spanie z dzieckiem

[agamarko]

jak nauczyć półroczne dziecko, aby spało samo. Problem zaczął się gdy mały
zachorował. Spałam z nim dwie noce. Od tego czasu nie śpi sam. Płacze i woła
mama. Zaczyna to być troszkę uciążliwe. Chciałabym spać z własnym mężem. A
tak mały nie pozwala na nic ani w dzień ani w nocy. Co więcej zaczyna wpadać
w histerię, jak mąż go zabiera ode mnie. Wynieśliśmy jego łóżeczko do innego
pokoju, gdy miał 4 miesiące. Wtedy był spokój. Po wieczornym karmieniu spał
do około 2-3. Karmienie, do łóżeczka i ok 6 -7 pobudka. Teraz jest koszmar.

[ekos]

Witam!
Do rozwiązania tego problemu może Ci się przydać lektura książki "Każde dziecko
może nauczyć sie spać". Mi pomogła ta książka w innej sytuacji ale z tego co
pamiętam zawierała też podobne wątki.

Namiary na te pozycję - między innymi księgarnie EMPiK, internetowa księgarnia
Rodzinna itp.

Pozdrawiam, Ewa

[acorns]

Dziecko instynktownie potrzebuje poczucia bezpieczeństwa, którą zapewnia
bliskość rodziców. A Wy wynosicie mu łóżeczko do drugiego pokoju. Może od razu
do piwnicy albo na strych, wówczas na pewno nie będzie przeszkadzał w seksie.
Teraz w pierwszej kolejności jesteście rodzicami a dopiero potem kochankami.
Poza tym dla chcącego nic trudnego Można to robić po cichu. Przecież dzieciak
kiedyś musi spać.

[agamarko]

Nie czepiaj się. Mały jest uzależniony ode mnie. Nie zostanie nawet 5 minut z
tatą. Ostatnio nawet do łazienki muszę z nim iść. A w nocy co chwilę sprawdza
czy jestem obok. Efekt taki, że rano jestem wykończona, a w dzień to nawet
obiadu nie mogę zrobić.

[acorns]

A to przepraszam. Myślałem że tu tylko o spanie chodzi. Nie miałem takiego
problemu więc doświadczeniem się nie podzielę. Ale może kup taki kojec na
kółkach i jak jesteś np. w kuchni to niech on siedzi w tym kojcu. Wtedy będzie
Cię widział, a Ty bedziesz miała swobodę działania. Ja bym tak zrobił gdybym
miał podobny problem. I tak stopniowo bym go odzwyczajał od zbytniej bliskości.

[renataas]

Tak jak tu padło w poście powyżej, dziecko po prostu potrzebuje Twojej
bliskości. Moja córeczka, już 21 miesięczna też od kilku miesięcy śpi ze mną i
łazi za mną, i nie mogę się od niej oderwać. To jest męczące, ale chyba da się
z tym żyć. Spanie ze mną zaczęło się podobnie jak u Ciebie, gdy mała była
chora. Nie miałam już siły biegać w nocy do jej pokoju, poza tym miała straszny
katar i wyciągałam go jej w nocy fridą, żeby miała jak oddychać. No i tak już
zostało. Na początku byłam koszmarnie niewyspana, ale teraz kiedy rano
słyszę "czesć" od mojego szczęścia, topnieję jak lód w słońcu. Tyle, że moja
mała zasypia w swoim łóżeczku i dopiero jak się kładę przenoszę ją do dużego
łóżka, bo inaczej przywędruje w nocy, w dzień też śpi w swoim łóżeczku, ale tak
długo jak nie zaśnie muszę przy niej siedzieć. Nie wiem czy coś Ci pomogłam,
ale życzę cierpliwości i pozdrawiam.

[agamarko]

ja mam rano targanie za włosy i kopanie )) (w jego języku to znaczy "wstawaj
mamusiu, idziemy się bawić) Mój nie zasypia w łóżeczku, więc albo idę spać
wcześnie z nim, albo jak np. uśnie mi na rękach, to tak jak wczoraj z
maluszkiem piszę, czytam itp, ale tak żeby się nie ruszać. Jak go oddałam na
chwilę tacie to się obudził i wrzeszcząc, zaczął go bić po twarzy...

