Czy zostawić 3 miesięcznego dzieciaka na weekend?

[mehil.dam]

Take rozterki mam dziwne nie wiem czy słuszne, więc piszę, by się
poradzić.
Chcielibyśmy wyjechać z mężem, jego siostrą oraz jej chłopakiem na
weekend i zastanawiam się czy zostawić naszą 3 miesięczna córcię u moich
rodziców (oboje urlop mają wtedy). Nie myślimy, by ją zabrać, bo sądzę,
że 10-cio godzinna podróż bardzo by ją zmęczyła i planujemy również (ze
względu na koszty) spędzić ten czas w namiotach. Ogółem nie było by nas 3
noce. Ja bardzo bym chciała się gdzieś wybrać, bo odkąd Mała się na
świecie pojawiła (w sumie to jeszcze wcześniej ze 2 miesiące) siedzę cały
czas w domu, mąż pracuje całymi dniami, często wraca koło 21 do domu.
Jedyna moja rozrywka to spacer z Małą. Nie chciałabym, żeby ktoś mi
zarzucał, że jestem wyrodną matką i nie chcę 100% mojego czasu z
dzieckiem spędzać... I jeszcze kwestia tęsknoty, ja wiem, że będę tęsknić
bardzo i boje się, że Alunia też, chociaż bardzo dobrze jej z babcią i
dziadkiem (może cały czas żądać noszenia i tulenia ;) ). A jeśli pomyśli,
że ja zostawiliśmy?

[joshima]

Wiesz co? Ja nawet roczniaka bym nie zostawiła.

No sorry, ale decydując się na dziecko trzeba było wziąć pod uwagę, że Ci się
trochę w życiu pozmienia i niektóre rozrywki trzeba będzie odpuścić.

Masz dziecko a chciałabyś się bawić jak nastolatka?

[swoja_wlasna]

Szczerze przyznam, że ja też bym nie zostawiła.
Nie wiem czy roczniaka, bo nie miałam tak starego dziecka ale mam 4
miesięczne, które jeździ z nami wszędzie.
Zostawiamy z babcią na maksymalnie dwa karmienia (raz się to zdarzyło
póki co) jak chcemy gdzieś wyjść - np. do kina.
wakacje też planujemy z Bestią - nawet do Berlina, dokąd też będziemy
długo jechać. Po prostu trzeba zaplanować sobie podróż tak, aby dziecku
się nie krzywdowało.

[verdana]

Ja bym zostawiła, gdyby nie było karmione piersią. Uważam, ze
podtrzymanie więzi między rodzicami i wspólny wyjazd bez dziecka
czasem jest ważniejsze, od doraźnego samopoczucia dziecka. Pod
warunkiem jednak, ze dziecko doskonale zna dziadkow i jest z nimi
zżyte.

[joshima]

verdana napisała:

> Ja bym zostawiła, gdyby nie było karmione piersią. Uważam, ze
> podtrzymanie więzi między rodzicami i wspólny wyjazd bez dziecka
> czasem jest ważniejsze, od doraźnego samopoczucia dziecka.
Rzeczywiście. Namiot, ognisko wódeczka itp. Dziecko tylko by przeszkadzało. Jak
wiadomo dziecko od zawsze stało na przeszkodzie do podtrzymania więzi między
rodzicami.

Ja sądzę, że każdy kto ma takie podejście do sprawy (jeśli chodzi o
podtrzymywanie więzi) powinien sobie odpuścić posiadanie dzieci.

[verdana]

Cóż, ja sobie nie odpusciłam, dzieci jakoś przezyły. Myslę, ze coraz
częściej zdarzające się rozwody, frustracje matek, ktore mają dosyć
siedzenia w domu z dziećmi - są dla dzieci o wiele gorszym
przezyciem niż jeden weekend bez mamy.
A dwa dni rodzicow bez dziecka czasem pozwalaja cieszyć się
dzieckiem znacznie spokojniej, niż wtedy, gdy matka ma już
absolutnie dosyć i marzy o odpoczynku.
Tak, dziecko przeszkadza. Nawet najukochansze, najsympatyczniejsze,
wymarzone - czasem przeszkadza. Może nalezy także o tym powiedzieć,
zamiast udawać, ze nikt nigdy nie ma takich uczuć - poza wyrodnymi
rodzicami.

