mój syn zabił królika

[memory11]

jestem załamana,zostawiłam dziś swojego 4latka pod opieką babci i
gdy wróciłam to mnie zamurowało bo miniaturka którą mieliśmy od
niecałych 2 tygodni już nie żyła,moja mama twierdzi że kazała
synkowi zanieść go do klatki i nie wie jak to się stało, że wrócił z
martwym już królikiem,pytałam go co mu zrobił to stwierdził że go
rzucił,jestem załamana cały czas trąbiliśmy mu,że ma się z nim
obchodzić delikatnie, że nie ma go męczyć a tu takie
coś...zastanawiam się czy powinnam iść z nim do psychologa no i nie
wiem jak mam z nim teraz rozmawiać...proszę poradźcie

[verdana]

Co to znaczy "rzucił" upuscił, czy rabna nim o scianę?
W tym pierwszym wypadku jego wina jest zerowa. W tym drugim - cóż,
czterolatek moze nie zdawać sobie sprawy z tego, czym grozi
uderzenie żywym zwierzeciem o ziemię. Małym dzieciom nie nalezy
powierzać delikatnych zwięrzatek, to nie zabawki.
Rozmowa zalezy od tego, jak dziecko się zachowuje. Jesli rozpacza -
pociesz. Jesli uznał, ze nic się nie stało - powiedz, ze jednak się
stało. Jeśli się cieszy, ze zamordował króliczka - o, wtedy jest to
powód do zmartwienia. Ale jakoś mi się nie wydaje...

[Gość: Maria]

Jeśli napisałaś zabił - czyli dobrze wiesz co zrobił! cisnie mi się
potok slow wulgarnych pod waszym adresem! Trzeba byc kretynem zeby
czterolatkowi kupowac zwierzę! A babci za niedoplnowanie dziecka 20
lat pracy w chinskich kopalniach - od zaraz!

[verdana]

Bez przesady - ja kupilam szczeniaka, gdy dziecko miało niecałe 2
lata i nigdy nic nikomu się nie stało. Dziecko i zwierze to
dopuszczalne połaczenie. I "zabił" oznacza "pozbawił zycia", a nie
zamordował...
Jesli dopilnowanie dziecka ma polegać na tym, ze nie mozna go
spuscić z oka nawet na sekundę, to w ogóle wszyscy powinni iść z
miejsca do chinskich kopalni. te wyjątki, ktore zwolnimy, bo pilnuja
w ten sposób- nalezy leczyć psychiatrycznie.

[black_halo]

Radze przeczytac "Psychopaci sa wsrod nas". Bardzo pouczajaca lektura.

[Gość: Maria]

Pewnie, bez przesady, to TYLKO zwierzę!

Dziecko i zwierze to
dopuszczalne połaczenie. - skąd to wiesz?

Jesli zwierzak jest w domu dwa tygodnie, to uwazam ze malucha nie
powinno spuszczac się z oka - racja potwierdzona wypadkiem!

[verdana]

Bo miałam jednoczesnie i dzieci i zwierzeta. Dziękuje, wszyscy
wyszli z tego zdrowi i szczęśliwi.
Przez dwa tygodnie nie da sie dziecka nie spuszczać z oka. Nie da
sie też unkinąć wszystkich możliwych wypadków.

[Gość: Maria]

No nie da się w krok w krok chodzic za dzieciekiem, ale malezy byc
przy nim, uczyć go, oswajac, asystowac gdy jest w poblizy tak
delkatnego i kruchego zwierzątka! A gdyby to nie było zwierzę tylko
nowa siostrzyczka czy braciszek? No wtedy babcia wiedzialaby ze
dzieciaka trzeba pilnowac! tak, czy nie?

[drugikoniecswiata]

Verdana, są dzieci i dzieci, są zwierzęta i zwierzęta. W starciu z czterolatkiem
szczeniak ma obiektywnie co najmniej 10x większe szanse niż królik czy świnka, a
królik i świnka 10x niż mysz i chomik. Jeśli mówimy o podrośniętym szczeniaku -
wtedy już dziecko raczej nie jest dla niego zagrożeniem.

Dlaczego nikomu nie przychodzi do głowy zostawienie czterolatka sam na sam z
niemowlakiem ["zmień mu pieluchę i nakarm, a ja w tym czasie ugotuję obiad!"], a
z małym, bezbronnym zwierzakiem - już tak? To nielogiczne, chomika łatwiej zabić
niż braciszka....