[moofka]

z tego co opisujesz wygląda na to, ze zbyt szybko chcąc go "usamodzielniać'
mozesz osiągnąć efekt odwrotny do zamierzonego
dziecko, ktore wie, ze mama jest gotowa byc przy nim, kiedy bedzie jej
potrzebowalo stopniowo bedzie wydluzalo odleglosc i czas samodzielnosci
reasumując, nie uczeniem, ze cie nie ma
ale uczeniem ze jestes szybciej go "odseparujesz"
i skąd to przekonanie, ze spiac z dzieckiem robisz cos zlego czy
niepedagogicznego?
dziecko jak zwierzatko, podswiadomie czuje, co mu jest potrzebne
widocznie twoje potrzebuje takiej bliskosci
czy to w czyms przeszkadza?

[basia.db]

ja śpię z 3,5 letnią córką a mąż z 7-letnim synkiem. Dzieci bardzo tego pragną
i w niczym to nie przeszkadza jeśli mamy ochotę na seks. Przede wszystkim
jesteśmy rodzicami i martwimy się że śpią odkryte jeśli odkopią kołderkę. Ich
potrzeby są dla nas najważniejsze. Pewnie że żal mi że nie mogę spać w
ramionach męża, ale wszystko można pogodzić.

[agamarko]

Od spania się zaczęło i jest coraz gorzej. Kojec mam, ale samo patrzenie na
mnie wystarcza tylko na chwilę. Kiedyś chętnie bawił się z tatą, pozwalał się
nakarmić ( ja go karmię, ale czasem tata to robił, jak ja nie mogłam) Teraz
nawet na to nie pozwala. Nie jestem jakąś głupią panienką, która najpierw
chciała dziecko, a teraz narzeka, że trzeba się nim zajmować. Jest dla mnie
najważniejszy. Jeżeli wszystkie dzieci tak mają w tym wieku i to samo minie to
ok.

[kosciotrupek]

Myślę, ze powinno mu przejść samo, lae pod warunkiem, że będzie mógł się Ciebie
"namieć" do woli. Tzn. jeżeli on sygnalizuje taką potrzebę, to coś jest na
rzeczy - daj mu się sobą nacieszyć, zaspokoić tę potrzebę tyle, ile potrzebuje i
sam się odczepi. Zresztą okres w II polowie roku to własnie takie
"mamisynkowanie" - rozwojowe jak najbardziej. A potem to dzieciom samo
przechodzi. Ale nie zabranij mu - dzieci trzymajace sie spódnicy mamy to wbrew
pozorom te, które na siłe i za wcześnie jak na ich możliwosci od niej odczepiano.

[luca28]

doskonale cię rozumiem, też tak miałam. Moja mała nauczyła się spać w swoim
łóżeczku jak miała 9 miesięcy, ale ja początkowo chciałam spać w jednym pokoju
z nią i spałam na kanapie( następnych 9 miesięcy), a maż osobno w 2 pokoju.
Pewnie by tak było do teraz, gdyby nas systuacja nie zmusiła do przyjęcia pod
dach mojej siostry i mała śpi teraz w pokoju z nią. I nagle się okazało się, że
moja obecnośc w pokoju nie jest niezbędna.
2 pierwsze noce się troche krzywiła a teraz śpi jak zabita do piątej, szóstej
potem troche dosypia i przytula się z nami w naszym łóżku.
ja osobiście polecam ksiażkę Tracy HOGG "język niemowlaka" rozdział o usypianiu
jest świetny.
powodzenia

aha z potrzebą stałej obecności to taki etap ( u nas trwał 4 miesiące) ale
przejdzie, jak nie będziesz naciskać to szybciej.

powodzenia

[madzialena22]

Jesli chodzi o wspólne spanie, to jak najszybciej z tego zrezygnuj.Jak dziecko
się nauczy, to będzie coraz gorzej.
Nie wiem czy lepiej by łóżeczko było w Waszej sypialni czy oddzielnie... ale
nie bierz go do łóżka.
Moze będziecie mieli kilka nocy nieporzespanych, ale to i tak wyjdzie na dobre
wszystkim.