[mehil.dam]

Ja bym ją bardzo chętnie wzięła gdyby mnie było stać na chociaż
tygodniowe wakacje i wynająć jakiś pokój, zresztą mąż i tak by nie dostał
urlopu. Joshima swoimi postami jeszcze bardziej mnie zainspirowałaś, żeby
jednak zdecydować się na wyjazd, bo takiego właśnie "szczeniackiego"
wypadu nam potrzeba. Masz rację, że jak się chciało mieć dziecko to
trzeba być odpowiedzialnym za nie, ale sądzę, że trochę w skrajności
popadasz. Po lekturze tego forum zauważyłam, że czym starsze matki (nie
wiem ile Ty masz lat), tym bardziej swoje dzieci pilnują i na krok nie
odstępują. Jestem jeszcze młoda i jak teraz gdzieś nie pojadę to na pewno
nie za parę lat. I oczywiści Verdana jak zawsze ma rację - to że się
dzieci najbardziej na świecie kocha nie znaczy, że nie ma się potrzeby
odpocząć od nich.

[verdana]

E, jestem, jak sadzę jedną z najstarszych matek na forum:) I jakoś
nie mam ochoty dzieci pilnować.
Jak niegdyś powiedziała moja przyjaciółka - uwielbiam dzieci,
szczególnie jak sa na wakacjach:)

[Gość: ivaz]

Zgadzam się z verdaną (już nie jednokrotnie, uważam ze to bardzo
rozsądna osoba), tez jako matka juz z doświadczeniem, oprócz
póltorarocznika ma 14 - latka w domu, uważam ze dziecku krzywada się
nie stanie, jak zostanie z kochającymi dziadkami, a ty jedz (o ile
nie karmisz piersią)i baw sie dobrze, to ze masz dziecko nie znaczy
ze jesteś do niego uwiązana jak pies do budy. Zostawiasz przecież
dziecko pod bardzo dobra opieką i nic mu nie grozi, traumy z tego
powodu nie przeżyje zapewniam Cię, a ty wrócisz stęskoniona,
nałodowana dobrymi emocjami, na dobre ci to wyjdzie. Udanego
wypoczynku życzę.

[anullah]

verdana, w pełni się z Tobą zgadzam. rodzice nie powinni zapominać, że poza mamą
i tatą, są też partnerami. często po porodzie to umyka, kobieta siedzi z
dzieciem całe dnie, facet pracuje, mało snu, dużo obowiązków... i mało czasu dla
siebie.taki weekendowy wyjazd może na nowo zbliżyć partnerów, przypomni im, że
są nie tylko rodzicami. jeśli dziadkowie dadzą radę, to zostaw. ja mam
trzymiesięczną córeczkę, za miesiąc planujemy z mężem rocznicowy wyjazd na
weekend.mała zostaje z dziadkami

[klarci]

hmm, no ja jak czytam kolejne posty, to faktycznie zaczynam się
zastanawiać jaką funkcję w życiu niektórych kobiet pełnia dzieci ...
ale nie o tym, robicie jak uwazacie. co włożycie, za parę lat
wyjmiecie - Wasza sprawa.
ale rozbawiłaś mnie rozwodami i sfrustrowanymi mamami :) - od może
50 lat mamy mają możliwość iść sobie do kosmetyczki, kina, pojechać
na dwa dni do spa :>, więc nie żartuj sobie, że teraz mamy tak
ciężko - bo nie mamy. mamy chyba za dobrze i się trochę przerwaca :>
kiedyś kobiety w rękach pieluchy prały, od rana do wieczora
charowały, nie miały zmywarek, piekarników, pralek, zakupów i kawki
z kolezanką i żyły i rozwodów tylu nie było - to one bardziej
mogłyby narzekać na frustrację.
mi się wydaje, że nam się po prostu przewartościował świat i
wystarczy włączyć wiadomości, żeby odkryć tego skutki :(

[demonii.larua]

Namiot niekoniecznie tożsamy z wódeczką. To po pierwsze, po drugie odpoczynek z
dzieckiem nie jest taki sam jak bez niego.
> Ja sądzę, że każdy kto ma takie podejście do sprawy (jeśli chodzi o
> podtrzymywanie więzi) powinien sobie odpuścić posiadanie dzieci.
Tak, tak biedne te dzieci no :D
--
"CHÓR ANTYCZNY:
Ludzie są osobliwi: zgroza ich urzeka,
Dopóki dotyczy innego człowieka."

