Trudne chwile przed rozwodem

[grazynalewicka1]

Jeszcze trzy tygodnie temu byłam szczęśliwą żoną,lecz NAGLE mój mąż
postanowił nas zostawić(mamy dwóch synów 3 i 6 lat)bo stwierdził,ze
go zamknęłam w klatce i ograniczam mu kontakty z kolegami.To trochę
prawda,bo kochałam go (i cały czas kocham!!!)miłością zaborczą.
Powiedział,ze mnie nie kocha(znamy się 16 lat,z czego 8 lat po
ślubie)i że chce od nas odejść! Na poczatku przyjeżdżał do dzieci
codziennie i siedział po 6 godzin i zgrywał dobrego tatusia.teraz
siedzi codziennie po 3 godziny.Boję się jak będą wyglądały te wizyty
z upływem czasu,czy się nie odkocha w dzieciach.Cała ta sytuacja ma
okropny wpływ szczególnie na starszego syna.CO ROBIĆ??!!! Ograniczyć
wizyty,chcieć też rozwodu? On powiedział,ze taka sytuacja mi
zbrzydnie i miał rację.Jestem na skraju załamania nerwowego! Co
dalej???????????????

[tysia_i_ja]

Mój eks też wolał kolegów i życie w pojedynkę. TEż 8 lat po ślubie
a teraz tydzień po rozwodzie.
Co robić, żeby zatrzymać męża? Nie wiem, ale wiem jedno dzieciaki
muszą mieć tatę i kontakt z nim, dopoki chce się z nimi spotykać
niech się spotyka. Tylko dogadajcie się dla dobra dzieci, one są
najważniejsze. Ja się zgodziłam na rozwód bez rozdrapywania ran i
teraz eks jest dobrym tatą (może za wcześnie chwalę), ale
interesuje się mała więcej niż za czasów małżeństwa.
I musisz być silna dla chłopców cokolwiek będzie.
Ściskam cieplutko
---------------
Po rozwodzie zaczęłam pisać bloga: tysia-i-ja.blog.onet.pl/

[grazynalewicka1]

Najgorsz jest to,ze ja go mimo wszystko jeszcze kocham! Te codzienne
kontakty bez przytuleń i uścisków mnie wykańczają.Wiem,ze powinnam
patrzeć na dobro dzieci,ale to jest wszystko za świeże i tak
cholernie boli!!!! Łatwiej by mi było gdyby tu poszło o zdradę, a
nie tak nagle bo mu za ciasno.

[tysia_i_ja]

JA wiem, że to co napisze to brzmi jak oklepane hasła, ale musisz
trzymać się dla dzieci. Muszą widzieć, że mają mamę i że są
najwaźniejsi.
Nie potrafię CI pomóc bo samam zadaję sobie pytanie "Dlaczego" ale
wiem że dzieci muszą przez to przejść bezboleśnie.
Mi się na razie to udaje, mała nie płacze za tatą ale wiem, że to
wyjąte,że eks się interesuje dzieckiem bardziej po rozwodzie niż to
robił przed.
Pozdrawiam cieplutko

[grazynalewicka1]

Przed nim będę dzielna,nie będę go prosić żeby się jeszcze
zastanowił i przemyślał czy warto wszystko przekreślić o takie
nieporozumienie,które powinno być rozwiązane poprzez wspólna rozmowę.
(A może on czekał na odpowiedni moment i to wykozystał?)Myślę
tylko,że na jakiś czas powinniśmy od siebie odpocząć.Przez tydzień
świat się chyba dzieciom nie zawali,ewentualnie na weekend zawiozę
babci i tatusiowi pociechy,a sama niby udam się gdzieś.(w sobotę
mija nasz 16 rocznica poznania się i to będzie najgorsza sobota w
moim ostatnim czasie!!!)Z drugiej strony czy warto jeszcze walczyć o
miłość kogos takiego? Dla kogo spotkanie z kolegą jest ważniejsze
niz dom,dzieci? Dziękuję za słowa wsparcia i również pozdrawiam

[misiam14]

