dziecko kłamie

[alfa36]

Witajcie ! Mamy problem. Nasz 13-letni syn kłamie. Przede wszystkim dlatego,
ze nie lubi się uczyć. Ostatnio przez tydzień utrzymywał, ze nie mają
historii, bo była zmiana planu. Oczywiście szybko się wydalo, ale zdążył w
tym czasie dostać dwie jedynki z tego przedmiotu. Wcześniej podrobił jakieś
usprawiedliwienia i dopisał sobie ocenę. Żadnie tłumaczenia nie skutkują, ba
nie podzialał nawet zakaz wyjazdu na wycieczkę. (Dziecko nie dotrzymało
umowy, tuż przed wyjazdem zdarzyło mu się kolejne dość poważne szkolne
kłamstwo). Przy tym, nawet nie próbuje się usprawiedliwiać, każde nasze
udowodnienie kłamstwa przyjmuje z kamienną twarzą i wzrusza ramionami. Co
robić. Nie mamy już sily z tym walczyć. Bywamy w szkole dużo częściej, niż
przewidują wywiadowki, ale przecież nie mozemy codziennie sprawdzać u
żrodeł, co dziecko ma zadanie i czy aby kiedy mówi, że oglądali film i nie
bylo konkretnie lekcji, to jest to prawda. Poza tym dziecko jest lubiane,
grzeczne (w szkole), zaangażowane w życie klasy.

[ziazia17]

Witaj, jestem mamą 16 latka i prawie 2 latki oraz pracuję w gimnazjum ( uczę matematyki). Ze swojego doświadczenia zawodowego wiem, że kłamstwo trzeba tępić bardzo stanowczo i konsekwentnie; w przeciwnym wypadku chłopak bardzo szybko się "stoczy" (pod przemożnym wpływem otoczenia niestety). Zadaj sobie pytanie: dlaczego kłamie i rozpocznij żmudny proces powrotu do normalności. Może boi się, może macie za wysokie aspiracje jeśli o niego chodzi, a może Wy też czasami "mijacie się z prawdą". Mój syn nie kłamie, mam do niego pełne zaufanie, a jednak często sprawdzam czy np. nie zapomniał mi o czymś powiedzieć. Niestety okres dojrzewania u chłopców nie należy do najprzyjemniejszych, ale nic nie poradzimy. Nasz dobry przykład działa na dziecko, ale im starsze, tym większy wpływ ma otoczenie. A może zweryfikujcie towarzystwo syna. Niestety, czasem trzeba być cerberem, by potem mieć dobre efekty w wychowaniu. Ja niestety na codzień spotykam się z kłamstwem wśród młodzieży, ale zawsze publicznie to piętnuję i moi uczniowie nie okłamują mnie. Ale ja jestem w stosunku do nich również zawsze lojalna. Trzymaj się ziazia17

[verdana]

