Prośba

[Gość: Artur]

Witam
Mam do was wielka prosbe. Ktos bardzo bliski dla mnie, mianowicie moja
dziewczyna cierpi na anoreksje. Kilka dni temu poprosila mnie, zebym poszukal
jej lekarza i poszedl z nia do niego. Przegladajac strony na temat tej choroby
znalazlem kontakty do kilku lekarzy. Chcialbym jednak umowic ja z kims, kto
juz pomogl komus, dlatego prosze was o ewentualne kontakty i opinie. Najlepiej
gdyby to byl ktos z Warszawy lub z okolic, ale nie koniecznie.
Pozdrawiam Artur

[Gość: Sand]

psycholog + twoje wsparcie = wyzdrowienie

[Gość: Artur]

Tyle to sie domyslalem. Szukam wlasnie jakiegos dobrego specjalisty.

[Gość: utta]

niestety nie mogę ci pomóc poprzez wskazanie dobrego specjalisty o którego
pytasz. po pierwsze nie pochodzę z tamtych stron. po drugie-mam bardzo
sceptyczny stosunek do tego typu pomocy. skoro jednak twoja dziewczyna
poprosiła cię o taką interwencję, to nie należy lekceważyć jej oczekiwań i
spróbować podjąć sie owej konfrontacji.
jest niesamowicie dużo wątków na tym forum- które mogą być potencjalną
odpowiedzią na postawione przez ciebie pytanie, a zarazem są też i takie ,które
mogą wskazać ci drogę twojego dalszego postępowania. musisz bowiem zdać sobie
sprawę, że to przede wszystkim ty poprzez swoją postawę odgrywasz o wiele
ważniejszą rolę w jej procesie zdrowienia, aniżeli jest w stanie jej zaoferować
najbardziej kompleksowa i kompetentna pomoc psychoterapeutyczna.

[Gość: midm]

musisz bowiem zdać sobie
> sprawę, że to przede wszystkim ty poprzez swoją postawę odgrywasz o wiele
> ważniejszą rolę w jej procesie zdrowienia, aniżeli jest w stanie jej
zaoferować
>
> najbardziej kompleksowa i kompetentna pomoc psychoterapeutyczna.
Nie zgadzam sie.
Jesli podasz mi jakis e-mail (mozesz wyslac na moj gazetowy, jesli nie chcesz
tutaj) to moge Ci dac namiar na kogos kto zajmowal sie mna, ale niestety teraz
przyjmuje tylko platnie, a w takich przypadkach zwykle nie wystarczy jedno czy
dwa spotkania.

[Gość: utta]

