Wiara

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090717.htm
"„Bez wiary nie można podobać się Bogu” (Hbr 11, 6). Wiara jest
podstawą łączności z Bogiem. Dla człowieka niewierzącego Bóg nie ma
żadnego znaczenia, żadnej wartości, żadnego miejsca w jego życiu.
Przeciwnie, im wiara jest żywsza, tym więcej Bóg wchodzi w życie
człowieka i staje się jego wszystkim, jego jedyną wielką
rzeczywistością, dla której żyje i podejmuje odważnie cierpienie i
śmierć. „Jeżeli żyjemy, żyjemy dla Pana; jeżeli umieramy, umieramy
dla Pana” (Rz 14, 8). Tym, co prowadzą życie duchowe, nie brakuje
wiary. Często jednak brakuje wiary żywej, konkretnej, która zawsze
ukazuje Boga we wszystkich rzeczach, daje zmysł Jego rzeczywistości
transcendentalnej, nadzmysłowej i wiecznej, nieskończenie wyższej
nad wszystkie rzeczywistości doczesne.

Wiara nie opiera się na danych zmysłowych, na tym, co się widzi lub
czego się dotyka, ani nawet na tym, co rozum ludzki może zrozumieć o
Bogu, lecz przewyższając to wszystko, czyni ona człowieka
uczestnikiem takiego poznania, jakie Bóg ma sam o sobie. Jest to
wielki dar, jaki Bóg ofiaruje człowiekowi podnosząc go do stanu
swego dziecka i czyniąc go w ten sposób uczestnikiem swojej natury,
a zatem życia będącego poznaniem i miłością. Wiara udziela mu
poznania Boga, miłość zaś kochania Go. Na chrzcie, razem z łaską
uświęcającą, chrześcijanin otrzymuje te cnoty, dzięki którym jest
zdolny nawiązać z Bogiem łączność myślą i miłością. Jak łaska jest
darem darmo danym, tak samo i wiara: to Bóg powołuje do wiary i
udziela wiary. „Łaską — twierdzi Apostoł — jesteście zbawieni przez
wiarę. A to pochodzi nie z was, lecz jest darem Boga” (Ef 2, 8).
Sobór Watykański II zaś dodaje: „By móc okazywać taką wiarę, trzeba
mieć łaskę Bożą uprzedzającą i wspomagającą oraz wewnętrzne pomoce
Ducha Świętego, który by poruszał serca i zwracał je do Boga,
otwierał oczy rozumu i udzielał «wszystkim słodyczy w uznawaniu i
dawaniu wiary prawdziwej»” (KO 5). W praktyce nie zastanawiamy się
dość głęboko nad tym, że wiara to czysty dar Boga, a nie osobista
zasługa. Bóg jest przedmiotem wiary, a także jej dawcą; Bóg udziela
człowiekowi pragnienia poznania Go, wierzenia w Niego i czyni go
zdolnym do aktu wiary."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 409

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090718.htm
"Obrzęd chrztu kładzie szczególny nacisk na wiarę, a zwłaszcza na
obowiązek, jaki spoczywa na rodzicach, którzy powinni wychowywać w
niej własne dzieci: „Starajcie się, aby wasze dzieci, oświecone
światłem Chrystusa, postępowały zawsze jako dzieci światłości; a
trwając w wierze, szły naprzeciw Pana, który przychodzi wraz ze
wszystkimi świętymi, w królestwie niebieskim”, kiedy zaś ochrzczony
sam będzie już mógł posługiwać się rozumem, to wiara staje się jego
osobistym i zasadniczym obowiązkiem. Wiara istotnie wprowadza w
życie chrześcijańskie i otwiera drogę do życia wiecznego. Wiara nie
tylko jest obietnicą, lecz także wstępem, darem życia wiecznego.
Chrystus Pan powiedział: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto we
Mnie wierzy, ma życie wieczne” (J 6, 47). Dzięki wierze
chrześcijanin zaczyna poznawać Boga, podobnie jak pozna Go kiedyś w
niebie; ten sam Bóg, te same tajemnice Boże, które pozna tam w górze
bez zasłony w świetle chwały, tutaj na ziemi poznaje pod zasłoną —
przez prawdy, jakie wiara podaje mu do wierzenia. Wiara i widzenie
uszczęśliwiające, to dwa okresy jednego poznania Boga: wiara jest
poznaniem początkowym, ciemnym, niedoskonałym; widzenie
uszczęśliwiające jest poznaniem pełnym, jasnym, doskonałym. „Teraz —
mówi św. Paweł — widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś
zobaczymy twarzą w twarz. Teraz poznaję po części, wtedy zaś poznam
tak, jak i zostałem poznany” (1 Kor 13, 12). W niebie wiara ustanie,
miejsce jej zaś zajmie bezpośrednie widzenie Boga; lecz dopóki
pielgrzymujemy na tej ziemi, nie mamy innego sposobu poznać Boga jak
nawiązać z Nim łączność przez wiarę. Z drugiej strony tylko wiara
jest drogą do osiągnięcia widzenia uszczęśliwiającego. Dlatego św.
Tomasz uczy, że „wiara jest właściwością rozumu, dzięki której
rozpoczynamy życie wieczne” (II-a II-ae 4, 1). Właściwość rozumu,
czyli stałe usposobienie, a więc cnota wlana przez Boga w duszę
człowieka, aby stał się zdolnym poznać Go w sposób nadprzyrodzony i
wierzyć w Niego.

