10-latek podkrada nam pieniądze :(

[gudusiowa]

Witajcie,
Dzisiaj ewidentnie okazało się, że nasz syn podkrada nam drobne sumy z
portfela - 10 zł. Wcześniej mieliśmy tylko takie pszypuszczenia ale nie
byliśmy pewni - dzisiaj jesteśmy. Syn jest teraz w szkole, ja w pracy. Jak
wrócę chcę to wyjaśnić! Ponieważ wydało się to przed godziną mam ochotę go
rozszarpać na strzępy, jakoś nie mam pomysłu na rozwiązanie tego problemu.
Jak spytam czy to zrobił to na pewno skłamie... Nie mam do niego siły!

[triss_merigold6]

Jedno pytanie: czy syn dostaje kieszonkowe?

[anetina]

to wciąga
nie ma tu znaczenia, czy dostaje kieszonkowe

co masz robić?
nie wiem
wszystko zależy od dziecka
jednemu wystarczy wytłumaczyć
innemu trzeba by w głowę dać

najlepiej się zapytać
a póżniej starać się nie mieć portfela na wierzchu
tak samo torebek, ani pieniędzy w kieszeniach

powinno pomóc
oby tylko dalej gdzieś poza domem nie szukał

[gudusiowa]

Chowanie przed nim potencjalnych "zdobyczy" raczej nie ma sensu bo to nie
sposób, żeby zaprzestał. Milion razy tłumaczylismy mu - zanim pojawił się
problem, że to jest bardzo złe itp itd. Pewnie wyda na jakieś głupoty w
sklepiku szkolnym. Co do kieszonkowego - dostawał 20 zł, które zamienił na
doładowanie konta kom.

[anetina]

jedyna propozycja:
daj mnie na doładowanie, a trochę do ręki

[verdana]

Przede wszystkim wyluzuj. Dziesięciolatki kradną rodzicom pieniądze - tak jest,
było i będzie. To naganne, niewątpliwie, ale ani rzadkie ani źle wróżące.
Synowi zrób awanturę - powiedz o złodziejstwie, o tym, że musisz mieć pewność że
możesz mu ufać - słowem piekło być powinno, ale z głęboką (Twoją) świadomoscią,
że nic tak naprawdę złego się nie dzieje.
Przede wszystkim syn MUSI w tym wieku mieć własne pieniądze - inaczej nie
pozostaje mu nic innego jak kraść - to przykre, ale prawdziwe. Doładowana
komórkę też mieć musi. Po tygodniu (aby nie uważał tego za nagrodę) zmieniłabym
system finansowania. Ty doładowujesz konto, a pieniądze idą do ręki syna na
"głupstwa" w sklepiku. Te - Twoim zdaniem "głupstwa" sa dla dziecka niezwykle
ważne. Bardzo, ale to bardzo przykro, nawet dorosłemu jest nie miec grosza na
własne wydatki.
Ja podbierałam drobne rodzicom, moje dorosłe dzieci w tym samym wieku podbierały
mnie. Wszyscy wyrośliśmy na moim zdaniem b. uczciwych ludzi (moje dzieci są w
pewnych wypadkach wręcz chorobliwie uczciwe - np. nie ściągają muzyki z
internetu, uznając to za kradzież).

[gudusiowa]

Dzięki Verdana

[wieczna-gosia]

zgadzam sie z verdana odnosnie wszystkiego. Mi dzieci nie podkradaly forsy, ja
rodzicom owszem, ale i kieszonkowe mialam zadne co drugi miesiac przepadajace,
bo podpadalam tatusiowi. Wiec zmienilam system. Daje dzieciom tyle ile moge, tak
zeby gazete mozna bylo kupic i cos w sklepiku itd, komorke doladowuje 20 zlotych
reszta idzie juz z kieszonkowego. I jak na razie podkradania nie bylo. Poza tym
wiem ze dzieci maja klopoty z proszeniem o pieniadze (ja tez mam prawde mowiac i
dopoki z mezem nie zaczelismy miec jasnych systemow rozliczeniowych zadne "ty
mnie poprosisz a ja ci dam" nie dzialalo), wiec pytam sie od czasu do czasu czy
maja forse, czy nie mysla o jakims zakupie.

[e-milia79]

Tez uwazam ze dziecko musi miec drobna na wlasne wydatki. Komorka to komorka a
gotowka tez potrzebna, na slodycze chipsy czy sokolwiek innego. tez mi sie
zdarzalo mamie z portfela podbierac jak mialam lat chyba 12 Ale zdarzalo mi
sie i ze skarbonki dosypac jak slyszalam ze problemy w domu sa
Mysle ze syn ci na degenarata nie wyrosnie, po prostu potrzebuje troche gotowki
a nie ma jak jej zdobyc
Pozdrawiam

[linka9]

Niektóre wypowiedzi - zszokowały mnie, choć tak na dobrą sprawę, nie wiem do
końca, jaka jest geneza problemu i jak z tego wyjść, niemniej:
- nigdy w zyciu nie wzięłam rodzicom grosza, bez względu na to, czy miałam
pieniądze czy nie i jak kusząco leżały na wierzchu;
- nigdy w życiu dzieci nie wzięły mi grosika, bez wzgledu na to ... (j.w.)
/pewnie wszystko przed nimi?/

>Przede wszystkim syn MUSI w tym wieku mieć własne pieniądze - inaczej nie
pozostaje mu nic innego jak kraść - to przykre, ale prawdziwe.

Z tym stwierdzeniem, to już w ogóle zgodzić się nie mogę!
Znam dziesięciolatkę, która swoich pieniędzy nie ma, a jeśli już coś uzbiera
(czyt. dostanie, np na komunię, imieniny), to dokłada mamie do budżetu domowego.
Ale oni nawet stacjonarnego telefonu nie mają, nie mówiąc już o komórce (a więc
problem doładowywań - też z głowy). I dzieciom też nie podbiera (w
przeciwieństwie, do tych bogatszych), co najwyżej prosi ze smutną minką, aby dać
jej chipsa czy naklejkę
A jak coś ma, to się dzieli z innymi, choć to chyba bardziej wynika z napomnień
matki niż jej chęci.

>Bardzo, ale to bardzo przykro, nawet dorosłemu jest nie miec grosza na
własne wydatki.

Tak, to prawda. I nawet dzisiaj to samo sobie pomyślałam widząc to dziecko.

[gaika]

Kieszonkowe kieszonkowym , a kradzież kradzieżą.
Problem chyba w tym, ze jeśli dziecko potrzebuje pieniędzy to zwraca się do
rodziców a nie "samoobsluguje". Może komunikacja szwankuje?
Kieszonkowe jest ważne dla dzieci, ale są rodzice, których na kieszonkowe nie
stać. I nawet to nie jest wystarczający powód, by kraść.

[zebra12]

Zgadzam się w 100% Sama też nigdy nie brałam rodzicom pieniedzy i moje dzieci
też tego nie robią! A kieszonkowe dostawałam dopiero w ostatniej klasie liceum.
Moja córka nie dostaje kieszonkowego. Dla mnie te 20 czy nawet 10 zł, to duże
pieniądze. Ale jeżdżąc do pracy rannym autobusem z młodzieżą widze jak 13-14
latki czekając na autobus idą po papierosy...Nie wiem, co tam jeszcze kupują w
szkole. Zaniepokoiło by mnie podkradanie pieniędzy przez dziecko, bo czemu nie
powie czego mu trzeba? Może chce kupić coś, na co ja bym krzywo patrzyła?

[croyance]

Ale jak sie dziecko ma nauczyc zarzadzania pieniedzmi, jesli ich nie ma,
chociazby symbolicznej ilosci? Moj partner daje swojemu synowi z I malzenstwa
dosc duze kieszonkowe, ale wymaga, zeby maly dokladal sie do biletow, slodyczy
i innych rzeczy, gdy ida gdzies razem. Uwaza, ze w ten sposob dzieciak uczy sie
gospodarowac forsa. No ale ja sie na tym w sumie nie znam, hm. A pieniadze
podbieralam, w moim domu nie bardzo jasne byly zasady polityki hm, pienieznej,
i do tej pory mam klopoty (wydaje wszystko na raz, albo sepie jak sep).

Linko9...

[okrent9]

Mnie też zszokowały stwierdzenia, że jak dziecku się nie da pieniędzy, to sobie
samo weźmie. Ja jako dziecko NIGDY nie dostawałam regularnego kieszonkowego i
NIGDY nie przyszłoby mi do głowy próbować ukraść. A nie byliśmy rodziną bogatą
i zwykle koleżanki i koledzy mieli więcej i lepszych rzeczy (ciuchów, słodyczy,
itd.) Owszem, było mi przykro jeśli widziałam, że koleżanka ma czegoś więcej,
ale nie przyszłoby mi do głowy próbować zdobyć tego samego podstępem. Pamiętam
np. taką sytuację, że kiedy popularne stały się serki homogenizowane; u nas
kupowało się taki serek i smarowało nim kromki chleba... i zobaczyłam kiedyś
podczas wizyty u mojej najbliższej koleżanki, że wcina serek prosto z
opakowania, łyżeczką. Wydawało mi się to wtedy marnotrawstwem. To chyba mówi
coś o tym, że u mnie w domu się nie przelewało. I nigdy nic nie ukradłam.
Poszanowanie cudzej własności wpajano mi prawie od becika. Przeżyłam szok,
kiedy w wieku 12 lat stałam się ofiarą złodziejstwa mojego starszego kuzynka.
Podczas wizyty u nas podprowadził mi moją ulubioną naklejkę. A jego rodzice
byli o wiele lepiej wtedy sytuowani niż moi.

Mam w najbliższym sąsiedztwie rodzinę podobną pewnie do tej, o której Ty
piszesz, linko9; rodzice do niedawna nie mieli stałej pracy, teraz ma tylko
matka, a dzieci trójka. Niedawno jedno z ich dzieci kończyło 5 lat. Dostał od
kogoś na urodziny małą bombonierkę z galaretkami, w ciągu dnia poszliśmy (ja,
jego brat i kolega dzieciaków z sąsiedztwa) na spacer. Jubilat miał swoją
bomboniereczkę przy sobie i choć dzieci z zamożniejszych rodzin pewnie
natychmiast by pochłonęły jej zawartość, chłopczyk "oszczędzał" bombonierkę do
wieczora, do powrotu mamy z pracy. Obliczał, ile galaretek będzie dla kogo: dla
mamy, dla taty, dla brata, dla siostry...

Oczywiście, że bardzo przykro jest nie mieć własnych pieniędzy. Ale to nie
znaczy, że trzeba akceptować kradzieże. Może dziecko przywykło do tego, że
zawsze ma tyle a tyle kieszonkowego, i po zmianie dystrybucji (pieniądze na
doładowanie komórki) nagle czuje, że mu brakuje na jakieś słodycze, które
kiedyś sobie kupował. Może wstydzi się albo boi poprosić o więcej - i może nie
powinien prosić o więcej. Chyba, że sobie na więcej zarobi. (Mam przykład
sąsiadki, której córka 14-letnia pomaga rodzicom w gospodarstwie i sprzedaży
nabiału na targu, i zarabia sobie na różne zachcianki.) Ja bym nie
robiła "piekła", tylko powiedziała wprost, że czegoś takiego jak kradzież
tolerować nie będę, bo to naganne, a jeśli się kiedykolwiek powtórzy, to
konsekwencją będzie taka to a taka kara - pozbawienie jakiegoś przywileju: np.
odebranie komórki, zakaz wychodzenia do kolegów przez jakiś czas. Poza tym, nie
ukrywałabym, że jest mi przykro, że dziecko mnie okrada, że ja obdarzyłam je
zaufaniem, a ono je zawiodło.

[darkuss]

Napisałaś bardzo mądry tekst. Prawie ze wszystkim się zgadzam.
Nie złapałem mojego syna (11 lat) na kradzieży, wręcz przeciwnie - sam nam czasem dokłada, gdy otrzyma pieniązki od np. babci. Jest mi przykro, że dzieciak daje nam to co dostał, ale cieszy mnie, że rozumuje już tak poważnie. Z czym się jednek z tobą nie zgadzam?: z nie robieniem "piekła". Dzieci generalnie nie biję (syn dostał może dwa porządne klapsy w życiu), lecz w tej sytuacji powinien wiedzieć jakie są granice i że potwornie przegiął.... Zlałbym tyłek aż do błagania o zaprzestanie. Wiem, że taka lekcja zostałaby zapamiętana, ponieważ jak już wspominałem, nie jestem zwolennikiem bicia dzieci. Kradzież jednak uznaję za sytuację, w której odszedłbym od tej reguły (wyjątek) i dziecko dobrze (wydaje mi się) zdaje sobie z tego sprawę.
Serdecznie pozdrawiam.

[makary64]

> Zlałbym tyłek aż do błagania o zaprzestanie

Proponuję rozważyć szafot lub pluton egzekucyjny

I myślisz, że pomoże jak cię ręka zaboli?!

[pijaki]

[linka9]

do okrent9 i darkuss i innych podobnie myślących

Cieszy fakt, że są jeszcze ludzie, dla których czarne jest czarne, a białe -
białe, a pewne zasady etyczno-moralne - jednoznaczne.
Niemniej zawsze w takich przypadkach nurtuje mnie pytanie, czy ludzie o takich
przekonaniach nie są skazani w obecnych czasach na swego rodzaju przegraną
(piszę ogólnie,a nie o jednostkowych przypadkach), bo nie chcą po trupach do
celu ...
Co więcej , w oczach społeczeństwa często pogardliwie zwani są frajerami, a nie
z zachwytem określani mianem tych, co sobie potrafią sobie radzić. I widać to
już na poziomie małolatów ...

[croyance]

Alez nikt nie ma tutaj watpliwosci co do morale, chodzi raczej o to, ze dziecko
zasad moralnych wciaz sie uczy i nie mozna karac go tak samo, jak osoby
doroslej. Gdyby pieniadze podbierala kolezanka w pracy, sytuacja bylaby inna.
Moze on sobie nie zdaje sprawy z prawa wlasnosci? Ja np. nigdy nie oddawalam
rodzicom reszty, bo wydawalo mi sie, ze to moje, cos jakby premia za zrobione
zakupy. Ktos inny nazwalby to kradzieza. Moze maly mysli, ze pieniadze, ktore
sa w domu, sa wspolne, do uzytku przez wszystkich, ze jesli leza na widoku, to
mozna wziac etc. Nie robilabym dramatu antycznego z takiego wydarzenia. I nie
ma to nic wspolnego z zasadami ani ich jasnoscia.