[mama303]

verdana napisała:

> Ja bym zostawiła, gdyby nie było karmione piersią. Uważam, ze
> podtrzymanie więzi między rodzicami i wspólny wyjazd bez dziecka
> czasem jest ważniejsze, od doraźnego samopoczucia dziecka. Pod
> warunkiem jednak, ze dziecko doskonale zna dziadkow i jest z nimi
> zżyte.

Na kilka dni to bym może zostawiła jakbym już tak strasznie była
dzieckiem wymęczona.
Mi jest ten problem obcy bo nigdy nie odczuwałam aż takiego
zmęczenia dzieckiem i az takiej potrzeby oderwania się od niego i
zawsze lubiliśmy wszyscy we trójkę wyjeżdżać.
Acha i nigdy nasze dziecko nie psuło naszych /z mężem/ więzi. Wręcz
przeciwnie.
Ale my jesteśmy parą z dużym stażem jeszcze sprzed dziecka więc może
dlatego nasze więzi sa i tak silne.

[gosiasprezynka]

Mam 8-miesięczną. Zostawiłabym, ale raczej tylko na jedną noc. I to dlatego, że
wiem, że młoda bardzo dobrze się czuje u mojej mamy. Na 3 dni po prostu bym nie
chciała - strasznie bym tęskniła.

3-miesięcznego nie zostawiłabym.

[mania805]

Oj bez przesady. Dziadki na pewno dobrze zaopiekują się małą i nic
jej nie będzie. Nie jest to tydzień czy dwa a odrobina odpoczynku
mamie i tacie też się należy. Nie popadajmy w paranoje. Nasze mamy
nie miały czasu czynnie uczestniczyć w naszych zabawach, bo prały w
Franiach, gotowały, prasowały, robiły weki, nie miały półproduktów i
słoiczków czy pampków i nic nam się nie stało.

[amagdacz]

Jak mi sie marzyło jak moja mała miała pare miesiecy zeby chociaż na godzine
wyjść i móc za nia zatesknić.A nasza mała była wyczekanym wytęsknionym dzieckiem
i kochałam i kocham ja bardzo. Ale siedziałam z nią tak jak i ty od rana do
wieczora bo maz wtedy tak pracował, a najbliższa rodzina była 1000km od nas.
Jesli zostawiasz mała w dobrych rękach to jedż i odpocznij zebys mogła spokojnie
dalej się cieszyc maciezyństwem i naładować baterie. Myśle ze te idealne mamusie
od których usłyszałas ze jesteś wyrodną matka nie maja pojęcia po prostu jak to
jest siedziec z dzieckiem od rana do wieczora samej w domu. pozdrawiam i życze
miełgo wypadu.
p.s
mam 35 lat;))))

[klarci]

nie jestem idealna mamą, ale pozwolę sobie zapytać, skąd wiesz kto
wie co to znaczy być od rana do wieczora samemu w domu :>
kto ma większe problemy, komu ciężko :/
niestosowna ta wypowiedź :/
a ja mam wrażenie, że niektórzy nie wiedzą co mówią - w sumie
piszą :D

[justyna_dabrowska]

A czy karmi PAni piersią? Czy córka zna dziadków? Bywa u nich na rękach często?
Zna ich zapach? Jak wtedy reaguje? A jak oni sobie radzą kiedy mała płacze?
Kluczowe jest tu poczucie bezpieczeństwa dziecka. Jesli dziadkowie moga je
zapewnić to nie powinno byc problemu. Ale jeśli dziecko nie zna dziadków to może
to byc dla niego bardzo trudne doświadczenie

Pozdr

JD

[mehil.dam]

Mała jest karmiona tylko butelką. Z dziadkami widzi się średnio 3 razy w
tygodniu, przeważnie ktoś w ciągu dnia na godzinkę wpadnie, niekiedy na
popołudnie pojedziemy w odwiedziny, a Mała wita ich bardzo szerokim
uśmiecham aż piszczy z zadowolenia niekiedy. Jak płacze to noszą, zdarzało
się, że zostawali z nią na kilka godzin, ale jeszcze nigdy na noc.

