i że będzie wszystko dobrze, tyle że chciałabym
powiedzieć że jest mi ciężko do osoby która nie będzie chciała od razu mi coś
poradzić ,dać złotego środka, ale powie : tak,wiem,wiem ,że jest Ci ciężko i
wiem co czujesz,doskonale wiem o co ci chodzi! Mam nadzieję,że to co napisałam
nie jest dla Ciebie bzdurą i faktycznie choć po części wiesz o co mi
chodzi.Chętnie też bym sie dowiedziała jaka jest Twoja historia ,co robisz, jak
sobie radzisz i tak w ogóle...jeśli oczywiście masz na to ochote.
Pozdrawiam,marzena.

[mrufkaa]

Marzeno,
bardzo Ci wspolczuje, ale wierze, ze poradzisz sobie i bardzo bedziesz cieszyc
sie Twoim Malenstwem :0.
Ja chcialam troche o konkretach... jesli faktycznie ojciec dziecko nie przyzna
sie do niego istnieje opcja alimentow od panstwa. Najpierw, jak najszybciej po
porodzie, musisz pojsc do Opieki Spolecznej ( sprwdz gdzie podlegasz juz
teraz) i ubiegac sie o zapomoge czy dodatek macierzynski, nie pamietam nazwy.
Zrob to szybko, bo Ci przepadnie, maja bardzo durne przepisy. Acha, obowiazek
alimentacyjny spoczywa na rodzicach i dziadkach dziecka, wiec niektore
przychylne panie z OS radza, by nie podawac, ze rodzice sa w stanie
pomoc...jesli sa, bo to roznie bywa. Bedziesz musiala zlozyc oswiadczenie, ze
ojciec dziecka jest za granica i nie wiesz gdzie przebywa. To wszystko
oczywiscie pod warunkiem, ze zaklad pracy nie bedzie Ci placil
macierzynskiego. Jesli bedzie, to omijasz OS, idziesz prosto do biura
podawczego Sadu ( oj, nie jestem pewna czy to sie tak nazywa) i tam skladsz
podanie o alimenty od panstwa. Wiem, ze czeka sie dlugo (rok?) i pieniadze sa
male, ale nie wiem jaka jest Twoja sytuacja materialna, niemniej przy malym
dziecku zwykle kazda suma jest jak z nieba.

[haribo]

Witaj!!! Nie jesteś sama!!! Mnie mąż zostawił, gdy byłam w 8 tygodniu -
stchórzył? a może to przez jego egoizm? materializm? a może chciał abym
cierpiała wielką samotność? Nie wiem, ale to już mam za sobą. Jestem mniej
więcej na tym etapie co Ty - koniec 8 m-ca, od soboty będzie 9. Na kiedy masz
termin - ja na 10 stycznia. Chcesz pogadać do pisz maila [e-mail] i
wówczas się umówimy może na gg...
Pozdrawiam i przestań się smucić, to nie jest dobre ani dla Ciebie ani dla
dzidziusia. No i całe życie przed nami.
Kasia.

[ania711]

Witam! Też jestem samotną przyszłą mamą, jestem w 27-tygodniu ciąży. Wiem jak
Ci ciężko. Chciałabym przeżywać ten okres w pełnym szczęściu jak większość
mam, ale niestety problemy i smutek są silniejsze. Oprócz tego że brak mi
drugiej osoby która by dzieliła ze mną szczęście i również niepokoje związane
z rozwijającym się we mnie życiem, to najbardziej martwią mnie finanse. Nie
pracuje, więc nie mam tego komfortu stałych dochodów. Mieszkam z rodzicami,
utrzymujemy sie z emerytury ojca, narazie jakos sobie radzimy, ale wiadomo że
jak dziecko na świat przyjdzie to jest to związane z mnóstwem wydatków, na
które mnie poprostu nie stać. Niepewna przyszłość, wizje że nie bedzie mnie
stać żeby dziecku kupić pieluchy - to wszystko spędza mi sen z powiek i
poprostu odbiera chęć życia. Mam przyjaciół którzy pomogają mi zorganizować
wyprawkę dla dziecka, jestem im bardzo wdzięczna, ale wiadomo że późniejsze
comiesieczne koszty związane z dzieckiem będę musiała pokrywać przecież sama.
Ojciec dziecka na samym początku zaznaczył że nie bedzie uczestniczyl w
wychowywaniu dziecka, nie mam z nim kontaktu już od miesięcy. Oczywiście będę
walczyła o alimenty, ale wiadomo że takie sprawy trwają miesiącami, on będzie
robił wszystko żeby nie płacić. A wiadomo że właśnie w pierwszym półroczu
życia dziecka, kiedy sama nie będę mogła pracować i będę bez dochodów,
alimenty byłyby mi najbardziej potrzebne. Zostaje jeszcze sprawa o uznanie
dziecka przez ojca - też pewnie sądownie, bo wątpie żeby sam z własnej dobrej
woli to zrobił. Co do zasiłków od opieki społecznej nie mam co liczyć, tam
mają kryteria dochodowe na wspólne gospodarstwo domowe bardzo niskie, wręcz
głodowe. ... Troszke sie rozpisałam, ale chyba musiałam się wyżalić. Życze Ci
żeby wszystko ułożyło się po Twojej myśli, ja Ciebie raczej nie pocieszyłam,
mam nadzieję tylko że nie przygnębiłam bardziej. Serdecznie pozdrawiam

[arrabeska]

Dzięki za list!
Bardzo mnie poruszył Twój list, chciałabym z Tobą pogadać ale prywatnie, jeśli
masz ochote to napisz do mnie na : [e-mail]
I nie martw sie na zapas , jeszcze sie przekonasz że sie ułoży , nie z takich
problemów wyszłam, prosze odezwij sie do mnie!!!
Pozdrawiam.