„A to jest życie wieczne — powiedział Jezus w swojej modlitwie do
Ojca — aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego,
którego posłałeś” (J 17, 3)."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 412

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090720.htm
"Jest wielką i nieocenioną wartością wiary, że stawia człowieka na
płaszczyźnie poznania Bożego. Poznawać, myśleć, sądzić nie według
krótkowzrocznego sposobu ludzkiego, lecz tak jak Bóg poznaje, myśli,
osądza — choć bez wątpienia nie w sposób dostateczny, wyczerpujący —
oznacza to jednak uczestnictwo w świetle Bożym. Ponieważ takie
poznanie przewyższa nieskończenie możliwości i granice myśli
ludzkiej, wiara jest pewna, lecz nie oczywista. „Wiara — mówi św.
Paweł — jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych
rzeczywistości, których nie widzimy” (Hbr 11, 1). Ochrzczony posiada
w zarodku życie wieczne, lecz nie widzi go; Objawienie Boże poucza
go, że takie życie istnieje, lecz nie daje mu go oglądać; mówi mu,
że Bóg jest Trójcą, lecz nie daje mu Jej widzieć. Prawdy, jakie
wiara podaje do wierzenia, są bardziej rzeczywiste niż te, które
podpadają pod zmysły, a jednak człowiek nie może ich zbadać. Jakiejś
prawdy oczywistej, jak ta, że dwa plus dwa jest cztery, rozum nie
może nie przyjąć, musi ją przyjąć z dobrą wolą. Natomiast wobec
prawd wiary rozum pozostaje wolny i ma możność dać swoje
przyzwolenie lub nie, a nie może tego uczynić bez współudziału woli,
która postanawia: „chcę wierzyć”. Czyni to zaś opierając się jedynie
na nieomylnej powadze Boga objawiającego.

„Akt wiary ma charakter dobrowolny z własnej swej natury, gdyż
człowiek... może siebie oddać objawiającemu Bogu tylko wtedy, jeśli
pociągany przez Ojca, okazuje Bogu rozumne i wolne posłuszeństwo
wiary” (DWR 10). „Wezwanie” Boga, który skłania człowieka do
wierzenia, jest darem wiary, a „rozumne i wolne posłuszeństwo wiary”
Bogu objawiającemu jest odpowiedzią człowieka na ten dar,
odpowiedzią stanowiącą akt i zasługę wiary. Nie ma żadnej zasługi,
kiedy się uznaje prawdy oczywiste. Jest natomiast wielką zasługą
wierzyć w prawdy, które w dużej mierze pozostają ciemne, ponieważ to
wymaga aktu pokornej uległości, całkowitego zaufania temu, kto
objawia. Tylko Bóg jest godzien takiego posłuszeństwa, posłuszeństwa
wiary bez wahań."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 424