[justyna_dabrowska]

Radziłabym mała zostawić np na 8 godzin z dziadkami - to będzie taka próba
generalna:)

[joshima]

Dołożyłabym pytanie, czy dziadkowie kiedykolwiek usypiali dziecko, kiedy mamy
nie było w pobliżu, czy też może będzie to skok na głęboką wodę.

[epreis]

hm..nawet cię rozumiem- takie siedzenie w domu daje w kość.
ale ja siedzę 5 lat, i dopiero od roku mam ochotę "uciec"...

a 3miesięczne dziecko?!
nie...ja tego nie umiem zrozumieć..

[joa66]

Nie zostawiłabym nie byłabym w stanie.

Natomiast nie dpuściłabym do sytuacji:

"bo odkąd Mała się na
świecie pojawiła (w sumie to jeszcze wcześniej ze 2 miesiące) siedzę
cały
czas w domu, mąż pracuje całymi dniami, często wraca koło 21 do
domu. "


Jeżeli teraz Twoi rodzice zgodzili się zostać na ponad 3 dni z
dzieckiem, pewnie mogliby zostać parę godzin np. co drugi weekend.
Mąż tez mółby czasami zastąpic Ciebie w opiece nad dzieckiem i
mogłabyś spotkac się z koleżankami.

[mehil.dam]

Nie powiedziałam, że mnie nie odwiedzają, bo to robią, na godzinkę na
spacer z dzieckiem lub na zakupy ktoś wpadnie, kwestia jest taka, że mało
czasu mamy z mężem dla siebie. Niestety mają taki tryb pracy, że nie ma
możliwości, żeby posiedzieli weekendami z Alunią. Niedługo mają oboje
urlop więc to właściwie jedyna okazja.
Moja siostra (cioteczna) ma 4 i pół roczną córkę, zostawiła ją może ze 2
razy na noc jak na jakieś wesele szli z babcią, bo ją tak strasznie
kocha, że się rozstać nie może... Jak Natalcia do przedszkola pójdzie to
chyba jej mamusia zeświruje z tęsknoty i pod budynkiem będzie siedzieć.
Czy tak jest lepiej niż zostawić raz na jakiś czas?
Tęsknota za dzieckiem jest straszna, ciężko godzinę wytrzymać bez
kochanego maleństwa, ale czy matka już nie jest osobną jednostką tylko
zawiązaną na stałe symbiotyczna istotą sklejoną ze swoim potomkiem?

[klarci]

to ja odpowiem, co uważam - jest osobną jednostką, jest też MATKĄ -
a to bardzo 'głębokie słowo'. i decydując się na dziecko, nie kupuje
się lalki, tylko podpisuje zobowiązanie na conajmniej 18 lat.
a, że wyjść trzeba czasami, a nawet jak dziecko na butli dziadkom
podrzucić, to rzecz jasna - nikt nie neguje.
ale wyjazd na kilka dni (?)

pewnie już zdecydowałaś i mam wrażenie, że jednak ten wątek nic nie
zmienił. jak to dla Ciebie takie ważne jedź i wypoczywaj. ale nie
gniewaj się na mnie (to nie krytyka, tylko moja refleksja), że
dodam - nie miej pretensji do dziecka, jak za 50 lat wybierze
wakacje od pomocy rodzicom - w końcu też jest odrębną jednostką.

a tak przy okazji to miłego wyjazdu :) nie wiem czy doczytasz, bo
może już wyjechałaś ;)

[klarci]

przy 18 latach miało być oczko ;) - że żarcik znaczy :)

[Gość: Anka]

Nie, nie zostawić.
Nie wyobrażam sobie zostawić tak malutkiego dziecka na 3 dni.
Poza sytuacjami losowymi w 1 r.ż. w życiu nie zostawiłabym dziecka.
Wiem, co piszę - mam prawie 4-latka i 3-miesięczniaka właśnie.
Bywam zmeczona (mąż też dużo pracuje), nie mam pomocy, ale mam
świadomość, że to ja chciałam dziecko i jakieś poczucie elementarnej
przyzwoitości - dla tak małego niemowlaka matka jest całym światem,
a 3 dni to wieczność. Pierwszy rok życia trwa tak krótko:(
Dobrze dziewczyny piszą - poproś pomoc w ciągu dnia, na kilka
godzin. Po 3 dniach dziecko może po prostu Cię zapomnieć.