midm. twój sprzeciw jest zbyt autorytarny, aby mógł być w jakikolwiek sposób
opiniotwórczy.zauważ, że zbyt często negujesz wiele odpowiedzi na tym forum,
tylko z racji odmiennego doświadczenia w tej materii.mam nadzieję, że zdajesz
sobie sprawę, że nie daje ci ono specjalnego przyzwolenia do tego
typu "protekcjonalności";a skoro już nią się posługujesz, to staraj sie wskazać
jakąkolwiek argumentację swojego sposobu myślenia.
nie napisałam "koledze", ze absolutnie ma zrezygnować z tego typu pomocy, tylko
dlatego, że moje doświadczenie kwestionuje skuteczność i trafność tego typu
interwencji.
i tym razem ja nie zgadzam sie z tobą. sadząc po twoich wypowiedziach na tym
forum- zdaje się, że mocno przeceniasz, żeby nie powiedzieć, że wręcz
mitologizujesz rolę psychoterapeuty w procesie walki z chorobą.
po pierwsze nikt absolutnie nie rozwiąże problemu anoreksji za samą chorą.
choćby nie wiem jak silne było zaangażowanie osób udzielających jej swojego
wsparcia-to jest JEJ DECYZJA I JEJ WALKA.miedzy bajki można włożyć "fachową
poradę" pare postów wyżej(..psychoterapia+twoje wsparcie= wyzdrowienie).bzdura.
czyz nie dlatego kolezanka, która udzieliła tej błyskotliwej recepty szamocze
sie do tej pory zrozpaczona na tym forum, nie mogąc uporać sie z własną
chorobą. mizerny będzie skutek tych oczekiwań, skoro odpowiedzialnością
obarczyć chce osoby, które co najwyżej mogą wspierać jej decyzję, ale bez jej
współpracy nie rozwiążą za nią-mimochodem..bo nie wiem jak ona to sobie inaczej
wyobraża- jej problemu.
dopiero świadomą decyzję walki z chorobą-jaką mam nadzieję ostatecznie podjęła
dziewczyna autora postu- mogą wspierać-asekurować inne osoby.. jasne-może to
byc psychoterapeuta, ale niekoniecznie musi. wszystko zależy od woli samej
zainteresowanej.ja obyłam sie bez współpracy wyżej wspomnianego i tym samym
chociażby moje doświadczenie podważa "niekwestionowalność twojego sądu".a że
nie jestem przypadkiem odosobnionym na drodze która wybrałam......
a poza tym spróbuj mi wytłumaczyć, na jakiej podstawie kwestionujesz moją
opinię na temat zdecydowanie większej od psychoterapeuty roli,jaką odgrywają
najbliższe chorej osoby. o ile jestem w stanie przyznać wielu twoim
zapatrywaniom pewien margines przyzwolenia, zrozumienia, wynikającego z
akceptacji naszych odmiennych zapatrywań, to nijak nie mogę pojąć, co stoi u
podstaw twojej degradacji osoby najbliższej chorej ,w tej konfrontacji z
psychoterapeutą?????? bedę się upierać bezwzględnie,że NAJSILNIEJSZE wsparcie
musi otrzymać od bliskich jej osób, a nie od anonimowego lekarza. zresztą
odwrotna sytucja- o ile jest w jakiś sposób hipotetycznie możliwa, o tyle-
jeśli w ogóle nie przekreśla skuteczności leczenia(co jednak w takich układach
jest wysoce prawdopodobne)- z pewnością zdecydowanie wydłuża czas terapii.
pod żadnym wręcz pozorem nie wycofam się z tego co napisałam w poście wyżej,
poddając ci to raz jeszcze do przemyślenia.

[Gość: midm]

>sadząc po twoich wypowiedziach na tym
> forum
>zdaje się, że mocno przeceniasz, żeby nie powiedzieć, że wręcz
> mitologizujesz rolę psychoterapeuty w procesie walki z chorobą.
Nie sadze. Psychoterapeta jest w wielu przypadkach po prostu tak samo niezbedny
jak chirurg do zszycia glebokiej rany. Zadrapania, powierzchowne skaleczenia
mozesz sobie sama przemyc i zalepic plasterkiem, ale z taka rana nic nie
zrobisz, no chyba, ze - wykluczajac oczywiscie, ze jestes chirugiem - masz
narzedzia i sprobujesz prowizorki, bez znieczulenia, ale po co tak. Poza tym w
taki sposob tez z nie wszystkimi sie da. Co jesli sa przeciete miesnie, nie
mowiac juz o zylach. Albo uszkodzona kosc. Nie jestes w stanie nawet tego
pewnie ocenic.

>"niekwestionowalność twojego sądu".
Ja nie mowie, ze moj sad jest jedyny, ostateczny i prawdziwy.

Poza tym nie rozumiem dlaczego az tak sie go czepiasz. Nie prowadzimy tu
dyskusji akademickich, ktore wymagaja przy wypowiadaniu czegokolwiek
tysiaca "przy zalozeniu" "wtedy" itd, tylko zwykle rozmowy. Kazdy pisze to, co
uwaza. Jesli przyjrzysz sie swojej wypowiedzi to tez napisalas w gruncie rzeczy
dosc autorytatywnie:
"musisz bowiem zdać sobie
sprawę, że to przede wszystkim ty poprzez swoją postawę odgrywasz o wiele
ważniejszą rolę w jej procesie zdrowienia, aniżeli jest w stanie jej zaoferować
najbardziej kompleksowa i kompetentna pomoc psychoterapeutyczna."
A a propos to nawiazujac do tego i majac w glowie to, co napisalas dzis, czy to
nie jest obarczanie zanadto innych?

