Jestescie szczesliwi?

[kontik_71]

Kto z Was moze powiedziec, ze jest szczesliwym czlowiekiem i co
dajWam to szczescie?

[palya]

ja jestem szczesliwa..
mieszkam w duzym miescie, gdzie studiuje i pracuje. trzyma mnie tu
rodzina i obowiązki, ale znalazłam swoje miejsce na ziemi jakies
500km stąd, na kompletnym odludziu, gdzie jezdze jak tylko mam
chwilke, znalazlam tam przyjazn, radosc i szczęscie.
dziekuje za uwage :)

Justysialek.......

[gapuchna]

a co konkretnie dostudiował twój brat? Możesz coś szepnąć....

Sorry za prywatę:)))

[sundry]

Ja z moim malkontentnym stosunkiem do życia stwierdzam,że średnio.Może kto inny
w mojej sytuacji byłby totalnie szczęśliwy.

[demonii.larua]

Ja bywam szczęśliwa, dzięki osobom i rzeczom i innym takim niespecjalnie
wytłumaczalnym czynnikom składowym :)

[puszysta_gimnazjalistka]

Ja do niedawna byłem, udało mi się ułożyć życie tak jak tego chciałem, ale zaraz
po tym wszystko przemeblowałem, plus tego jest taki, że znów mam do czego dążyć.
A szczęście dawało mi dobre miejsce, kilku fajnych ludzi i ciekawa praca i
spokojne życie.

[baba_krk]

na dzień dzisiejszy nie jestem nieszczęśliwa :]
coraz więcej rzeczy mi się układa w główce, więc jestem na najlepszej drodze do
osiągnięcia spokoju, czyli dla mnie szczęścia

[funny_game]

:F

Funka!

[demonii.larua]

skąd masz te stworki?? Też chcem takie!! :F

[funny_game]

Na @ Ci napiszę, gdzie je można kupić nawet. Nie chcę dostać wyroku za spam
reklamowy ;)

[demonii.larua]

ok :)

[2szarozielone]

Ogólnie tak. Bywaja dołki, bywaja wzloty. Ale mam fajna pracę, miałam zawsze
szczęście do ludzi, mam wielu bliskich, na których mogę polegać - choć bywa, ze
przez chwile czuje sie samotna. Nie szarpia mną chore ambicje, więc nie mam
jakichs pragnień nie do zaspokojenia. Umiem sie cieszyć drobiazgami. Więc chyba
jestem szczęśliwa :)

I zbiegi okoliczności często pracują na moja korzyść.

[avital84]

Ja strasznie marudzę, narzekam ostatnio, ale tak naprawdę chyba nie doceniam
tego co mam, bo nie mam racjonalnych powodów do tego by tak pesymistycznie
patrzeć na świat.

Jestem szczęśliwa, bo kocham i jestem kochana, jestem zdrowa i generalnie żadna
krzywda mi się nie dzieje.Tylko jeszcze chciałabym mniej skupiać się na
pierdołach i nauczyć się znów optymizmu. :)

[2szarozielone]

a co Cie gryzie?

[avital84]

To, że mam bardzo nieuporządkowane życie teraz. Szukam pracy, wisi jeszcze nade
mną obrona licencjatu, składam papiery w przeróżne miejsca, więc muszę douczać
się z bardzo różnych dziedzin, nie mam już pieniędzy...chociażby na to by
dokonać jakiś poważniejszych zmian i coś ulepszyć i będę musiała pewnie je
pożyczyć. No i presja mnie gryzie. Rodziny zwłaszcza. Jeszcze dodałabym to, że z
tych powodów jestem okropna dla mojego chłopaka, bo się tym stresuje i denerwuje
i chyba on na tym cierpi i to też mnie męczy.

[2szarozielone]

To jest rzeczywiście trudny okres :( ale lada moment się wszystko naprostuje,
wiec zacisnij zęby i walcz.