Ja jestem 2 mies po rozwodzie i 7 mies nie jestesmy ze sobą. Też
rozwód szybki po jednej sprawie już się skończyło. Nie mieszkamy
razem od ponad 2 mies... To co do siebie mamy to jest inna sprawa i
temat zakończony. Najwazniejsze są dzieci i faktycznie podobnie jak
u niektórych z Was ex ma więcej czasu dla dzieci niż jak byliśmy w
związku.. Nie wiem czym to jest spowodowane. Myślę, że jak
mieszkaliśmy razem to była wygoda. Wracał z pracy 19-20 i dzieci już
były w łóżeczkach, on się z nimi bawił, czytał i koniec... Rano
widział ich 20 min. A teraz jak nie mieszkamy razem... bardziej
tęskni i mu tego pewnie brakuje... Dla nie to najwaniejsze, zeby
miał dobry kontakt z dziećmi. Ale sądzę, że jak pozna jakąś kobietę
to te wizyty będą rzadsze...ale czas pokaże...
To normalne, że jest Ci ciężko, tym bardziej, że go jeszcze kochasz.
Ale uwierz mi, jak będzie gościem w domu to uczucia stopniowo się
zmiejszę... prztyzwyczaisz się być sama, niestety. Mi tez było
bardzo ciężko i jest, ale przyzwyczaiłam się do tego...Każdej z nas
jest ciężko, ale tekie jest życie niestety
Trzymaj się dla dzieci... Popatrz na Nich i powiedz sobie, że dasz
radę a jemu musisz pokazać, że nie jest Bogiem i bez niego też można
żyć... Może w końcu on dorośnie i zobaczy co stracił, a wtedy moze
być już za poźno... Trzymam kciuki...Przytulam cieplutko...

[grazynalewicka1]

jeszcze raz dziękuję za słowa otuchy! To ważne w takich
sytuacjach.Będąc w zwiazku odizolowałam sie od znajomych,bo
najwazniejsze było dla mnie dbanie o dzieci,dom,męża.Codziennie
obiad dwudaniowy,posprzątany domek..myslałamże sielanka.Wszyscy nas
stawiali za wzór,dlatego to jest takie trudne,bo przyszło tak
nagle,bez konkretnego,powaznego(moim zdaniem,może jestem w błędzie)
powodu.Teraz dzwonię do koleżanek ze szkoły i beczę im w
słuchawkę,one pocieszają i ...teraz mam czas żeby się z nimi
spotkać.szkoda,ze w takich okolicznościach. Najbardziej się jednak
boję przyszłości.Ja nie pracuję,a mam do utrzymania dom.Co prawda
mój jeszcze mąż kilka dni temu oddał mi całą wypłatę i powiedział,że
będzie mi pomagał.Ciekawa tylko jestem jak długo.Skoro przez dwa
tygodnie się odkochał we mnie(co jest nie do uwierzenia) to
strasznie się boję jaki los spotka chłopców.Ja jako dorosła
strasznie to przeżywam,to co się może stać z takimi małymi
istotkami.Mój starszy syn marzy o złotej rybce (ostatnio mu czytałam
tą bajkę),bo chce,zeby mu spełniła 3 życzenia:1-żeby tata wrócił i 2
zyczenie zeby nas nigdy nie zostawiał.... I ta rybka mnie
najbardziej dobija! Pozdrawiam

[misiam14]