[Gość: midm]

Aha, jeszcze jedno. Napisalam tylko "Nie zgadzam sie", bo po tym, co napisalas,
w kontekscie tego czego dotyczy post zalozyciela watku, wydawalo mi sie to
warte zaakcentowania. Dalej przeszlam juz do wlasciwego watku.

[Gość: midm]

Dla przypomnienia autor wyraznie prosi po prostu o kontakt do kogos.

[Gość: midm]

Tak przy okazji to ciekawi mnie dlaczego tyle chcacych sie leczyc czy wrecz
wyleczonych stroni od fachowcow? Przeciez im nie zaszkodzi. Moze ewentualnie
tylko przyklasnac, potwierdzic.

[Gość: Artur]

[e-mail]

[kp81]

ja moge polecic Mabor, miesci sie na Bonifacego, adresu dokladnie nie pamietam,
podaje Ci telefon [phone]. Maja swietnych specjalistow (mi pomogli), tyle ze
drogo...

[Gość: utta]

nie czepiam się. to po pierwsze.w kontekście tego postu warte wydało ci się
zaakcentowanie swojego sprzeciwu...ja rozumiem,że napisałabym: za nic w świecie
nie szukaj lekarza. zrezygnuj z takiej pomocy...itd.
no ale ty zaprotestowałaś raczej przeciwko temu ,że podkreśliłam istotną rolę
autora, o wiele istotniejszą niż psychoterapeuty..a dla takiego sprzeciwu nie
potrafię znaleźć argumentacji.

poza tym w kontekście powyższych postów, zwłaszcza bezpośredniej odpowiedzi na
mój post do ciebie, wydaje mi się, że nie zachowujesz bezpiecznego dystansu w
odróżnianiu paru pojęć:

1.zwyczajnej i "akademickiej"(jak ją nazywasz) dyskusji;

zapewniam cię, że nie mam akademickiego zadęcia..podania argumentacji wymaga
każda zwyczajna dyskusja, zwłaszcza zaś każdy sprzeciw.w instytucji, w której
pracuję żaden ze zgłoszonych przeze mnie projektów nie doczekałby sie
realizacji, gdybym nie opatrzyła go rzetelnym uzasadnieniem.
w przypadku sprzeciwu ,podania jego uzasadnienia wymaga każda potoczna
komunikacja. i nie sądzę bynajmniej aby była to forma jakiegoś akademickiego
snobizmu.

2. chirurga i psychoterapeuty:

dosyć niebezpieczna jest ,jak dla mnie, taka identyfikacja.
o ile mogę przystać na takie porównanie w aspekcie funkcji obu wymienionych
postaci, jaką jest ratowanie zdrowia a nawet życia, o tyle wyraźny rozdźwięk
powstaje na płaszczyźnie charakteru obu interwencji.
o ile chirurg bierze odpowiedzialność za zdrowie/życie pacjenta wyłącznie w
swoje ręce, o tyle psychoterapeuta może wskazać jedynie drogę realizacji owej
indywidualnej odpowiedzialności. nie rozwiąże sam, jak chirurg, problemu za
pacjenta, jest w stanie zaoferować mu jedynie jakąś formę "asekuracji".
i właśnie w tym kontekście zachowałabym tę elementarną ostrożność w próbie
doszukiwania się takich analogii.