Ja miałam ostatni rok dość paskudny... Przez magisterke i mieszkaniowe
problemy... Też byłam okropna ;)

[avital84]

Boję się trochę, że zniszczę to co jest dla mnie najważniejsze. Czasem jestem
naprawdę niesprawiedliwa i chyba dlatego, że on mi jest najbliższy jemu się
najbardziej obrywa, bo gdzieś przecież muszę uwolnić te emocje.

A najbardziej boję się tego, że jednak się nic nie zmieni. To znaczy wiem, że
nawet nie ma takiej opcji, bo zwyczajnie jak nie znajdę czegoś co mi odpowiada
to będę musiała się chwycić czegokolwiek żeby mieć trochę kasy i opłacić sobie
podyplomówkę, która jest jedyną drogą do tego by zrealizować cel jaki sobie obrałam.

Wiem, że pewnie większość absolwentów i ogólnie ludzi w tym wieku boryka się z
podobnymi problemami, ale jednak jakoś w takiej sytuacji ma się wrażenie, że
jest się jedyną osobą, która ma tak ciężko itd. Trochę robię z siebie ofiarę i
to też jest problem. :)

[2szarozielone]

Chlopak powinien zrozumieć... Ja byłam tez w tej roli - jak mój eks szukał pracy
po studiach... I był nieznosny ;)

A jaki masz cel? Ja zazdroszczę ludziom, co mają cel, ja nie mam celu :-D

[avital84]

No wymyśliłam sobie zawód, który chciałabym uprawiać w przyszłości, ale do tego
potrzebują przynajmniej roku płatnej praktyki, podyplomówki i zdanego egzaminu
państwowego, a potem dużo szczęścia. :)

No póki co jest bardzo wyrozumiały, ale widzę, że mu się akumulatorki wyczerpują
powoli, bo ja naprawdę jestem nieznośna. Czasem się zachowuję jakbym miała
wszelkie przypadłości psychicznie jakie mogą się tylko zdarzyć. :)

[znowuwzyciuminiewyszlo]

> No wymyśliłam sobie zawód, który chciałabym uprawiać w przyszłości,

a mozna spytac jaki to zawod?

[avital84]

rzeczoznawca majątkowy...

[znowuwzyciuminiewyszlo]

aaaj, tego sie obawialam. moi rodzice sie tym zajmuja i powiem Ci, ze nie jest
latwo zdobyc teraz uprawnienia. Tzn. nigdy nie bylo, ale teraz trzeba odbyc
praktyki, nikt nie chce na te praktyki przyjmowac no i dosc trudno sie wybic.

[avital84]

No wiem wszystko. :) I wiem, że będzie trudno, ale jakoś nie widzę dla siebie
innej opcji. Chciałabym mieć zawód, a nie rozmytego ekonomistę. Co o praktyk to
wiem, że trzeba je odbyć i że się za nie płaci, ale wiem też, że są organizowane
takie kursy grupowe pod szyldem praktyk na przykład w SGH.

Wiesz, po prostu jak tak patrzę teraz na różne możliwości to wszędzie jest
ciężko.Aby dostać się do większości miejsc, nawet bardzo lichych potrzebne są
jakieś układy. Pozostają jakieś dziwne zajęcia, do których nie potrzeba nawet
wykształcenia, zupełnie nieperspektywiczne. Mogę takie rzeczy robić przez rok,
dwa. Ale wolałabym mieć jakąś perspektywę.

[znowuwzyciuminiewyszlo]

Tez mialam w planie zrobic te uprawnienia, jesli nie dostalabym sie na doktorat,
nie ukrywam, ze byloby mi duuuuzo latwiej. Zawod w sumie nie jest taki zly - nie
siedzisz caly czas na dupie, ale presja tez czasem bywa niezla. Mojego ojca juz
po sadach ciagali, ale on i tak twierdzi ze to nudna robota :-)

[avital84]

No ja jestem raczej zdecydowana i zdeterminowana. :) Tym bardziej, że mój
chłopak jest prawnikiem i to mnie jeszcze bardziej motywuje, bo nie chcę od
niego za bardzo odstawać.

