Białaczka zabrała mi synka

[ewa.baranek]

Miesiąc temu pożegnała mojego synka Wojtusia. Przegraliśmy walkę z białaczką limfoblastyczną. Chorował na nią nie cały miesiąc. Gdy w 15 dobie leczenia nastąpiła remisja moje dziecko zachorowało na sepsę. Sepsa zniszczyła go w przeciągu 6 dni. Niby wyhodował się gronkowiec,ale on tak szybko nie postępuje. Nie wiem co już o tym myśleć. Czy lekarze zrobili wszystko tak jak należy? Nigdy się tego nie dowiem. Jest mi bardzo ciężko. Nie mogę się z tym pogodzić. Tak bardzo mi go brakuje. Tak chciała bym go przytulić, pocałować. Brakuje mi jego uśmiechu. Był bardzo pogodnym i grzecznym dzieckiem. Czasami myślę że Bóg mi go zabrałeś dlatego że był taki kochany. Że potrzebuje w swoich szeregach właśnie takie grzeczne aniołki. Bardzo Cię kocham mój aniołeczku.

[simba5]

Kochana, łączę się z Tobą w bólu. Śmierć dziecka nie powinna się zdarzyć żadnemu rodzicowi. Nie ma tu słów pocieszenia, bo co można powiedzieć mamie? Będzie lepiej? Trzeba czasu? Nie, nic nie cofnie czasu, nic nie zagoi ran. Przyzwyczai tylko do bólu. Do ogromnego bólu i rozpaczy.

[ewa.baranek]

Wiem że nic nie ukoi mojego rozdartego na strzępy serca. To jest nie wyobrażalny ból. Półtora roku zmarła moja mama. Myślałam ,że nie ma większego bólu. Jak bardzo się myliłam. Po śmierci mamy moim pocieszyciel był mój synek. Miał wtedy 2 miesiące. A teraz nie ma mnie kto pocieszyć. Mam starszego syna. Ma 9 lat, ale On już nie potrzebuje tak mojej opieki. Jest bardziej samodzielny.

[ewa.baranek]

Dlaczego zrobiła się wiosna? Dlaczego robi się coraz cieplej. Nie mogę znieść widoku tych roześmianych mam że swoimi dziećmi. Tak bardzo i ja bym chciała spacerować z moim synkiem za rączkę. Pójść z nim do parku, na plac zabaw. Jak na razie omijam te miejsca szerokim łukiem. Wszystko budzą we mnie wspomnienia. A jak na razie nie nie jestem na nie gotowa.

[katdud2363]

Miesiąc temu straciłam swoją jedyną córeczkę, miała 8 lat. Ty masz jeszcze syna ,my latami staraliśmy się o drugie dziecko a teraz zabrano nam nawet ją. Była tak wspaniałym , pełnym życia dzieckiem, zdrowym , uśmiechniętym każdego dnia śpiewała , tańczyła. Była wszystkim co mieliśmy i w ciągu 7 dni choroby odeszła nagle, niespodziewanie . Nie wiem jak żyć ,na ten czas nie chcę. Nie umiem.

[ewa.baranek]

Jakie to życie jest okrutne. Bardzo mi przykro. Nie bardzo umiem Cię pocieszyć bo sama jeszcze potrzebuje pocieszenia. Mogę Ci jedynie napisać co mi pomaga. Pomaga mi rozmowa o moim synku o uczuciach jakie mną targają. Może to chodź trochę Ci pomoże. A jak nie masz z kim to ja chętnie porozmawiam o Twojej córeczce :)

[katdud2363]

I jak sobie radzisz?