matki na rynku pracy

[wiu1]

Zastanawiałam się nad tematem traktowania matek przez pracodawców. Jak jest
prawda...

Ze strony matki - wiadomo - praca na 2 etatach (biuro + dom), przemęczenie,
przymus finansowy, poczucie dyskryminacji.

Ze strony pracodawcy - kłopot, bo częstsze zwalnianie się z
pracy, "obciążenie" równoległą drugą odpowiedzialnością co może zmniejszać
efektywność pracy, mniejsza dyspozycyjność, obiążenie współpracowników.

Ze strony czysto ludzkiej - macierzyństwo jest wspaniałym, pozytywnym
wydarzeniem życiowym. Rodzina jest podwaliną społeczeństwa. Rodzicielstwo
uczy odpowiedzialności, stateczności.

Matka chce/musi pracować. Pracodawca chce mieć efektywnych pracowników,
jakkolwiek on to rozumie.

Jak mozna by ten konflikt załagodzić? Wiadomo, nie ma zbyt wiele stanowisk
pracy, na których możliwe jest zatrudnienie na pół etatu, albo takich, które
nie wymagają maksymalnej koncentracji, dyspozycyjności - "luźniejszych".
Uprzedzenia ludzkie równiez trudno zmienić, trudno przekonac ludzi-
pracodawców że pracownik-matka niekoniecznie zaraz straci na efektywności.
Trudno nakłonić ludzi do "dogadania się". A przy obecnej sytuacji na rynku
pracy i rynku w ogóle - najłatwiej pracodawcy "po prostu" poszukac kogoś
innego.

Czy ktoś ma jakiś pomysł? Może jakieś pozytywne przykłądy?

[fugitive]

a ja uwazam, że zrobiłas błędna założenie, że matki sa mniej efektywnymi
pracownikami. Nie zgadzanm się, matki jako pracownicy szczególnie dozorowani
często starają sie bardziej niż pozostali,. Sama jestem matką i absolutnie nie
uważam, żebym swoja praca obciążala innych pracowników, fakt, że wychodzę z
pracy punktualnie i staram sie nie siedzieć po godzinach, ale jeśli jets taka
potrzeba to oczywiście zostaje. w przypadku chorób dzieci zawsze staram sie
zorganizowac sobie jakas opieke tak więc nie korzystam z zwolnień. Natomiast
jesli styl pracy w firmie jest taki że codziennie siedzi się po godzinach no to
problem nie tkwi w matkch ale w firmie ( zła organizacja albo wyzysk)

[amb25]

Zakładając, że kobieta mająca dziecko chce pracować, to wszystko zależy od
podejścia szeofstwa, które matki traktuje jak normalnych ludzi a nie jak
wyrobników do pracy niewolniczej (jak całą resztę, zresztą). Bo wszystkie
problemy mozna rozwiązać - kwestia chęci obydwu stron.
Kiedyś pracowałam w firmie gdzie matkom (w ogóle pracownikom) szło sie na
rękę, bez szkody dla firmy (a może i z zyskiem bo wszyscy byliśmy z frimą b.
związani i dzieki takiemu a nie innemu podejściu Szefa czuliśmy się za nią po
porstu odpowiedzialni).

[vialle]

wiesz co? jak poszlam powiedziec o ciazy - cala spieta w zestresowana ze
wlasnie wiem ze "robie klopot" - "drugiej po Bogu" w mojej firmie, 40 latce z
dwojka malych dzieci, bardzo wymagajacej, to wiesz co mi odpowiedziala?
Powiedziala miedzy innymi "ja obserwuje jedno: ze kobiety ktore maja dzieci,
zwlaszcza male, wiedza po co przychodza do pracy. Przychodza, pracuja jak male
samochodziki i leca do domu do dziecka. One nie marnuja czasu na pierdoly w
godzinach pracy bo wiedza, ze sie musza wyrobic zeby isc do dziecka. Po prostu
pracuja bardziej efektywnie".
I ja sie z tym zgadzam, patrzac na siebie. Odkad mam syna, moze poza okresm
kiedy mial 7 mcy i zostawilam go z opiekunka i przez jakis miesiac bylam mocno
rozwalona w sensie braku koncentracji, poza tamtym okresem ja naprawde pracuje
lepiej. Wiem po co przychodze do pracy. Szkoda mi czasu na pierdoly.

Jest wiele kobiet, ktore moga pracowac z domu (dobrodziejstwa internetu), a
wtedy nawet kwestia zostania w domu z chorym dzieckiem czy zwolnienia wczesniej
opiekunki jest latwiejsza do przelkniecia. Sprawdzilam na sobie. Wiec nie musi
byc tak zle, wiele zalezy od "swiatlosci" pracodawcy.