Już sobie na pierwszym roku w sumie to postanowiłam. Potem świadomie nie poszłam
na specjalność związaną z nieruchomościami, bo właśnie nie byłam pewna czy będę
miała finanse na te wszystkie podyplomówki, kursy i wszystko co się z tym wiąże.
Pouczyłam się, więc innych rzeczy, ale teraz jestem pewna, że akurat to bym
chciała robić. :) Wiem, że będzie niełatwo, ale lepiej mieć jakiś cel niż go nie
mieć.

Ty to byś chyba się w tym zawodzie zmarnowała nieco. Ja Cię jednak widzę jako
naukowca. Ewentualnie właśnie jakiegoś analityka finansowego, giełdowego, ale
takiego wiesz na bardziej zaawansowanym matematycznie poziomie. :)

[kitek_maly]

Wiem, że będzie niełatwo, ale lepiej mieć jakiś cel niż go ni
> e
> mieć.

A ja uważa, że właśnie trzeba sobie stawiać bardzo wysoko poprzeczkę. :-)
Niestety kiedyś tak nie myślałam, czego teraz bardzo żałuję, bo parę lat
zmarnowałam całkiem bez sensu. :-/

[avital84]

Ja też mam poczucie, że zmarnowałam parę lat. Dokładnie dwa ostatnie lata
forumowe. :) Bo mogłam w tym czasie dużo więcej zrobić, nauczyć się, przeczytać itd.

[kitek_maly]

O matko, o tym to mi nawet nie wspominaj. :-)))

[avital84]

No właśnie, właśnie. :)
Właśnie mi się też przypomniało, że mam się uczyć. ;D

[avital84]

A te Twoje plany związane z audytem, o których kiedyś wspominałaś udały się czy
są w trakcie czy odłożone na potem? :)

[kitek_maly]

Eee no na takie pytania to ja tylko na priv odpowiadam. :-)
Napiszę Ci później maila.

[avital84]

Oki. :)
Sorry. :)

[znowuwzyciuminiewyszlo]

dzekuje za mile slowa, ale uwierz, kariera naukowa to, jak to mawia moj brat,
rzezbienie w gownie. sztuka przez male 's' dla sztuki, do niczego nikomu nie
potrzebna. zdarzaja sie wyjatki, ale ja na bycie wyjatkiem jestem jednak za glupia.

[avital84]

A masz plan? Znaczy jakieś marzenie, może tak?
Bo to jest chyba najtrudniejsze. Czy może jednak ta wycena? :)

[znowuwzyciuminiewyszlo]

wycena raczej odpadnie - troche juz bedzie za pozno, nie sadze zeby tata jeszcze
dlugo ciagnal ten interes (ma 68 lat). Nie mam planow, ucze sie programowac,
moze akurat jak bedziemy wracac to bede juz cos umiala...

[avital84]

Ja przez pewien okres szukałam pracy w dziale analiz na przykład w bankach, ale
okazało się, że konieczna jest do tego umiejętność programowania. Może coś
takiego by Cię interesowało. Chociaż wydaje mi się, że praca dla programistów to
tak ogólnie jest. Chociaż może mi się tylko wydawać, bo zorientowana nie jestem
z racji tego, że nie jestem zainteresowana. :)
No na pewno już będziesz coś umiała. ;)

[justysialek]

Avital, nie wiem, czy brałas takie cos pod uwagę ale zerknij na to:
217.149.246.86/pls/public/app.TEST_OGL_EO_NEW
217.149.246.86/pls/public/app.TEST_OGL_EO_NEW

[avital84]

Dzięki. :) No składam papiery do podobnych miejsc. :)

[justysialek]

Ja skończyłam studia 2 lata temu i dotąd nie mam stałej pracy! Cały
czas tylko zlecenia, zastępstwa itd - więc ciągle czuję się, jak
bezrobotna, bo na dobrą sprawę ciągle szukam pracy (bo wiem, że np
za pół roku mi sie skończy). Jest to bardzo męczące.