To bardzo trudny problem, ale bez przesady. Pytanie, czy chłopak kłamie tylko w
sprawie szkoły, czy też w innych sprawach. Jesli kłamstwo dotyczy tylko spraw
szkolnych, to przede wszystkim zastanowiłabym się nad własnym zachowaniem. Jak
reaguję na zły stopień przyniesiony ze szkoły? Jesli za każdym razem, gdy coś w
szkole pójdzie nie tak, chłopak jest karany lub krzyczycie na niego - to jest
przyczyna kłamstwa. Ale w takim wypadku niewiele pomoże, trzeba będzie lat, aby
syn zaczął przyznawać się do stopni. Mogę to napisać, bo sama mam takie
doswiadczenia. Mój syn kłamał w sprawie szkoły w żywe oczy, i sama jestem temu
winna. Nauczona doświadczeniem nie wrzeszcałam już na córkę i ona raczej nie
kłamie. Nie nalezy też oczekiwać, że dorastające dziecko nie będzie wcale
kłamało - ludzi prawdomównych w 100% nie ma i młodzież nie ma obowiązku ze
wszystkiego zwierzać się rodzicom. To po pierwsze niemożliwe, po drugie
niewskazane (przypomnij sobie własną młodość - czy chciałabyś, aby o wszystkim
wiedzieli rodzice). Nie wdaje mi się tez mozliwe całkowite unikanie kłamst w
domu - wszyscy kłamią, niestety, częściej lub rzadzej! Natomiast stałe
kontrolowanie dziecka, a szczególnie 16-latka, do którego się ma zaufanie,
uwazam wręcz za karygodne wścibstwo. To oznacza po prostu, ze nie ma się
zaufania i syn o tym wie. To raczej doprowadzi do prób lepszego zatajania
rzeczy, o których mamusia wiedzieć nie musi i prawdopodobnie doprowadzi
wcześniej czy później albo do buntu, albo co gorsza do powstania
syndromu "maminsynka", który będzie nawet jako mąż z każda sprawą leciał do
mamusi. Moim zdaniem bycie cerberem daje jak najgorsze efekty wychowawcze, bo
przenosi odpowiedzialność za własne czyny z niemal dorosłego dziecka na
mamusię, która zapomina, ze syn nie ma już 5 lat.
Inna sprawa, jesli kłamstwa dotyczą nie tylko szkoły, ale np. kontaktów
towarzyskich, znikania z domu nie wiadomo gdzie. Wtedy rzeczywiście należy
przyjrzeć się uwazniej towarzystwu.

[ziazia17]

Wydaje mi się, że nieco źle mnie zrozumiałaś, albo ja wypowiedziałam się niekonkretnie ( z powodu późnej pory). Otóż nie jestem wścibska w stosunku do własnego syna, nie kontroluję go ciągle tylko wybiurczo, mam do niego zaufanie, choć wiem, że środowisko również na niego oddziałuje i stąd konieczność sprawdzenia informacji które nam podaje( nie jest to absolutnie szperanie w jego rzeczach itp). Ale powtarzam jeszcze raz: okres dojrzewania przynosi niespodzianki, dziś jest tak a jutro zupełnie inaczej. 16 latek to z jednej strony prawie dorosły, ale z drugiej jednak duże dziecko, które nie zawsze radzi sobie z emocjami, swoim zachowaniem, ponoszeniem konsekwencji. Gdy między rodzicami i dziećmi jest prawdomówność, rodzice są w stanie zawsze zareagować gdy np. ktoś zarzuci coś ich dziecku, lub niesprawiedliwie je oceni. Ja zawsze mam pewność, że to co mówi mi syn jest prawdą i jeśli ktoś (szczególnie dorosły) twierdzi, że było inaczej- wierzę dziecku i mówię o tym głośno. Nie przewiduję buntu, natomiast mój syn ma zawsze pewność, że może na nas liczyć i wcale nie prowadzi to do wychowania maminsynka wręcz odwrotnie- chłopak ma odwagę wypowiedzieć swoje zdanie, postawić się gdy ma rację i bronić swoich słusznych opinii. A bycie cerberem... może za mocne określenie.

[verdana]

No właśnie, z tym zupełnie się zgadzam. Ale zawsze boję się, ze mamy zrozumieją
pewne rzeczy dosłownie. Mam kilka kolerzanek, które jeszcze swoich synów-
studentów przepytują dokładnie, co robili, z kim byli, a przed sesją zabraniają
spotykać się ze znajomymi!

[mmmd]