[zrazka]

Anka napisał(a):
> godzin. Po 3 dniach dziecko może po prostu Cię zapomnieć.

No nie przesadzaj, że po 3 dniach dziecko zapomni matke. To już wyssane z palca jest na maxa. Mój mąż jak Natalia była mała jeździł ciężarówką w domu bywał co drugi weekend i dziecko nie miało problemów z rozponaniem ojca a co dopiero mówić o matce, która nosi je pod sercem przez 9 m-cy.
Ja myśle, że taki wyjazd to Twoja indywidualna sprawa, jeśli będziesz czuła się z tym dobrze i będziesz potrafiła się wyluzować to czemu nie. Ja bym nie potrafiła zostawić mojej tak małej córci az na 3 dni. Jak Natalia miała 2 m-ce zostawiłam ją na cały dzień bo obrone mgr miałam i mnie skręcało. No ale każdy podchodzi do tego inaczej.
Teraz moja Natalia ma prawie 15 m-cy za miesiąc jedziemy na wesele i ja już przeżywam bo będe musiała zostawić ją na dwa dni, jednak zostawiam z osobą, którą po rodzicach kocha najbardziej na świecie...babcią

[Gość: Anka]

> No nie przesadzaj, że po 3 dniach dziecko zapomni matke. To już
wyssane z palca

Nie przesadzam, mówimy o dziecku trzymiesięcznym. Dziecko
przyzwyczaja się do tego, kto się nim opiekuje, a nie kto nosił pod
sercem czy w brzuchu.
Poza tym, skoro matka ma dość zajmowania sie dzieckiem po 3
miesiącach, to co będzie po 3 latach?

[zrazka]

Anka napisał(a):
> Nie przesadzam, mówimy o dziecku trzymiesięcznym. Dziecko
> przyzwyczaja się do tego, kto się nim opiekuje, a nie kto nosił pod
> sercem czy w brzuchu.

Jeszcze raz powtórze, mój mąż od urodzenia wyjeżdżał na dwa tygodnie i bywał na weekendy i dziecko 2-3-4 miesięczne nie miało problemów z rozpoznaniem ojca. Chętnie do niego szła na rączki nie było problemów jak się nią zajmował, czuła, że to ktoś bliski mimo że kontaktu nie miała z nim 2 tygodnie a nie 3 dni. Dziecko napewno nie zapomni matki !! Większej bzdury dawno nie słyszałam, ciekawe co z dziećmi, które zostają odizolowane od matki z przyczyn nie od nich zależny - np matka trafia do szpitala i wraca po 2 tygodniach ?? Dziecko jej nie pamięta ?? Napewno nie, z doświadczenia wiem, że nie!

> Poza tym, skoro matka ma dość zajmowania sie dzieckiem po 3
> miesiącach, to co będzie po 3 latach?

Matka nie napisała, że ma dość dziecka. Z resztą każda z nas kobiet jest inna i inaczej podchodzi do macierzyństwa. To, że chce zrobić coś dla siebie nie znaczy że jest złą i wyrodną matką. Nie każda z nas od razu rodzi dziecko i ma wspaniały instyknt macierzyński, wręcz odwrotnie większość po porodzie i po powrocie z dzieckiem do domu jest załamana i nie potrafi wszystkiego ogarnąć. Na to wszystko trzeba czasu trzeba zrobić coś dla siebie bo czlowiek sfisiuje.

Jak pisałam ja osobiście na tyle dni nie zostawiła bym, chociaż na jedną noc pewnie tak, bo na cały dzień zostawiłam już 2 miesięcznego maluszka i o dziwo też mnie nie zapomniał ;)

[Gość: Anka]

Po kilku dniach wróciłam od teściów (mąż został w domu) i dziecko
nie poznało ani taty ani dwojego domu. Był to początek 3. miesiąca
właśnie. Po mieszkaniu rozglądała się jak w nowym miejscu, na tatę
patrzyła nieruchomo otwartymi oczami, zupełnie nie reagowawszy na
jego uśmiechy. Pod koniec dnia, gdy już się oswoiła, znów się
uśmiechała, zagadywała, piała z zachwutu na widok ojca. Było to dla
nas dziwne, a dla męża chyba niezbyt miłe, że własne dziecko go
zapomniało.