[avital84]

A jakie masz wykształcenie, znaczy jaki profil i czy pracowałaś w czasie
studiów? I czy szukasz w zawodzie?

W Łodzi tak szczerze mówiąc nie ma konkretnych ofert, więc bez względu na to
jakie ma się wykształcenie ludzie pracują w akwizycji, sprzedażówce,
ubezpieczeniach itp. Ja chcę tego uniknąć i zostawiam to na koniec. Właśnie tego
typu prace zazwyczaj są na umowę zlecenie.
Na razie składam papiery głównie do urzędów, rożnych instytucji państwowych. A
potem to chyba już zostanie tylko Wawa.

[justysialek]

Jestem pedagogiem i logopedą, w edukacji ogólnie nie ma pracy -
nawet w Wawie są oferty tylko do prywatnych żłobków lub przedszkoli
(do przedszkola, jako wychowawca nie mam kwalifikacji, w żłobku to
min 8h pracy, a musiałabym dojeżdżać około 1,5h).
W ciągu tych 2 lat się przeprowadzałam i to bardzo popsuło mi szyki.
Pracowałam na zlecenie w biurach i w moim zawodzie na zastępstwach.
Niestety realia są takie, że aby dostać pracę w edukacji trzeba mieć
znajomości - a przynamniej polecenie. Znam wiele osób, które pracują
w zawodzie i wszystkie twierdzą, że nikt nie chce przyjmować kogoś z
ulicy, skoro może np wnuczkę pani Gieni. Tu, gdzie teraz mieszkam
nie mam absolutnie żadnych znajomości i pomimo łażenia od drzwi do
drzwi już od roku - spotykam się z wyrozumiała obojętnością i
kiwaniem głową ;-( czasem wezmą mnie właśnie na zastępstwo ale potem
wraca pracownik a oni nie mają kasy na nowy etat, więc out.

Znam Łódź i wiem, jakie tam są realia. Mój brat cioteczny szukał tam
pracy przez 3 lata po studiach (niestety miał wykształcenie
humanistyczne). Teraz pracuje w logistyce (po odp podyplomówce
oczywiście) ale też na czas określony.
Szczerze mówiąc, to twoi rodzice są dośc okrutni albo słabo się
orientują w sytuacji ;-(

[2szarozielone]

A ja tak szczerze mówiąc, uważam, że rodzice słusznie robią, nie utrzymując
24-25-letniego dziecka. Prace można znaleźć - jakąś, gdzieś, za niekoniecznie
najlepsze pieniądze. Ale to zawsze doświadczenie, kontakty, nauka
samodzielności, "ogarnięcie się". W zasadzie powinno się zacząć już na studiach.
Cieplarniane domowe warunki się mszczą.

[justysialek]

2szarozielone napisała:

> Cieplarniane domowe warunki się mszczą.
Zgadzam sie ale...

Prace można znaleźć - jakąś, gdzieś, za niekoniecznie
> najlepsze pieniądze.

W Łodzi trudno znaleźć inną ;-(

I zarówno ja, jak i mój brat i mój mąż zaraz po studiach takowe
prace mieliśmy i to nic nie zmieniło. Każde z nas się dokształcało i
szukało dalej i szuka dalej (tylko mąż ma porządną robotę ale w
Wawie).
Ja uważam, że można się męczyć i uczyć samodzielności na zmywaku w
Irlandii lub wykładając towar nocą albo troszke później nauczyć się
jej w normalniejszych warunkach. Ja się uczę samodzielności od 2 lat
w różnych miejscach i wcale nie jestem bardziej samodzielna niż na
początku! Szczerze mówiąc jest gorzej - jestem zniechęcona,
przygnębiona i jak mam iść na kolejną rozmowę, to mi się chce
rzygać, spadło też moje poczucie pewności siebie i własnej wartości.
Mój brat też się otarł o depresję, był agresywny, nerwowy itd.

