Szczęśliwe dziecko

[al10]

Aby jezdzic samochodem ludzie musza ukonczyc kurs i zdac egzamin lub dac
lapowke aby uzyskac prawo jazdy. Rodzicami ludzie zostaja bez spelnienia
takich wymagan mimo, ze dziecko jest znacznie bardziej skomplikowane niz auto.

Na szczescie ludzie wyrastaja na szczesliwych ludzi osiagajacych sukces w
zyciu mimo, ze ich rodzice nie spelniali niemal zadnego z zalecen prof. Jacek
Holówka. Wiekszosc zalecen Pana Profesora nie ma zadnego racjonalnego
uzasadnienia.

Moje zalecenie jest aby rodzice starali sie byc ze soba szczesliwi. Dzieci
ucza sie przede wszystkim przez nasladowanie. Anegdota podaje przyklad matki,
ktory uczy dzieci aby byly prawdomowne - a gdy dzwoni telefon kaze
powiedziec, ze nie ma mamy w domu.

Inne moje zalecenie - czlonkowie rodziny powinni dzielic sie obowiazkami i
wszyscy sobie nawzajem pomagac. Dziecko musi miec obowiazki zgodne z jego
mozliwosciami. Jesli rodzice zyja dla dziecka to wyrosnie ono na samolubnego
egoiste.

Jesli jestem w klinicznej depresji, to najgrubsza ksiazka prof. Holówki nie
pomoze ani dla mnie ani dla moich dziecie. Wizyta u lekarza, ktorzy zapisze
Prozak bedzie o niebo skuteczniejsza.

Dlaczego Polacy wierza w profesorow? Mysle, ze jest to pozostalosc feudalna.
Opinia króla byla najwazniejsza. Teraz mozna sie powolac na opinie profesora -
najwyzszy tytul naukowy. Dzisiaj tytuly feudalne przeszly do lamusa
historii, ale ludzie chca wspinac sie po drabinie tytulow.

[loppe]

interesująca, mądra wypowiedź

[kazik14]

Ta ksiązka nie jest na depresję. Powinna działać zapobiegawczo, a nie jak
lekarstwo w ciężkiej sytuacji. Sam mam 19, mieszkam poza domem, czyli mój
proces wycowania przez rodziców dobiega końca. Ten artykuł jest to jakby
przekrój wychowaniam nie przez rodziców. Widzę jakie błędy popełnili i są
skutki, zauważam dlaczego czasem zachowywali się tak, a nie inaczej.
Nie zgadzam się z poprzednią opinią.

[loppe]

Ten artykuł jest to jakby
przekrój wychowaniam nie przez rodziców

??

[aleksandrynka]

pewnie chodziło o "przekrój wychowania mnie przez rodziców", za wcześnie
odstęp...

[bettti]

Bardzo trafna wypowiedż.Sama uwazam , że jeżeli w domu nie panuje miłość
zrozumienie i harmonia w relacjach to żadna ksiażka nie pomoze.To miłość uczy
cierpliwości,zrozumienia,akceptacji.Zadna ksiażka i wypunktowane reguły nie
pomogą rodzicom.Mam 4 letniego synka-wspaniałego,wesołego,rozumnego chłopca-
dużo rozmawiamy,słucham go,bawimy się-aktywnie spedzamy wspolny czas.Przychodzi
do nas z każdym problemem, nawety gdy wie że coś przeskrobał nie boi sie-wie,że
zostaną wyciagniete konsekwencje,ale poprzez wyjaśnianie i rozmowę a nie krzyk
i bicie.Wraz z meżem staramy sie dać mu jak najwiecej ciepła i miłości-nie
dlatego ze tak jest napisane w poradniku ale dlatego ze bardzo go
kochamy.Jednoczesnie staramy sie niezapomnieć o sobie nawzajem.Dziecko musi
wiedzieć też, ze rodzice kochają siebie i szanują.Ale musi to wypływać wszystko
z ludzi a nie z ksiażek.To nie moj wymysł ale sprawdzony sposób na życie-juz
trzecie pokolenie hołduje tej zasadzie:wszyscy w rodzinie jesteśmy ważni,
wszyscy kochamy sie ,akceptujemy ale też wymagamy.Jak na razie zdało egzamin.