Dzieci bardzo fajnie dogadują się ze zwierzętami i od pewnego wieku zwykle
chciałyby mieć zwierzaka w domu. I ja nie mówię, żeby zwierząt nie było. Mówię,
żeby myśleć, zanim się je do domu przyprowadzi, i brać odpowiedzialność za to,
że się to zrobiło. Nawet jeśli to dziecko chce mieć zwierzę, to tak naprawdę
mają je rodzice. To oni mają mieć wyobraźnię, nie dziecko. Ono ją dopiero
nabywa. Pod ich opieką, asekuracją.

A wyobraźnia rodziców oznacza m.in. świadome przeanalizowanie potrzeb i
uwarunkowań WSZYSTKICH zainteresowanych stron na równych prawach (dziecka,
rodziców i zwierzęcia) i wybór takiego rozwiązania, które pozwoli je pogodzić.
Pomyślunek nakazuje też zawczasu sprawdzić, czy przypadkiem ktoś nie jest
uczulony na sierść psa/kota/królika czy siano - bo to następny koronny przykład
bezmyślności.

[drugikoniecswiata]

I przy mniejszym dziecku definitywnie powinien to być moim zdaniem pies, ew. kot
niż małe zwierzę. Małe zwierzęta nadają się dla dzieci, które będą umiały mieć
frajdę z ich obserwowania i pielęgnacji, a nie chciały je przytulać i ubierać w
piżamkę. Bo to NIE są przytulanki, za to zrobić im krzywdę jest bardzo łatwo.

[verdana]

Cóż, zostawiałam trzylatka sam na sam z niemowlakiem. Nie tak, aby
wyjść na godzinne zakupy, ale samego w pokoju - codziennie. Z
poleceniami - zabaw siostrę, bo ryczy. Daj siostrze zabawkę. Podaj
jej smoczka, jak będzie ryczała.
Trudno byloby nie spuszczać przez rok zadnego dziecka z oczu...

[asia_i_p]

Nie "to tylko zwierzę" tylko "to tylko dziecko". Nie potrafiące
przewidzieć skutków swoich działań, uważające wszystkich, włącznie z
sobą i królikiem, za nieśmiertelnych.
Można mieć żal do dorosłych za niedopilnowanie (podejrzewam, że
królik ugryzł dziecko, a dziecko go rzuciło w odruchu bólu i
strachu), ale nie ma co robić z dziecka psychopaty.

króliki to NIE są zwierzęta DLA małych DZIECI!!!!!

[drugikoniecswiata]

KRÓLIKI TO NIE SĄ ZWIERZĘTA DLA MAŁYCH DZIECI!!!!!!!!!!!
I nie, Verdano, nie zgodzę się, że to jest kwestia przypadku.

Króliki są ofiarą swojego słodkiego, niewinnego wyglądu: sprzedawane jako
malutkie, puchate kulki, kupowane dla dzieci w roli pluszowych maskotek.

Czy zanim w domu nastał królik, zadaliście sobie trud dowiedzenia się czegoś o
tym zwierzaku ze źródła innego niż sklep zoologiczny i własna wyobraźnia? To
jest pytanie, nie atak. Naprawdę mało kto kupując w sklepie królika wie, że....

1) króliki nie znoszą noszenia na rękach, nie siedzą na kolanach i się nie
przytulają (można je głaskać na podłodze, jeśli same mają na to ochotę, wtedy,
kiedy same przyjdą) --> baaardzo nieliczne wyjątki potwierdzają tę regułę

2) króliki mają swój charakter, zmuszane do czegoś, co im się nie podoba (choćby
noszenie na rękach) potrafią podrapać lub ugryźć, potrafią też strzelać fochy,
robić na złość

3) króliki potrzebują ruchu, powinny kilka godzin dziennie (minimum cztery,
pięć!) spędzać poza klatką, klatka powinna mieć wymiary co najmniej 100x50 cm

4) króliki są aktywniejsze w nocy niż w dzień, więc jeśli klatka stoi w
sypialni, to hałasowanie może być irytujące

5) króliki się szczepi tak jak psy i koty, są też z natury bardzo
delikatne, potrzebna jest opieka weterynarza, który ZNA SIĘ na królikach [to nie
jest oczywiste]

6) króliki (nawet miniaturki) ROSNĄ i jeśli ktoś kupuje 6-tygodniowego szkraba
to oczekiwanie, że będzie on cały czas tej samej wielkości jest mniej więcej tak
samo zasadne, jak dziwienie się, że trzyletnie dziecko urosło. Dorosły królik
miniaturka waży 1-4 kg, króliki hodowlane ważą 4-10 kg.