Wydaje mi sie troche dziwne, ze dziecko NIGDY nie klamie. Dlaczego dziwne?
Klamstwo tez jest czescia rozwoju mlodego czlowieka i tak jak inne sprawy
nalezy do kategorii 'eksperymentow'. Tez bylam swiecie przekonana, ze moj syn
NIGDY nie klamie, az do momentu, gdy go na tym przylapalam. Oczywiscie -
najpierw kompletne zaskoczenie. Moj syn? Dlaczego? itp. Teraz wiem, ze nie ma
tego zlego co by na dobre nie wyszlo. Stalo sie to w koncu powodem do
wartosciowej rozmowy o tym co dobre/niedobre; sluszne/niesluszne itp; dlaczego
ludzie klamia, co jest tego pobudka. Mysle, ze z klamstwem to tak samo jak z
kazdym innym elementem ksztaltowania charakteru i wyborow zyciowych - wiele w
tym eksperymentowania potrzebnego do rozwoju. Przeciez my nie bylismy inni!
I oczywiscie mojej mysli nie podlegaja eksperymenty ekstermalne (w moich
oczach) co do narkotykow, wandalizmu itp. ani tez klamanie notoryczne. Mysle,
ze gdzies w glebi duszy martwilabym sie, gdyby moje dziecko bylo zawsze takie
przykladne - martwilabym sie, ze po prostu eksperymentuje zupelnie poza moim
zasiegiem.

[judytak]

najważniejsze, żeby dziecku
a) nie opłacało się kłamać (konsekwencje mają wynikać z tego, że skłamał, a nie
z tego, co chciał zataić!!)
b) opłacało się powiedzieć prawdę (rodzice doceniają odwagę przyznawania się do
nieprzyjemnych rzeczy, owszem nie pochwalają za złe oceny, ale też nie tracą na
to zbyt dużo słów, i oferują pomoc w nauce)

zmiana przyzwyczajeń nie jest łatwa, ale innej skutecznej drogi nie widzę

pozdrawiam
Judyta

[alfa36]

Dzięki za odpowiedzi. Nasze dziecko ma raczej wlasciwe towarzystwo, nic
niepokojącego nie zauważylismy. Lubi towarzystwo koleżanek, zresztą wzajemnie i
są to w większości bardzo dobre uczennice. Synowi tlumaczymy, że nie opłaca się
kłamać a mimo kłamie. Przykładowo, wiele razy proszę, zeby mowil o wszystkich
ocenach, podkreslam wszystkich. Niestety w ciągu ostatnich 3 lat , odkąd slabe
oceny zaczął mieć, nie usłyszeliśmy o żadnej trojce, dwojce czy jedynce.
Wszystko wydaje się, kiedy idziemy do szkoły, a jeszcze tuz przed wyjściem mimo
naszych prośb o mowienie prawdy, zarzeka się, ze wszystko jest ok.
Wielokrotnie mowiliśmy mu, ze lepiej będzie, kiedy będziemy wiedzieć o ocenach
w domu.Niestety jak do tej pory nie dziala. Nie mieliśmy też okazji pochwalić
go za przyznanie się do winy, bo czy za przyznanie mam uznać fakt, kiedy to
dziecko pytane o jedynkę powiedzialo, ze jej na pewno nie ma, a kiedy ja
powiedzialam, że mimo to przejdę się do szkoły , to on mnie dogonił i
powiedział , ze jednak ma?(wszystko to działo się w przeciągu 5 minut). Mały
sporo kłamie, jednak wszystkie oszustwa wiążą się ze szkolą. Kiedy miał
zakazane pojście na dyskotekę, tak kombinował że zwyczajnie poszedł pod
pretekstem innej sprawy (powiedzial, że ma przeniesioną próbę choru). Mamy
wrażenie, ze ciągle siedzi i myśli, co tu zrobić, żeby się nie narobić i
osiągnąc zamierzony efekt.

[verdana]

Czuję się, jakbyś opisywała mojego syna. Jedyne, co mogę ci poradzić, choć to
wyda się dziwne, to przestać pytać o stopnie. W ten sposób on nie bedzie musiał
kłamać, a ty denerwować się, ze kłamie. Umów się z nauczycielką, ze np. co dwa
tygodnie sprawdzasz dziennik. Obawiam się, ze innej metody nie ma - twój syn
nie jest po prostu w stanie przyznać się do złych stopni. Jednak co mnie nieco
zaniepokoiło to fakt, ze nie przyznaje się i do trójek - to swiadczyłoby o
nieco zbyt wysokich wymaganiach - trójka to dla trzynastolatka b. przyzwoity
stopień. Jedyne, czym cię mogę pocieszyć to fakt, ze mój syn wyrósł na bardzo
prawdomównego i pilnego studenta.