[procesor]

bettti napisała:
> Dziecko musi wiedzieć też, ze rodzice kochają siebie i szanują.Ale musi to
> wypływać wszystko z ludzi a nie z ksiażek.To nie moj wymysł ale sprawdzony
> sposób na życie-juz trzecie pokolenie hołduje tej zasadzie:wszyscy w rodzinie
> jesteśmy ważni, wszyscy kochamy sie ,akceptujemy ale też wymagamy.Jak na
> razie zdało egzamin.

A nie przyszło ci do głowy że nie każdy ma szanse wychowac sie w takej
rodzinie? I co? Moze własnie dzięki takim lekturom uda mu się przerwac zaklęty
krąg "uczenia się z ludzi" i mając świadomośc czemu tak a nie inaczej reaguje,
jakie błędy popełnili jego rodzice i w związku z tym do jakich sam ma
predyspozycje - swoje dzieci wychowa lepiej, mądrzej?

[verdana]

Dawno juz nie czytałam takiego steku bzdur w wykonaniu profesora. Przede
wszystkim, jesli uwaznie sie wczytać w tekst, nie mozna w ogóle wychować
dziewczynki na osobe dostosowaną - ponieważ nie ma ona być ani potulna (bo
zostanie zdominowana) ani rywalizować z mężczyznami (a dlaczego nie - pan
Profesor jakoś nie uwaza, żeby mężczyźni nie mieli rywalizować i z mężczyznami
i z kobietami).
Ilość stereotypów przebijajaca przez ten artykuł jest porazajaca. Gdzie są te
słodkie, wyrozumiałe mamy - ostatnie nie spotkałam ani jednej. Na ogół są
zmeczone i wymagają od dzieci nie mniej niż ojcowie. Też mam studentów i
zareczam, ze nie tylko faceci potrafią zdominować deyskusję i nie dopuscić
nikogo do głosu - dziewczyny takze robia to coraz częściej. Poza tym ludzie się
różnia od siebie., W społeczeństwie powinno być miejsce także dla osób gorzej
przystosowanych, nietowrzyskich uczonych siedzacych całe zycie z nosem w
książkach (dlaczego zresztą tylko chłopców - takich dziewcząt jest także
sporo). Przystosowanie społeczne, o ile jest najwyższą wartoscią w wychowaniu,
prowadzi do konformizmu, unifikacji i zaniku własnych pogladów. Uczmy dzieci
także, jak być nieprzystosowanymi.
Innymi słoy - dla mnie totalna bzdura, tyle że wygłoszona naukowym językiem.

[ryskago]

"Ilość stereotypów przebijajaca przez ten artykuł jest porazajaca. Gdzie są te
słodkie, wyrozumiałe mamy - ostatnie nie spotkałam ani jednej. Na ogół są
zmeczone i wymagają od dzieci nie mniej niż ojcowie."
Gro osób czyta i nie rozumie tak naprawdę o co chodzi. Przecież profesor
posłużył się tutaj przykładem, co wcale nie oznacza, że myśli w/g takich
stereotypów. No cóż krytykantów u nas nie brakuje...
Pozdrawiam
mr

[aleksandrynka]

Wraz z meżem staramy sie dać mu jak najwiecej ciepła i miłości-nie
> dlatego ze tak jest napisane w poradniku ale dlatego ze bardzo go
> kochamy.

Wszystko bardzo pieknie, ale wiesz, że są rodzice, którzy własnie dlatego, że
bardzo kochają swoje dzieci biją je? Bo to dla ich dobra. Bo nie znają innych
metod, po prostu. I dlatego moim zdaniem trzeba dużo czytać, dowiadywać się.
Żeby mieć narzędzia, kiedy się czuje bezradność.