Niepowodzenia na dłuższą metę nie wzmacniają - to moje doświadczenie!

[2szarozielone]

Niby tak... Ale jak rodzice zaczna pomagać finansowo... To co to zmienia?
Przeciaga sytuację tylko... Dorosłe zycie, kurna, boli :/

Zawsze mozna w innym mieście roboty poszukać.

[avital84]

No właśnie chodzi mi o to, że szukam roboty w innym mieście, ale potrzebuję
pieniędzy chociażby na wynajem mieszkania i jakiś start na początek.

Miałam dwa fakultety, więc ciężko było na studiach o stałą pracę. W każde
wakacje pracowałam. Wyjeżdżałam do Stanów i do Anglii. W Anglii zrobiłam
praktyki. I miałam jakieś tam prace dorywcze w czasie studiów. Z tym, że
zazwyczaj robiłam to dla przyjemności, z pasji, a nie dla pieniędzy, bo wtedy
zawsze miałam coś ze stypendiów albo z pieniędzy odłożonych z wakacji. Poprzedni
rok był dla mnie ciężki finansowo i zostałam z paroma złotymi w portfelu.

To nie jest tak, że rodzice mnie kompletnie utrzymywali, a ja nic nie robiłam
też. Nie musiałam płacić za studia, a w wakacje zarabiałam sobie na cały rok.
Taką drogę wybrałam. Nie wiem czy jakbym wybrała inną było by inaczej, bo po
prostu w Łodzi są oferty jakie są.

[justysialek]

Choćby to, że masz na leki i nie musisz panikowac, że umrzesz ;-)

Moje pierwsze prace mnie nie utrzymywały! Tak mało płatne były.
Szczerze mówiąc za obecną płacę też bym się nie utrzymała - ale
teraz pomaga juz mąż, nie rodzice ;-(
Bez pomocy rodziców ani mój brat ani ja nie zapłacilibyśmy za swoje
podyplomówki i dotąd byśmy mogli wykonywać tylko prace fizyczne lub
takie za minimalną krajową.

[justysialek]

2szarozielone napisała:

> Zawsze mozna w innym mieście roboty poszukać.

Nie zawsze. Nie mozna np, jak się ma chorych rodziców, którymi sie
trzeba opiekować albo mąz ma dobrą pracę tu. Nie można też, jak się
daleko do miasta a w miastach życie kosztuje!

Zreszta ja szukam w całej okolicy w tym w 2 dużych miastach i nie
znalazłam nic lepszego niż dotychczasowe chałtury za grosze na czas
określony!

[2szarozielone]

no ale jak rodzice są chorzy i wymagają opieki, to tym bardziej nie mozna od
nich pieniedzy ciągnąć...

jakby mąż miał dobrą pracę, a ja kiepską - myslałabym o załozeniu jakiejś
wlasnej działalności. Wspólny kredyt na początek - i dobry pomysł... jakbym była
sama, to bym szukała pracy w Warszawie/Krakowie/Wrocławiu/Poznaniu - chyba, ze
bym zdobyła jakoś kasę na to, co w punkcie powyższym. Przy chorych rodzicach
sytuacja się komplikuje... Wtedy hardkor - najlepsza praca w zasiegu, i
dorabianie po godzinach.

Ja bym pewnie nie finansowala podyplomówki, nie mając jakiejś stabilnej pracy.
Na poczatek lepiej zdobyć pieniadze i doświadczenie, niż mnozyc papiery i
koszta. Ale to pewnie tez jakoś zależy od branży. Choc podyplomówki są raczej
pomyslane, by podnosic swoje kwalifikacje juz w konkretnej branży, a nie
kolekcjonowac przed zdobyciem pracy...