[kleopatryx]

Ja od samego początku uważam, że syn autorki wątku bardzo dobrze rokuje. Jest
po prostu zaradny, a radzi sobie tak, jak może.
Co do dokładania się do budżetu domowego przez 10-latków: BŁĄD!
Dziecko ma mieć oparcie w rodzinie, jeśli sa problemy finansowe jeszcze w tym
wieku nie powinno w nich uczestniczyć. To źle podziała na jego poczucie
pewności siebie i wyrośnie z niego słaby psychicznie dorosły.
Kochani, czasy się zmieniły, nastała era ludzi zorganizowanych, zaradnych i o
dobrym wizeruku. Ludzie o uczciwym charakterze w obecnej rzeczywistości powinni
zadbać, by ich dzieci nie skończyły tak źle jak oni. Przynajmniej tyle im
dajcie. To dokładanie się do budżetu domowego jest po prostu ŻENUJĄCE.

A ja zlalbym Twoja morde.........

[i-love-china]

Jak takis odwazny zeby bic dziecko to moze maly sparing ze mna????????
Pie..ny tatusiek, odwazny zeby bic wlasne dziecko, ale na ulicy to juz na
nikogo nawet glosu nie podniesie, gdyz boi sie o wlasne zeby.........

A po co 10-latkowi komórka?

[pijaki]

... żeby go dresiarze skroili ?

[paacynka]

ja myślę podbnie i myślę, że jak on się dowie, że wiecie, będzie wiedział, że
wiecie ile macie,d ziecko się boi "zorientowania się rodzica" doliczenia się
kasy myślę, ze może przestać, jak powiesz, ze wiesz że wziął. Czasem nawet nie
trzeba awantury, taki młody cżłowiek już i tak będzie się tragicznie czuł. Kara
jakaś np. by poczuł konsekwencję. I zasady- ty nam zabierzesz my ci nie damy.
Ty będziesz uczciwy i poprosisz postaramy się dać ponad to co dostajesz
dotychczas.

powodzenia

[verdana]

Co innego, kiedy rodziców nie stać na dawanie kieszonkowego dziecku, a co innego
gdy stać i nie dają. Dlaczego nie dają? Chyba tylko po to, by miec nad dzieckiem
100% kontrolę. Dam - jak będziesz grzeczny, jak wydasz na to, co MNIE sie
podoba. Jak chcesz miec, to musisz poprosić - bardzo niedobra zasada. Uczy
dziecko, że pieniędzmi gospodarowac sie nie da (nie wiem ile będę miał w
przyszłym tygodniu), uczy cwaniactwa ( powiem, że chce na picie w szkole, a
wydam na chipsy) i powiem wpost - uczy żebractwa. Jak się przymilę, zrobię coś
dla mamusi, to może odpali parę groszy.
A jesli chodzi o podbieranie rodzicom - zrobilam kiedys ankietę w kilku klasach
licealnych. Anonimową. Na ok. 100 osób ok. 10 powiedziało, że nigdy nieczego
rodzicom nie wzięły - z kieszeni , z portmonetki. Tylko kilkoro z nich zostało
przylapanych (ja np. nigdy nie - choć kiedyś przyznałam sie rodzicom).
Zawsze dziwi mnie 100% pewność, ze moje dzieci nie biorą, nie kłamią, nie piją i
nie palą, oraz nie używaja słów wulgarnych. Zawsze skłania mnie to do podejrzeń,
że rodzice tych dzieci po prostu nie znają...

[linka9]

verdana napisała:

> Co innego, kiedy rodziców nie stać na dawanie kieszonkowego dziecku, a co
inneg o gdy stać i nie dają.

Stać czy nie stać to pojęcie względne.
Kiedyś byłam świadkiem rozmowy, a właściwie wylewanych żali, że 12-latek nie
dostaje wystarczającej kwoty na kieszonkowe. Agumentem było: jeżeli stać was na
utrzymywanie samochodu w wys 600 zł mies. (w tym ubezp, naprawy,)to dlaczego
mnie żałujecie 60 zł mies? Wiesz, ja nie potrafiłam opowiedzieć się
jednoznacznie, kto tu ma rację, chociaż z przedstawionych faktów wynikało, że
rodzice.

>Dlaczego nie dają?

A ulu znasz rodziców, których stać, a nie dają? Bo ja 0

Chyba tylko po to, by miec nad dzieckie
> m
> 100% kontrolę. Dam - jak będziesz grzeczny, jak wydasz na to, co MNIE sie
> podoba.

Ja zawsze mam mieszane uczucia w takich sytuacjach. Bo, jeżeli 10 - latek nie
okazuje szacunku rodzicom, nie pomaga w domu, to z jakiej racji rodzice mają
łożyć dodatkowo na jego zachcianki? Może z miesiąc temu słyszałam w sklepie, jak
młodzieniec (może 16), rzucił: te matka, koniec miesiąca jutro, daj mi już
dzisiaj forsę, bo muszę tu coś kupić.

Zgadzam się, że dziecko głównie samo powinno decydować, na co chce wydać
kieszonkowe. I rodzic co prawda nie powinien mówić, co ma kupić, ale może, ma
wręcz obowiazek określić, czego kupować nie wolno.

> rodzicom nie wzięły - z kieszeni , z portmonetki. Tylko kilkoro z nich zostało
> przylapanych (ja np. nigdy nie - choć kiedyś przyznałam sie rodzicom).
> Zawsze dziwi mnie 100% pewność, ze moje dzieci nie biorą, nie kłamią, nie piją

Pewne rzeczy się czuje. Niemniej nie będę się spierać o innych (dzieci), ale w
przypadku własnej osoby, to chyba mogę mieć pewność, że czegoś nie robiłam, nie
sądzisz?

[verdana]

Ja też nie rozumiem, dlaczego rodzice wolą inwestować w samochód, niż w dziecko.
Dla mnie - nie ukrywam - to dziwaczna sytuacja. Może nie 60 zł., ale dla mnie to
jednak ma w sobie coś z patologii.
Postawa młodzieńca tez nie budzi we mnie tak znowu negatywnych uczuć - no, ale
to moze zależeć od tonu.
Natomiast moje zdecydowane opory budzi dawanie pieniedzy dziecku tylko wtedy,
gdy jest grzeczne, pomaga w domu itd. Wymuszanie okazywania szacunku za
pieniądze - a tak to wychodzi niestety - to najgorszy z możliwych sposobów. To
nie szacunek, to lizusostwo, z szacunkiem nie mające nic, ale to nic, wspólnego.
Jesli 10-latek nie szanuje rodziców, to chyba wina leży po obu stronach - coś
musiało szwankować w wychowaniu, albo może rodzice zrobili cos takiego, ze na
szacunek nie zasługuję? I płacenie, aby okazywało ten szacunek, zamiast wychowania?
Podobnie pomagasz - masz kasę - nie pomagasz - nie masz kasy, nie uczy
"pomagania" tylko wykonywania czynnosci za pieniądze. Dziecko ma w domu nie
pomagać, tylko robić, co do niego należy. Mnie nikt nie płaci za robienie
obiadów (ani mąż nie blokuje konta jak obiadu nie ma), podobnie dziecko ma np.
wynieść śmiecie, bo śmiecie wymagaja wyniesienia, a nie dlatego, ze inaczej
grosza nie zobaczy. To źle rokuje na przyszłość - bo co zostanie nam, jako np.
biednym emerytom. Opłacić usługi własnego dziecka, bo wie, że nic za darmo...

[triss_merigold6]

Tradycyjnie zgadzam się z Verdaną.
Nie wierzę, że rodzina nie jest w stanie wygospodarować 10 zł miesięcznie dla
dziecka chodzącego do szkoły.
Dokładanie do domowego budżetu pieniędzy jakie dziecko otrzymało w prezencie
uważam za obrzydliwe wykorzystywanie przez rodziców.
Warunkowe dawanie kieszonkowego (za dobre sprawowanie) nauczy manipulacji i
kultu kasy. Niedostępna staje się bardziej upragniona.

[linka9]

triss_merigold6 napisała:

> Tradycyjnie zgadzam się z Verdaną.
> Nie wierzę, że rodzina nie jest w stanie wygospodarować 10 zł miesięcznie dla
> dziecka chodzącego do szkoły.

Verdana twierdzi, że 10 zł/mies to za mało, bo na niewiele starczy.
Jeżeli nastolatek domaga się 50 zł mies, co wcale nie jest wygórowaną sumą (na
kino, prezenty, lody, czasopisma, itd,itp), to przy 3 dzieci daje to kwotę 150
zł. Być może niektórym rzeczywiście trudno sobie wyobrazić, że wiele rodzin na
takie kieszonkowe nie stać. Rozumując ścisle wg rad tu wsześniej udzielonych,
dziecko w takiej sytuacji ma przyzwolenie na kradzież, bo przecież pieniądze
mieć MUSI.

> Dokładanie do domowego budżetu pieniędzy jakie dziecko otrzymało w prezencie
> uważam za obrzydliwe wykorzystywanie przez rodziców.

Obrzydliwe to jest oskarżanie innych, nie znając konkretnej sytuacji. Ja znam tę
matkę i wierz mi, że trudno jej postępowanie uznać za naganne, co nie zmienia
faktu, że żal mi dzieci będących w takiej sytuacji.

[triss_merigold6]

Dla 10-latka (przy trudnej sytuacji materialnej rodziny) te przykładowe 10 zł
musiałoby wystarczyć. Dla 15-latka taka kwota jest upokarzająca, bo nie
wystarczy nawet na bilet do kina. Dziecko POWINNO mieć własne pieniądze nawet
jeśli wiemy, że wyda je na głupoty. Raz wyda na bzdurę, drugi raz na coś
sensowniejszego - uczy się gospodarować i dokonywać wyborów.
Nie usprawiedliwiam kradzieży ale nie demonizowałabym w tym konkretnym
przypadku.
Pieniądze z prezentów są dla dziecka i na dziecka fantazje powinny być
przeznaczone. Przykre, że pani musi uciekać się do takiej formy wspomagania
domowego budżetu. Ślicznie uczy własne dziecko żebraniny (to proszenie o czipsy
czy naklejkę) i tego, że kasa = spełnienie marzeń = szczęście.

[linka9]

triss_merigold6 napisała:

> Dziecko POWINNO mieć własne pieniądze nawet
Tak, zgadzam się :powinno, a nie musi - to zasadnicza róznica.

> Pieniądze z prezentów są dla dziecka i na dziecka fantazje powinny być
> przeznaczone. Przykre, że pani musi uciekać się do takiej formy wspomagania
> domowego budżetu.

Na szczęście - nie muszę.
A gdybym była w bardzo trudnej sytuacji - to rzeczywiście musielibyśmy chyba
głodem przymierać, abym się do tego posunęła. Tudzież dziecko samo z siebie
przeznaczyłoby część pieniędzy na codzienne rzeczy, zwykłe ubrania, jak było w
opisywanym przypaku itp

> Ślicznie uczy własne dziecko żebraniny (to proszenie o czipsy
>
> czy naklejkę) i tego, że kasa = spełnienie marzeń = szczęście.

??????????????????

[linka9]

verdana napisała:

> Ja też nie rozumiem, dlaczego rodzice wolą inwestować w samochód, niż w dziecko

Samochod w obecnych czasach to nie inwestycja specjalna, ale często bywa, że
konieczność.

> Dla mnie - nie ukrywam - to dziwaczna sytuacja. Może nie 60 zł., ale dla mnie t
> o jednak ma w sobie coś z patologii.

Inwestują, jak najbardziej, tylko w inny sposób. Tam nie chodziło o to, że nie
dostaje, tylko że wg dziecka to za mało.

> Postawa młodzieńca tez nie budzi we mnie tak znowu negatywnych uczuć - no, ale
> to moze zależeć od tonu.

No, cóż, to już kwestia indywidualnego podejścia, no co innym w stosunku do
siebie pozwalamy. Ja ton słyszałam (pisemnie przekazać się nie da) i po takiej
odzywce - nie dałabym grosza. Aczkolwiek masz rację, że tam pewnie w ogóle
szwankowało wychowanie, nie znam zresztą tej rodziny.

> Natomiast moje zdecydowane opory budzi dawanie pieniedzy dziecku tylko wtedy,
> gdy jest grzeczne, pomaga w domu itd.

Ale ja nie uważam absolutnie, że TYLKO wtedy. Jakbyśmy chcieli dawać dzieciom
cokolwiek tylko wtedy, gdy ich zachowanie nie budzi zastrzeżeń, to te nasze
pociechy nigdy by się pewnie na nic nie doczekały
Chodzi mi jedynie o to, że po przekroczeniu pewnych granic, nie widzę nic złego
w cofnięciu kieszonkowego. Ponadto nie podoba mi się podejście, że dziecko musi
bezwzględnie dostawać co tydzień/miesiąc "wypłatę". Toż to nawet dorosły nie ma
takich przywilejów!

>Wymuszanie okazywania szacunku za
> pieniądze - a tak to wychodzi niestety - to najgorszy z możliwych sposobów.

Nie, to nie tak.

> Jesli 10-latek nie szanuje rodziców, to chyba wina leży po obu stronach - coś
> musiało szwankować w wychowaniu, albo może rodzice zrobili cos takiego, ze na
> szacunek nie zasługuję?

Z tym obwinianiem rodziców byłabym ostrożna, różnie w życiu bywa. Nie twierdzę,
że zabranie kieszonkowego jest najlepszą i godną rozpowszechniania metodą
wychowawczą, ale też nie widzę powodów, dla których "bez względu na wzgląd"
rodzice muszą finansować zachcianki swych dzieci. W dzisiejszych czasach wiele
rodzin nie stać na kino, czy wyjazdy rodzinne, tym bardziej więc rozbrykany
małolat nie może być pępkiem świata, którem kieszonkowe należy się z mocy prawa

> Dziecko ma w domu nie
> pomagać, tylko robić, co do niego należy.
>podobnie dziecko ma np.
> wynieść śmiecie, bo śmiecie wymagaja wyniesienia, a nie dlatego, ze inaczej
> grosza nie zobaczy.

Z tym, to się akurat zgadzam
Chociaż z drugiej strony, jak odpowiedzieć na zapytanie 10-latka: jak mogę
dorobić sobie do kieszonkowego, co mogę zrobić, aby dodatkowo zarobić pieniądze?

Nie wiem, może Wasze rady dla założycielki postu były jakby pocieszeniem, że nic
złego się jeszcze nie dzieje (podobnie, jak bijący po głowie 2-latek nie musi
być agresywny z natury ani zapowiadać się na kata), a nie uznaniem za normę,
polegającym na aprobacie (w pewnym sensie) takiego postępowania, jak to odczytałam.

[aka10]

" Ponadto nie podoba mi się podejście, że dziecko musi
bezwzględnie dostawać co tydzień/miesiąc "wypłatę". Toż to nawet dorosły nie ma
takich przywilejów!"
Skoro zdecydowalismy sie na kieszonkowe raz na tydzien/miesiac,to uwazam,ze
dziecko powinno te pieniadze dostac.Chociazby dlatego,zeby moc zaplanowac jakis
zakup.Powiedzmy,ze czeka na to kieszkonkowe,zeby wreszcie sobie kupic ta
upragniona plyte.A tu nagle kieszonkowego nie dostaje,bo rodzic nie uwaza,ze
musi dostac.Dziecko uczy sie tylko tego,ze na rodzicach nie mozna polegac.
Pozdrawiam.