Nie przyzwyczajaj dziecka do spania w swoim łóżku, ono jest Wasze.Potem sie
słyszy o 2,3 czy 4 latkach spiących z rodzicami. A to nie jest potrzebne. Mały
zapewne wczesnie zasypia. Połóż go w łóżeczku i siedz przy nim az zasnie.. Nie
martw się, nie zrobisz mu krzywdy.
Ważne, zeby w ciągu dnia mógł się do Ciebie przytulic itp.
A co do kontaktów z ojcem. Cięzko stwierdzic.Pomysl co Twoje dzikco lubi
najbartdziej, co skupia jego uwagę itp.I niech w takich momentach dzieckiem
zajmuje się Twój mąż. Mały powinien wiedziec, ze ma oboje rodziców, ze mama i
taka tak samo mogą się nim zajmować.
Pozdrawiam i powodzenia )

[myelegans]

To wszystko zalezy od filozofii rodziny, sa takie, w ktorych cala rodzina latami
spi w jednym lozku, a sa takie, kiedy dziecko od poczatku bylo uczone spania w
lozeczku. Tak jest u nas, malego przynosimy do nas rano na poprzytulanie, ale
spi osobno, jak byl chory to rozlozylam materac w jego pokoju na podlodze i tam
spalam, zeby czuwac nad synkiem, ktory spal w lozeczku.
Najwazniejsze, zeby to calej rodzinie pasowalo, jak mama jest rano zmeczona i
niewyspana, bo cala noc lapie malucha, ktory chodzi po lozku, przykrywa, budzi
sie skopana, to to nie odpoczynek.

Jeszcze trzeba wziac pod uwage zdanie meza, moj od poczatku, kategorycznie
powiedzial, ze z dzieckiem w lozku spac nie bedzie, bo musi sie wyspac, bo
ciezko pracuje, z kolei ja nie chcialam spac osobno.

Jezeli chcesz to zmienic, to albo: odloz do lozeczka i wyjdz, jak bedzie plakal
wchodz, pocieszaj, ale nie wyjmuj z lozeczka, albo siedz przy nim caly czas,
zanim nie usnie, stopniowo oddalajac sie od lozeczka.

Co do taty, to moze niech maja takie meskie chwile, kiedy maly CIebie nie widzi,
spacery z tata, kapiele z tata w wannie, albo Ty idz do fryzjera, do kolezanki i
ich po prostu zostaw, nie bedzie mial wyjscia, to na taty towarzystwo
przystanie. Przeciez wiele dzieci w tym wieku chodzi do zlobka, zostaje z
opiekunkami, babciami, wiec krzywdy mu zadnej nie zrobisz, a TObie tez sie
odskocznia psychiczna przyda.
Powodzenia

[lidqa]

Ja nauczylam kube spac samodzielnie jak mial okolo pol roku. Kladlam do
lozeczka, siadalam obok i czytalam sobie ksiazke i czekalam az usnie. Na
poczatku plakal to go nie wyjmowalam tylko glaskalam, mowilam do niego, ale nie
wyciagalam- bo mi sie takie wyjmowanie i odkladanie kojazy z dawaniem dziecku
nadziei i odbieraniem. Bardzo mozliwe ze nieslusznie mi sie kojazy ale jednak.
Ksiazki kazde dziecko moze nauczyc sie spac nie polecam, moze bardziej ksiazke
jezyk niemowląt- ale geeralnie uwazam ze kazda mama powinna swoje metody
wypracowac. W nauce czegokolwiek chyba najwazniejsze jest poczucie celu i
konsekwencja. Lepiej wogole nie zaczynac zanim sie nie jest gotowym do tego. I
trzeba sie zawsze zastanowic czego dokladnie dziecko ucze przez moje zachowanie-
czy nie ucze go np ze jest sens plakac dluzej lub glosniej? Ja wierze ze kazde
dziecko mozna nauczyc spac i ze ma to sens. I im wczesniej tym lepiej bo
takiego dwulatka nauczyc czegos czego on sobie nie zyczy jest duzo trudniej. A
malzenstwo powinno moc spac bez dziecka dla jakosci zwiazku.