3. pomoc a odpowiedzialność własna:

to, wobec czego tak krótko i zdecydowanie zaprotestowałaś w tym wątku,
bynajmniej nie oznacza przerzucenia odpowiedzialności na inną osobę. pomoc i
wsparcie - o których mówię-nie są bezdyskusyjnym roszczeniem stawianym takiej
osobie. ja doświadczyłam takiej pomocy, zupełnie się jej nie spodziewając.
właśnie takie wsparcie, które nie jest wypadkową moich oczekiwań i nie stanowi
efektu mojej bezradności,ale koresponduje z moja indywidualną pracą, może
zminimalizować traumatyczność doświadczenia z procesu leczenia oraz w znacznej
mierze przyczynić się do skrócenia okresu jego trwania, zapobiegając
jednocześnie pojawieniu się takiego problemu w przyszłości.




poza tym nie oburzaj się, bo nie podchodzę do tej dyskusji złośliwie.
chciałam tylko żebyś zaznaczyła co w danym kontekście budzi twój radykalny
sprzeciw...dalej tego nie wiem.

[Gość: midm]

>nie czepiam się.
Alez nie... zupelnie.


>zapewniam cię, że nie mam akademickiego zadęcia..podania argumentacji wymaga
>każda zwyczajna dyskusja,
Chyba nie zrozumialas tego, co napisalam.

> o ile mogę przystać na takie porównanie w aspekcie funkcji obu wymienionych
> postaci, jaką jest ratowanie zdrowia a nawet życia,
I o nia wlasnie chodzilo.

>nie są bezdyskusyjnym roszczeniem stawianym takiej
>osobie.
Niestety dla mnie to, co napisalas (chodzi o fragment, ktory juz cytowalam)
tak wlasnie zabrzmialo. A po pierwsze jej chlopak raczej ma malo wspolnego z
powstaniem jej choroby, po drugie ona powinna byc w stanie wyjsc z niej nawet
gdyby nie bylo go w jej zyciu. Oczywiscie na miejscu jest zeby skoro jest jej
chlopakiem ja wspieral i zapewne duzo jej to da, ale nie mozna tego przeceniac.

>ja doświadczyłam takiej pomocy
To, ze w Twoim przypadku wsparcie ze strony ... wlasciwie nie wiem kogo, ale
nie psychoterapety, mialo az takie znaczenie w procesie zdrowienia, nie znaczy,
ze w kazdym przypadku ma miec. Czasem nawet moze byc niebezpieczne.

[Gość: utta]

Gość portalu: midm napisał(a):

> >nie czepiam się.
> Alez nie... zupelnie.
>
widocznie znasz tylko tą formę prowadzenia dyskusji.
bardzo mi (nie)przykro
>
> >zapewniam cię, że nie mam akademickiego zadęcia..podania argumentacji wymag
> a
> >każda zwyczajna dyskusja,
> Chyba nie zrozumialas tego, co napisalam.
>
rzeczywiście..chyba w takim razie nie nie zrozumiałam.ale to twoja zdawkowość
czyni twoje posty odrobinę enigmatycznymi.. zatem wybacz,ale nie bede sie bawic
w zgadywanie twoich intencji

> > o ile mogę przystać na takie porównanie w aspekcie funkcji obu wymienionyc
> h
> > postaci, jaką jest ratowanie zdrowia a nawet życia,
> I o nia wlasnie chodzilo.
>
nie,nie...w takim razie źle przekazujesz swoje intencje...
taka konstatacja wyklucza utożsamienie funkcji z rzeczywistym charakterem
interwencji, a do tego raczej zmierzało twoje porównanie....

> >nie są bezdyskusyjnym roszczeniem stawianym takiej
> >osobie.
> Niestety dla mnie to, co napisalas (chodzi o fragment, ktory juz cytowalam)
> tak wlasnie zabrzmialo.

jeśli nawet tak to dla ciebie zabrzmiało, to przecież wiedziałaś o co mi
chodzi....
kto tu się czepia...