[linka9]

aka10 napisała:

> Skoro zdecydowalismy sie na kieszonkowe raz na tydzien/miesiac,to uwazam,ze
> dziecko powinno te pieniadze dostac.Chociazby dlatego,zeby moc zaplanowac
jakis zakup.Powiedzmy,ze czeka na to kieszkonkowe,zeby wreszcie sobie kupic ta
> upragniona plyte.A tu nagle kieszonkowego nie dostaje,bo rodzic nie uwaza,ze
> musi dostac.Dziecko uczy sie tylko tego,ze na rodzicach nie mozna polegac.

Dla mnie cofnięcie kieszonkowego ma inny wymiar: dziecko uczy się, że w stosunku
do rodziców nie mozna przeginać.
Płyta nie jest zakupem, bez którego nie przeżyje.
Jednak, abyśmy się dobrze zrozumiały - nie opowiadam się za żonglowaniem
kieszonkowym bez naprawdę ważnego powodu. Pozatem, każda rodzina ma prawo mieć
swoje zasady, byle przejrzyste, jeśli ją na to stać..

Kiedyś czytałam wypowiedź faceta, który powiedział wprost: ja tam dzieciom nie
żałuję, bo niby dlaczego mam to robić, skoro my żyjemy dostanie; niech się i
dzieci cieszą i dobrze wspominają dzieciństwo, że byliśmy w stanie spełniać ich
zachcianki i dawać spore pieniądze na widzimisie.
I fakt, jakby na to nie patrzeć, te dzieci nie miały zapewne smutnych oczu, o
których wszesniej wspominałam.

[triss_merigold6]

Oczywiście, że przeżyje bez płyty. Jak również bez zdecydowanej większości
rzeczy. W ogóle człowiek o chlebie i wodzie dość długo pociągnie, bo odporny
jest.
Zawieszenie kieszonkowego to IMO wyjątkowo surowa kara i może być stosowana w
wyjątkowo drastycznych przypadkach, napyskowanie rodzicom takim przypadkiem nie
jest.

[gaika]

>Co innego, kiedy rodziców nie stać na dawanie kieszonkowego dziecku, a co
innego
>gdy stać i nie dają.

Żadna z tych sytuacji nie tłumaczy kradzieży. Może dziecko frustrować, rodzic
konflikty, ale tłumaczyć tym faktem złodziejstwo, to nieporozumienie.

>Dlaczego nie dają? Chyba tylko po to, by miec nad dzieckiem
>100% kontrolę.

Pewnie i takie sytuacje się zdarzają, ale ja osobiście znałam rodziców, którzy
uważali, ze dziecko ma wszystko czego mu potrzeba i jeśli chce cos extra, to
musi zarobić. Nastolatek zbierał miedzy innymi surowce wtórne. Do większych
inwestycji rodzice się dokładali, ale musieli najpierw widzieć wysiłek
potomka.
Nie oceniam tego podejścia. Po prostu rodzice są rożni.
Uznane zasady etyczno-moralne są jednoznaczne, choć nie przez wszystkich
przestrzegane.

>A jesli chodzi o podbieranie rodzicom - zrobilam kiedys ankietę w kilku klasach
>licealnych. Anonimową. Na ok. 100 osób ok. 10 powiedziało, że nigdy nieczego
>rodzicom nie wzięły - z kieszeni , z portmonetki. Tylko kilkoro z nich zostało
>przylapanych (ja np. nigdy nie - choć kiedyś przyznałam sie rodzicom).


Gdyby wyniki tej ankiety odnieść do populacji, to oznaczałoby, ze 90% dzieci
nie dostaje kieszonkowego, bądź otrzymuje za mało. Zgodnie z tym rozumowanie to
główny powód kradzieży.
Jak wytłumaczyć zachowanie tych, którzy nie dostają nic i nie kradną i tych,
którzy dostają dużo i kradną?

>Zawsze dziwi mnie 100% pewność, ze moje dzieci nie biorą, nie kłamią, nie piją
i
>nie palą, oraz nie używaja słów wulgarnych. Zawsze skłania mnie to do
podejrzeń,
>że rodzice tych dzieci po prostu nie znają...

Są dzieci, które nie kradną. Ponad wszelką wątpliwość.


I jeszcze;
-wydarzenie, które opisała Autorka wątku nie musi wróżyć katastrofy
wychowawczej, ale na pewno wymaga interwencji
-niektórzy tu twierdza, ze "nie wierzą", ze można nie mieć na kieszonkowe dla
dziecka. To raczej nie jest kwestia wiary.
-Autorka napisała, ze syn dostaje kieszonkowe. Jego wysokość nie podlega
dyskusji chyba, ze ktoś ma nieograniczone zasoby i po prostu się radzi : ile?
-stałość kieszonkowego jest ważna, ale są i takie sytuacje, ze rodzice nie
otrzymują pensji regularnie

Nie jest to jednak dyskusja o sensowności dawania kieszonkowego, tylko o
czynie, który przekracza ogólnie przyjęte normy i nadweręża wartości.

[linka9]

gaika napisała:
> Nie oceniam tego podejścia. Po prostu rodzice są rożni.
> Uznane zasady etyczno-moralne są jednoznaczne, choć nie przez wszystkich
> przestrzegane.

> Gdyby wyniki tej ankiety odnieść do populacji, to oznaczałoby, ze 90% dzieci
> nie dostaje kieszonkowego, bądź otrzymuje za mało. Zgodnie z tym rozumowanie
to główny powód kradzieży.
> Jak wytłumaczyć zachowanie tych, którzy nie dostają nic i nie kradną i tych,
> którzy dostają dużo i kradną?

> Nie jest to jednak dyskusja o sensowności dawania kieszonkowego, tylko o
> czynie, który przekracza ogólnie przyjęte normy i nadweręża wartości.

Bardzo spodobała mi się ta wypowiedź.

[wieczna-gosia]

> Pewnie i takie sytuacje się zdarzają, ale ja osobiście znałam rodziców, którzy
> uważali, ze dziecko ma wszystko czego mu potrzeba i jeśli chce cos extra, to
> musi zarobić. Nastolatek zbierał miedzy innymi surowce wtórne. Do większych
> inwestycji rodzice się dokładali, ale musieli najpierw widzieć wysiłek
> potomka.

Tez znam takich. To moi rodzice. Uwazam z praktyki ze to jedna z bardziej
slepych uliczek w rodzicielstwie i dlugo lizalismy po niej rany.

W opisywanych sytuacjach dziwi mnie jedno- ja rozumiem, ze dziecko nie dostaje
kieszonkowego. Sama nawet stosuje jak nie mam forsy. I moje dziecko mi tej forsy
wtedy nie podkrada. Dlaczego? Bo wie ze nie daje nie dlatego ze "tak uwazam"
tylko ze nie mam. I 10 zlotych zamiast 50 daje z tego samego powodu. A jak mam
to daje wiecej, z wyrazna przyjemnoscia.

Oczywiscie kradziezy nic nie usprawiedliwia. No wiec zastanowmy sie- dlaczego 10
- 12 latek zamiast po ludzku przyjsc i powiedziec
nie mam forsy
czy mozesz mi dac 20 zlotych


albo cos w tym guscie- tego nie robi.

Ja osobiscie nie wierze ze niektore dzieci maja lepkie rece, bo maja. I sadze ze
dziecko 10- 12 letnie doskonale wie co robi i ze to jest zle. Sek w tym, zeby
nie poprowadzic teraz rozgrywki w taki sposb, ze ono dalej nam bedzie te forse
podkradac. A tekst "jestes zlodziejem" uwazam ze do tego prowadzi.

Jesli mlody czlowiek wyjal matce forse z portfela, to w jego pojeciu zlamal
zasady slusznie. No najwazniejsze jest to by pomioc mu zrozumiec, ze nie o to
chodzi ze kradziezy nie da sie niczym usprawiedliwic, ale to, ze w przypadku
rodzicow- nie ma takiej potrzeby. Ze ZAWSZE moze do rodzicow przyjsc, bo wiadomo
ze rozne sa sytuacje.

Jesli musimy 600 zlotych wydawac na samochod i w zwiazku z tym nie mamy na 6
dych kieszonkowego- nalezy to dziecku wytlumacyc. Widocznie ono tak, ocenia
swoje potrzeby i ma do tego prawo. W koncu gdy ja nie zarabiam, to moj maz
pozwala mi dysponowac swoimi dochodami. Dziecko jest w takiej samej sytuacji.
Nie zarabia- uczy sie, w szkole i poza nia. Wycenia swoje potrzeby na 6 dych. Ma
prawo. I tu zaczyna sie robota rodzica- zeby przedstawic dziecku rozsadne
argumenty na to, ze w budzecie nie ma miejsca na te 6 dych. jest na dwie.

Jeszcze coś

[triss_merigold6]

Proszenie o pieniądze jest krępujące. Potwornie krępujące. Zwłaszcza jeśli
dziecko spotyka się z reakcją: "na co ci?" "po co?" "na taką płytę szkoda
kasy!", "bluzkę sama ci kupię", "nie włócz się po kawiarniach tylko siadaj do
lekcji", "słodycze masz w domu" itd.
Dla wielu rodziców - a tym wątku już pojawiły się wypowiedzi pt. "wyda nie
wiadomo na co" - to instrument kontroli nad dzieckiem.

[linka9]

wieczna-gosia napisała:
> Oczywiscie kradziezy nic nie usprawiedliwia. No wiec zastanowmy sie- dlaczego
10 - 12 latek zamiast po ludzku przyjsc i powiedziec
> nie mam forsy
> czy mozesz mi dac 20 zlotych
> albo cos w tym guscie- tego nie robi.

Słuszna uwaga. Może dlatego, że:
- brak odpowiednich realcji z rodzicami,
- kiedyś wpojono mu, że 10-latek MUSI mieć pieniądze, a skoro przewiduje, że
takowych nie dostanie ...
- uważa, że jest to niesprawiedliwe, że jedni (koledzy, rodzice )mają na
powiedzmy płytę, a on nie, więc nawyższa pora, aby sprawiedliwości stało się zadość
- ....

> Jesli mlody czlowiek wyjal matce forse z portfela, to w jego pojeciu zlamal
> zasady slusznie. No najwazniejsze jest to by pomioc mu zrozumiec, ze nie o to
> chodzi ze kradziezy nie da sie niczym usprawiedliwic, ale to, ze w przypadku
> rodzicow- nie ma takiej potrzeby. Ze ZAWSZE moze do rodzicow przyjsc, bo
wiadom o ze rozne sa sytuacje.

Przyjść do rodziców a dostać pieniądze - to różnica. A portmonetka kusi, tym
bardziej gdy szansa, że mama nie zauważy ...

> Jesli musimy 600 zlotych wydawac na samochod i w zwiazku z tym nie mamy na 6
> dych kieszonkowego- nalezy to dziecku wytlumacyc. Widocznie ono tak, ocenia
> swoje potrzeby i ma do tego prawo. Wycenia swoje potrzeby na 6 dych. M
> a prawo. I tu zaczyna sie robota rodzica- zeby przedstawic dziecku rozsadne
> argumenty na to, ze w budzecie nie ma miejsca na te 6 dych. jest na dwie.

Jasne, jak najbardziej. No i negocjacje przede wszystkim. Wiadomo przecież, że
nastolatek potraktowany z góry będzie się buntował, a stąd już niedaleka droga
do różnych nieprawidłowości.

[linkaa3]

Zlinczujecie mnie zapewne, ale smiem twierdzic, ze napyskowanie rodzicom tez
bywa dla dzieci ksztalcace, nie wspominajac juz o rodzicach

A zawieszenie kieszonkowego, ot tak, bo dzieciak napyskowal, jest smieszne,
sami sobie robimy z twarzy inna czesc ciala i uczymy tego dziecko. Wlasnie
tego, ze slowo rodzica, slowo wogole nie zadnej wartosci.

Na cofniecie kieszonkowego moj syn zareagowalby wzruszeniem ramion. Maly jest
poki co, ale taki ma charakter. I co wtedy? Przyklad ten pokazuje jak
bezsensowna jest walka o wladze przez pieniadze. Jak sie trafi oporny na
manipulacje typ, to przegrana sprawa. Jak sie trafi sprytny, obieca wszystko
itd. Poza tym to zenada manipulowac dzieckiem przez kase.

Nigdy mi rodzice nie codneli kieszonkowego i nigdy z niego nie rozliczali.
Proszenie o pieniadze uwazalam za uwlaczajace mojej godnosci.

[aka10]

"Jednak, abyśmy się dobrze zrozumiały - nie opowiadam się za żonglowaniem
kieszonkowym bez naprawdę ważnego powodu. Pozatem, każda rodzina ma prawo mieć
swoje zasady, byle przejrzyste, jeśli ją na to stać.."
Z tym sie tez zgadzam.Pozdrawiam.

przykład Stinga...

[okrent9]

Verdano, ja nie widzę nic strasznego w tym, że rodzic ma nad 12-latkiem 100-
procentową kontrolę. Dziecko 12-letnie wie o świecie guzik, za odpowiedzialne i
samodzielne prawo uznaje je od 18. roku życia. Do tego czasu rodzice powinni je
nauczyć bycia porządnym człowiekiem. Jeśli mają nad nim 100-procentową
kontrolę, łatwiej im tego dokonać. Mogą stosować restrykcje - np. jeśli
będziesz się zachowywać jak należy, dostaniesz nagrodę (przywileje), jeśli nie,
twoje przywileje zostaną ograniczone. Jeśli dziecko nauczy się, że zasady
rodziców można obejść (np. poprzez kradzież, za którą nie poniosło
konsekwencji) to co z niego wyrośnie? I cóż złego w robieniu czegoś "dla
mamusi", żeby zarobić na jakieś głupstwa w rodzaju czipsów (zresztą b.
niezdrowych)? My dorośli zarabiamy pracując, i to ciężko; dzieci powinny uczyć
się, że pieniądze się zarabia wykonując jakąś pracę. Nie chodzi o harówkę ponad
siły! Ale jeśli np. dziecko rozwiesi nam pranie czy pomoże przy innych domowych
obowiązkach, cóż w tym złego? My pracujemy i mamy jeszcze na głowie dom, a
dziecko ma sobie leżeć na pleckach i wypoczywać, i jeszcze oczekiwać pieniędzy
kiedy tylko mu się zachce, na byle głupstwo? I nawet o to nie poprosić? Czy
naprawdę uważasz, że jeśli dziecko nie ma własnego konta w banku, na które
rodzice regularnie przelewają mu pieniądze, "bo my cię skarbie kochamy", to
znaczy, że jego rodzice robią mu krzywdę? Rodzice powinni wiedzieć, kiedy i na
co dzieci wydają pieniądze. I owszem, mają prawo nie chcieć, by dziecko wydało
pieniądze na coś, czego rodzice dla niego nie chcą: papierosy, narkotyki, itd.