[ryskago]

Do Bettti:
No po prostu istna sielanka. Rodzina bez wad.
Gratuluję, ale nie bardzo w to wierzę.
Każdy ma na swoim koncie dobre i złe chwile
z racji tej,że jest tylko człowiekiem i popełnia błędy
jak każdy.
Ja też w kwestii wychowywania mojej dwójki ufam najbadziej
swojej intuicji co zupełnie mi nie przeszkadza czerpać z doświadczeń
i dobrych rad innych jeśli tylko zauważę, że nie są złe.
Profesor wypowiedział się na podstwie swoich doświadczeń i obserwacji
i uważam, że ma sporo racji.
Pozdrawiam
mr

[d.orka]

A ja się zgadzam z tym, co mówił Pan profesor.
Skąd te głosy krytyki? Nieuważnie czytaliście?

Moi rodzice trochę zaniedbali moje i moich braci wychowanie - każde z nich z
innych powodów.
Mama była wplątana w koło społecznych oczekiwań, samotne macierzyństwo pomimo
posiadania męża i nie posiadała wiedzy z zakresu psychologii rozwojowej.
Ojciec, który porzucił studia nauczycielskie na rzecz szkoły wojskowej, jako
takie przygotowanie miał, ale nie miał "ojcowskiego powołania". Poniósł porażkę
na całej linii - zwłaszcza w wychowaniu braci.
Tych wszystkich rzeczy, o których mówił Profesor uczyłam się sama w "głębokiej
wodzie". Moi bracia, niestety, radzili sobie gorzej - z powodu braku dobrego
ojca. Nie rozwinęli skrzydeł.
W wychowaniu moich dzieci kieruję się intuicją i własnymi przemyśleniami
wynikającymi z własnego dziecięcego doświadczenia i obserwowania własnych
rodziców. Chętnie czytam różnego rodzaju wydawnictwa na temat wychowania i
rozwoju dzieci analizując ich treść oraz kierując się własnym osądem w wyborze
np. wskazówek i rad. Nie uniknę błędówi i będę się cieszyć, jeśli moje dzieci
mi je wskażą.
Dorka
mama Sikorek
i Leonka
Dziękuję Panie profesorze za mądre słowa.

gó..prawda

[80662270a]

jest prawda i tylko prawda, a to jest gó..prawda:
"Jesli rodzice zyja dla dziecka to wyrosnie ono na samolubnego
egoiste."

Poczytać warto

[olab1]

a życie jest życiem. Dzieci są różne, tak jak różni są ich rodzice. Nie jest
łatwo wychowywać w dzisiejszych czasach, gdziw wokół tylko mit kasy i pełno
agresji. Każde z nas ma plany co do wychowania, oby sie udało je zrealizować.
Ja, tak jak większość, pragnę szczęścia dla mojego dziecka, chcę dać mu jak
najwięcej przede wszytskim miłości. Życzę sobie powodzenia. Wam też.

[aga_mlynarczyk]

dziękuję badzo
bardzo dobry i interesujący artykuł

[anka1-1]