A co do oddzielnego pokoju to ja od poczatku mialam lozeczko w innym pokoju bo
sie w naszym fizycznie nei zmiescilo i nie uwazam sie za matke sadystke. Tylko
jak widzisz - nawet w chorobie dziecka- latwiej tobie sie przeniesc do niego
niz go brac do siebie bo potem za kazdym razem jest problem. MOje dziecko mialo
juz 2 lata kiedy pojechalam na wakacje i musielismy spac razem i jak wrocilismy
2 miesiące trwalo zanim sie przyzwyczail do poprzedniego sposobu zasypiania we
wlasnym lozeczku. A tak mielismy 2 miesiące ryków. Teraz sie boje gdzies
wyjechac

[nchyb]

> To wszystko zalezy od filozofii rodziny, sa takie, w ktorych cala rodzina
latam
> i
> spi w jednym lozku, a sa takie, kiedy dziecko od poczatku bylo uczone spania w
> lozeczku.

To wszystko zależy też (chyba głównie) od DZIECKA. Obu moich synów uczyłam spać
oddzielnie, w ich własnych łóeczkach. Starszy nauczył się tej trudnej sztuki w
wieku ok. 6 tygodni, od tej pory bez najmniejszych problemów zasypiał sam we
własnym łóżeczku i poza całusem od rodziców, malutką lampką i chwilą czytania
na dobranoc nic więcej do zaśnięcia nie było mu potrzebne.

Młodszy miał i ma inny charakter i wszelkie sztuczki rezultatów nie dały, więc
do dziś (5 lat) zdarza mu się zasnąć w naszym łóżku, a po przeniesieniu do
swojego łóżka, wkrótce potem przez sen słyszę tup, tup, tup...

[myelegans]

Nie mam porownania, bo mam jedno dziecko i on od poczatku byl odkladany do
lozeczka, ale faktycznie byl latwym niemowlakiem, nie mial kolek, nie musial
byc noszony, bujany, chociaz nie powiem, bardzo mu to odpowiadalo, ale ja nie
chcialam przyuczac.

Ja mysle, ze wszystkiego mozna nauczyc, dzieci nie wyrabiaja silnych
przyzwyczjaem i nie maja dlugoterminowej pamieci do 6-8 miesiaca, wiec sa
plastyczne i np. latwiej wtedy nauczyc spania oddzielnie, oduczyc od smoczka.

Wystarczy jednak jeden incydent i cala nauka moze wziac w leb: podroze, wyjazdy
na wakacje, choroba, mama zaczynajaca pracowac, nowe dziecko w rodzinie i
dziecko sie odzwyczaja, albo przechodzi regres rozwojowy i zaczyna spac z
rodzicami i tak zostaje.

[mamanatana]

Sama nie wiem, czego chce..spimy z malym i wiem, ze nie bede tego zalowac kiedy
tak szybko mi urosnie..bede wiedziec, ze i w dzien i w nocy sie nim
nacieszylam..ale, czasem sie boje ze nauczymy go wspolnego spania i nie bedzie
mowy na lata o jakims wieczornym wyjsciu, pozostawiajc malego pod opieka
babci..a fajnie by bylo gdzies wyjsc w piatek wieczorem z mezem potanczyc i
wypic drinka, chozby na dwie godzinki..i wlasciwie problem nie jest wspolne
spanie, tylko fakt, ze maly nie pospi nawet dwoch godzin sam w naszym lozku.. a
ja nie mam czasu i ochoty chodzic o osmej do lozka..karmie piersia i moze to
dlatego tak czesto sie budzi..co zrobic zeby maly spal chocby dwie godzinki sam?

[eleonorak]

jak ktoś już napisał: "wszystko zależy od ..." . My śpimy z maluchem, bo lubimy
po prostu. Wychodzimy z założenia,że kiedyś urośnie i już nie będzie chcial z
nami spać.Ot,... cała filozofia.