Przykład Singa, który (przykład, nie Sting) bardzo mi się podoba. Czytałam
kiedyś w wywiadzie z nim, że jego szesnasto- czy siedemnastoletni syn był na
niego obrażony, bo ojciec odmówił kupienia mu motocykla. Chłopak powiedział
Stingowi: przecież MASZ pieniądze! Na co Sting odpowiedział mu spokojnie: "TAK,
ale to są MOJE pieniądze. Zarobiłem je ciężką pracą. Motocykl to luksus. Zarób
sobie, i wtedy sobie kupisz co ci się będzie żywnie podobało". Czy Twoim
zdaniem kupując dzieciakowi motocykl okazałby mu miłość? A odmawiając kupna
pokazał synowi, że frajdę mu sprawia "100-procentowa kontrola" nad własnym
synem? Moim zdaniem wyświadczył synowi przysługę. Dał mu do zrozumienia, że
luksus to coś, na co trzeba zapracować, co nie spada z nieba. Bo nie powiesz mi
chyba, że motocykl należy do podstawowych, niezbędnych do życia atrybutów
nastolatka?

A, i jeszcze Twoja uwaga, że konieczność proszenia rodziców o pieniądze uczy,
że pieniędzmi gospodarować się nie da, bo nie wiem, ile będę miał w przyszłym
tygodniu - nie przemawia do mnie taki wniosek. Uważam, że wręcz przeciwnie.
Taka akurat sytuacja uczy, że nie można wydać pieniędzy na głupstwa. Bo jeśli
wydam teraz, a nie wiem, kiedy dostanę następne, to "po ptokach". A niestety w
dzisiejszej Polsce większa część społeczeństwa nie wie, ile kasy będzie miało
do wydania w przyszłym tygodniu czy miesiącu. Chyba lepiej, żeby dzieci
nauczyły się, że trzeba posiadane środki traktować bardzo rozważnie. To, że
rodzice będą sobie odmawiać żeby dziecku regularnie dawać kieszonkowe, wcale
tego dziecka nie przygotuje lepiej do życia. Raczej do tego, by w przyszłości
żerowało na rodzicach. Bo przecież całe życie sobie odmawiali, żeby mnie, ich
oczku w głowie niczego nie zabrakło, to niby czemu teraz, kiedy już jestem
dorosły, miałoby być inaczej? Niestety znam przypadki takich dorosłych :\
Bardzo, bardzo smutne.

o, to to - tak właśnie

[daimona]

z braćmi tak samo, w podobnym wieku, podbieraliśmy drobniaki rodzicom (no bo
przecież nie zauważą). Dopóki braliśmy bardzo drobne sumy 9odpowiednik
dzisiejszej 1 zł), było ok. Kiedyś wzięliśmy więcej - rodzice zareagowali,
mówiac, że jeśli potrzebujemy - proszą, żebyśmy się do nich zwrócili, a nie
zabierali pieniądze bez pytania.
To wystarczyło. Czuliśmy sie wtedy naprawdę głupio i podbieranie się skończyło.

[bartolomeo81]

WIesz, to jest chyba normalne. Ja zawsze dostawalem kieszonkowe, niewiele, ale
musialo mi wystarczyc, lecz moi koledzy, pokradali rodzicom i to regularnie,
czasem nawet wieksze sumki. Wydawali to potem na duperele, slodycze, czasem gry
komputerowe, a wszystko to chyba zeby zaimponowac innym, tak to widzialem wtedy,
tak to widze teraz.

verdana NIC nie MUSI

[camel_3d]

a. NIE MUSI miec pieniedzy.. bo czemu MUSI?
b. a juz wogole nie MUSI miec doladowanego konta.. powienien miec 20 PLN i
zdecydowac czy chce miec doladowane konto czy kase na slodycze. a wogoel jako
kare to ja bym mu zabral komorke na miesiac.

pomietajmy 10 latek NIE MUSI miec pieniedzy i komorki. MOze, ale nie MUSI

[yavorius]

verdana napisała:

> Przede wszystkim syn MUSI w tym wieku mieć własne pieniądze - inaczej nie
> pozostaje mu nic innego jak kraść - to przykre, ale prawdziwe. Doładowana
> komórkę też mieć musi.

No tak, 10-letni gó..arz przecież interesy przez komórkę załatwia...

[baszkas]

A mnie w tym wszystkim najbardziej 'uderzyl' fakt, ze 10-latki posiadaja juz
komorke ...Chyba jestem strasznie do tylu ...corka ma dwa latka dopiero, ale
jakos sobie nie wyobrazam, zeby w podstawowce chodzila juz z komorka
Jakas zacofana chyba jestem i nie na czasie... Alez to zycie pedzi...
Kieszonkowe w tym wieku - tak, ale komorka? Po co?
Pzw

[croyance]

Pewnie dlatego, ze czasy niepewne i rodzice chca miec z dzieckiem kontakt caly
czas ... jestem w stanie to zrozumiec.

[abosa]

Awantura z wątkiem przewodnim o braku zaufania, złodziejstwie + /po
ochłonięciu/ rozmowa /oczekiwanie na propozycję syna/ co zrobić, żeby sytuacja
więcej się nie powtórzyła + negocjacje warunków /konfrontacja oczekiwań syna z
Waszymi chęciami i możliwościami. To powinno załatwić sprawę;

[weronikarb]

Przeczytalam odpowiedzi.
Niemam tak dużego synka, moge napisac na swoim doswiadczeniu.
Nie byliśmy bogaci. Kieszonkowego nie dostawalam bo nieraz nawet na buty nie
bylo.
Jednak wiedzialam ile mamy pieniedzy, co nalezy kupic (co jest priorytetem)
i ile ewentualnie zostanie - mama mi wtedy sie pytala co chce.
Zarabialam na slodycze zbierajac makulature i butelki - nieraz nawet to
oddawalam.
Bylo u nas jak sie smialam "ustalanie budżetu" po wyplacie.
Uczestniczylam w rozmowach o wydawaniu pieniedzy od kiedy pamietam.
Wiec wiedzialam na ile mame stac i ze mne w wydatkach tez bierze pod uwage.
Chciałabym aby moj syn tez mial taka swiadomosc.
Czy bedzie dostawal tą swoją "wypłatę" to niewiem bo niemam pojecia jakie czasy
przyjda.
Jedno jest pewne bedzie wiedzial jaki jest "budżet" i jak nim rządzimy.
Postaramy się ustalic z nim "tygodniówkę", jak bedzie na cos potrzebowal niech
powie, fakt ze to kontrola, ale niestety to nastolatek i moge miec spore
zaufanie ale nie bezgraniczne.

[magister12]

hej
gdy miałem 8 lat koło mojego domu trwała budowa! razem z innymi dzieciakami
stworzyliśmy tam bazę. Ale rodzice nie pozwalali mi się tam bawić! Moi
tłumaczyli mi raz , drugi, trzeci i nie skutkowało. W końcu dostałem szlaban na
2 tygodnie, ale gdy tylko się skończył znowu pobiegłem do "bazy". I wtedy się
zapomniałem. Nie przyszedłem nawet na obiad. Zamiast Ok 14 czy 15 wróciłem dużo
po 22. Przez cale popołudnie rodzice szukali mnie po osiedlu. Gdy się
dowiedzieli gdzie byłem i gdy już wracaliśmy z rodzicami do domu, tata obiecał
mi że po powrocie do domu dostanę 60 pasów na goły tyłek. Gdy weszliśmy do
domu, kazał mi zdjąć spodnie i majtki. Uczyniłem to co mi kazał. Zdjąłem
spodnie kładąc je obok, a koło nich majtki. On sam wziąwszy skórzany pas
położył mnie na oparciu narożnika i zaczął mnie bić. Mamie natomiast kazał
trzymać mnie za ręce żebym nie uciekł. Dostałem chyba z 50 pąsów na goły tyłek.
Mimo że mama mocno trzymała mnie za ręce udało mi się wyrwać. Z płaczem i gołą
pupą pobiegłem do swojego pokoju. Gdy na drugi dzień rano wstałem czekała
mnie „powtórka z rozrywki” za to że udało mi się uciec poprzedniego wieczoru
nie czekając na koniec kary. Rodzice weszli do mojego pokoju, tata kazał mi
zdjąć piżamę. Marudziłem, płakałem wtedy jak bóbr prosząc rodziców o litość.
Ojciec nie chciał słuchać moich próśb. Powiedział że albo się sam rozbiorę albo
on mnie rozbierze i dostanę wtedy 30 pasów. Nie czekając długo rozebrałem się
do naga i grzecznie położyłem na łóżku czekając na wymierzenie kary. Nie
musiałem czekać długo. Już po chwili poczułem przeszywający ból na pupie,
promieniujący do kręgosłupa. Tata jako że sam się grzecznie rozebrałem
powiedział, że „skoro byłeś grzeczny i sam się rozebrałeś dostaniesz tylko 20
pasów z obiecanych wcześniej 30”. Przez półtora miesiąca nie mogłem usiąść na
pupie, w nocy musiałem spać na brzuchu. Po około 3 miesiącach narozrabialiśmy
razem z kolegami w szkole do tego stopnia że dyrektor postanowił wezwać naszych
rodziców. Po powrocie moich do domu czekało mnie porządne lanie. Tata kazał mi
się rozebrać i położyć na oparciu narożnika który stał w salonie. Grzecznie
posłuchałem jego „komendy”. Zdjąłem spodnie potem majtki i położyłem się na
oparciu narożnika, czekając na lanie. Gdy ojciec wymierzył mi już całą karę
włożyłem na tyłek majtki potem spodnie i przez dwa dni nie odzywałem się do
rodziców. Nie musiałem długo czekać na kolejne lanie. Po około dwóch
tygodniach, gdy tata prosił mnie żebym posprzątał swój pokój (a ja tego nie
uczyniłem) zdenerwował się na tyle że nawet nie kazał mi się rozebrać tylko
wziął pas i przetrzepał mi tyłek przez piżamę. Teraz gdy sam jestem ojcem 8
letniego chłopca, przysiągłem sobie że nigdy nie uderzę własnego dziecka. Gdy
coś narozrabia zostaje ukarany w inny sposób, np. zakazem na komputer,
telewizor, wychodzenie z domu. Ostatnio gdy bardzo narozrabiał nie pojechał na
wymarzone ferie (na narty w Alpach) nie odzywał się do nas przez dwa dni. Gdy
to sobie wszystko przemyślał na spokojnie przyszedł do nas przeprosił nas (mnie
i żonę) i obiecał że to się więcej nie powtórzy. Muszę przyznać z satysfakcją
że pomogło. Od tej pory nasz synek jest jak aniołek. Mimo że oboje z żoną
prowadzimy dwie różne firmy, nie ma nas prawie całymi dniami w domu, to i tak
wiem że można naszego Kacperka zostawić samego w domu i nie wiąże się to z
rujnacją całego domu. Strach przed utratą czegoś na czym dziecku zależy uwalnia
w nim strach, przez co jest grzeczne (przynajmniej tak jest w przypadku naszego
Kacperka). Może jak i Ty zabronisz mu czegoś na czym mu zależy też będzie
grzeczny i zrozumie że zrobił bardzo źle.

Pozdrawiam serdecznie M.

[d.orka]

Wstrząsająca historia. Moi bracia byli podobnie traktowani, choć nie aż tak
bardzo poniżani (rozebranie się do naga). Takie traktowanie zostawia ślad na
całe życie.

Wybacz, że odniosę się również do tego, co napisałeś niżej.
To przykre, że 8 letni chłopiec całymi dniami nie przebywa ze swoimi rodzicami.
Ja jednak (na miejscu tego chłopca) wolałabym zrezygnować z ferii w Alpach na
rzecz częściejszego i dłuższego kontaktu z rodzicami.
Powodzenia.

[magister12]

Masz absolutną rację. Zgadzam się z Tobą w 100% ale czasy są takie że czasami
trzeba. Z resztą nie pracujemy tylko dla siebie. Chcemy zapewnić naszemu
maleństwu wszystko co najlepsze. Żeby niczego mu nigdy nie brakowało, żeby miał
łatwiej w przyszłości gdy nas zabraknie. Wiem że to okrutne ale staramy się w
dni wolne od pracy a u Kacperka od szkoły spędzać z nim jak najwięcej czasu. W
tedy nie ma żadnych spotkań biznesowych, żadnych telefonów tylko Kacperek mama
i ja. A co do moich rodziców hmm, no cóż ojciec był "terrorystą" jako że nie
mam rodzeństwa cała złość za niepowodzenia spadała na mnie. Zostało to wszystko
w pamięci do tego stopnia że jak się dowiedziałem że żona jest w ciąży to
najpierw kazałem jej usunąć ciąże. Mało nie rozwiedliśmy się prze tą
idiotyczną, egoistyczną decyzję. Bałem się. Myślami wracałem do
tamtych "szczęśliwych" czasów. Myślałem że nie będę umiał go wychować. Że on
będzie to samo przeżywał co ja. Naszczęście nie powtórzyło się. Pewnie dlatego
że moi rodzice już nie żyją. I na całe szczęście. Kiedyś po którymś z kolei
laniu chciałem uciec z domu. Miałem myśli samobujcze. Chciałem nawet zabić
ojca. Dzisiaj nie mogę sobie wyobrazić życia bez naszego kochanego maleństwa.
Gdy wracam do domu po 13 godzinach spędzonych w pracy, jestem zmęczony nic mi
się nie chce wystarczy że Kacperek przyjdzie do nas i tak mocno się przytuli że
aż się robi gorąco na sercu. W tedy mam pełną satysfakcję że osiągnąłem w życiu
sukces, którym jest nasz syn. Kocham go bardzo mooooocnoooo. Oddał bym za niego
własne życie. Teraz się staramy z żoną o braciszka lub siostrzyczkę dla
Kacperka.
Pozdrawiam gorąco M.

najprawdopodobniej na narkotyki:(

[neoleo]

i dlatego bedzie tak dlugo podkradal, poki nie skonczy z narkotykami. trzeba
dzialac od razu, zanim bedzie za pozno.

[zj3]

Czy nie ma błędu ortograficznego w Twojej wypowiedzi. Jezeli tak to może mylisz
się co do dziecka?

[stopp5]

Po wykuczeniu że:
- dziecko podkrada na narkotyki
- dziecko podkrada, bo ktoś wymusza na nim "okup"
należy zastanowic się, dlaczego dziecko nie sygnalizuje potrzeb finansowych?
Dlaczego dziecko nie liczy się z waszą "rachunkowością".
Proponuję trochę teatralności. Po następnym "zniknięciu" pieniędzy urządź
demonstracyjną "rozpacz", że zgubiłaś pieniądze, które były Ci bardzo
potrzebne.