[avital84]

Właśnie rozumiem stan Twój i Twojego brata. Mimo, że jestem dopiero na początku
drogi. Również spadło mi poczucie wartości i pewności siebie i teraz walczę by
to odbudować.

[avital84]

No moi rodzice znają przykłady tylko ze słyszenia. Przykłady ludzi, którzy już w
czasie studiów robili wielką karierę i po studiach byli automatycznie
kierownikami. Poza tym fakt, w domu jest tak, że siostra uczy się zaocznie i
pracuje. Co prawda nie jest to żadna super praca, ale młodsza siostra jest mi
podawana za przykład i jestem ciągle porównywana i od kilku lat traktowana jak
darmozjad. W wakacje zawsze pracowałam. Ale w roku szkolnym z racji dwóch
fakultetów raczej tylko dorywczo i często charytatywnie. No przyznaję, że to
smutne ciągle słuchać, że dopóki nie zacznę zarabiać to coś tam, że jak mi nie
wstyd, czy nie wstydzę się przed swoim chłopakiem, że nie pracuję, że wszyscy
pracują tylko ja nic nie robię. To jest chyba najgorsze. Wiem, że moi znajomi,
którzy nie mają takiej presji w domu jakoś sobie z tym radzą i optymistyczniej
patrzą w przyszłość. A ja marzę tylko o tym żeby się wyprowadzić, ale brak kasy
mnie przed tym powstrzymuje, bo niby za co? :)

Co do znajomości to trzeba odrzucić takie myślenie, bo owszem to co piszesz to
prawda, ale niestety to jest przypadłość chyba każdego zawodu w Polsce. Jednak
trzeba wierzyć w to, że akurat Tobie się uda. No inaczej się nie da. Ale to
fakt. Jest to irytujące. Czasem nawet w instytucjach, po których bym się tego
nie spodziewała okazuje się, że trzeba mieć znajomości.
No, ale znam przypadek kogoś kto osiągnął wiele i wciąż osiąga bez znajomości, a
dzięki ciężkiej pracy i wewnętrznej sile. Dlatego wierzę w to, że nie jest do
końca tak beznadziejnie i czasem da się coś zrobić bez tego czynnika.

[sundry]

O,mam bardzo podobną sytuację do Twojej,tylko że pisanie pracy mgr mnie czeka
jeszcze.

[avital84]

ja obroniłam magisterkę na początku lipca, ale już kilka dni po obronie wpadłam
w doła 'absolwenckiego' i nawet miłość tu nie pomaga

póki się nie obroniłam to chociaż jakoś optymistyczniej jeszcze na wszystko
patrzyłam

wielu moich znajomych ma podobną sytuację, ale oni się nie stresują
może to wynika z presji w domu i ciągłego wysłuchiwania czegoś no i z tego, że
na przykład nie mogę raczej liczyć na pomoc finansową, bo to jest strategia
zmobilizowania mnie do działania stosowana przez moich rodziców

[sundry]

Ja właśnie z obawą myślę o pisaniu pracy,bo od lat nic sama nie stworzyłam:/
Moi też coraz częściej dają mi do zrozumienia,żebym sobie szybko coś znalazła,bo
oni w moim wieku..

[avital84]

Nie przejmuj się pisaniem. To formalność. Mojej pacy chyba nikt nie czytał, a
skończyłam z piątką na dyplomie. Dodam, że pisanie zajęło mi w sumie jakieś 2
tygodnie. Nie ma co się przejmować. Wiem, że łatwo tak mówić po fakcie, ale to
prawda. To tak jak z maturą. ;)

[sundry]

A z jakiej dziedziny są Twoje studia?

[avital84]

Skonczyłam Gospodarkę Przestrzenną specjalność Prognozowanie i Modelowanie
Regionalne. Mam dyplom ekonomisty. A teraz będę robiła licencjat z Europeistyki.