Absolutnie nikogo nie oceniam jaką jest matką, bo dla swojego
dziecka najwspanialszą. I ten wyjazd też tego nie zmieni.
Ale też, przez uczciwośc dla dziecka, nie uważam, by koniecznością
ponad wszystko było upychanie dziecka u dziadków, bo chcę pod namiot
wyjechać i poczuć się na luzie oraz udawać, że nic się nie zmieniło
poza kilkoma rozstępami na brzuchu;) Dziecko zmienia życie i lepiej
się z tym pogodzić niż walczyć. Osobiście uwielbiam ten czas
absolutnej jedności noworodka i małego niemowlaczka z matką, to jak
się śmieje na mój widok, jak zagaduje, leżąc obok, zaczepia; to, jak
płacze, choć jest najedzony, przewinięty, a gdy tylko widzi, że
podchodzę, uspokaja się, a gdy jest juz na rękach, to wszystkie
bolączki mijają jak ręką odjął i tylko łezka w kąciku oczka
przypomina, że było tak źle i samotnie. Nie zamieniłabym tego na
żaden namiot, żadne piwo. Mnie też jest ciężko, mąż ciągle w pracy,
zero babć, cioć w pobliżu, ale po starszaku wiem, że czas leci
baardzo szybko, a ten pierwszy, cudowny i niesamowity rok - jeszcze
szybciej.

[verdana]

Ale są osoby, całkiem dobre matki, ktore wcale nie uznają tego
pierwszego roku za cudowny - raczej za męczący, choćby dziecko
kochały nad życie. Ja , byc może jestem wyrodna, ale dla mnie ten
pierwszy rok czy półtora - to byly najmniej "zabawne" lata w
wychowywaniu dziecka. Nie zależało mi szczególnie, abym to ja
zobaczyła pierwsze kroki czy uslyszała pierwsze słowo - wystarczało
mi zobaczenie kolejnych:)
I bywa tak, ze kierujac się poczuciem obowiązku, przez pierwszy rok
czy pare lat życia dziecka nie pozwalają sobie na beztroskę i
rozrywki, wiążące sie z "porzuceniem' dziecka choćby na weekend.
Tylko wychowanie dziecka nie trwa rok, ani trzy lata - ale co
najmniej 18. Za dużo widziałam matek, ktore mniej-więcej w okolicach
7-8 roku życia dziecka zaczęły mieć wszystkiego dosyć. Nie tylko
dzieci są różne, matki także.

[Gość: Anka]

Rozumiem taki punkt widzenia i nie podejmuję się kogokolwiek oceniać
jako wyrodną matkę. Najczęściej oceniam samą siebie i nie zawsze są
to dobre oceny;) A dzieci raczej dobrze się mają :o) Lubię ten
początek i uważam pierwszy rok za niezwykły - z tego głównie
względu, że tak dużo się dzieje, jest intensywnie, wdzięcznie,
dziecko nie denerwuje, nie szraga nerwów tak, że się ma wszystkiego
dość... Tak, wychowanie trwa dwie dekady, ale tylko pierwsze 2-3
lata mamy dziecko dla siebie - potem, gdy idzie do przedszkola,
szkoły, gdy mama wraca do pracy to już nie jest się dla siebie na
wyłączność. I dobrze. Nie chcę wchodzić w nastroje egzystencjalne,
ale mi naprawdę żal, że życie tak szybo leci, a widzę to właśnie po
dzieciach. No i niektórzy mają pracę w korporacji, a tam nie siedzi
się kilka godzin, tylko czasem kilkanaście. I celowo piszę "siedzi
się", bo czasem jest to debilne siedzenie dla samego siedzenia. Mam
świadomość, że to, co teraz jest moje i piękne i nie będzie trwać
wiecznie. A weekend bez dziecka będzie jeszcze nie jeden.
Oczywiście, jeśli ten weekend ma diametralnie zmienić sytuacje w
związku i wszystko znów będzie super, extra, cool, to należy jechać,
nawet kosztem dziecka.