[partner2003]

Witam wszystkich,
Może to co napiszę wyda sie głupie i niepedagogiczne ale ....
Do 10-latka nie trafią, żadne rozmowy, argumenty a tym bardziej awantura.
Zastosuj tą samą metodę co Twój syn tzn. "ukradnij" mu też parę cennych żeczy,
jak zacznie chodzić i szukać "zguby" to zapytaj się syna czy coś zgubił czy
może ktos mu coś UKRADŁ ? Powiedz, że to wielce prawdopodobne ponieważ od
pewnego czasu Tobie również ktoś kradnie pieniądze. Po takim wstępie zacznij z
nim rozmowę, że wiesz kto to robi i że Ty zrobiłaś dokładnie tak samo jak on.
Może jak odczuje na własnej skórze to rozmowa i argumenty do niego dotrą a tak
to będzie tylko zwykła pogadanka - dziecko zamknie się w sobie i nic to nie
zmieni a może będzie jeszcze gorzej - zacznie kraść w szkole itd.
Nie krzycz na niego a raczej przytul i porozmawiaj wyjaśni również dlaczego
Ty "ukradłaś" mu jego rzeczy. Myślę, że to jest sposób. Dodatkowo sprawdź czy
te podbierane pieniądze nie są ODDAWANE prze twoje dziecko np. starszym kolegom
w szkole w zamian za spokój ...

Bo trzeba dawać kieszonkowe !!!!

[meleme]

wtedy nie bedzie podkradał bo bedzie miał własne pieniądze. Oczywiście nie
mówię o dawaniu 10 zł bo to są grosze. Ale tak z 50zł na tydzień to dla 10latka
powinno wystarczyć. A jak jest sie sknerą to ma sie później syna złodzieja.

Niezbędna jest poważna rozmowa

[annka]

Moim zdaniem niezbędna jest poważna rozmowa. On musi wiedzieć, że zrobił źle i,
że zawiódł wasze zaufanie. Musi też się zawstydzić. Pamięć takiej traumy
pozwoli mu w przyszłości przezwyciężyć pokusę. To, że dzieci mają takie
wybryki - to niestety standard, norma. Dziecko nie ma jeszcze sztywnych granic
tego co dobre a co złe, dozwolone i niedozwolone itp. Czasem mocno przekracza
granice i wtedy własnie spotyka sie z reakcja ze strony innych ludzi -rodziców,
nauczycieli. Okazuje się, że zrobiło źle, że tak nie można, że to bolesne
przeżycie - zawieśc zaufanie rodziców, rozłościc ich. Granica przesuwa się
na "normalny" poziom - nie można kraść. A łamanie społecznych zakazów i norm
jest bolesne.
Zgadzam się, że 10-latek powinien mieć własne pieniądze. Najlepiej jednak gdyby
potrafił je sam zarobić. Jest sporo prostych prac domowych, które potrafi
wykonać 10-latek, np. wyrzucanie śmieci, odkurzanie, podlewanie kwiatów itp.
Sądzę, że można podnieśc mu kieszonkowe w zamian za regularnie wykonywanie
ustalonych prac. I nie nalezy mu teź folgować - jesli w danym tygodniu
zaniedba "swoje obowiązki" - nie otrzymuje powiększonego kieszonkowego.

głupie, głupie, głupie

[pijaki]

meleme napisał:
> wtedy nie bedzie podkradał bo bedzie miał własne pieniądze. Oczywiście nie
> mówię o dawaniu 10 zł bo to są grosze. Ale tak z 50zł na tydzień to dla
> 10latka powinno wystarczyć. A jak jest sie sknerą to ma sie później syna
> złodzieja.

Jeżeli będziemy dziecku dawać pieniądze lekką ręką to będzie je traktował jak
coś co "łatwo przyszło, łatwo poszło". A jak będzie musiał zarobić na swoje
kieszonkowe to będzie szanował swoją i cudzą własność.

[thomaa]

meleme napisał:

> wtedy nie bedzie podkradał bo bedzie miał własne pieniądze. Oczywiście nie
> mówię o dawaniu 10 zł bo to są grosze. Ale tak z 50zł na tydzień to dla 10latka
>
> powinno wystarczyć. A jak jest sie sknerą to ma sie później syna złodzieja.

a Tobie rodzice ile dawali (daja?) kieszonkowego?? Ja jakos nigdy niedostawalam
50 pln (500 tys. znaczy sie; dawne czasy) na tydzien, ani nawet na miesiac. I
nie uwazalam rodzicow za sknerow. I nigdy w zyciu nie ukradlam nawet pudelka
zapalek!

a nie lepiej 100?

[camel_3d]

50 to na 2 dni starczy.. od razu lepiej 100 albo 200 na tydien..

[nisar]

Proponuję zapytać dlaczego. Opowiedzieć o zaufaniu i odbudowie utraconego. Nie
chcę bronić, ale czy jesteś pewna, że nie wplątał się w sytuację, która go
przerasta (głupoty robimy wszyscy) albo że starsi koledzy żądają "pieniędzy za
ochronę"? Spróbuj zachować spokój. To nie koniec świata, dziecko w tym wieku
jest jeszcze znacznie bardziej głupie niż złe. Trzymaj się.

[toja1111]

Każde dziecko jest inne, ale niczym nie można tłumaczyć kradzieży. Ja nie
podbierałam, moje rodzeżstwo też nie, a było nas sporo 6 dzieci + 2 siostry
rodzice wzięli na wychowanie. I nikomu się to nie zadarzyło, mimo, że przy
takiej gromadce nie mieliśmy kieszonkowego. W chwili obecnej moje dwie córki
studiują i do tej pory też się nie zdarzyło aby wzięły choć złotówkę. I też nie
zawsze miały kieszonkowe, jak my mielimy pieniądze one miały kieszonkowe a
czasami nawet jak im były potrzebne i poprosiły, to zdarzyło się nieraz, że i
wtedy nie zawsze dostały.
Nie znaczy to, że Twój syn jest zły, czy też, że wyrośnie na kogoś złego. Ale
sądzę, że w rzadnym wypadku nie można tego tłumaczyć, że jemu były potrzebne na
słodycze, czy na doładowanie. Moje dzieci przez wiele lat dostawały za różne
przewinienie "szlaban". Tydzień bez komputera, telefonu, telewizji, kolegów i
koleżanek np. za 1 czy uwagę, i skutkowało, choć czasami ten tydzień przeciągał
się w miesiąc, zwłaszcza za spóźnienia się do domu. Jeśli córka miała wrócić o
21 a wróciła o 22 był szlaban, i dzieci wiedziały z góry o karze jaka ich czeka.
Natomiast często została kara skrócona, np. za dobre sprawowanie, za zrobienie
porządku w całym domu itp. Ale w każdym domu są inne zwyczaje i nie można "ni z
tego ni z owego" przenosić ich do Twojego domu. Ty musisz zadecydować o karze, i
o tym, czy powinien mieć większe kieszonkowe, czy też nie. Powodzenia.

[natalia.brzeska]

Pytanie trochę nie do końca związane z tematem, ale na co 10-latkowi
komórka?!?!?!?!?!
Czyżby miał jakieś ważne interesy do załatwiania?
I prosze mi nie mówić, że jest to dla rodziców, aby mogli wiedzieć gdzie
dziecko jest, bo gdy ja miałam 10 lat to Rodzice bez komórki doskonale
wiedzieli gdzie jestem!!!

[natalia.brzeska]

I jeszcze jedno:
Tak szczerze, ile czasu spędzasz ze swoim dzieckiem. Ile godzin dziennie z nim
rozmawiasz, oglądasz TV, czytasz książki, chodzisz na spacery?


I ciągle nie wierze, że 10latek ma komórkę, którą mu jeszcze rodzice
doładowują.

[wieczna-gosia]

no coz.

ja mam komorke.
moj maz ma komorke.
Moja mama ma komorke.

A przez 15 lat swojego zycia nawet telefonu w domu nie mialam. I owszem zylam.

Moje dzieci maja komorki. Na ogol nie dzwonie do nich, raczej iddzwaniam. Wiec
telefon jest bardziej po to, by one mialy kontakt ze mna a nie ja z nimi.

Przez telefon zalatwiamy takie sprawy jak:
mamo moze jestes w domu bo za chwile mam trening zrob mi kanapke
mamo zajecia sie przeciagna godzinke, wiec sie nie denerwuj
mamo czy mozesz po mnie wyjsc po treningu (przez las trzeba przejsc, dosc ciemno
latarni niet)

Owszem w zasadzie moglyby dzieci nosic karte- nie przecze. A co z tymi
komorkami? Maja w domu lezec dla zasady, bo dziecko komorki miec nie powinno?]
Zupelnie nie mam potrzeby dawania dziecku komory na wakacje- zgubic latwo, a ja
sprawozdzan codziennych nie potrzebuje. Natomiast w zyciu codziennym komorka
ulatwia mi duzo. Jestem dodatkowow wolny zawod, mam duzo dzieci wiec tak narawde
moj plan dnia ustala sie z godziny na godzine.

Mam jedna uwage co do rad powyzej.
Rozmawiamy o 12 latnim dziecku. Mowicie niech zarobi. Jak? ja z zasady jestem
przeciwna placeniu za czynnosci zwiazane z funkcjonowaniem rodziny. Sasiad
pewnie tez samochodu przed blokiem nie myje tylko na myjnie jezdzi. Nie ma u nas
w kraju kultury rzucania w drzwi gazeta.

[triss_merigold6]

Idź, Gosia ze swoim zdrowym rozsądkiem. Większość rad tutaj to taki horror, że
lanie wydaje się całkiem humanitarną karą.
- ukradnij coś dziecku
- zacznij płakać, że nie masz pieniędzy
- traktuj kasę jako element przetargowy w wersji nagroda/kara
- płać za domowe obowiązki czyli niech 10-latek zarobi
- jak 10-latek nie szanuje rodziców (zdaniem rodziców) to kasy niet
- niech prosi i mówi zawsze na co, żeby mieć 100% kontroli

Jasny gwint, to czysta przemoc psychiczna i to w obrzydliwej wersji.

[verdana]

Nie pozostaje mi nic innego, jak to co zwykle - przynać Ci 100% racji. Horror.
Wiekszy niż ta glupia kradzież.

[triss_merigold6]

I wiesz co? Chyba na tym tle metoda "za przewinienie - w dupę" jest zdrowsza,
jasna i ma mniej skutków ubocznych. W każdym razie wiadomo o co chodzi.

Kradzież niefajna niewątpliwie ale IMO wystarczyłaby rozmowa bez dodatkowego
wywoływania poczucia winy (przyłapane i tak się potwornie wstydzi) + ustalenie
zasad wypłacania kieszonkowego.

Mnie te kobiety przerażają, to już pokolenie moich dziadków czy rodziców było
mniej skłonne do manipulacji i takiego pogrywania z dzieckiem.

kto tu manipuluje?

[linka9]

triss_merigold6 napisała:
> Mnie te kobiety przerażają, to już pokolenie moich dziadków czy rodziców było
> mniej skłonne do manipulacji i takiego pogrywania z dzieckiem.

Twardy kręgosłup przeraża niejednego, nie jesteś tu wyjątkiem.
Zostałam przez Ciebie skrytykowana nie za metody wychowawcze (bo tych aż tak
szczegółowo w wątku nie przedstawiałam), ale za moje oburzenie wywołane
stwierdzeniem verdany, że dziecko MUSI mieć pieniadze, inaczej będzie kraść
(czyt. ma na to przyzwolenie).

[triss_merigold6]

Śmiem twierdzić, że mam twardy kręgosłup i zasady moralne, które nie pozwalają
na kradzież. Zaznaczałam, że kradzież drobnych rodzicom przez 10-latka jest
złym czynem ale bez demonizowania. Gorzej gdyby ukradł koledze buty, bo fajne.

[linka9]

triss_merigold6 napisała:

> Śmiem twierdzić, że mam twardy kręgosłup i zasady moralne, które nie pozwalają
> na kradzież.

Cieszę się.

>Zaznaczałam, że kradzież drobnych rodzicom przez 10-latka jest
> złym czynem ale bez demonizowania.

Tak, jest czynem złym. Natomiast reakcja rodziców zapewne będzie zależała od
kilku czynników. Jedno jest pewne (przynajmniej dla mnie): nie ma
usprawiedliwienia dla tego czynu (bo chyba śmierć np głodowa nie wchodzi tutaj w
grę), a stwierdzenie to nie jest bynajmniej równoznaczne z demonizowaniem
jednorazowej pokusy.

>Gorzej gdyby ukradł koledze buty, bo fajne.

Sądzisz, że gorzej?
Znajdą się zapewne rodzice, którzy po cichu powiedzą, że lepiej, bo... np.
dziecko MUSI mieć fajne buty; ono nie robi przecież nic nic złego, jedynie ...
naprawia świat, aby wszyscy mieli po równo i to, na co mają ochotę
No, bo dlaczego właściwie kolega ma mieć, a on nie?

[verdana]

Ja też jakoś nie widze tej traumatycznej roli klapsa, przy medodach, jakie tu
sa proponowane...

[pavvka]

> I wiesz co? Chyba na tym tle metoda "za przewinienie - w dupę" jest zdrowsza,
> jasna i ma mniej skutków ubocznych. W każdym razie wiadomo o co chodzi.

Rzeczywiście wiadomo - rodzice mogą dziecku mówić co ma robić, bo są silniejsi
fizycznie. Natomiast kolega z niższej klasy jest słabszy, więc to ja mogę mu
ówić co ma robić. Tego moim zdaniem uczą kary fizyczne.

[triss_merigold6]

Nic nie zrozumiałaś. Nic.
Na tle kar manipulacyjnych proponowanych tutaj, lanie jest całkiem humanitarne.

[pavvka]

ZrozumiałEś, jeśli już
Też mi się nie wszystkie pomysły w tym wątku podobają, ale czy są gorsze od
bicia? Śmiem wątpić.

[judytak]

wieczna-gosia napisała:

> Przez telefon zalatwiamy takie sprawy jak:
> mamo moze jestes w domu bo za chwile mam trening zrob mi kanapke

jak jestem, to zrobię i przez te 30 sekund, jak dziecko zrzuci teczkę i wciśnie
strój do plecaka :o)
a jak mnie nie ma, to i tak musi sobie sama radzić...