Wiesz ja też tak miałam.. obiadek z 2 dań, wyprasowane i wyprane
koszule, posprzątane, zakupy zrobione, dzieci odebrane i zawiezione
do przedszkola, na zajęcia dodatkowe, zebrania...Nas też wszyscy
stawiali za wzór...On ma wielu znajomych (częste wyjścia służbowe) a
ja kopciuszek, zero znajomych, bo ciągle z dziećmi i domem zajęta,
no czasami sąsiadki były na placu zabaw.Teraz zostałam bez znajomych
i możliwości zadzwonienie do koleżanki i wypłakania się bo nie mam
takiej. O przyszłość tez się boje podobnie jak Ty.. ale nie o swoją
tylko o synków (5 i 7 lat). Przyjdzie moment, ze odczują bardziej
brak ojca..ale ja już na to wpływu nie mam. Cały czas mam strach w
oczach jak synek miał urodziny i pomyślał swoje marzenie...bałam
sie, że powie żeby rodzina była razem, ale naszczęście powiedział,
żeby wszyscy byli zdrowi... to są chwile ciężkie, kiedy małe istotki
mają w główce poukładane inny model rodziny... Ostatnio synek
starszy spytał dlaczego nie jestm już żoną taty?? Dla Nich to
ciężkie sobie poukładać, że mieszkaliśmy razem, kochaliśmy się z
tatusiem ich a nagle nie... Oni tego nie potrafią zrozumieć...
trzeba czasu... najważniejszy jest dobry układ- tata- dzieci...
Wówczas dzieci łatwiej to przechodzą...
Pozdrawiam i trzymaj się... Jesteś silna... My kobiety mamy wiele
siły, tylko czasami nawet nie zdajemy sobie sprawy...
Śmierć mojej córki 3 lata temu powaliła mnei na ziemię...a teraz
rozwód... też...ale tutaj nie mogę pozwolić sobie na totalne
załamanie...

[grazynalewicka1]

Czytałam troszrczkę o Twojej tragedii(płakałam przy tym jak bóbr) i
bardzo Ci współczuję! strata dziecka to coś okropnego. Jesteś bardzo
silna.Moja psychika siada,ale wtedy chłopcy pędzą do ogródka i
zrywają mi kwiatki i wtedy wszystko mija.Na moment,ale mija.Wiem,że
mam to co najważniejsze. On wkrótce to zrozumie ale już chyba będzie
za późno.Wczoraj mu powiedziałam,że teraz dzieci są za małe,ale za
10 lat co powie dzieciom.Jak im to wytłumaczy.Że nas zostawił bo
chciał się zabawić.tylko dlaczego jest takim egoistą i myśli tylko o
sobie.Bawić się można,ale nie naszymi uczuciami.Jak można się
bawić,skoro trzy osoby cierpią! Czy po latach dzieci zrozumieją i mu
wybaczą? Po takiej wczorajszej rozmowie podobno był zdenerwowany
(wiem bo teściowa do mnie dzwoniła o 6 rano).Jakie to jest trudne!!!

[misiam14]

Dziękuję... Wiesz jest mi okrutnie ciężko. Mam dni, ze piszę tutaj
na forum, ze mam dość i chcę z tym skończyć...Ale jak wracam do domu
i widzę moje dzieci, dwóch wspaniałych synków, to nie mogę odejść bo
zrobię im kolejną krzywdę. Stracili siostrę , n którą bbb długo
czekali i się nie doczekali, stracili ponikąd ojca- kompletą rodzinę-
i jeszcze mamę?? Nie mogę Im tego zrobić... silna nie jestem, ja
się poprostu dobrze maskuję...Czuję sie psychicznie jak chory, stary
człowiek...zniszczona w środku..
A co do Twojego męża??Nie wiem w jakim jest wieku, że zahowuje sie
jak małolat... ale jak dorośnie to już będzie za późno. Nie moze
bawić sie Waszymi uczuciami i jak się wybawi to wróci a Wy będziecie
na Niego czekać. To jest postępowanie małolata..nie wybawiłem sie
jeszcze, ale nie jast za późno na zabawę..ale juz będzie za późno
jak sie wybawi aby do Was wrócić. Nie zasłużył na Ciebie... nie
docenia tego co miał... Dasz radę.. popatrz na synków.. dla Nich
najwazniejsze mieć dużo miłości a Ty im to dajesz. To są Twoi
faceci, którzy nie odejdą nigdy od Ciebie bo im się znudziło. Jedyni
wierni faceci Kochaj Ich tak jak do tej pory a siłę
zdobędziesz To są teraz Twoje bateryjki życia Jeszcze kiedyś
będziesz szczęśliwa, zobaczysz
Buźka

[grazynalewicka1]