A po pierwsze jej chlopak raczej ma malo wspolnego z
> powstaniem jej choroby, po drugie ona powinna byc w stanie wyjsc z niej nawet
> gdyby nie bylo go w jej zyciu. Oczywiscie na miejscu jest zeby skoro jest jej
> chlopakiem ja wspieral i zapewne duzo jej to da, ale nie mozna tego
przeceniac.
>
no tak.... dlaczego mialyby go dosięgnąć konsekwencje czegoś, za co nie ponosi
odpowiedzialności..tylko głupcy angażują się w taki samarytanizm.

> >ja doświadczyłam takiej pomocy
> To, ze w Twoim przypadku wsparcie ze strony ... wlasciwie nie wiem kogo, ale
> nie psychoterapety, mialo az takie znaczenie w procesie zdrowienia, nie
znaczy,
>
> ze w kazdym przypadku ma miec. Czasem nawet moze byc niebezpieczne.

skoro zatem uwzględniamy wszelkie ewentualności, to nie pomijaj tej kluczowej w
tej dyskusji-zgadzam się, że czasem intencje osób, które chcą pomóc, obracają
się przeciwko nim samym,ale zauważ, że rola psychoterapeuty może być równie
niebezpieczna, podobnie-czyniąc generalnie więcej szkód niż pożytków.
to, ze ty trafiłaś do dobrego specjalisty, nie oznacza wcale, że każdy z nich
taki jest.gdyby kazda "fachowa pomoc" dostraczała 100% pewności skuteczności
leczenia...to nie sądzisz, że pytanie autora wątku byloby w takim kontekście
lekko nie na miejscu. problem w tym, że w polsce jeszcze malo który specjalista
potrafi udzielić faktycznej pomocy. śmiem twierdzić, że twoje doswiadzcenie z
psychoterapeutą nie stanowi bynajmniej matrycy funkcjonowania owego
zjawiska..raczej jedynie akcydentalny przypadek.

[Gość: tete]

Alez sie tu goraco zrobilo :))) Dziewczyny - czego by nie mowic, kazda z was ma
racje. Ja np. zrezygnowalam z psychiatry, bo mi sie po wizytach w poradni
robilo gorzej, i pare dni do siebie dojsc nie moglam. Nie znaczy to, ze innym
lekarz nie pomoze. Mozliwe, ze trafilam na kiepskiego specjaliste, albo jestem
przypadkiem, ktorego tak sie leczyc nie da. Mi w chorobie pomogli najblizsi, i
tylko im zawdzieczam to, ze jeszcze zyje. Z uwagi na to, bardziej sklaniam sie
ku opini utty. CCoz ma jednak zrobic osoba, ktorej zabraklo wsparcia rodziny ?
Problem jest chyba bardziej zlozony niz moze sie na pozor wydawac. Reasumujac.
Sadze, ze tyle ile przypadkow, tyle metod leczenia i kazdy musi opracowac
wlasny sposob. Najwazniejsze, zeby wyjsc z choroby, nie wazne jaka metoda,
wazne zeby skutecznie.

[midm]

po wizytach w poradni
> robilo gorzej,
Nasilenie objawow, zwlaszcza na poczatku jest jak najbardziej normalne.

Najwazniejsze, zeby wyjsc z choroby, nie wazne jaka metoda,
> wazne zeby skutecznie.
Wlasnie... w psychoterapii szuka sie przyczyn choroby i jesli to mozliwe usuwa
je albo przynajmniej stara zbudowac jakies zabezpieczenia, zeby nie wplywaly
tak destruktywnie na czlowieka. To moze dac jakas gwarancje, ze nie bedzie
nawrotu, przy zaleczaniu objawow nie ma jej, choc oczywiscie moze sie zdarzyc,
ze juz nie powroci. Nie mowie oczywiscie, ze docieranie do przyczyn musi byc ze
specjalista, ale jesli samemu czy z osobami wspierajacymi nie wychodzi albo
zaawansowanie choroby jest zbyt dalekie zeby pozwolic sobie na ryzykowanie
domowych sposobow, to lepiej po prostu sie zglosic i tyle. Dla ostroznych nawet
mimo tego.