[julicica]

Czytam te wasze posty i tak troche mi sie chce śmiać, troche płakać i nie wiem
co o tym mysleć. Jestem kobietą dość już wiekową przeszłam dużo w moim życiu ,
z moim mężem jestem od 20 lat w udanym związku i powiem wam że jak czytam, o
filozofii rodziny! lub o jakości związku! to wzdycham tylko i tyle. Ja moje
kochane nawet nie pomyślałam jak urodził się mój synek, o tym czy to dobrze że
z nim śpie czy nie, poprosty dla jego bezpieczeństwa i mojego spokoju spałam z
nim (wtedy była moda na mówienie o śmierci łóżeczkowej) i nie było komputerów
internetów, porodów rodzinnych itp. Najwiekszym psychologiem dla swojego
dziecka jest matka i ja zawsze wiedziałam co jest dobre, a co nie dla mojego
dziecka! Mąż też nigdy nie ganił mnie za to ,a i spotkanie nagłe niespodziewane
były bardzo spontaniczne i inne . Spałam z moim synkiem chyba 5 lat sam pewnego
razu mi powiedział że idzie sobie sam spać bo jest juz duży i tyle i ok
powiedziałam nie ma sprawy , przychodził czasami jeszcze sie poprzytulać i sam
się odzwyczaił spokojnie bez nerwów , miłość sama podyktuje dziecku co ma
robić. Oczywiście nikogo tu nie namawiam na spanie ze swoimi dziećmi lub coś
takiego żeby nie rozpoczęła sie jakaś znów pyskówka jest to tylko i wyłącznie
moja opinia i moje doświadczenie. Teraz taż mam synka 3,5 latka ,który też śpi
ze mną ,jest kochanym dzieckim nigdy go do niczego nie zmuszałam ,sam wie kiedy
jest na cos gotowy, nigdy nie płakał mi w nocy, wszystkie noce przesypiał, jest
bardzo samodzielny ,odważny i życze wam też takich dzieci. Nie jest i nie był
zaborczy w stosunku do mnie i tak jak pierwszy syn wyrósł na normalnego
uczyciowego i dobrego chłopa, tak mysle i mój młodszy syn też taki będzie.Więc
może troszkę miłości i spontaniczności nie zaszkodzi waszym dzieciom, a moje
kochane teoria przewaznie mija sie z praktyka ,tak jak piszą w tych mądrych
książkach , Pozdrawiam i życze więcej cierpliwości.

[steffa]

Słabo mi się robi, gdy czytam takie posty. Niby nikogo nie oceniasz i to 'tylko
twoja opinia', ale list zaczynasz od "Czytam te wasze posty i tak troche mi sie
chce śmiać, troche płakać ..."
Każdy zachowuje się w rodzinie zgodnie ze swoimi przekonaniami i temperamentem
(zakładając, że nikomu się krzywda nie dzieje, a od spania razem czy osobno się
nie dzieje). To tyle, nie chce mi się nawet z takim podejściem polemizować.
Na drugi raz, jeśli chcesz tylko przedstawić swoją opinię, nie zaczynaj w ten
sposób.
A wracając do tematu: są dzieci, które wyjątkowo potrzebują bliskości swoich
rodziców (a raczej matek ). Nie pocieszę cię, bo mój syn ma ponad 3 lata, a
zachowuje się tak samo, jak twój półroczniak. Bawić się sam nie lubi i musi
być stale jak najbliżej. Czyli na przykład na mojej tchawicy. Mnie to męczy,
ale nie potrafiłam być "twarda". To znaczy przez chwilę udało nam się
przynajmniej nauczyć go zasypiać, bo nie spał prawie w ogóle. Budził się
dokładnie 5 minut po tym, gdy wstałam z łóżka. I tak przez całą noc. I
wszyscy na tym tracą, bo nikt się nie może wyspać, a rodzina w rozkładzie.
Jeśli jesteś zdesperowana, to może książka "Uśnij wreszcie" ci pomoże. Chyba,
że wyjątkowo wierzysz swojej intuicji - w tym przypadku wsłuchaj się w nią
uważnie. Pozdrawiam.

