mała skarżypyta

[andziulindzia]

Moja starsza córcia (5 lat) jest okropną skarżypytą. Donosi o wszystkim.
Kabluje głównie na młodszą siostrę ale też i w przedszkolu. Nie ma złych
intencji jednak jej zachowanie mnie denerwuje. Wiem, że to częściowo moja wina
ale teraz chciałabym ją tego skarżenia oduczyć. Tylko jak? Staram się nie
reagować na różne małe donosy, ignorować "przestępstwa", o których mi
opowiada, tłumaczyć, że takie zachowanie nie jest właściwe/miłe. Co jeszcze
mogę zrobić?

[malabru]

He he, ja się o to samo pytałam wczoraj na zajęciach, bo Natalka (6l) ma to samo.
Wczoraj np. powiedziałam Natalce, że może mi mówić o sobie. O tym co myśli,
czuje itd ale nie o Tomaszku i o tym co zrobił.
Metoda nie została pochwalona na zajęciach, bo ogranicza swobodę wypowiedzi
dziecka a poza tym komunikat był za długi Ale na razie podziałała. Może nie
jest idealnie, ale dzisiaj Natalka chciała coś powiedzieć o Tomku i się sama
ugryzła w język.
Zalecanym sposobem ze szkoły dla rodziców jest odpowiedź w stylu: "Yhm, teraz
wiem co mi chciałaś powiedzieć" lub "Słyszę co do mnie mówisz" lub "Aha, teraz
już wiem co zrobił Tomek". Do przyjęcia jest też pytanie "Co chcesz, żebym
zrobiła z tą informacją".
Można jeszcze się odnieść do uczuć dziecka: "Nie lubisz, kiedy Tomek cię
przedrzeźnia...", "Chciałabyś, żeby Tomek podzielił się z Tobą zabawką..." itp.

[poranna_zorza]

wiecie co, moja 5latka też skarży ale mnie to nie przeszkadza tzn. jak skarzy na
młodszą że ją POBIŁA a tamta ją leciutko klepnęła w zabawie w ramię to fakt
lekka przesada, ale prawde mówiąc wolę jak mi powie co się stało albo co ktoś
zrobił, a ja jej wysłucham niz ma mi nie mówić, bo potem się okazuje że jakaś
dziewczynka jej strasznie dokucza w przedszkolu a ona nie chce powiedzieć pani
żeby tamtej dziewczynce nie było przykro. I już wole żeby była skarzypytą niz
dała soba pomiatać, z reszta wolę żeby powiedziała nawet o błahych sprawach mi
czy pani w przedszkolu niż ma się nauczyc bić itp. (bo narazie nie umie)

[andziulindzia]

Ja wolę, żeby moje dziecko nauczyło się rozróżniać informowanie dorosłego o
poważnych, niemiłych przypadkach od przylatywanie z każdą bzdurą. I nie uważam,
żeby alternatywą do skarżenia miało by być bicie. Uczę moje dzieci radzenia
sobie z problemami bez rozwiązań siłowych. Naprawdę czym innym jest poskarżenie
się opiekunowi w przedszkolu czy rodzicowi, że ktoś moje dziecko znieważa bądź
bije, a czym innym donoszenie: a ona dotknęła, ruszyła, przesunęła, powiedziała,
nie powiedziała, zrobiła, nie zrobiła, sprzątnęła, nie sprzątnęła, spojrzała w
taki czy inny sposób, zrobiła taka czy inną minę itd, itp

[hovawartka]

a widzicie jakąś zaleznośc między skarżeniem a starszeństwem? (moja
młodsza jeszcze nie mówi, więc skarzyc nie umie i nie mam
porównania)
Bo pomyslałam sobie, ze moze starsze dzieci mają częściej takie
ciągotki, a to przez nas rodziców - ja np często przy starszej mówię
o młodszej "Letysia robi to, siamto", tłumaczę jej
zachowania "Letysia chce się przytulić" i tak samo starsza opowiada
mi o młodszej (czyli zdaje relacje z psot również, co nazywamy
skarżeniem) i tak samo tłumaczy jej zachowania. Poza tym czasem
pytam z drugiego pokoju "co robi Letysia?" (bo jest cicho) No wiec
starsza dostaje ode mnie rolę informatora...

[andziulindzia]

No u nas zadziałało to skarżenie na tej samej zasadzie. Sama wzmocniłam u córki
takie zachowanie właśnie. Ale chyba jednak skarżenie nie do końca jest związane
ze starszeństwem, bo już widzę, że młodsza też zaczyna być informatorem, a córka
siostry, jedynaczka, skarży na kolegów w przedszkolu. Moze dziewczynki mają
skłonność?

[malabru]

Eee, nie. Ja bym płci w to nie mieszała
Mój Tomek też skarży na siostrę. Myślę, że to jest kwestia rywalizacji i chęć
przypodobania się rodzicom.
Dzieci wiedzą jakich zachowań nie pochwalamy i informując nas o tym co zrobił
ktoś inny próbują uzyskać naszą akceptację dla nich samych - bo oni przecież
takich rzeczy nie robią, więc są grzeczni...