pomocy ! problem z gotowaniem...

[lilis1]

Prosze pomóżcie, napiszcie mi gotujace dla swoich pociech mamy kilka
sprawdzonych przepisów dla dziecka. Moje dziecko ma 2 latka, nie dość ze jest
niejadkiem to mi ni w ząb nie wychodzi gotowanie. Problem mam z zupkami,
troche lepiej jest z drugim daniem...
Z góry bardzo dziękuje.

[scholastyka_11]

Jak pamiętam swojego młodego z tego okresu to najchętniej jadał (jeśli chodzi o
zupki)bardzo delikatny rosoł, pomidorową i czysty barszcz czerwony. Wszystko
inne niezbyt chętnie. Jednak zmiksowanie zwykłej jarzynowej (nawet mrożonkowej)
podnosiło jej walory :) (tj. chętnie zjadał). Warunek był następujący: po
zmiksowaniu musiałam dodać ugotowany jakikolwiek gruby makaron, lub dość duże
kostki ziemniaka (w zależnośći co było aktualnie na topie) - inaczej zupa była
niejadalna. Następna sprawa. Niezabardzo chciał jeść nawet zmiksowane jeżeli
warzywa były zbyt rozgotowane. Oczywiśćie żadnych zasmażek i innych cudów
(kostki, vegeta). Zupka musiała być lekka, niezbyt aromatyczna (innymi słowy
lekko mdła w smaku i zapachu), jednolitej konsystencji. Napisz więcej, co jej
dajesz, o pomyślę o czymś jeszce :)

[lilis1]

Ja też miksuje zupki, chociaż wydawało mi sie że 2 latek moze juz nie powinien
mieć miksowane, ale właśnie jak zmiksuje to zupka jest bardziej zawiesista i
wydaje mi sie ze przez to bardziej syta. Masz racje z tym wrzucaniem do jej np
makaronu, ja ostatnio wrzuciłam zacierkę. Spróbuje tak jak piszesz część warzyw
miksować a część wrzucać w większych kawałkach.
Dziękuje :)

[niedzwiedzica_sousie]

moje dziecię ma co prawda dopiero rok, ale robię tak:
do dużego gara teflonowego: 2 rodzaje dobrego mięska (np. polędwiczka wieprzowa
i filet z uda indyka), w kosteczkę, zalewam wodą. jak się trochę podgotuje to
włoszczyznę. na koniec 2-3 różyczki brokułów i kalafiora, aha, wcześniej jeszcze
1 ziemniaczek. garść ryżu i kaszy. jak się już ugotuje to blenderem bzzzz i ma
furę jedzonka. zamrażam porcjami i obiady z głowy :)

[Gość: zadumana]

A nie lepiej przyzwyczajać dziecko do normalnych dań? W ramach normalnej
zdrowej kuchni. Mój kiedyś niejadek nie chciał niczego jeść wprawdzie, więc
miałam wybór żaden. Dostawał to co wszyscy, bo doszłam do wniosku, że wszystko
jedno czego nie będzie jadł. Po ośmiu latach życia świeżym powietrzem ruszył do
nieco normalniejszej konsumpcji zdecydowanie oswojony z różnorodnością dań,
którą dzisiaj (13 lat) uważa za standard.

[scholastyka_11]

W pewien sposób jest to przyzwyczajanie do normalnych dań i różnych smaków.
Małe dziecko je oczami i coś co mu się nie podoba nie weźmie do ust. Potrawa
zmiksowana jest "jednolita" i zazwyczaj ma zupełnie ładny kolor (dodać sporo
marchwi) i dzieci to jedzą. Dodatkowo dwuletnie dziecko nie powinno jeść
jeszcze "narmalnych" dań typu schabowy czy smażony mielony na każdy obiad.

[Gość: gosc]

wiem co to znaczy miec dzieciaka, ktory nie zre ;) i w gotowaniu zupek dla
niejadka nabralam pewnej wprawy. Zupka jarzynowa (sporo marchewki i pomidorow)
musiala byc koniecznie zmiksowana. Przy okazji przmycalam lisc salaty, szpinak
i inne podlosci. Dodawalam maslo albo smetane + sol i przyprawy. Sa
dzieciaki, ktore lubia wyraziste smaki. Taka zupka szybko jednak stawala sie
nudna, wiec postanowilam ja urozmaicic dodajac ptysi groszek. Zawsze troche tej
zupy przy okazji do zoladka wpadlo.
Hitem byla gotowane na parze filety rybne. Ukochana i jedyna uznawana ryba
byla sola (podobno moja wina, bo rozwydrzylam).
Jajecznica na parze, szynka, jogurty, tarte jablko, takie rzeczy dzieciak
czasami zje bez problemu.