Wielkie dzięki.Piszesz same tak ważne i mądre słowa.To dodaje wiary
w siebie i sens życia.Wiem,że to beczenie i bezsenne noce kiedyś
miną.Tylko ze to dla mnie będzie wieczność.Mój mąż ma już albo
dopiero 33 lata.Myślę,że miał za dobrze i mu odbiło.sam zreszta
stwierdził,że nie wie czego chce!On się po prostu pogubił.Ale ja
jestem głupia,ze jeszcze go bronię i tłumaczę.Ja nie potrafię tak
szybko się odkochać jak on.A najgorsza jest ta cholerna sobota z 16
rocznicą poznania się.

[chalsia]

> dopiero 33 lata.Myślę,że miał za dobrze i mu odbiło.sam zreszta
> stwierdził,że nie wie czego chce!

myślę, że najwyższy czas popatrzeć realistycznie na SIEBIE i na
swój wkład w to, że facetowi się odwidziało.
Czy myślisz, że Twój mąż zakochał się w siedżacej wyłacznie w domu,
nie mającej znajomych ani własnego zycia, gotującej obiadki i
zasuwającej z mopem dziewczynie?
Oczywiście, ze nie.
Przypomnij sobie jaka byłaś jak się poznaliście i zostaliście parą
i małżeństwem.

Jesli chcesz sobie pomóc (co może oznaczać ewentualną szansę na
scalenie związku albo tez na rozpoczecie całkiem samodzielnego
życia z dziecmi beż męża), to wyjdź z domu (czego najlepszą dla
Ciebie formą bedzie pójście do pracy - kontakt z ludżmi, inne
zajęcie dla głowy i jeszcze pieniądze z tego).

[misiam14]

Nie mów, że jesteś głupia, że go bronisz. Ty poprostu Go
kochasz...Nie można się odkochac tak z dnia na dzień, zwłaszcza po
tylu latach znajomosci. To nie jest głupota Twoja. On może mówić o
swojej głupocie i to wielkiej. Myślę, ze za parę lat to doceni. Ja
uważam, ze jesteś silną kobietą (przekonasz się o tym z czasem ile
potrafisz udźwignąć)i doskonale sobie poradzisz jak nie jedna z nas.
Ja wczoraj 9 czerwca miałabym 8 rocznicę ślubu...no ale nie
miałam...też bolało, ale wiesz po stracie córeczki mam w głowie inne
daty które bolą (urodziny córeczki, data śmierci). Tak więc tych dat
i smutnych dni jest sporo. Ale mam 2 ziemskich synków i te daty
urodzin czy imienin są najważniejsze.
Postaraj się ten smutny dla Ciebie dzień spędzić aktywnie z
dziećmi.Gdzieś pojedź, gdzieś, gdzie nie będziesz płakała i myślała
o tym. A wieczorem.. popłacz w poduszkę, bo to przynoiu ulgę...Jak
będziesz miała ochotę to pisz...

[grazynalewicka1]

Nie wiem,czy to dobry pomysł,ale chcę zaproponować tatusiowi,żeby na
weekend zabrał dzieci do siebie a ja nie jestem oczywiście gotowa na
zabawę,bo mogłabym zrobić coś,czego bym potem żałowała.Chcę przed
nim udać,ze gdzieś chcę być poza domem,a tak na prawdę to będę u
koleżanki w domu i pewnie tam też będę beczeć.Wczoraj byliśmy razem
na zakupach,bo powiedziałam,że trzeba dzieciom kupić nowe buty
(oczywiscie sam nie chciał jechać bo podobno nie wie jakie
kupić,żebym potem nie miała pretensji),i przy okazji kupiłam sobie
super jeansy i topik celowo takie jak lubi,to mi nawet doradzał co
lepsze.Ale co z tego skoro w głowie ma wbite swoje! Do pracy bym
poszła chętnie,tylko od września syn idzie do zerówki a dla
młodszego nie mam przedszkola.U nas jest tylko takie alternatywne 4
godzinne.Na rodziców mogę liczyć ale raczej pod względem
finansowym.Z szkołą i z takim przedszkolem to ja mam bieganinę do
13,a poza tym te ich wieczne gardełka i katary...więc niestety do
pracy mogę iść dopiero za kilka lat,jak się chłopcy troszeczkę
usamodzielnia.Także będzie troszeczkę ciężko ale muszę być dzielna!
Pozdrawiam.