No i tak sobie napisałam post króliczo-uświadamiający..... ale może ktoś jeszcze
to przeczyta / weźmie pod uwagę / zapamięta. Proszę. Nie kupujcie królików
dzieciom, które nie potrafią [czy to z racji wieku, czy charakteru] zaakceptować
faktu, że zwierzę nie jest przytulanką. Nie kupujcie zwierząt bezmyślnie, bo
takie śliczne na wystawie. Nie kupujcie ich komuś w prezencie. Mając zwierzę w
domu, najpierw sami nauczcie się z nim postępować i nie zakładajcie, że wasze
dzieci będą to wiedziały same z siebie. Nie zostawiajcie zwierzaka samego pod
opieką małego dziecka.

No i tak. Szkoda uszatego, niech ta historia będzie przestrogą. Zanim
podejmiecie decyzję, dowiedzcie się czegoś o zwierzaku (nie tylko od pani w
sklepie zoo!). Dla tych, co rozważają zaproszenie do domu królika, najlepsza
lektura jest tu: www.uszata.com

...

[memory11]

masz rację drugikoniecswiata zbyt pochopnie zdecydowałam się na
zakup królika,strasznie tego żałuję...niestety jest już za późno...

Nie,to ni o to chodzi

[gacusia1]

Obojetnie jakie zwierzatko w domu bys miala to 4-latek bedzie je
traktowal jak "misia" a nie jak zyjatko. Nawet ten ALIGAOR moglby
sie czuc zagrozony w rekach 4-latka :-)

[Gość: drugikoniecswiata]

Nie zgadzam się. To, jak 4-latek będzie traktował zwierzątko zależy od 2 spraw:
charakteru 4-latka i granic postawionych przez rodziców. Aligator [pod warunkiem
że nie jest to bardzo malutki aligatorek] czy choćby dorosły kot się obroni,
chomik niekoniecznie. A dziecko poniżej 8-10 roku życia + królik to naprawdę w
90% przypadków nieudany duet. Jest też te 10%, znam takie domy, zwykle wtedy,
gdy najpierw był królik, potem dziecko. Da się, ale trzeba motywacji,
świadomości i pomyślunku. To są superzwierzaki, ale nie dla każdego. Ponieważ
tak jak napisałaś dzieciak instynktownie będzie traktował zwierzę jak zabawkę,
najlepsze jest takie zwierzę, które się tak traktować po prostu nie da.

[tama-ris]

Nie przejmuj sie, ja jak mialam 5 lat utopilam kota, naprawde nie
wiedzialam, ze go krzywdze, dzieci nie zawsze sa swiadome powagi
swoich uczynkow, zdarza sie.

[Gość: j.]

A ja jak miałam ok 5 lat wyjęłam z gniazda pisklęta jaskółki... żeby
je obejrzeć, przytulić :) niestety (co było zresztą do przewidzenia,
ale nie dla dziecka) gdy je chciałam włożyć z powrotem to spadły na
ziemię i je kury zjadły :( Bardzo źle się z tym czułam, bo przecież
nie to było moim zamiarem, i nawet po wielu latach potrafiłam poczuć
się paskudnie winna z tego powodu !... heh dopiero jak mam sama
dziecko to potrafię sobie wybaczyć ten "czyn" :)

[gacusia1]

Moim daniem w tym wieku dzieci nie zdaja sobie jeszcze sprawy z
tego,ze zwierzeta ZYJA. Traktuja je jak zabawki,zwlaszcza jesli sa
to male stworzenia. Moj syn ma 4 i pol roku a w domu mamy 2 dorosle
koty(ktore "w kasze sobie nie dadza pluc") i 4 malutkie kotki(6tyg).
Maluszki znalazly sie u nas gdy mialy 2 tyg. i syn wiedzial,ze musi
byc ostrozny ale i tak widzialam,ze nie traktuje ich na serio.
Dlatego bardzo uwazam co z nimi robi.
Sytuacja mogla np. wygladac tak,ze krolik skubnal dziecko w palec a
dziecko w odruchu rzucilo nim o podloge,co zakonczylo sie
tragicznie.
Nie sadze,ze jest potrzeba konsultacji z psychologiem.