Dwa latka to troche za wczesnie, zeby jadl tak samo jak dorosli, chociaz
widzialam dwulatka, ktory zajadal sie bigosem i jakos mu kiszki wytrzymaly.

Wspolczuje, ale nie martw sie, kazdy niejadek pewnego dnia zaczyna jesc. Uwazaj
tylko, zeby nie zapychal sie slodyczami.

pozd.

[vernalis1]

U mnie hiciorem był rosół z lanymi kluskami; tak samo pomidorówka i barszcz
czerwony obowiązkowo z lanymi kluseczkami. ta miłosc do klusek trwa zreszta do
dzis.

[karmin-cynober]

Moja siostrzenica nie chciala jesc.Jak dorosli jedli obiad potrafila cos ze
stolu ukradkiem skubnac. Ale przy jej daniu wyla nie z tej ziemi. Problem
polegal na tym, ze jadla w innym czasie po obiedzie doroslych lub przed. Moja
siostra byla wsciekla za moje spostrzezenie, ze ona chce jesc razem z innymi. To
jak ja mam jesc!? Nie bylo wyjscia. Jak maluch dostawal jedzenie przy tym samym
stole i w tym samym czasie to pakowal rowno wszystko.

[czosnek-power]

jak zgłodnieje tyo zje wszystko:D nie ma dzieci niejadków, sa tylko nadgorliwe
mamusie

[Gość: zuza0107]

czosnek-power ale ty pierdy opowiadasz.
są dzieci niejadki ja takim byłam. moja mama czasem zmuszłamnie do jedzenia i
musiałam siedzieć przy stole aż zjem choć zwykle kończyło się to płaczem.
potem stwierdziła że jak nie chcę to mam nie jeśc i nie jadłam tylko że wcale
nie zgłodniałam tylko zaczełam chorować. wię lepiej jest czsem poświęcić trochę
czsu i powydziwiać dla dziecka niż pojść na łatwiznę.

[Gość: zadumana]

To niestety nie jest prawda, że jak zgłodnieje to zje wszystko.
Mój nie dostawał absolutnie nic między posiłkami. A jak zrobił się odrobinę
starszy i jadł niby samodzielnie (tzn. bez odmierzania jak dla maluszka) to jak
zgłodniał robiło mu się po prostu słabo. Jeden moment (3 lata) był zwłaszcza
dramatyczny, bo nie wiedziałam co się dzieje, w czym przyczyna. Miałam do
wyboru dzwonić po pogotowie, albo wmusić kanapkę - pora była śniadaniowa.
Zaryzykowałam z kanapką. Sam się wystraszył chyba tym co nagle poczuł i zaczął
ruszać szczęką. Po paru minutach od pierwszego przełknięcia wrócił mu kolor
buzi i humor. Potem przez lata był to brutalny straszak, że jak nie zje chociaż
paru kęsów, to znowu będzie mu słabo. Dwa kolejne załamania były już kiedy miał
6-7 lat, ale sam już rozumiał, że buja na granicy głodu.
Analiza krwi wykazywała absolutną normę, a nawet jej górne granice. Żebrami
rysował wannę.
Zaczął jeść równo w okolicy ósmych urodzin. Niewiele, ale bez ustawicznego
kontrolowania, czy na skonsumowanych kęsach da się dotrwać do kolejnego posiłku.
A słodycze? Bardzo lubił:))) Na propozycje cukierka reagował żywo. Zjadał
jeden. Dosłownie jeden i nie można go było zachęcić do drugiego.
Apetytu nie ruszył rok basenu, tańca towarzyskiego, dodatkowy angielski,
absolutna pełnia sprawności intelektualnej - praca w wieku lat 7 od rana do
wieczora. Skąd brał siłę? Jest dowodem na to, że do życia potrzeba bardzo mało
pożywienia.

[Gość: mada]

Guzik prawda. Tak mówia Ci, co nie spotkali się z prawdziwym niejadkiem.
Na szczęscie moje już dawno wyrosły z okresu niejedzenia, ale swoje przeszłam.
Moja mama obserwując swoje wnuczki, stwierdziła, że odpłacają mi za jej katorge
przy karmieniu mnie i siostry.
Acha, nie byłam nadgorliwą mamusią, nie katowałam dzieci przesiadywaniem nad
jedzeniem.
Pamiętałam ze swojego dzieciństwa jakie to było dla mnie potworne, namawianie,
prośby, groźby...Uff. A mnie jedzenie wogóle nie interesowało, do czasu...
Tak samo jak moje córki.
Teraz są smakoszkami i jedzenie sprawia im przyjemność - to tak na pocieszenie
dla mam dzieci-niejadków.

[Gość: buszujacawtrawie]

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=579