[haribo]

Aniu - nie bądź taka cała czarnych myśli. Rozumiem Cię, bardzo dobrze, ale
pamiętaj nie poddawaj się. Mam prośbę odezwij się do mnie na maila
[e-mail] Z chęcią porozmawiam z Tobą np. na gg i może coś Ci pomogę.
Trochę się orientuję co można by zdziałać.
Pozdrawiam cieplutko.

Kasia - 37 tydzień.

[elapiotrus]

Eh, dziewczyny... samotną przyszłą mamą zostałam pierwszego dnia jak
dowiedzieliśmy się o malutkim Piotrusiu (to był początek czwartego tygodnia
ciąży). Wyłam całą ciążę, załamywałam się, pracowałam i zastanawiałam się, jak
sobie poradzę...
Nie było dnia, w którym nie myślałabym o samobójstwie, naprawdę.
Ale zwyciężyło życie
Potem po porodzie jeszcze w grudniu zeszłego roku (Piotruś miał wtedy rok)
dopadł mnie totalny kryzys finansowy i znowu chciałam skończyć ze sobą... ale
jakoś się udało...
i dobrze, że się udało, bo gdyby było inaczej nigdy bym nie usłyszała z
najsłodszych ust w całej Galaktyce tej najprawdziwszej prawdy... że jestem
najpiękniejsza na świecie
Przyszłe samotne mamusie - myślcie tylko o tym... dlatego samego warto żyć.
Pozdrawiam
Ela

[farfalla2]

Witaj,
Bardzo,ale to bardzo Cie rozumiem. Mam właściwie wszystko, co możnaby uznać za
potrzebne, żeby sie nie bać samodzielnego wychowywania: wykształcenie, dobrą
pracę, silną osobowość, wspaniałych przyjaciół. Ale chwilami tracę pewność
siebie i poczucie bezpieczeństwa, bo Ojciec dziecka, jak dostrzegam stawia
raczej na wychowanie i pomoc w formie nawigowania z odległych miejsc.
Przyjełam zatem, że czeka mnie perspektywa samotnego macierzyństwa.
Czasem czuje gniew,żal i nienawiść...ale potem myślę, że przecież dawanie życia
jest wspaniałym cudem i że trzeba go przeżyć nawet jesli samotnie, to jednak
dobrze.
Arrabesko! Wierze, ze damy radę...Jeśli chcesz z kimś pogadać,pisz do mnie na
priva...Może wymiana doświadczeń na coś się przyda

[angelka2]

OJOJO skad ja to znam.... pierwszy raz pisze na forum, moze dlatego by czyms
sie zajac i juz o niczym nie myslec. Ja tez jestem w ósmym miesiacu ciąży i
czeka mnie samotne wychowywanie dziecka.Chociaz ojciec dziecka nie daje mi
ciagle spokoju. Chyba bym wolala aby wogole odszedl z mojego życia i wiecej sie
nie pokazal. Ale nie on kocha mnie denerwowac. Wie ze musze byc teraz spokojna
ale to go nic nie obchodzi.Mi tez pomagaja rodzice i cala rodzina i chyba z
tego powodu jest mi najcieżej. Mam dopiero 20 lat, musialam zrezygnowac z
nauki, nie mam pracy. Wiec nie mam nic co moglabym dac swojemu dziecku. Wiec
musze liczyc tylko na ich pomoc.... Jesli bedziesz miala ochote pogadac to
napisz.... Trzymaj sie damy sobie rade!!!!!1

[ilonakg]

Nie martw się jak tylko urodzisz Maluszka od razu się lepiej poczujesz.
Dziecko uskrzydla, czyni bardziej odpowiedzialnym i odpornym psychicznie.
Zobaczysz jak tylko położą Ci tego wyczekanego Malca na brzuchu. Cudowna
chwila. Jeśli dodatkowo będziesz nastawiać się pozytywnie oczekując tego
momentu jeszcze lepiej go zniesiesz.

papa, szczęśliwa mama kochanej Majeczki

[dziunia_f]

Witam!
I ja jestem tu na forum swieza,ale juz zdazylam sie wciagnacZaluje tylko,ze
nie zajrzalam tu jak bylam jeszcze w ciazy i "lapalam dola".Ta wzajemna grupa
wsparcia to fantastyczna sprawa!!!I rzeczywiscie jest tak jak mowia dziewczyny-
byle do porodu,potem juz z gorki.Dziecko przewartosciowuje zycie i zmienia je o
180 stopni i gwarantuje,ze na lepsze!!!!A facet pewnie nie byl wart aby byc
Twoim partnerem i ojcem dziecka i lepiej ze go juz teraz nie ma niz mialby i
Tobie i dziecku bruzdzic w zyciorysie.
Ojcem mojego 8 miesiecznego synka tez jest obcokrajowiec i przyznam szczerze,ze
sprawa z alimentami rzeczywiscie nie bedzie prosta.Ale nic nie jest oczywiscie
z gory przesadzone i powalczyc zawsze warto!Jesli masz jakies pytania w tej
kwestii lub jesli w ogole chcesz pogadac-pisz na
adres :[e-mail] cieplutko i zycze wszystkiego co
najlepsze- Magda