[Gość: gość]

w zupełności się zgadzam, dzieci robią to jeszcze w tym wieku nieświadomi... na przykład mój 3,5 letni syn chciał potrzymac kociaka małego u znajomych i zgodziłam się a kot przypłacił to małym wytrzeszczem oczu... Myślę że to był wypadek.

[Gość: Ada]

A jak bedzie chciał potrzymać aligatora, to tez mu daj - proszę!

[Gość: gość]

czasami się zastanów co piszesz koleżanko, i sama potrzymaj sobie aligatora. nie napisałam że mnie to bawi czy coś bo nie przewidziałam tego że go przydusi. więc daruj sobie

[Gość: kaśka]

Niestety, ale wina leży po stronie rodziców i babci. Po pierwsze, dziecku kupuje
się zwierze, ale pluszowe. Po drugie, tak jak już ktoś powiedział, gdyby tam
było niemowlę, a synek uderzyłby to dziecko znienacka łopatką w główkę, to też
nie mają się przejmować, bo zrobił to nieświadomie? Teraz królik, potem kot,
pies, w końcu jakiemuś dziecku zrobi krzywdę. Psycholog tu nic nie poradzi, bo
niby co ma zrobić? Dziecku trzeba powiedzieć, że zrobiło źle i to nie spokojnym
i przepraszającym tonem głosu, jak robi to większość rodziców, tylko
zdecydowanie. Babci też wypada zwrócić uwagę, że niestety, ale to 4-ro latek i
trzeba go właśnie pilnować bez przerwy. A rodzice powinni zrozumieć, że
zwierzęta nie są dla dzieci. To nie wina synka, bo to 4-ro latek, ale nie wiem
dlaczego na tym forum niektóre mamy przyzwalają na takie coś, bo to przecież
dziecko. I co z tego? Zrobił źle i to bardzo i wiek nie ma tu znaczenia.

[asia_i_p]

Wystopuj trochę.
Wcale nie wiadomo, czy dziecko zrobiło źle celowo, a kogo jak kogo,
ale czterolatka z całą pewnością należy sądzić za intencje a nie za
skutki. Owszem, pomóc wyciągnąć wnioski, że zwierzęta są delikatne,
ale nie robić awantury, jeśli skrzywdziło królika z niezręczności.
Wtedy awanturę można ewentualnie zrobić osobie, która się dzieckiem
zajmowała.
Co więcej, uważam, że gdyby czterolatek nieświadomie i niecelowo
skrzywdził niemowlę, to mówienie mu zdecydowane, że zrobił źle, też
by było nie na miejscu.

[eli-mama]

Jestem zdania, że króliki i inne gryzonie to nie są zabawki dla dzieci.
Niestety mój mąż kupił naszemu 3 latkowi królika miniaturkę bez mojej wiedzy.
Opieka nad zwierzątkiem wygląda tak, że tylko i wyłącznie pod moją kontrolą dziecko zajmuje się zwierzątkiem i doskonale wie, że nie wolno go poszturchwać, ciągnąć za uszka czy w jakikolwiek inny sposób mu dokuczać.
Jeżeli przekracza granicę - królik wędruje w bezpieczne miejsce, a dziecko odczuwa moją dezaprobatę.
Myślałam o oddaniu królika, ale sama się do niego przywiązałam:)

[justyna_dabrowska]

Wygląda na to, że Dorośli zachowali sie tu mocno nieroztropnie. Prawdopodobnie
był to wypadek. A;e ciekawi mnie to, że nie pisze Pani nic o tym jak synek na to
wszysto zareagował? Bo to jest w tej sytuacji kluczowe. Jak on to przeżył? CZy
coś zrozumiał? Czy płakał? CZy ktos z nim rozmawiał?
Pani wybiega myśla do przodu a jest duzo do zrobienia tu i teraz. Z tą sytuacją.
I od Dorosłych zalezy z jakim dziecko pozostanie wspomnieniem tego doświadczenia

Pozdrawiam
JD