> mamo zajecia sie przeciagna godzinke, wiec sie nie denerwuj

zajęcia przeciągające się poza ustalony margines (ok. 30 min.) zdarzają się
sporadycznie (tak naprawdę to jeszcze się nie zdarzyły...), ale wtedy
odpowiedzialny za sprawę dorosły i tak pyta dzieci, czy mogą zostać jeszcze
godzinę, wtedy dziecko albo mówi nie, albo poprosi o telefon do domu :o)
takie mamy opracowane w teorii uzgodnienia :o)
(wycieczki się zawsze przeciągają, ale tam nauczyciel/trener/druh ma komórkę i
można do niego dzwonić)

> mamo czy mozesz po mnie wyjsc po treningu (przez las trzeba przejsc, dosc
ciemn
> o
> latarni niet)

od kiedy jest ciemno, u nas zawsze się odbiera dziecko z treningu
wyjątkowo zdarzają się uzgodnienia w stylu "tata będzie, ale jakby go
przypadkiem nie było, to idź do domu, tylko nie przez park, a naokoło ulicami i
tramwajem", ale to są wyjątki typu tata absolutnie nie może, a mama siedzi z
Małym, przeziębionym na tyle, że nie wychodzi...

kwestia gustu :o)
ja tam wolę nie wpaść w uzależnienie od komórki :o)))

pozdrawiam
Judyta

[croyance]

Wtedy byly inne czasy ... nie mozna bylo wyleciec w powietrze w metrze ...

[pavvka]

croyance napisał:

> Wtedy byly inne czasy ... nie mozna bylo wyleciec w powietrze w metrze ...

A posiadanie przez dziecko komórki może zapobiec wysadzeniu w powietrze w
metrze?

[basiajot]

A ja jestem więcej niż pewna,ze wina lezy po stronie rodziców.Pewnie
zapracowani żeby zarobic na komórkę dla dziecka nie maja czasu żeby normalnie
porozmawiać z dzieckem.Nie tylko porozmawiać ale stale rozmawiac,traktować go
jak członka rodziny,który zna nasze troski, problemy i radości.

zostaw portfel na wierzchu...

[camel_3d]

tez kiedys podkradalem tacie kase)) i kiedys zauwazyl. Nie dostalem po
tylku. Ale pamietam ze zaczal zostawiac portfel na wierzchu i powiedzial, ze
wie dokladnie ile tam jest... Wiec wolalem nie ryzykowac..i tak sie skonczylo.
Z tego co gdzies wyczytalem to dzieci lubia wyciagac kase z "ukrytych" w
kurtach i torbach portfeli..to cos jak przygoda.. a z portfela lezacego na
stole juz nie ma takiej radochy...

[tuti]

Dlaczego boicie się własnych dzieci?

[przygodziak]

Rady typu: nie krzycz, nie awanturuj się, nie karz, podwyższ kieszonkowe, daj
dodatkowe itp.
Dzieci powinny wiedzieć, że żadnych cudzych rzeczy się nie bierze bez pytania,
czy to jest książka z biurka czy pieniądze z portfela. Każdy na swoje rzeczy i
każda próba ich zagarnięcia powinna być karana. Ja nie podbieran dziecku
zabawek, chociaż niektóre są wstrętne i głupie i chętnie bym je wyrzuciła, ale
są jego, więc wara mi od nich. Podobnie rzecz się ma z moimi pieniędzmi.
Dzieciak dostaje kieszonkowe zatem ma pieniądze na zachcianki, a o wielkości
decydujemy my rodzice w zależności od naszych przekonań, zarobków i widzi misie.
O kwocie powinien dyskutować, a nie sam decydować. To my go wychowujemy a nie
odwrotnie, to my ustawiamy prawa w naszym domu (co nie wyklucza dyskusji o ich
zmianie).
Chłopak ma 10 lat i pomimo zdań wielu, że to jeszcze maleństwo nie wiedzące co
robi, doskonale zdaje sobie sprawę ze swojego czynu. Być może po analizie
Waszego stusunku do innych rzeczy, do Waszego postępowania, doszedł do wniosku,
że jest to rzecz normalna i że nic mu za to nie grozi - przemilczanie = zgoda.
Doradzam stanowczą i konkretną rozmowę, jasno przedstawić jego prawa w domu i
zakazy jakie tu panują. I podstawa - tego wymagać. Traktuj go jak człowieka
myślącego, a nie niewinnego bobaska, który tylko się droczył.

Dlaczego dzieci MUSZA??

[camel_3d]

w ktoryms z postow przeczytalem, ze dziecko MUSI miec kieszonkow i MUSI miec
doladowana korke. Dlaczego MUSI? Powinno mies kieszonkowe, ale nie na tyle
zeby "szastac" na lewo i prawo. chce miec doladowana komorke? Prosze, z
kieszonkowego. W ten sposob nauczy sie
a. oszczedzac
b. wybierac co wazniejze.

A swoja droga.. ciekawe skad sie biora te masowe, juz prawie, kradzieze
kieszonkowego i komorek w szkolach? No wlasnie stad ze wiekszosc dzieci "MUSI"
miec i kieszonkowe i komorke..

bzdura.

[verdana]

Mogę nie dawać dziecku komorki. Moje dziecko ma 10 lat i samo dojeżdża na
zajęcia. Moge siedzieć w domu i umierać ze strachu, bo tramwaje stanęły.
Oczywiście. Tylko w imie czego? Jakejś źle pojetej oszczędnosci?
Moge również nie pozwalać dziecku grac na komputerze (za moich czasów nie
było), karmić tylko kaszanką (szynki nie było) i nie pozwalać używać
elektrycznosci i bieżącej wody, bo przez całe tysiące lat tez tego nie było, a
dzieci jakoś żyły.
Moge tez nie dawać kieszonkowego (mówię o tych, których stać). W ten sposób
nauczę dziecko, że najwazniejsze na swiecie są pieniadze. Rodzicę sa ważni, bo
mają pieniądze, a co za tym idzie władzę. Ja nie mam pieniedzy, musze o
wszystko prosić. Wiec powinienem jak najszybciej zacząć zarabiać - kosztem
wszystkich innych wartosci.
Jesli taki jest Wasz stosunek do pieniedzy, wtedy zeczywiscie dziecko nie
powinno dostawać ani grosza. I jak dorosnie grosza nikomu nie dać. A przede
wszystkim rodzicom.

[dino22]

Verdana, ty to chyba najtrafniej ujolas. Twoja odpowiedx chyba jest
podsumowaniem wszystkich wypowiedzi na forum, i wydaje mi sie najbardziej
trafna. Proponuje to wszystkim mamom przeczytac i zastanowic sie, moze to komus
do myslenia. Pozdrawiam!

[linka9]

Verdano, no nie wierzę, że nie wiesz, o co nam chodzi, kiedy buntujemy się
przeciwko "MUSI"

verdana napisała:

> Mogę nie dawać dziecku komorki.
Masz prawo dawać.

> Moge siedzieć w domu i umierać ze strachu, bo tramwaje stanęły.
"Umieranie" to kwestia charakteru, a nie komórki ...

> Oczywiście. Tylko w imie czego? Jakejś źle pojetej oszczędnosci?

Jeżeli Cię stać i czujesz taką potrzebę, dlaczego nie.

> Moge również nie pozwalać dziecku grac na komputerze (za moich czasów nie
> było),

Mozesz, nie sądzę, aby 10-latek poniósł z tego tytułu wielką szkodę.

>karmić tylko kaszanką (szynki nie było)
Niektórzy lubią ...

>i nie pozwalać używać
> elektrycznosci i bieżącej wody, bo przez całe tysiące lat tez tego nie było, a
> dzieci jakoś żyły.

Czyżbyś uważała , że skoro zmiany poszły tak daleko, to również pewne wartości
przestały być istotne?

> Moge tez nie dawać kieszonkowego (mówię o tych, których stać).
A czy ktoś Ci sugerował, żeby nie dawać?

>Rodzicę sa ważni, bo
> mają pieniądze, a co za tym idzie władzę.
Czy mają? Róznie bywa, ale zapewne dobrze byłoby, aby mieli i jedno i drugie

>Ja nie mam pieniedzy, musze o
> wszystko prosić. Wiec powinienem jak najszybciej zacząć zarabiać - kosztem
> wszystkich innych wartosci.

I kto tu gloryfikuje znaczenie pieniądza?

> Jesli taki jest Wasz stosunek do pieniedzy, wtedy zeczywiscie dziecko nie
> powinno dostawać ani grosza.

Naprawdę takie wnioski wyciągnęłaś?

>I jak dorosnie grosza nikomu nie dać. A przede
> wszystkim rodzicom.

I jesteś przkonana do tej prostej zależności: rodzice spełniają wszystkie
zachcianki, dają spore kieszonkowe =na starość dziecko odwdzięcza się tym samym?

[verdana]

Jestem pewna jednej prostej zależności.
Dziecko, które widzi, że rodzice mają pieniądze, a on nie ma nic, będzie cenił
pieniądze nieskończenie bardziej, niż ten, kto dostaje jakieś tam kieszonkowe.
Jeśli dziecko jest pozbawione czegoś, co jest mu potrzebne, to oczywiste, że
będzie bardziej to bardziej w przyszłosci ceniło.
Dziecko, które ma kieszonkowe wie, ile ma, czego może sie spodziewać.
Dziecko, które nie ma wie - rodzice mogą dać, a mogą nie dać. Oni są ważni dla
dziecka, między innymi dlatego, ze od ich arbitralnej decyzji zależy, czy
dostanie 3 zł. na czasopismo, które zbiera, czy nie. Jest grzeczne i potulne -
dostanie. Zbuntowało się - nie ma nic. A więc pieniądze są tu używane jako
atrybut władzy. Dam, bo mam taka fanaberię, ale wiedz, że nic ci się
nie "nalezy". Dam, bo jestem akurat łaskawy.
Dla mnie jest jasne, ze przy zastosowaniu takiej opcji pieniądze staną sie dla
dziecka niezwykle ważne. Bo za ich pomocą rodzice sprawują władzę
rodzicielską.
A jak już będzie miało pieniądze, to oczywiście nikomu ich nie da , no chyba,
ze w celu podporządkowania sobie następnej osoby. Bo rodzice nauczyli je , że
do tego pieniądze służą.
Można jeszcze kraść. Albo zostać dealerem.

[linka9]

verdana napisała:

> Jestem pewna jednej prostej zależności.
A mówią, że mozna byc pewnym tylko tego, że sie umrze

> Dziecko, które widzi, że rodzice mają pieniądze, a on nie ma nic, będzie cenił
> pieniądze nieskończenie bardziej, niż ten, kto dostaje jakieś tam kieszonkowe.

Veradno, kilka osób pisało już, że nie dostawało kieszonkowego w tym wieku i nie
zeszło przy tym na manowce. Pozatem, jeśli ktoś ceni pieniądze, to nie jest
chyba automatycznie źle?

> Jeśli dziecko jest pozbawione czegoś, co jest mu potrzebne, to oczywiste, że
> będzie bardziej to bardziej w przyszłosci ceniło.

Tak, ale gdzie tu uzasadnienie dla MUSI?

> Dziecko, które ma kieszonkowe wie, ile ma, czego może sie spodziewać.

Oczywiste.

> Dziecko, które nie ma wie - rodzice mogą dać, a mogą nie dać.

Mogą nie dać, ale na ogół dają, jeśli ich na to stać.

>Oni są ważni dla
> dziecka, między innymi dlatego, ze od ich arbitralnej decyzji zależy, czy
> dostanie 3 zł. na czasopismo, które zbiera, czy nie.

Tak, m.in. dlatego. Ponadto: łożą na niego, są za niego odpowiedzialni, bez nich
na ogół młody człowiek nie mógłby samodzielnie funkcjonować, itp, itd

>Jest grzeczne i potulne -
> dostanie. Zbuntowało się - nie ma nic.

Wchdzimy tu w szczegóły wychowawcze, a jak dobrze wiesz, jeszcze nikt nie
opracował od A do Z metody, która jest "the best w 100%". To Twoja sprawa, czy
będziesz dawać pieniądze dziecku przeznaczającemu je na papierosy, plującemu Ci
jednocześnie w twarz.

>A więc pieniądze są tu używane jako
> atrybut władzy.

Inaczej: jakie masz inne atrybuty władzy w stosunku do nastolatka, który Cię
olewa, odnosi się do Ciebie lekceważąco?


>Dam, bo mam taka fanaberię, ale wiedz, że nic ci się
> nie "nalezy". Dam, bo jestem akurat łaskawy.
> Dla mnie jest jasne, ze przy zastosowaniu takiej opcji pieniądze staną sie dla
> dziecka niezwykle ważne. Bo za ich pomocą rodzice sprawują władzę
> rodzicielską.

Dla Ciebie może być jasne, co nie oznacza jeszcze, że jest to prawda poszechnie
obowiązująca.
Mówimy o konkretnych zasadach, a nie fanaberiach. A jeśli już o te ostatnie
chodzi, to dawanie dodatkowego grosza (mam to dam), to przecież też swoista
fanaberia. Czyżby też niewłasciwa?

> A jak już będzie miało pieniądze, to oczywiście nikomu ich nie da , no chyba,
> ze w celu podporządkowania sobie następnej osoby. Bo rodzice nauczyli je , że
> do tego pieniądze służą.

Verdano, to są TWOJE wolne wnioski. Nie ma tak prostej zależności, jakbyś
chciała. Możesz dawać mu kieszonkowego do woli i wychować jednoczesnie na
złodzieja, cwaniaka czującego pogardę dla rodziców, możesz nie dawać w ogóle i
wychować porządnego i szczęśliwego człowieka. Ponadto pieniędzmi nie zastąpisz
rozmowy, o której wspominała chociażby wieczna-gosia.

> Można jeszcze kraść. Albo zostać dealerem.

Można, nawet wtedy gdy dostaje się duże kieszonkowe

Podkreślę raz jeszcze: nie jestem przeciwniczką stałego kieszonkowego; występuję
natomiast przeciwko dewaluacji pewnych norm.

[wieczna-gosia]

linka verdana od rozmowy sie rowniez nie uchyla. Rozmowa rozmowa, ale porpozycje
jakie tu padaja wbijaja mnie w fotel.
Dodam cos jeszcze- jesli corka mi buchnie kase- to JA bede winna. O 10 latku
pisze. jesli moja corka w tym wieku nie potrafi przyjsc i porozmawiac ze mna o
kasie- ja bede winna. Im dalej w watek tym mniej tej refleksji widze. jesli moje
dziecko kradnie- ja jestem winna. O 10 latku mowimy przypominam, ktory jest w
calosci pod moim wplywem, moja kuratela i dopiero sie uczy podejmowac
samodzielne decyzje. Ma prawo popelniac bledy.
Owszem kradziez jest czyms złym bez wzglednie.

natomiast uwazam, ze dzieci powinny miec wlasne pieniadze przeznaczane na wlasne
potrzeby. jesli rodzicow na to stac. jesli ich nie stac- dla mnei sprawa jasna z
proznego i Salomon nie naleje.