[sundry]

To ja trochę bardziej humanistycznie,ale już tylu znajomych napisało prace,że
chyba mnie też się uda:)

[avital84]

No jasne, że się uda. :) Powodzenia i zapału życzę. :)

[sundry]

Dziękuję i wzajemnie:)

[justysialek]

Ja niestety jestem za głupia, żeby być szczęśliwą! ;-((
Tzn. obiektywnie oceniając, to jestem szczęściarą i mam lekkie życie
i nawet o tym wiem ;-) Niestety mam nieprawdopodobny talent do
wyszukiwania sobie problemów, tam gdzie ich nie ma i tworzenia
nowych - jest to związane z nerwicą i słabym zdrowiem. W każdym
razie nawet jak wszystko jest ok i warunki zewnętrzne są
sprzyjające, to ja zwykle i tak się martwię albo naprawdę choruję.
To dość mocno obrzydza życie mi i co gorsze moim bliskim, więc
spędzam czas na walce ze sobą głównie.

...nudy...

[zwroclawianka]

kontik_71 napisał:

> Kto z Was moze powiedziec, ze jest szczesliwym czlowiekiem i co
> dajWam to szczescie?


JA! jestem zdrowa, mam przyjaciół, normalną w miarę dobra pracę,
kochającego i kochanego faceta i umiem dobrze gotować- a jedzenie to
moja pasja :) ponoć ładna i zgrabna. to czego chcieć jeszcze? no,
poza pogodą..

[speedymika]

nie, i to wszystko na ten temat

[2szarozielone]

O kurczę... A sprawiasz wrażenie raczej szczęśliwej :(

[funny_game]

Hej, łots ap?
Też odniosłam wrażenie, jakie zwerbalizowała Szara...

[conena]

ej, ja zwykłam powtarzać, że jestem szczęśliwa, bo mi niczego nie brakuje,
doceniam drobiazgi, które mi kolorują żywot, ale ostatnio... doszłam do wniosku,
że byłam chowana pod grubym nieprzemakalnym kloszem i po zobaczeniu kilku akcji
jestem jeszcze nieco wstrząśnięta i mam zaburzone poczucie szczęścia.
więc ja mam wszystkie zewnętrzne oznaki szczęścia i ich nie oddam, ale we łbie
mam kiełbie i czekam aż m minie dziwny stan, żebym znowu mogła się szczerzyć i
szczęśliwić.

[ursyda]

nie jestem ale bywam

szczęście dają mi różne rzeczy - od użycia przez moje dziecko
słowa "intonacja" po zgubienie 10 kg
lubię spokój, natomiast jak trwa on zbyt długo to sama szukam sobie
problemów

[nekomimimode]

niebardzo

[znowuwzyciuminiewyszlo]

Nie. Nie lubie swojej pracy i chcialabym wrocic do Polski. I zeby moj chlop nie
musial tyle pracowac. I zeby... ech niewazne

[kitek_maly]

Eh, Znowu, ja coś tak czułam, że Ty wróciłaś na forum nieco markotna i już
niezłośliwa. I podejrzewałam, że przyczyną właśnie jest to, że coś tam jest nie
tak. :-(

[znowuwzyciuminiewyszlo]

ja zlosliwa? nigdy! serio. naprawde nigdy nie mialam takich intencji, ale jak
ktos pieprzy jak potluczony, to...

[avital84]

ja bym na Twoim miejscu do Polandu nie wracała ;)

[znowuwzyciuminiewyszlo]

A dlaczego? Za kazdym razem wyjezdzam z Polski ze lzami w oczach i nie zamierzam
spedzac reszty zycia w tej uroczej dziurze pt. Belfast. Zamierzam wrocic do
kraju bo uwazam, ze wlasny syf jest bardziej znosny od obcego. A studiow
nienawidze, ale skoro zmarnowalam rok, to juz trudno, zmarnuje jeszcze 2 zeby
zdobyc ten zasrany nikomu do niczego niepotrzebny tytul.