[evee1]

Ja niestety jak poprzedniczki nie mam doswiadczenia z wlasnym dzieckiem,
ale ... czy probowalas z nim porozmawiac DLACZEGO klamie. Ale bez robienia
awantury, tylko tak po prostu. Nie wiem jaki jest twoj syn, czy calkowicie
zamkenity w sobie, czy raczej "normalny". Moze daloby sie jakos o tym
porozmawiac, moze odwolanie sie do wlasnych doswiadczen ze szkoly
daloby sie jakos zastosowac.
Ja na ogol mialam dobre stopnie, ale moj maz na przyklad z zasady nie
odrabial leckji z polskiego. W efekcie na klasowkach mial piatki, a
w miedzyczasie dostawal dwoje (to wtedy byl najgorszy stopien).
Chlopcy tez czesto ucza sie tylko przedmiotow, ktorymi sa zainteresowani
z innych majac zle stopnie.
W mlodych glowach legna sie tez dziwne pomysly. Znalam takiego, ktory
nie zdal do nastepnej klasy, bo nie chodzil na klasowki. A wiecie jaki
byl powod? On sie bal, ze jak pojdzie, to nie dostanie piatki! I co
ciekawsze to wcale nie byla presja rodzicow, zeby sie swietnie uczyl.
On sam po rpostu byl taki ambitny. Ale to juz z lekka patologiczny
przypadek.
Ja z niepokojem czekam na to jako moje dzieci wkrocza w ten wiek, ale
moja mame tez znajomi straszyli ("poczekaj jak Ewa bedzie miala X lat"),
ale ja jakos nigdy nie zglupialam ). Nie widze w tym zreszta wcale
swojej zaslugi.
Ale, ale przyznaje, ze zdarzylo mi sie pare razy sklamac )).

[alfa36]

Dzięki za odpowiedzi.
Evee, dziecko kłamie, bo "NIE LUBIĘ SIĘ UCZYĆ" mówi to wprost. A jako, że jest
systematycznie sprawdzane z lekcji, to pewnie musi kłamać, żeby się nie uczyć.
I kołko się zamyka. Do tego sprawdzania doszlismy po tym, jak zaczął mieć słabe
stopnie. Poprawiło się, ale na krótko. Zaraz potem zaczął oszukiwać. Jak się na
to spojrzy z boku, to mozna dojść do wniosku, ze w zasadzie sami przykładamy
rękę do jego kłamstw. Może ktoś powie, żebysmy przestali kontrolować: to też
przerabialiśmy. Niestety okazało się, ze nie robił już nic "O CO MACIE
PRETENSJE, PRZECIEŻ MÓWILAŚ, ŻE NIE BĘDZIESZ MNIE PYTAŁA". Patrzac na
dzisiejszy świat dochodzę do wniosku, ze jesli dziecko nie zdobędzie podstaw,
jakie moze zdobyć w podstawówce, to później będzie mu duzo trudniej w szkolnym
życiu. I dlatego wymagam. I jeżeli dziecko ma tróję z niemieckiego, przy czym
chodzi na korki i wiem, ze ma dryg do języka, to jest dla mnie stanowczo za
mało (to tytułem postu o trojkach). Pozdrawiam

[osmag]

A może trzeba pójść do dobrego psychologa po konkretną poradę. Może wasz
problem tkwi gdzieś głębiej a Wy nie potraficie spojrzeć z dystansem na te
sprawy. Jeżeli nic nie skutkuje to niech fachowcy pomogą.

[artefakta]

U mnie w domu bylo tak: jak dostaniesz złą ocenę i powiesz - nic sie nie
dzieje, jak nie powiesz i wyjdzie na wywiadówce - pięć pasów na goły tyłek.
Działało jak diabli!