[chalsia]

> Do pracy bym
> poszła chętnie,tylko od września syn idzie do zerówki a dla
> młodszego nie mam przedszkola.U nas jest tylko takie alternatywne
4
> godzinne.Na rodziców mogę liczyć ale raczej pod względem
> finansowym.Z szkołą i z takim przedszkolem to ja mam bieganinę do
> 13,a poza tym te ich wieczne gardełka i katary...więc niestety do
> pracy mogę iść dopiero za kilka lat,jak się chłopcy troszeczkę
> usamodzielnia.

B-Z-D-U-R-A do kwadratu.

Możesz liczyć na pomoc finansową rodziców? Możesz.
Mąz się deklaruje, że pomoże finansowo? Przynajmniej na razie tak z
tego co pisałaś.

Czyli?
Czyli bierzesz nianię a sama idziesz do pracy.
I nie mów, że to nie możliwe. Moje dziecko dużo choruje, a do pracy
musiałam wrócić jak miało niespełna rok, bo nie miałam wsparcia
finansowego.

Męzowi jasno możesz przedstawić sprawę - musisz (bo taka sytuacja)
i chcesz (bo chcesz na powrót stać się taką kobietą jak byłas
kiedyś) wrócić do pracy więc trzeba dzieciom zapewnić opiekę, a to
kosztuje. Niech więc ponosi tego koszty.

[misiam14]

Ja nie mówiłam o tym, żebys Ty sama gdzieś wyszła tylko z dziećmi
spędzć aktywnie...
I popieram wypowiedź chalsia- do pracy musisz iść. Ja siedziałam 7
lat w domu i o jakies 4 za dużo. Pracuję od stycznia, bo jak mąż
złożył pozew w grudniu to od razu zaczęłam szukać pracy. Powiem
szczerze, że wiele nie zarabiam, ale praca bardzo mi pomogła.
Zobaczyłam, ze nadaję sie nie tylko do siedzenia i kopciuszkowania w
domu. I mimo, że nie jestem juz z ex to On widzi, że ja pracuję,
jestem normalna kobietą jak wiele innych kobiet, pracująca,
wychowującą samotnie dzieci i utrzymującą sama rodzinę. Nie ma
rzeczy niemożliwych. On teraz widzi, ze siedzisz w domu, to olewa
wszystko. Moi synowie też dużo chorują, ale wówczas musi być tez
tata zaangażowany.. to nie tylko moje dzieci,. Teraz mi nie powie,
bo nie pracujesz to ... ja pracuję jak on i musimy w miarę
mozliwości dzielić się dziećmi nie tylko jak są zdrowe i fajnie jest
ale jak są chore, czy są wakacje, czy ferie. Jak pójdziesz do pracy
to Ty będziesz utrzymywała dzieci ale On tez ma taki obowiązek. Nie
jest sie ojcem kiedy wygodnie i problemów nie ma. Twoje życie sie
własnie zmieniło to nie stój w miejscu. Pokazać musisz SOBIE i nie
tylko, że to nie koniec świata. Wiele kobiet tak żyje...i potrafią
być szczęsliwe. Ciesz się tym co masz, a masz wiele- dzieci- i idź
dalej.