przeczytałam artykuł bardzo uwaznie i odetchnęłam, powiało normalnością.
Pochodzę z rodziny wielodzietnej , jestem pedagogiem, i adopcyjną mamą dwóch
chłopców. Wiele razy zastanawiałam się z czego biorą się problemy emocjonalne
dzieci w szkole, wyrażny brak umiejętności w radzeniu sobie z sytuacjami
trudnymi, albo przeciwnie nadmierna dominacja, brak kompromisu, potrzeby
przyjażni. Od roku czasu jestem mamą i często zastanawiam się czy postępuję
dobrze, czy jestem zbyt rygorystyczna, a może zbyt uległa. Trudno jest wychować
dziecko na człowieka stanowczego,asertywnego, a zarazem kulturalnego i
szanującego innych. Nauczyć dziecko walczyć, ale też umieć przegrywać, i
znależć w tym jeszcze radość. Nauczyć dziecko odwagi, ale i pokory.. Mam
wrażenie ze obecnie mamy do czynienia z dwiema skrajnymi modelami wychowania
1) nadmiernej opiekuńczości, budowaniu parasola ochronnego dla dziecka, a tym
samych odbierania mu możliwości konfrontacji z rzeczywistością, umiejętności
radzenia sobie w sytuacjach trudnych. Nadmiernym skupianiu się na potrzebach
dziecka, zapominając o uczeniu go chociażby na własnej osobie, ze inni też mają
swoje potrzeby. Mama z tatą to nie tylko kochający i oddani ludzie, ale też
ludzie mający słabości, zainteresowania, potrzeby . Ucząc dziecko tego dajemy
mu szansę na szczęśliwe dorosłe zycie.
2)nadmiernej pobłażliwości, a właściwie zaniedbywaniu potrzeb dziecka
związanego z samorealizacją rodziców. Nadmierny pęd ku karierze, gonitwa i
obawa o pracę,prowadzą do zrzucanie odpowiedzialności za wychowanie na
instytucje typu przedszkola, szkoły i rekompensowanie dzieciom braku czasu np
drogimy zabawkami, i spełnianiem wszystkich zachcianek.
Jestem osobą uważaną za bardzo cierpliwą, opanowaną i oddaną innym i za taką
się uważałam dopuki nie pokochałam dwóch łobuziaków 4 i 3 latka, i nie musiałam
codziennie 24 h na dobę opiekować się nimi. Czasami miałam wyrzuty sumienia, ze
jestem taką wyrodna mamą bo czasami potrafię mocno wziąść w ryzy chłopców, i
pokazać im, że tak nie wolno. Strasznie mnie ucieszyły słowa pana profesora, o
tym, ze dzieciaki muszą poznać oboje rodziców z dwóch stron, to upewniło mnie w
moich przekonaniach, ze dziecko musi znać granice, potrafić się bronić. Musi
nauczyć się się mówić nie, dość i bronić swoich przekonań, pamiętając o tym, ze
inni też mają do tego prawo.
Wszystkie braki wychodzą jak na dłoni w szkole, jedne dzieci lubiane przez
wszystkich, choc nie uległe. Otwarte na innych ale też i broniące swojego
zdania, inne "obijające" się o innych nieakceptowane, sfrustrowane.
Może to co napiszę wyda się smieszne, ale czasami mam wrażenie, że wszystkim
nam teraz wydaje się takie trudne osiągnięcie szczęścia, spokoju, i równowagi
psychicznej. Codziennie stajemy przed dylematem co wybrać, jak postępować, by
to osiągnąć, i nauczyć tego nasze dzieci.
Jestem człowiekiem wierzącym, i kidyś taka zaganiana usiadłam sobie i
przypomniałam sobie Dekalog, i pomyslałam, kurcze jakie to proste, wystarczy
przestrzegać i nauczyć tego dzieci a dadzą sobie radę w życiu. Pozostawianie
sobie furtek to dylemat- albo czczę matkę swoją i ojca swego, i pokazuję
dzieciakom co to znaczy kochać, albo nie szanuję rodziców, a za 15, 20 lat będę
tak samo traktowana przez własne dzieci- cudów nie ma! albo cieszę się z tego
ze innym jest dobrze, i z tego co mam, albo uczę dzieciaki wiecznego niedosytu,
zawiści i skazuję je na wieczne niezadowolenie. To jak my rodzice postępujemy,
czy potrafimy cieszyć się zyciem , być szczęśliwi, radzić sobie z problemami,
jest jak mapa dla naszych dziec. Jest to coś czego nikt im nigdy nie zabierze-
szczęśliwe dzieciństwo, to bilet do szczęśliwej dorosłość.