krótka pamięć

[kropka.b3]

Po napadzie obzarstwa mam straszne wyrzuty sumienia,placze i cala soba pragne
cofnac czas...dlaczego tak szybko o tym zapominam?Dlaczego nie pamietam tej
rozpaczy,tego uczucia?Gdy walcze ze soba tuz przed napadem to mysle o tym
jedzeniu jak o czyms smacznym- a tak naprawde wcale mi potem nie
smakuje,jestem przekonana,ze to przyniesie mi ulge-a przynosi tylko
przygnebienie.Dlaczego przy kolejnym razie zachowuje sie tak jakbym miala
zresetowana pamiec?

[wiewiorka83]

kropka
cialabykm umiec odpowiedziec na to pytanie,bo sama doskonale wiem jakie to uczucie.mam jedynie swoje przypuszczenia,ktore sprawdzily sie w przypadku mojej osoby,ale jak wiadomo nie mozna generalizowac.ja mam umysl filozoficzny i wedlug mnie:
po 1
osobowosc ludzka sklada sie z ciala i duszy.jesli nie czujesz lub bagatelizujesz potrzeby jednej ze sfer druga stara sie to zrekompensowac np. potrzeba ciala na magnez i chrom powoduje chec na slodycze.jesli nie dostarczasz organizmowi potrzebnych skladnikow,dopomina sie on o nie w formie napadu,bo chce zgromadzic,zmagazynowac to czego potrzebuje
jesli potrzeba psychiki np.ciepla jest niezaspokojona to psychika ta znowu stara sie to sobie zrekompensowac "tluszczykiem".a ze cialo nie bardzo tego potrzebuje...
jedzenie tez jest "uciszaczem" negatywnych emocji.weglowodany bowiem powoduja wzrost poziomu serotoniny w mozgu,czego skutkiem jest poprawa nastroju.dlatego w pewien sposob odczuwa sie "psychiczna"ulge po napadzie ,ktora i tak wiaze sie z wyrzutami sumienia.znowu bledne kolo.
innym jeszcze powodem moze byc hipoglikemia,czyli spadek cukru we krwi.jesli dostarczysz organizmowi nieodpowiednie cukry,poziom glukozy bardzo wzrasta.zbyt wysoki poziom jest zbijany duza iloscia insuliny wydzielana przez trzustke,co prowadzi do jej nadmiernego spadku czyli hipoglikemii.wtedy organizm ma jej za malo i znowu rzuca sie na jedzenie.u mnie to bledne kolo przerwala dieta montiniac.polecam
nie wiem co literatura mowi na ten temat bo terapeuta nie jestem.to moje przemyslenia i mam nadzieje ze i tobie w czyms pomoga

[dominik2523]

dziwne jest takie zachowanie i doskonale cie rozumiem.za kazdym razem gdy sie
objem czuje sie okropnie,chce mi sie płakac i mam jeszcze gorszy nastroj ,ale
zawsze jest ta durna i złudna nadzieje ze byc moze dzis akurat przyniesie mi to
ulge ,wypełni pustke.udałao mi sie nie wymiotowac przez 5 dni,wrociłam do domu
i wszystko powróciło jak bumerang.smutek i znow nadzieja ze jedzenie to ukoi
niestety tak nie jest.