[grazynalewicka1]

Wiem,że będę musiała iść dopracy,tylko na razie niech się wszystko
ustabilizuje.Na pomoc rodziców będę mogła liczyć ale myślałam raczej
o utrzymaniu domu(rachunki,opał na zimę itp).Przy zarobkach męża nie
mam co myśleć o jakiś kolosalnych alimentach.Raczej by było trochę
więcej niż najniższe,a niania kosztuje i musiałaby być super
dyspozycyjna.Ja jestem pielęgniarką i analitykiem med. więc w grę
wchodzą nocki.Mąż też (pracuje w piekarni) ma tylko i wyłącznie
nocki.To wszystko jest trochę skomplikowane.Poza tym świat się
dzieciom zawalił a ja im mam tak od razu jeszcze fundować jakąś obcą
nianię.Powolutku dojdę do siebie.Potrzebuję tylko czasu.Podobno on
leczy rany! Zobaczymy. Odnośnie soboty,to nie zamierzam się bawić
bez dzieci.Cały dzień będzie dla nas.Chciałabym mu tylko pokazać,że
nie jestem kocmołuchem,za jaką mnie uważa.On przez dwie soboty z
rzędu spotykał się wieczorem podobno z kolegami. Ja nie będę mu
dłużna. Pozdrawiam

[misiam14]

No i super piszesz... pomalutku nauczysz się takiego życia. Wszystko
stopniowo. Jesteś silna kobietą i wierze, że dasz sobie radę.Trzymam
kciuki kochana...masz super dwóch synków..to jest skarb Trzymaj
sie. Miłego weekendu i napisz w poniedziałek jak spędziłaś te dni..

[grazynalewicka1]

Myślę,że doponiedziałku to ja jeszcze DUŻO razy odwiedzę forum i to
pewnie będzie jedyna odskocznia od tej czarnej codzienności.Byłam
przyzwyczajona inaczej spędzać takie przedłużone weekendy,no ale
cóż.Życie pisze nam swój scenariusz,tylko weż tu graj dobrą
minę...Najgorsze jest to,że chłopcy się mnie nie słuchają,a i ja też
nie zawsze mam nastrój na gry i zabawy.Teraz właśniesiedzą
naburmuszeni na karnych poduszkach bo nie dałam rady z nimi wyjść do
sklepu.Ciągle jakięś sceny buntu i "ja chcę".Więć ja jestem tą złą i
wymagajacą a tatuś przyjedzie to się pobawi i da niespodziankę.
Dlatego chciałabym,żeby przez kilka dni od nas odpoczął,a potem
niech jasno określi jak będą wyglądały odwiedziny.Boję się,ze mu się
to znudzi wraz z upływem czasu,a chłopcy będą czekać i cierpieć!

[chalsia]

> Wiem,że będę musiała iść dopracy,tylko na razie niech się
wszystko
> ustabilizuje.Na pomoc rodziców będę mogła liczyć ale myślałam
raczej
> o utrzymaniu domu(rachunki,opał na zimę itp).Przy zarobkach męża
nie
> mam co myśleć o jakiś kolosalnych alimentach.Raczej by było
trochę
> więcej niż najniższe,a niania kosztuje i musiałaby być super
> dyspozycyjna.Ja jestem pielęgniarką i analitykiem med. więc w grę
> wchodzą nocki.Mąż też (pracuje w piekarni) ma tylko i wyłącznie
> nocki.To wszystko jest trochę skomplikowane.Poza tym świat się
> dzieciom zawalił a ja im mam tak od razu jeszcze fundować jakąś
obcą
> nianię.Powolutku


BREDNIE.

Szukasz sobie wymówek by nie zmieniać wygodnego dla Ciebie stanu i
iśc do pracy.
On ma nocki? Ty masz nocki?
Super, bo jeszcze latwiej zorganizować opiekę - wystarczy, że
któreś z Twoich rodziców tak naprawde będzie wieczorem i rano plus
spac u Ciebie w nocy. Dzieciaki w zerówce i przedszkolu do 12-13 a
więc zdążysz się wyspać, wiec niania nie ppotrzebna.
Mąz ma noce - ale nie śpi cały dzień więc moze się z Tobą na zmianę
w ciągu dnia opiekowac dziecmi.

Zapewne jest dużo iinych możliwości, tylko się zastanów nad nimi i
wymyśl, zamiast wyszukiwać argumenty na NIE.
I zasłanianie się obcością niani w tej sytuacji to wylewanie
dziecka z kąpielą. WIęcej Ty i dzieci zyskacie na wporwadzeniu
obcej osoby - niani, niż na Twoim dalszym kiszeniu się w domu na
łłasce finansowej eksa plus pomoc rodziców.
BTW co to za róznica,czy rodzice będa płacać opał i rachunki czy
tez nianie? Nie ma róznicy.