[esterka8]

nie wiem, co Ci poradzic, mój półroczny synek zasypia w łóżeczku, tak został
nauczony, ale chciałam pogratulować, że półroczne dziecko woła do Ciebie mamo!
fajnie) mój jeszcze nic nie mówi takiego wyraźnego.

[sybillka1]

Nie mogę Ci nic poradzić,bo też mam taki"problem",tyle tylko że przestałam to
traktować jak problem!Mam dwójkę dzieci starsza ma 2 latka i śpi z mężem
[usypiana przeze mnie],a młodsza 6 miesięcy i śpi ze mną! i nawet nie mogę
sobie wyobrazić,że mogłoby być inaczej!Nadejdzie kiedyś taki dzień,że będą
spały razem a wtedy my z mężem pobędziemy sami.To jest piękne móc zasypiać i
budzić się obok takiej małej istotki!Taki jest mój punkt widzenia.Pozdrawiam.

[helga0]

Moje dziecko skończyło trzy lata pod koniec listopada. Do tej pory śpi z nami.
I zastanawiam się, komu będzie trudniej, gdy przeniesie się on do swojego łóżka
w końcu. I nie wiem, jak to zrobić, a z drugiej strony zastanawiam się, czy to
nie jest coś złego, że dziecko spi ze nami do tej pory.

[mlaga]

mój 2,5 letni synek jest przenoszony co wieczór jak tylko zaśnie do swego
łóżka, ale dzień w dzień 5 rano Rysio tup.. tup do nas i tak dosypia do 7 rano-
w sumie jst to miłe jak taki ma.ły szkrabik chce być przy nas. Teraz mu na to
pozwalamy ale za miesiąc kiedy urodzi się Hania- będzie troszkę gorzej.
Mo znajomi straszą nas dziećmi, ktore skończyły 7 lat i śpią z rodzicami...

[aw271]

Jezeli rodzicom nie przeszkadza spanie z dzieckiem, ewentualnie dziecmi to nie
ma problemu i wszyscy sa szczesliwi. Mam dwoch synow(4,2 lata) i osobiscie nie
lubie byc kopana, poza tym cazsami chcialabym sie przytulic tylko do meza)
Dzieci spia w swoich pokojach,a do naszego lozka bierzemy je tylko podczas
choroby. Mi to bardzo odpowiada. Korzystalam z ksiazki wymienionej wyzej "Kazde
dziecko moze nauczyc sie spac". Dla mnie rewelacja!!!

[dagmama]

My śpimy z dzieckiem od 20-tu miesięcy i w naszym przypadku wszystko działa jak
trzeba, że tak powiem.
Czyli mały jest mnie pewny, nie chodzi za mną krok w krok, nie boi się ludzi
widzianych po raz pierwszy, nie boi się rozłąki.
Oczywiście to pewnie kwestia jego charakteru.
Osobiście namawiam do spania z maluchami, ale każdy zrobi jak zechce))

[honorattka]

my śpimy wszyscy razem, tata ,synek 3 lat mama czyli ja w środku córka 6 latz
drugiej strony. i zawsze tak było.dzieci przesypiały całe noce w spokoju i rano
wszyscy są wyspani.trzeba miec tylko duże łużko .seks uprawiamy w ciągu dnia w
nocy nam się nie chce

[honorattka]

i nie chodzi o duże łózko tylko o poczucie bezpieczeństwa. nie pozamykałabym na
noc dzieci w osobnych pokojach. a tak w jednym uchu słyszę oddech jednego
dziecka a w druim drugiego i jestem b. spokojna a one tym bardziej .rano dzieci
budzą się uśmiechnięte bo gdy otworzą oczka widzą mamę.

[stuzia]

Ufff, czyli wszystko u nas w normie.
Moja malutka ma 3.5, od momentu urzadzenia jej nowego pokoju 3 miesiace temu
(i znudzenia sie nasza sypialnia) sama pakuje sie do swojego "lozeczka
ksiezniczki" i chetnie tam zasypia.

Jedyny problem to, ze zamiast zwyczajnie w srodku nocy przytuptac do nas, to
wola mnie i chce zebym po nia OSOBISCIE przyszla i zabrala do nas.