Oczywiscie moje wnioski sa wolne i swobodne, bo psycholog ze mnie zaden- ale
uwazam, jak vedrana czy triss- jesli ktos ma takie jazdy z powodu tej kradziezy-
wkroic dzieciakowi trzy szybkie w tylek. I zakonczyc sprawe. W zle geny nie
wierze, bardziej w bledy rodzicielskie.

[linka9]

wieczna-gosia napisała:

> Dodam cos jeszcze- jesli corka mi buchnie kase- to JA bede winna.

Problem w tym, że rozumując dosłownie wypowiedź Verdany, główna WINA rodzica
polega na tym, że NIE DAJE kieszonkowego (w wystarczającej, stałej wysokości). A
z tym ja (i nie tylko) NIE ZGADZAM się. Dla mnie błędem rodzicielskim jest
przyzwolenie na czyn niewłaściwy i szukanie usprawiedliwienia, dopasowywanie
teorii. (Ciachnął nożem? Jakbyś go nie sprowokował, nie zrobiłby tego)

>O 10 latku
> pisze. jesli moja corka w tym wieku nie potrafi przyjsc i porozmawiac ze mna o
> kasie- ja bede winna.

Rozdmuchujemy tutaj incydentalny przypadek, o którym juz może założycielka wątku
nawet nie pamięta. Niemniej problem jest chyba istotny, jeśli takie sytuacje
powtarzałyby się. I nie sądzę, aby w takim przypadku podniesienie kieszonkowego
przeciwdziałało temu.

> Im dalej w watek tym mniej tej refleksji widze. jesli moj
> e
> dziecko kradnie- ja jestem winna.

Aż tak bym Cię nie potępiła

> wkroic dzieciakowi trzy szybkie w tylek. I zakonczyc sprawe.

Zakładając optymistycznie, że to pierwszy i ostatni raz

[wieczna-gosia]

> wkroic dzieciakowi trzy szybkie w tylek. I zakonczyc sprawe.
>
> Zakładając optymistycznie, że to pierwszy i ostatni raz

ale oczywiscie.
ZAWSZE zakladam, ze moje dzieci po raz drugi tego samego bledu nie popelnia.

ja z kolei sie nie zgadzam i mam wrazenie ze verdana tez nie- na uzaleznianie
kieszonkwego od zbyt wielu zmiennych, miedzy innymi od efektywnosci okazywania
szacunku.
jesli dziecko nie okazuje mi szacunku to:
1. albo jest to sytuacja incydentalna, nikt swiety nie jest, sie mu wymsklo i
powiedzial o slowo za duzo. Tez tak czasami mam.
2. wynika to z tgo ze moje dziecko po prostu mnie nie szanuje. W tym momencie
danie badz nie danie kieszonkowego nic nie zmieni.

[linka9]

wieczna-gosia napisała:
> ZAWSZE zakladam, ze moje dzieci po raz drugi tego samego bledu nie popelnia.

Słuszne założenie

> ja z kolei sie nie zgadzam i mam wrazenie ze verdana tez nie- na uzaleznianie
> kieszonkwego od zbyt wielu zmiennych,

Przecież ja też kilka dni temu już napisałam, że jestem przeciw żonglowaniu..
Natomiast w przeciwieństwie do niej dopuszam odebranie kieszonkowego w
uzasadnionych wypadkach. Możemy sobie oczywiście w nieskończoność debatować, co
jest tym uzasadnionym przypadkiem, a także bujać w obłokach, że każde dziecko
odpłaca dobrem za dobro i można KAŻDEGO wychować odpowiednio jedynie dobrym
słowem, rozmową, bez konsekwencji negatywnych i kar.

> 1. albo jest to sytuacja incydentalna, nikt swiety nie jest, sie mu wymsklo i
> powiedzial o slowo za duzo. Tez tak czasami mam.

OK

> 2. wynika to z tgo ze moje dziecko po prostu mnie nie szanuje. W tym momencie
> danie badz nie danie kieszonkowego nic nie zmieni.

A ja sie z tym nie zgadzam. Nigdzie nie napisałam, że zabranie kieszokowego jest
najlepszym i zawsze pożądanym sposobem wychowawczym, jednak dawanie pieniędzy
ZAWSZE bez "względu na wzgląd" to błąd prowadzący niejednokrotnie do
lekceważenia rodziców i panujących zasad.

A więc to nie tak, że dając kupuję szacunek.
W pewnych wypadkach dając uczę, że złe zachowanie pozostaje bez konsekwencji.

I znowu, możemy ciągnąć, co to jest złe zachowanie i brak szacunku, ale patrząc
nawet na obie babcie Twoich dzieci dojdziemy do wniosku, że nie jest to takie
wszytstko proste i jednoznaczne

[verdana]

Hm, co maja normy do kieszonkowego? Ci, co nie dają wychowają porzadnych ludzi,
a ci co dają cwaniaków - a może odwrotnie? To jakieś pomieszanie pojęć.
Dla mnie wykorzystywanie pieniedzy jako argumentu w wychowaniu to totalna
klęska pedagogiczna. Nie umiałam wychować dziecka, wpajając mu innymi metodami
wartości i szacunek, no to zapłacę za to, by zachowywało się z szacunkiem.
Jesli to ma być mój jedyny - albo najlepszy - atrybut władzy w stosunku do
nastolatka, to znaczy, że jestem absolutnie nieudolnym rodzicem. Ma mnie moje
dziecko nie olewać, bo mu płacę? Ma mnie cenić głównie za to, że daję mu
pieniądze? Prawdę mówiąc, jeśli dziecko ma mi nie pluć w twarz i nie palić,
żeby dostać pieniądze, to ja dziękuję. Naprawdę, kupowanie sobie za pieniądze
szacunku i dobrego zachowania to dla mnie dno. Jesli to ma być główny "atrybut"
to oznacza, ze przekazuję nastolatkowi "Masz zachowywać się z szacunkiem wobec
tych, którzy ci dają. Jak ktos nie daje, pluj se dalej" Rozumiem, ze jeśli
skończy mi się kasa, to koncza się moje "atrybuty wychowawcze"? . A zresztą co
szacunek do rodziców i wartości wpajane dzieciom maja wspólnego z kieszonkowym?
Dziecko kraść nie powinno. Dzieci często kradną. Naszym zadaniem jest wychować
je tak, zeby nie kradły, ale też nie uważać, że podebranie matce 5 zł. to
totalna klęska wychowawcza, która powinna skonczyć się wdeptaniem dziecka w
ziemię.
I zasadnicza kwestią jest to, aby dziecko nie kradło. A jeśli widzi, że my
mamy, a ono nie, może się okazać, że wychowamy je na człowieka niezbyt
uczciwego. "Nie wódź nas na pokuszenie" - to zdanie nie przypadkowo się chyba
znalazło w słowach modlitwy...

[linka9]

Verdana, trochę odwracasz kota ogonem

verdana napisała:
> Jesli to ma być mój jedyny - albo najlepszy - atrybut władzy w stosunku do
> nastolatka, to znaczy, że jestem absolutnie nieudolnym rodzicem.

Nawet w tym jednym zdaniu widać owego "odwróconego kota". Kto mówił, że jedyny
lub najlepszy?
Ponadto, nie odpowiedziałaś na pytanie, użwanie jakich atrybutów władzy
rodzicielskiej w stosunku do nastolatka jest wg Ciebie dozwolone?

> Ma mnie moje
> dziecko nie olewać, bo mu płacę? Ma mnie cenić głównie za to, że daję mu
> pieniądze? Prawdę mówiąc, jeśli dziecko ma mi nie pluć w twarz i nie palić,
> żeby dostać pieniądze, to ja dziękuję.

Znowu kociak

> Rozumiem, ze jeśli skończy mi się kasa, to koncza się moje "atrybuty
wychowawcze"?

Skoro już tak dywagujemy, to pójdźmy dalej i znieśmy np mandaty ...

> Dziecko kraść nie powinno. Dzieci często kradną.
Jeśli maja na to moralne usprawiedliwienie rodziców, to nie ma się czemu dziwić

> A jeśli widzi, że my
> mamy, a ono nie, może się okazać, że wychowamy je na człowieka niezbyt
> uczciwego.

A jeśli widzi, że sąsiad, kolega, wujek, babcia ma, a on nie ...?

"Nie wódź nas na pokuszenie" - to zdanie nie przypadkowo się chyba
> znalazło w słowach modlitwy...

Może więc należałoby ograniczyć chodzenie do supermarketów, czy bogatego kolegi,
bo tam tyle pokus?

[verdana]

Nie. Ograniczyc rozumowanie - ze pieniądze są najwazniejsza rzecza na świecie.
A manipulujac kieszonkowym do tego właśnie doprowadzamy. I wtedy trudno -
pewnie, ze zazdrosci i chce mieć. Jeśli uczymy dziecko "Daje za to, ze
zachowujesz się odpowiedniu" dziecko przelicza moralność na pieniadze.
A w stosunku do nastolatka już władzy rodzice nie mają. Chyba że zaczną na
zmianę lać i przekupywać - tylko co to za władza.
Trzeba starać się wychować dziecko tak, by w nastolatkowym wieku samo kierowało
się maksymalnie swoim sumieniem i zdrowym rozsadkiem. I nie robiło czegoś nie
dlatego, ze matka wstrzyma wypłatę, a dlatego, ze tak nie nalezy robić.
Uzaleznianie dawania pieniedzy od zachowania to klęska wychowawcza - proteza,
prawdziwego wychowania. Może można ją stosować, jak dotychczasowe wychowanie
przyniosło klęske za kleska. No, ale to inny problem.

[linka9]

verdana napisała:

> A manipulujac kieszonkowym do tego właśnie doprowadzamy. I wtedy trudno -
> pewnie, ze zazdrosci i chce mieć.

Przymuję, że taki jest Twój punkt widzenia i chociaż z nim nie do końca się
zgadzam, nie będę się spierać, bo to nie jest głównym punktem zapalnym w naszej
dyskusji. Istotny aspekt nad którym trudno mi przejść do porządku dziennego, to
Twoje przyzwolenie na kradzież. Kto wie, może Twój młodszy syn czyta te słowa i
wyciągnie dla siebie stosowne wnioski. Dlaczego właściwie nie skorzystać z
okazji, kiedy tak bardzo chce się coś mieć? Retorycznie możemy zapytać o to
m.in. naszych polityków

[verdana]

Jakie przyzwolenie na kradzież? Czytanie ze zrozumieniem to podstawowy punkt
programu szkoły.
Ja nie przyzwalam na kradzież. Tylko wiem, że to się zdarza i nie trzeba od
razu rozdzierać szat. Trzeba natomiast zrobic wszystko, zeby wiecej się nie
zdarzało...

[linka9]

verdana napisała:

> Jakie przyzwolenie na kradzież? Czytanie ze zrozumieniem to podstawowy punkt
> programu szkoły.

"Przede wszystkim syn MUSI w tym wieku mieć własne pieniądze - inaczej nie
pozostaje mu nic innego jak kraść - to przykre, ale prawdziwe."

Wiele umiejętności nie posiadam, ale czytać ze zrozumieniem potrafię

> Tylko wiem, że to się zdarza i nie trzeba od
> razu rozdzierać szat. Trzeba natomiast zrobic wszystko, zeby wiecej się nie
> zdarzało...

Tak masz rację.

A tak na zakończenie: w moim odczuciu rodzice, którzy uważają, że mają obowiązek
dawania dziecku piniądze ZAWSZE (jeśli ich tylko na to stać), bez względu na
inne czynniki (zachowanie!) to frajerzy. Ale Ty oczywiście nie musisz podzielać
tego poglądu.

[verdana]

Ja nie popieram kradziezy, ale jeśli rodzice pozostawiają dziecko bez grosza, a
ono ma wydatki - to sami się proszą o to, by ich dziecko zaczęło kraść.
Nie popieram tez ucieczek z domu, ale rozumiem, że ucieka nastolatek, któremu
rodzice nie pozwalają w ogóle wychodzić z domu samemu.
Nie popieram kłamstwa - ale rozumiem dziecko, które kłamie, bo boi się lania za
dostanie w szkole niższej oceny.
Nie popieram ściągania - ale rozumiem, że jeśli nauczyciel zadaje
nieprawdopodobne ilości lekcji, to dzieci nie maja innego wyjścia.
Wymaganie od dzieci by były idealne, ignorowanie ich potrzeb i wykorzystywanie
swojej władzy nad dzieckiem mogą sie skończyć własnie zachowaniami skrajnie
nieakceptowanymi.

Kasa instrumentem władzy?

[triss_merigold6]

Przepraszam, że czemu upierasz się żeby mieć WŁADZĘ nad dzieckiem?

Jeśli juz o kasie mowa to jakoś dziwnie dzieci z zamożniejszych lub
przeciętnych rodzin cenią inne wartości poza pieniędzmi. Te z domów gdzie
liczono każdy grosz donaszając po sobie buty są nastawione na możliwie szybkie
pójście do pracy za wszelką cenę.

Jeśli rodziców stać dziecko powinno dostawać kieszonkowe. Jako domownik powinno
być włączone do domowych prac na miarę jego możliwości ale nie za kasę.
Płacenie 10-latkowi za piątki, za pojście na imieniny do nielubianej ciotki czy
wypastowanie butów uważam za moralnie paskudne.

Jeśli uważasz, że szantażując kieszonkowym zyskasz posłuszeństwo i szacunek
nastolatka to pomyłka. Zbyt dobrze pamiętam nastoletnie czasy.
Zabierając lub nie dając kieszonkowego wg. własnego widzimisię nauczysz tylko
tego, że kto ma kasę ten ma władzę i trzeba tę kasę możliwie szybko zdobyć.

Żeby było śmiszniej... jestem osobą wyjątkowo odporną na konsumpcyjne pokusy,
nie znoszę tylko takich manipulacyjnych zachowań wobec ludzi.
Tyle się pisze o szacunku WOBEC dzieci, wobec dzieci jako autonomicznych,
myślących jednostek. Nie należy manipulować kimś kogo się szanuje.

[linka9]

triss_merigold6 napisała:

> Przepraszam, że czemu upierasz się żeby mieć WŁADZĘ nad dzieckiem?

Dlatego, że jestem za dziecko odpowiedzialna. Partnerstwo - tak, ale do pewnych
granic. Rodzice, którzy nie mają władzy nad dziećmi to marionetki.

Triss, ja naprawdę nie mam nic przeciwko stałemu kieszonkowemu Nie zachęcam
nikogo do zabierania go za krzywą minę czy dwóję! Jestem przeciwna wypłatom za
piątki! Nie pastwię się nad dziećmi, tylko dlatego, że mają odmienne zdanie czy
zrobiły coś bezmyślnego. Jednak zło jest złem i nie będę tego owijać w bawełnę!
A to ile ktoś dostaje kieszonkowego ma się często nijak do wartości, którą
prezentuje jako człowiek dorosły.