[avital84]

No ja jestem na etapie, w którym Polska, a zwłaszcza Łódź mnie przybija. W sumie
z doktoratem z matmy będziesz mogła chociażby zająć ciepłą posadkę na Polibudzie
i to już jest coś. :) No jeżeli Ty i Twój chłopak macie tu perspektywy to masz
rację. W sumie ja też jak pracowałam w Anglii, mimo że robiłam coś dosyć
odpowiedzialnego i niełatwego wtedy to czułam się jakoś dziwnie inna od całej
reszty, bo jednak w małych, nieco prowincjonalnych miasteczkach traktuje się
imigrantów trochę inaczej.
No tak czy inaczej życzę Ci żeby wszystko się ułożyło po Twojej myśli. :) Może
to po prostu jest tak, że początki zawsze są trudne. Nieważne czy w Polsce czy
za granicą. Zawsze jest stres i ogromna zmiana/y.

[kitek_maly]

Czasem. Bardzo rzadko. I to tylko przez chwilę.

[trypel]

nie tyle szczęsliwy co głupio zadowolony od paru dni i nie moge dojść dlaczego :D

[zwroclawianka]

trypel napisał:

> nie tyle szczęsliwy co głupio zadowolony od paru dni i nie moge
dojść dlaczego
> :D

Nie obraź się, nie to, że szufladkuję mężczyzn, ale mój to zazwyczaj
to po jednym chodzi szczęśliwy :-)

[trypel]

nie obrazam sie ale akurat po tym to ostatnio nie mogę :D

[mala_mee]

Nie możesz??? Nie idzie Ci???

[trypel]

jakoś nie idzie - nie ma gdzie iść

[ciaew]

ja ostatnio ani trochę

[jaceks20]

ja kupilem sobe nowe meble, zamowilem oprawienie kilku rycin
kupilem duzy tv, zamontowalem cyfre+, mam robote gdzie sie w sumie
spelniam
a odpowiadajac na pytanie to twierdze ze jestem wybitnie
nieszczesliwy

[menk.a]

Nie. I zapewne nigdy nie będę. Według moich definicji.
Ale podsumowując wszystko, co wydarzyło się w moim życiu za moim lub
cudzym sprawstwem (mam więcej szczęścia, niż rozumu), jestem
zadowolona z niego mimo iż jeszcze czegoś mi brak. ;)

[polla.k]

Gdyby nie "to", co bynajmniej drobiazgiem nie jest, bylabym
szczęśliwa. Ale są chwilę, są rzeczy, które daja mi poczucie
szczęścia...szkoda tylko, że nie można ich skopiować na całość.

[liisa.valo]

Wiesz co.. JA. Miewam doły mniejsze i większe, ale jestem szczęśliwa.

[rose-ana]

Nie jestem.
Mam pracę za którą nie przepadam, a obecnie dostępne opcje zmiany są dla mnie
niezbyt korzystne, więc póki co średnio. Kilka znajomości mi sie ostatnio
urwało/rozluźniło i nie żebym tego żałowała, bo stało sie to z jakiegoś powodu,
ale trochę nie halo. A facet, którego chyba kocham nie jest i nie będzie mój bo
już jest czyjś, on mnie tylko lubi, na dodatek przeprowadza sie do innego
miasta. I skoro w ciągu 25 lat życia tylko raz spotkałam mężczyznę do którego
czułam coś takiego i który jest na tyle wartościowy, że można by nawet w ogień,
to średnie perspektywy się rysują. Poza tym często nie lubię siebie za swoją
głupotę nad którą staram sie pracować, ale z której coś nie mogę wyrosnąć.
Generalnie mam kiepski okres w życiu.

[tupp]

czuję się szczęśliwym człowiekiem. "To" szczęście daje mi entuzjazm w życiu
codziennym. Podejrzewam, że gdybym opisała jak wygląda moje życie, niejedno z
was zadałoby sobie pytanie: "jak ona może być szczęśliwa?" :D Cieszę się życiem
i tyle:)