A to juz traci mala tyrania...no ale coz robic, ide po nia.....

Ktos ma tego typu problem?

[lolinka2]

My przysunęliśmy w takiej sytuacji (tylko młoda była młodsza- rok miała) jej
łóżko do naszego żebyśmy się widzieli przez szczebelki. Tez nie od początku
zdawało egzamin ale ja nie trawię śpiacego ze mną na codzień dziecka (mąż owszem
tak i nawet lubi spać z młodą), ona wołała, wrzeszczała, potem symulowała
duszności nawet wiedząc ze to nas wzrusza, jak się nauczyła mówić krzyczała 100
razy na dobę ze jej krew z nosa leci...- wszystko dla wylądowania w
rodzicielskim łożu. Bujaliśmy się tak prawie dwa lata, a potem dostała nowy
pokój w nowym mieszkaniu z nowymi meblami i teraz przychodzi czasem tylko (mogę
u was zasnąć?? albo nad ranem na przytulanki). Generalnie okazało się -teraz to
wiem, ech, mądry Polak po szkodzie, ze ona jest tak towarzyska, ze nie zaśnie
jeśłi wie ze my nie śpimy. Więc podstawą usypiania Nutelli jest zgaszone swiatło
u nas i cisza (na jakiś czas), komunikat 'wszyscy idą spać' i ona faktycznie w
moment usypia. Wtedy jeśli mamy inne plany możemy rozpocząć wieczorne zycie, bo
w przeciwnym razie będzie płakać krokodylimi łzami pewna ze coś traci...

[krzys111]

a mnie dziwi to dorabianie filozofii ... male dziecko spi z mama bo mamie tak
wygodnie, nie trzeba wstawac, biegac, sprawdzac .... Dziecko sie do tego
przyzwyczaja a przyzwyczjenia u dzieci rownie trudno zmienic jak u doroslych.
Jak jest taka mozliwosc to lepiej by dziecko mialo wlasne lozko, wlasny pokoj,
wlasne biurko przy ktorym bedzie odrabiac lekcje, wlasne ksiazki.... Szczegolnie
dla kilkulatka posiadanie kawalka wlasnego swiata wydaje mi sie bardzo wazne, bo
jest to jeden ze sposobow budowania poczucia wlasnej odrebnosci.
Moj znajomy, ktory jako dziecko musial sypiac z rodzicami (warunki mieszkaniowe
mieli tragiczne) raczej wstydzil sie o tym mowic niz uwazal ze mu to jakos pomagalo.

A rada pewnie jak zwykle w przypadku 'odzwyczajania' dziecka - probowac
przechytrzyc np przez uatrakcyjnienie zasypiania we wlasnym lozku. Nowa posciel
taka z ukochanym kotkiem - ale pasuje tylko do jego lozeczka, nowy samochodzik
ktory moze zasnac tylko w jego lozeczku, nowy obrazek ktory tylko nad jego
lozeczko pasuje i troche wytrwalosci nawet jak maly chwile poplacze ...

[azoorek]

U znajomych dzieci spaly razem z nimi, az nadszedl odpowiedni czas (ok. 2,5
r.), ze same zaczely spac we wlasnym pokoju. Nie jestem za wynoszeniem dziecka
do drugiego pokoju, chociazby z tego wzgledu, ze takiemu malemu czlowieczkowi
cos sie moze w nocy stac. Zreszta twoj wkracza w wiek uzaleznienia od mamy-
jest to upierdliwe, ale po kilku miesiach minie.

[lidqa]

Co sie moze stac? Pominąwszy smierc lozeczkową ktora juz raczej polrocznemu
dziecku nie grozi, to jesli sie cos dziecku dzieje to ono sie rozkrzyczy i juz.
A glowke podniesie przekreci sie, pozycje zmieni lekko.

Ja pamietam ze jak kuba pierwszy raz przespal noc to sie obudzilam rano w szoku
i polecialam patrzec czy zyje. Ale jakie to przyjemne... POza tym wypoczęty
rodzic naprawde ma wiecej cierpliwosci w dzien do dziecka