[Gość: midm]

> rzeczywiście..chyba w takim razie nie nie zrozumiałam.ale to twoja zdawkowość
> czyni twoje posty odrobinę enigmatycznymi.. zatem wybacz,ale nie bede sie
bawic
>
> w zgadywanie twoich intencji
Mi natomiast nie chce sie tracic czasu na rozpisywanie o tym.

> nie,nie...w takim razie źle przekazujesz swoje intencje...
> taka konstatacja wyklucza utożsamienie funkcji z rzeczywistym charakterem
> interwencji, a do tego raczej zmierzało twoje porównanie....
Wydawalo mi sie, ze wyrazilam sie dosc bezposrednio.

> jeśli nawet tak to dla ciebie zabrzmiało, to przecież wiedziałaś o co mi
> chodzi....
Nie, dla mnie zabrzmialo jak zabrzmialo.

> skoro zatem uwzględniamy wszelkie ewentualności, to nie pomijaj tej kluczowej
w
>
> tej dyskusji-zgadzam się, że czasem intencje osób, które chcą pomóc, obracają
> się przeciwko nim samym,ale zauważ, że rola psychoterapeuty może być równie
> niebezpieczna, podobnie-czyniąc generalnie więcej szkód niż pożytków.
Prawdopodobienstwo jest nieporownywalne.

> to, ze ty trafiłaś do dobrego specjalisty, nie oznacza wcale, że każdy z nich
> taki jest.gdyby kazda "fachowa pomoc" dostraczała 100% pewności skuteczności
> leczenia...to nie sądzisz, że pytanie autora wątku byloby w takim kontekście
> lekko nie na miejscu. problem w tym, że w polsce jeszcze malo który
specjalista
>
> potrafi udzielić faktycznej pomocy. śmiem twierdzić, że twoje doswiadzcenie z
> psychoterapeutą nie stanowi bynajmniej matrycy funkcjonowania owego
> zjawiska..raczej jedynie akcydentalny przypadek.
Jesli chcesz wiedziec to mialam kontakt z wieloma terapeutami, takze innymi
chorymi i czytalam tez sporo literatury (w tym zagranicznej), nie wystawiam
swojego sadu tylko na bazie wlasnych doswiadczen z jednym terapeuta. Poza tym
mysle, ze to gruba przesada mowic, ze malo kto potrafi udzielic w Polsce pomocy
jesli chodzi o zaburzenia jedzenia. To fakt, ze ciagle nie ma u nas osrodkow
dorownujacych temu, co jest dajmy na to w Anglii, ale pomoc otrzymac mozna,
nawet od terapeuty nie specjalizujacego sie w tym. Oczywiscie nie znaczy to, ze
trzeba isc do pierwszego z brzegu. Skoro jest wybor, dlaczego nie wybrac tego,
ktory cieszy sie dobra opinia.

[Gość: utta]