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090721.htm
"Jezus powiedział: „Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy” (Mk
9, 22); wydaje się, że wobec aktu wiary żywej, ślepej,
bezwarunkowej, Bóg nie umie wyrazić sprzeciwu i czuje się jakby
zmuszonym wysłuchać człowieka. Każda karta Ewangelii mówi o tym;
zanim Jezus dokonał jakiegoś cudu, zawsze żądał wiary: „Wierzycie,
że mogę to uczynić? (Mt 9, 28); a kiedy wiara była szczera,
natychmiast cud się dokonywał: „Według wiary waszej niech się wam
stanie” (tamże 29), powiedział do dwóch niewidomych; a do cierpiącej
na krwotok: „Ufaj, córko, twoja wiara cię ocaliła” (tamże 22). Jezus
nie mówi nigdy: moja wszechmoc cię zbawiła, uzdrowiła, lecz wiara
wasza., jakby chciał dać zrozumieć, że wiara jest nieodzownym
warunkiem, którego wymaga, aby pospieszyć ludziom na ratunek ze swą
wszechmocą. On, zawsze wszechmogący, chce używać swojej wszechmocy
nie inaczej, jak tylko na korzyść tego, kto mocno w Niego wierzy.
Właśnie dlatego Boski Mistrz w Nazarecie i w Kafarnaum nie spełnił
wielu cudów, jak to czynił gdzie indziej. Im żywsza jest wiara, tym
bardziej jest wszechmogąca wszechmocą samego Boga. Stwierdził to
Jezus: „Zaprawdę powiadam wam: Jeśli będziecie mieć wiarę jako
ziarnko gorczycy, powiecie tej górze: «przesuń się stąd tam», i
przesunie się. I nic niemożliwego nie będzie dla was” (Mt 17, 20).
Jak wszystkie słowa Ewangelii, tak również i te są prawdziwe,
dosłownie prawdziwe. Jeśli się nie spełnią, to dlatego, że ludzie
mają słabą wiarę. Często można w życiu napotkać trudności, które są
prawdziwymi górami nie do przebycia. Wady, które trudno zwyciężyć,
cnoty, jakich nie jest się zdolnym praktykować, doświadczenia,
których nie umie się przyjąć, czy inne trudności... Wszystko to jest
powodem zniechęcenia i braku odwagi. A przecież wystarczyłaby
odrobina wiary, na miarę ziarnka gorczycy, byleby to była wiara
żywa, zdolna kiełkować i rozwijać się jak małe ziarnko gorczycy.

Niekiedy Pan opóźnia swoją pomoc dla człowieka właśnie dlatego, że
nie znajduje w nim żywej wiary, wiary bez powątpiewania. Jezus
zapytuje więc człowieka: „Wierzysz, że mogę to uczynić?”, a on nie
umie odpowiedzieć zdecydowanie i mocno: „Tak, Panie” (Mt 9, 28). Oby
każdy chrześcijanin posiadał wiarę dwóch niewidomych z Ewangelii lub
podobną do tej, jaką odznaczała się Chananejka, do której Jezus
skierował te słowa: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci
się stanie, jak chcesz” (Mt 15, 28)."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 428

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090722.htm
"„Sprawiedliwy z wiary żyć będzie” (Rz 1, 17). Wiara powinna być
światłem obejmującym całe życie chrześcijanina, a nie tylko chwile
modlitwy. Na modlitwie nietrudno mówić: „Wierzę w Boga Ojca
wszechmogącego”; lecz kilka chwil potem, wobec trudnego obowiązku,
niemiłej osoby, przykrej okoliczności, która zakłóca nasze plany,
łatwo się zapomina, że tego wszystkiego chciał Bóg i przygotował to
dla uświęcenia człowieka, że Bóg jest Ojcem i jako taki troszczy się
o dobro każdego więcej, niż sam zainteresowany mógłby się o nie
troszczyć. Zapomina, że Bóg jest wszechmocny i dlatego może pomóc w
każdej trudności. Tracąc z oczu światło wiary, chrześcijanin gubi
się w rozumowaniach i w protestach czysto ludzkich, poddaje się
zniechęceniu podobnie jak ten, kto nie ma wiary. Tak, wierzy w Boga
Ojca wszechmogącego, lecz nie do tego stopnia, by uznać Jego wolę
lub przynajmniej dopust w każdym wydarzeniu i zwracać się do Niego
we wszystkich okolicznościach. A jednak, dopóki światło wiary nie
przeniknie wierzącego tak głęboko, że wszystko będzie odnosił do
Boga i uzależniał od Niego, nie może powiedzieć, że światło wiary
oświeca całe jego życie. Pewne dziedziny pozostają jeszcze w
ciemności, umykają jeszcze spod jej światła. Kto żyje z wiary, nie
oderwie się nigdy od Boga, lecz w każdej okoliczności zwróci się do
swego Stwórcy i znajdzie w Nim skałę swojej obrony (Iz 17, 7-10).
Abraham w niezwykle trudnych i ciemnych okolicznościach uwierzył
Bogu bez wahania i zasłużył sobie na nazwę „przyjaciela Boga” (Jk 2,
23); przyjaźń zaś wskazuje właśnie na stałe kontakty, ufne
odwoływanie się, poleganie na drugim bez zastrzeżeń.

Kto żyje z wiary, mówi bł. Elżbieta od Trójcy Św. — „nie odwołuje
się nigdy do przyczyn drugorzędnych, lecz tylko do Boga... wówczas
nie popadnie się w przeciętność, nawet wykonując najzwyklejsze
czynności, ponieważ nie w nich żyje, lecz wznosi się ponad nie” (Lt
268). Ponad wszystkie okoliczności i wszelkie ziemskie kontakty
człowiek wiary widzi rękę Boga, zauważa Jego plany, przyjmuje Jego
wezwania, lgnie do Niego."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 432