> Jeśli uważasz, że szantażując kieszonkowym zyskasz posłuszeństwo i szacunek
> nastolatka to pomyłka.

Czy Wy naprawdę nie znacie stanów pośrednich?
Kara, konsekwencja to nie szantaż!

> Tyle się pisze o szacunku WOBEC dzieci, wobec dzieci jako autonomicznych,
> myślących jednostek.

Problem w tym, że dzieci nie są w pełni autonomiczne, nie zawsze myślą (w
naszym rozumieniu następstw myślenia), a szacunek dla dzieci nie polega na
dawaniu im pieniędzy. Niemniej to i tak jest margines naszej dyskusji. Ja nie
neguję całosci Waszego podejścia. Jestem jedynie zdecydowanie przeciw MUSI oraz
dopuszczam karę - co nie znaczy jeszcze, że mam potrzebę z niej korzystać
(odpukać!)- w postaci zabrania kieszonkowego .

vardana...

[camel_3d]

a ty mialas komorke? i towji rodzine umierali ze strachu? Myslie ze mylisz to
z marketinkiem i wyczynami roznych firm zeby powiekszyc swoje wplywy o dzieci i
falszywie pojeta "ochrone".

i jeszcze...

[camel_3d]

moja firma zyje (i to dobrze) wlasnie z tagiego podejscia rodzicow do komorek.
Bo dzieci nie korzystaja z nich zeby dac znac ze jest wszystko ok. Szczegolnie
w szkole komorki nie sa potrzebne.
Dzieci korzystaja zeby rozmawiac i innymi dzieciakami chociaz widza sie przez
caly dzien, zeb ygrac i sluchac kretynskich dwonkow...
A rodzicoe ubzdurali sobie , ze dzieki posiadaniu komorki ich dzieci sa
bezpieczniejsze...
Nie wiem czy pamietacie, ze jakas dziewczyna w Polsce zostala wrzucona do
studni i obrzucona kamieniami (przezyla) tylko dlatego, ze jej "koledzy"
chciali ukrasc i sprzedac jej komorke (zeby zrobic impreze).
Powodzenia, poakujscie dzieci w klopoty.
Komorka dla dziecka? Tak, ale tylko kiedy jest niezbedna. W szkole nie jest
konieczna.

[verdana]

Wczoraj mój 10-latek wracał z zajęć. Nie podjechały dwa tramwaje. Zadzwonił, że
będzie później. Poza tym komórki nie używa - np. do rozmów z kolegami (zresztą
jakos nie widze nic złego w rozmowach przez telefon z kolegami, nie wiem
dlaczego uznano to niemal za demoralizację...). A przez telefon stacjonarny
jest OK i nazywa się to "rozległe kontakty towarzyskie".
Jemu bezpieczeństwa komorką nie zapewnię. Sobie - spokój ducha - na pewno.
Pamiętam jak dzwonilam na policję, kiedy mój starszy syn w czasach
przedkomórkowych utknął w korku. Wcale nie mam ochoty przezywać czegoś takiego
po raz drugi. Nie widzę, dlaczego nie korzystać z wynalazków, które ułatwiają
życie - czy sa złe, bo są nowe?
A koledzy kiedys zamiast komórek kradli buty i spodnie. Czy to oznacza, że
dzieci powinny były chodzić do szkoły boso?
Ale zgodze się z tym, ze w szkole komórki powinny być wyłączone.

[pavvka]

> Jemu bezpieczeństwa komorką nie zapewnię. Sobie - spokój ducha - na pewno.
> Pamiętam jak dzwonilam na policję, kiedy mój starszy syn w czasach
> przedkomórkowych utknął w korku.

Wydaje mi się to pewną przesadą (podobnie jak wymaganie dzwonienia w przypadku
niepodjechania tramwaju - spóźnienie pewnie rzędu 20 minut; czy dziecko już nie
może mieć nawet takiego marginesu na np. wejście na chwilę do sklepu po
zajęciach?), no, chyba, że naprawdę utknął w tym korku na pół dnia. Ale to
dygresja... Przy takim podejściu należy uznać, że telefon jest bardziej dla
rodzica niż dla dziecka, więc rzeczywiście pieniądze wydane na doładowanie nie
są częścią kieszonkowego, tylko wydatkiem na dziecko takim samym jak np.
zapewnienie mu jedzenia i ubrania.

[camel_3d]

nie..ona zorganizowala dziecku smycz... pod pretekstem bezpieczenstwa.
i pewnie tego 10 latka wysyla 50 km dalej na zajecia i ma sie meldowac.. a tak
miedzy bogiem a prawda top pewnie 4 przystanki

verdana

[camel_3d]

do momentu kiedy ktos nie podejdzie i mu tej komorki nie ukradnie..jednoczesnie
obijajac facjate... szkoda 10 latka. Poza tym gdyby przyjechal 15 minut pozniej
to tez bys ze spodni ze zmartwienie nie wyskoczyla.

[verdana]

Wiecie co?
To znaczy własciwie, że powinnam w ogóle nie pozwalać 10-latkowi opuszczać
samodzielnie domu (obić można i dla kurtki) i jednoczesnie łazić za nim
wszedzie.
Naprawde uwazacie, ze 10-latek powinien moć jezdzić sobie po całym miescie i
miec jeszcze "margines na spóźnienia". Jak chce później wrócić, to ma
powiedzieć przed wyjsciem. Jak nie - ma być punktualnie.
Ciekawa jestem, jak często czekacie na spóźniajace się 10-latki - mam wrażenie,
że jeszcze nigdy...

[linka9]

verdana napisała:
> Ciekawa jestem, jak często czekacie na spóźniajace się 10-latki - mam wrażenie,
> że jeszcze nigdy...

Verdana, wierz mi, to kwestia charakteru nie komórki.
Masz prawo dać mu tę komorkę, jeżeli TY czujesz się przez to bezpieczniejsza,
syn z bezpieczniejszy raczej nie będzie.
Nie wyobrażam siebie w ataku paniki, bo 10-latek spóźnił się w ciągu dnia np pół
godziny wracając ze szkoły.

[camel_3d]

no wiesz, moze ona wysyla tego 10latka na drugi koniec miasta.. co za matka.
Takie male dziecko tak daleko wysyla.

Chyba bym sie zalamal gdyby moi rodzice mnie tak kontrolowali. Musialem
powiedziec gdzie ide i kiedy przyjde. Ewentualnie zadzwonic od kolego, ze
zostane dluzej.

Linka9 ma rajce piszac, ze komorka nie uchroni dziecka od niebesspieczenstwa.
Od chocby moze zostac pobity i okradziony. Wlasnie przez komorke. Moze wpasc
pod tramwaj lub auto bo akurat mama zadzwonila kiedy przechodzil przez ulice i
zatrzymal sie zeby wyjac telefon. Komorka jest dobra kiedy np wysalymy dziecko
po zakupy.. zeb mu ewentualnie powiedziec ze o czym s zapomnielismy lub
wysylamy dziecko gdzies gdzie nie ma dostepu do telefonu. Na obozach i
koloniach zawsze jest telefon, wiec nie ma problemu..

RODZICE NIE UWIAZUJCIE DZIECI NA SYMYCZACH

[judytak]

verdana napisała:

> Naprawde uwazacie, ze 10-latek powinien moć jezdzić sobie po całym miescie i
> miec jeszcze "margines na spóźnienia".

tak właśnie uważam :o)
w takim wieku dla mnie margines na spóźnienie wynosi 15-20 minut, pierwszą myśl
w stylu "a może coś się stało" mam po półgodzinie

ja na ten przykład od siódmej klasy miałam margines "jak będziesz w domu
wcześniej ode mnie, to nie musisz mi opowiadać" (czyli miałam być w domu do ok.
16.30, lekcje miałam najdłużej do 13.45)

Jak chce później wrócić, to ma
> powiedzieć przed wyjsciem. Jak nie - ma być punktualnie.

przecież jak chce, to powie :o)
ale na przykład treningi kończy raz 17.30 a innym razem 18.00
nie mówiąc o tym, że może wracać piechotą (prawie półgodziny) albo
hulajnogą+tramwajem (wersja ekspresowa, mniej, niż 15 minut)
po lekcjach czasami jest jakieś szybkie spotkanie czy to samorządu, czy
związane z jakimś konkursem, albo dziecko podskoczy do koleżanki po jakiś
potrzebny zeszyt czy książkę, albo idzie do biblioteki, albo zwyczajnie zagada
się chwilę w szatni, albo wraca na salę po piórnik, albo... itp. itd...

> Ciekawa jestem, jak często czekacie na spóźniajace się 10-latki - mam
wrażenie,
> że jeszcze nigdy...

biorąc pod uwagę margines :o) rzeczywiście zdarzało mi się zdenerwować może 2,
może 3 razy...
ale jakbym chciała żyć bez marginesu :o) to mogłabym się tak denerwować albo
wysłuchiwać meldunków przez telefon chyba po kilka razy dziennie :o)))

zresztą, argument ze zdenerwowanym rodzicem jest nietrafiony w kwestii
kieszonkowego na doładowanie :o)
bo albo to ja wymagam od dziecka, żeby z tej komórki korzystało w określony
sposób, i wtedy to mój interes, więc i moje pieniądze,
albo to dziecko chce mieć komórkę, nie po to, żeby mama się nie martwiła, tylko
do swoich celów, i wtedy to zasadniczo jego wydatki...

pozdrawiam
Judyta

[pavvka]

Całkowicie się zgadzam z Judytą zarówno w kwestii marginesów jak i
kieszonkowego na doładowanie. Sam miałem pracujących rodziców, od pierwszej
klasy miałem tak, że wracałem do domu najwcześniej, rodziców jeszcze długo
potem w domu nie było, więc margines miałem duży, komórek wtedy nie było i
nawet na domowy telefon mama z pracy prawie nigdy nie dzwoniła, a jakoś nie
umarła z nerwów, że mnie ktoś zamordował/zgwałcił/napadł/okradł.

[croyance]

Teraz sa inne czasy, bardziej niebezpieczne, wiec i rodzice bardziej sie o
dzieci boja. Pamietam, jak wloczylam sie po szkole po osiedlu: teraz zaden
rodzic by nie pozwolil, zeby dziecko snulo sie samopas wieczorami. No i nie
mozna bylo wyleciec w powietrze w metrze. Nie bylo narkotykow.

[pavvka]

Narkotyki na pewno były, chociaż może na mniejszą skalę (i raczej
te 'chałupnicze' typu klej do wąchania i kompot ze słomy makowej,
niż 'profesjonalne'). W metrze jeszcze do tej pory nikt w Polsce w powietrze
nie wyleciał, ale gdyby już miał wylecieć, to opieka rodzica nic nie pomoże;
komórka też nie. Co do innych niebezpieczeństw, to jest to IMO bardziej kwestia
nagłaśniania ich przez media niż faktycznego wzrostu ryzyka. Nie wydaje mi się,
żeby w ciągu ostatnich 20 lat aż tak mocno wzrosła liczba psychopatów, pedofili
itp. A ja u siebie na Pradze jednak widzę dzieciaki biegające samodzielnie po
podwórku, więc Twoje 'żaden rodzic' to przesada, chyba, że uznasz, że to
wyłącznie margines społeczny (fakt, dzielnica nie najlepsza, ale normalni
ludzie też w niej mieszkają .

[kicior99]

Sam to robilem jak mialem 8-9 lat - przyznaje bez bicia. Wyroslem na porzadnego
czlowieka =))) Dzialaj szybko zanim Kaczynski ni wsadzi go w wieku 13 lat do
ciupy =( Do tego czasu przeforsuje te chora ustawe.

[create]

Też tak robiłem jak miałem 11-15 lat, i weisz co, poprostu czułem się z tym
dobrze, że nie musiałem nikogo prosić, że nie było to wybłagane kieszonkowe a w
sklepie mogłem coś sobie kupić, mieć cos zawsze w zapasie. niemam wyrzutów że
tak robiłem. Posiadanie takiej ilości pieniędzy, jakiś drobych z zakupów czy
własnie podkradanych rodzicom dawało mi poczucie pewności i komfortu psychicznego.

[szczoter]

to, że większość podkradała pieniądze rodzicom nie znaczy, że masz posłuchac ich
rad i nie wyciągnąć surowych konsekwencji.

ja nie podkradałem, a kieszonkowe z tego co pamiętam dostawałem jak poprosiłem o
kase na konkretną rzecz (nigdy nie dostawałem na słodycze np.).

jak w 2. klasie podstawówki kolega wszystkim stawiał słodycze i soczki to ja mu
podziękowałem, bo wiedziałem, że podkrada starym i to coraz więcej. A potem się
moi rodzice przynajmniej na wywiadówce nie musieli za mnie wstydzić jak sprawa
wyszła na jaw.

moja opinia: dać porządnie w łeb dzieciakowi, awanturę zrobić jakiej blok nie
widział i zarządzić wydawanie kieszonkowego raz na miesiąc przez okres próbny.
jak nie zda egzaminu z zaufania to nic nie dawać.

a czy na degenerata nie wyrośnie to się teraz nie dowiesz i żadnej pewności nie
masz. szanse są 50/50.

a zrobisz i tak jak uznasz za stosowne. pozdrawiam.

To zwykle zlodziejstwo i juz.

[haritka]

Jak czytam posty " wyluzowanych " rodzicow to wlosy staja deba na glowie.
10 latek - musi miec komorke ( po co???)
musi miec na chipsy , na slodycze ( po co - rodzice moga to kupic sami i dac
do szkoly)
Dziecko ma miec kieszonkowe i tak nim zarzadzac by starczylo na wszystko.
Jak nie to musi samo umiec rezygnowac z przyjemnosci a nie krasc.

Sytuacja gdy dziecko wezmie kase z portfela i potem sie samo przyzna lub samo
poinformuje jest ok , ale gdy kreci to juz zenada by to usprawiedliwiac
checia zakupow w sklepiku.

Takie tlumaczenie dzieci tym czy tamtym ( inni maja ...., zakupy,
umiejetnosci) jest absolutnie antywychowawcze.

[trzydziecha1]

miałam kiedyś taki przypadek z siostrzenicą. Wiedziałam ile miałam w portfelu i
wiedziałam, ze tylko ona mogła mi wziąć te 10 zł. Spytałam ją, czy wzięła, nie
przyznała sie, no to ja powiedziałam, że szkoda że się nie przyznała, bo ja bym
to zrozumiała i wybaczyła a tak, to muszę powiedzieć jej rodzicom. Wtedy ona
się przyznała a ja powiedziałam, ze cieszę się że powiedziała, i że ma mi
obiecac że wiecej tego nie zrobi i zapomnimy o sprawie. I tak się stało, bidula
sie popłakała, uściskałyśmy się, ja powiedziałam ze o niczym już nie pamiętam i
dałam jej tą dychę. Nie wiem czy dobrze zrobiłam, ale to się już nigdy nie
powtórzyło.