[grazynalewicka1]

Uwierzcie,że ja na prawdę chciałabym iść do pracy,ale to wcale nie
jest takie proste.Nie ma możliwości angażowania rodziców na nocki,bo
mama jest schorowana i sama potrzebuje pomocy i wsparcia.Nie mogę od
nich wymagać,żeby byli na każde moje zawołanie:raz w nocy,raz do
południa.Z tym liczeniem na tatusia to też pewnie będzie różnie.Przy
jego zarobkach to alimenty pewnie by mi starczyły na
opiekunkę.Dlatego ja mu powiedziałam,ze jak chce rozwodu to tylko z
jego winy,bo to mi zapewni alimenty na 5 lat na mnie.Zawsze to coś.
Gdybym teraz poszła do pracy to też mi by było łatwiej to
przetrwać.Byłabym między ludźmi,szybciej czas by mi minął i nie
zadręczałabym się tymi wspomnieniami.To jest za świeże.Pewnie za
kilka lat też będę mądrować i doradzać innym zrozpaczonym...To
wymaga czasu.

[morekac]

A ja usłyszałam, że przyczyną rozwodu jest to, że za mało dbałam o
niego i za bardzo poswięciłam się pracy... Po prostu każdy wykręt
jest dobry, żeby to była wyłącznie twoja wina (przynajmniej w jego
przekonaniu), a nie jego.

[grazynalewicka1]

Cześć.I jaki masz rozwód? Ja chciałabym z orzeczeniem o jego
winie,bo to gwarantuje mi trochę wyzsze alimenty(będą bardzo małe,bo
zarabia niecałe 2 tys,a na kwitku jeszcze mniej!).Wiem,że będzie
trudno,ale to nie mi odbiło.Strasznie boję się o kontakty z
chłopcami,oni strasznie to znoszą.

[braktalentu]

"Te codzienne kontakty bez przytuleń i uścisków mnie wykańczają."

To skracaj je do minimum. Mąż wchodzi - ty wychodzisz informując o
której wrócisz. Ja na Twoim miejscu bałabym się wpadnięcia w pułapkę
wykorzystywania spotkań z dziećmi do narzucania się mężowi. Wydaje
mi się, że warto czas, w którym dzieci są pod opieką ojca
wykorzystać np. na terapię, która pomoże Ci odnaleźć siebie jako
kobietę, niezależnie od roli matki i żony. Dopiero wtedy możesz
myśleć o ewentualnym ratowaniu małżeństwa, bo zakup spodni i topu
nie jest lekarstwem na bycie kurą domową, a kobietą przez wielkie K
można być i w porozciąganym dresie. Istnieje niestety ryzyko, że
odnalazłwszy się na nowo nie będziesz już zainteresowana ojcem
swoich dzieci, ale chyba warto je ponieść.

[grazynalewicka1]

Masz rację.Chyba zaczynałam wpadać w tą pułapkę.Jednak z każdym
dniem jestem coraz silniejsza.Patrzę na jego zachowanie i się
zastanawiam czy warto walczyć o coś takiego.Dzisiaj mimo obietnic
nie pojawił się u dzieci bo wolał kolegów.Być może miała na to wpływ
moja dzisiejsza rozmowa z teściową(pewnie mu powtórzyła).Niby trzyma
moją stronę i jest przeciwna rozwodowi ale to przecież jej
synuś.Jutro jak się pojawi to przedstawię mu twarde zasady
odwiedzin.Muszę przed nim grać dzielną i odważną.Czy mam mu mówić
żeby jeździł na zakupy,kosił trawę przed domem,sprzatał po swoim
piesku? Mój pomysł z udawanym wyjściem też nie jest
najrozsądniejszy w tym momencie.On może to wykorzystać przeciwko
mnie w sądzie.Teraz muszę być przykładną mamą (no i taką cały czas
byłam i jestem).