skoro już musimy odwoływać sie do takich konkretów to wyobraź sobie, że również
miałam kontakt z wieloma terapeutami, miałam też wgląd w przebieg terapii
innych; czytanie niestety nie rozwiązuje problemu...ale również sporo na ten
temat przeczytałam , w tym- podobnie jak ty -dużo publikacji nie tylko
polskich. udało mi się dostać na kilka zajęć seminaryjnych na psychologii,
podczas których dyskutowano na ten temat. zapewniam cię, ze konkluzje-
delikatnie mówiąc- nie usatysfakcjonowałyby żadnej z nas. nawet uwzględniając
twój szacunek do terapeutów, mogłabyś być mocno rozczarowana;
miałam także możliwość konfrontacji owego zjawiska w skandynawii- i niestety
takie porównanie obnaża drastycznie nieudolność terapii w polsce. chociażby już
na elementarnym poziomie stosunku do osób wyleczonych.dla porównania:w szwecji
daje sie takim osobom możliwość współpracy z chorymi;i przynosi to naprawde
pożadane rezultaty; w polsce natomiast spotkałam sie jedynie z odwrotnym
precedensem;kiedy zachorowała moja znajoma,strałam się jej pomóc.po kilku
spotkaniach u psychoterapeuty powiadomiła mnie, że pani psycholog chciałaby się
również i ze mną spotkać.liczyłam na dojrzałą, konkretną rozmowę, strałam się
powstrzymywać moje obawy, które niestety potwierdziły się juz u progu drzwi.
psychoterapeuta poinformował mnie, że z uwagi na moją przeszłość,dla zdrowia
jej pacjentki powinnam zaniechać wczesniejszych spotkań .bardzo oficjalnie i
dyplomatycznie oświadczyła mi, że żadna z byłych chorych nigdy nie wróci już do
pełnego zdrowia i moje zaufanie do siebie i pewność w tej kwestii są tylko
ułudą." były alkoholik zawsze już pozostanie alkoholikiem.." wycedziła jeszcze
z szyderczo-ironicznym uśmiechem, podkreślając na do widzenia,że moja złość i
protest w stosunku do jej uwagi o niemożliwości zrehabilitowania w tym
przypadku są tylko symptomem mojej choroby.znajoma zaufała autorytetowi
dyplomowanego specjalisty,zostawiając już od trzech na jego biurku pokaźny plik
banknotów,płacząc przy tym, że nie stać ją nawet na opłacenie przedszkola dla
dziecka... a zaawansowana depresja z tego powodu stanowi kolejne pole do popisu
pani psycholog...
cały czas podkreslam, że nie kwestionuję tego, ze udało ci się spotkać
odpowiednich specjalistów..niestety- stanowią oni nikły procent..a i metody ich
współpracy pozostawiają jeszcze wiele do życzenia i większość z nich należałoby
poważnie zmodyfikować.przemawia za tym odsetek skuteczności terapii w krajach o
których obie wspominamy.

[Gość: midm]

>w polsce natomiast spotkałam sie jedynie z odwrotnym
> precedensem;
Ja nie a np. w IPINie, w ktorym sie zasadniczo leczylam byly wrecz organizowane
spotkania z ludzmi, ktorzy juz przeszli terapie (zreszta bez wzgledu na to czy
sie wyleczyli czy nie).

że żadna z byłych chorych nigdy nie wróci już do
>
> pełnego zdrowia
Nie wiem skad sie bierze (tu tez juz sie pojawiala) taka opinia.

zostawiając już od trzech na jego biurku pokaźny plik
>
> banknotów,
To niestety jest obecnie klopot, nie tylko zreszta jesli chodzi o
psychoterapeutow czy roznych lekarzy.

a i metody ich
>
> współpracy pozostawiają jeszcze wiele do życzenia i większość z nich
należałoby
>
> poważnie zmodyfikować
Mi sie wydaje, ze takze potencjalni pacjenci powinni zmienic nieco swoje
oczekiwania, rzeczywiscie psychoterapeuta to nie jest chirurg i nie mozna
przyjsc, usiasc w fotelu i czekac az wszystko wokol Ciebie zrobi. A skarzenie
sie np. na to, ze nie byl dosc mily jest zupelnie bezsensowne jesli chodzi o
terapie.

[Gość: midm]

No ale ja juz koncze. Zycze wszystkim zdrowia.

[amona]

Anna Górnicka; Mabor: tel.[phone], Warszawa ul. Bonifacego, 75 zl. za 45min.
ale warto.

[Gość: anka]

Arturze,
Swietny lekarz, ktory pomogl mi i wielu innym dziewczynom:
Ewa Maciocha tel. [phone].Przyjmuje w Warszawie, na ul.
Oleandrów 4 m.9.
Zycze wytrwalosci.
Pozdrawiam,
Anka