[Gość: Marta]

Gdybym miała pewność, że dziecko będzie się czuło bezpiecznie z
dziadkami (a po próbie ośmio godzinnej z dziadkami, o której pisał
ekspert powyżej - obraz Ci się rozjaśni), napewno bym pojechała.
Przede wszystkim dla dzieci najważniejsze jest poczucie
bezpieczeństwa. Tobie także się należy chwila relaksu. Nie powinnaś
się czuć winna z tego powodu, że się dobrze bawisz. Kiedy
podładujesz baterie przez weekend-Twoje dziecko tylko na tym zyska.

[justyna_dabrowska]

Trzymiesięcznie dziecko stanowi jeszcze jednośc z opiekunem - nie ma poczucia
swojego "ja", własciwie jest tak jakby bylo jeszcze w brzuchu, czuje sie
bezpiecznie tylko w bliskim fizycznym kontakcie z czlowiekiem, potrzebuje duzo
noszenia, przytulania, bujania. Na ogól to wszystko robi matka bo jest
wspomagana dużą emocjonalna siłą która jest potrzebna do takiego nieustającego
zajmowania sie dzieckiem , ta siła jest wzmacniana przez oksytocyne która
wydziela się kiedy matka przytula dziecko i je głaszcze, a także gdy ono ją
ssie. Ale może tak być że taką kochająca i oddaną dziecku osobą nie jest matka -
albo nie tylko jest nia matka. Znam kobietę która karmiła swoje niemowlę oraz
siostry, która w tym czasie tego robić nie mogła...Jesli dziadkowie kochają
niemowle, sa w stanie byc dla niego do wyłacznej dyspozycji, rozumieją je
intuicyjnie, wyczuwają co jest mu potrzebne, maja praktyke w usypianiu go i
karmieniu, będa je nosić i nie dopuszczą do tego by płakało przestraszone, jesli
niemowle dobrze znosi ich obecnośc, bo ona działa na nie kojąco...to nie widze
przeszkód...w innym przypadku dziecko może miec zaburzone poczucie
bezpieczenstwa i po Pani powrocie będzie się ze zdwojoną siła domagac kontaktu i
uwagi...

pozdr

JD

[klarci]

Marta, tylko, że tak małemu dziecku poczucie bezpieczeństwa to
zapach i głos matki :/
ono się boi jak dłużej tego nie ma - ot co :(
pewnie, że (jak mawia ekspert na innym forum ;) to nie grozi
śmiercią, ani kalectwem, ale na pewno nie jest korzystne dla takiego
malucha.
każdy ma prawo do zabawy, ale wtedy się nie decyduje na dziecko. nie
wiem, ja wogóle nie umiem tego pojąć. jak można wytrzymać bez
dziecka i bawić się ze świadomością, że ono tam za nami tęskni - nie
oszukujmy się, dziecko na pewno poczuje brak matki i będzie marudne :
(

[Gość: domza2]

Osobiście jestem za metodą małych kroczków. Pozwala ona dziecku przyzwyczaić się
do innych osób, a także mamie zyskać poczucie, że dziecko jest w dobrych r
ękach. Ponieważ nie karmiłam piersią , moje dziecko od narodzin często było pod
opieką taty i mojej mamy, oczywiście w mojej obecności. Mając 3 miesiące córka
zostawała z mamą na działce na pół dnia, czasem dłużej, już sama. Mama miała w
małym palcu opiekę nad nią, córka czuła się przy mamie świetnie. Na całe dnie ,
oprócz nocy, zostawała z moją mamą mając 7-8 miesięcy. Ale, byłam niedaleko i na
każdy telefon mogłam szybko znaleźć się w domu. Teraz ma rok, ale jeszcze nigdy
nie została całkiem bez rodziców u babci lub teściów, mimo, że u teściów spędza
nieraz 2 dni w tygodniu, czasem tam śpi, ale jest tam tato.
Ja osobiście nie miałabym komfortu na takich wakacjach, po prostu nie dałabym
rady, może dlatego, jak ktoś już tu napisał, że jestem starą mateczką:))) Ale
każdy jest inny i nie osądzałabym Cię w kategoriach wyrodnej matki - bez
przesady. Natomiast szkoda, że małymi kroczkami nie przyzwyczailiście córci do
ewentualnej rozłąki, TY też zyskałabyś oddech i czas dla siebie.

[mehil.dam]

Do dziadków jest bardzo przyzwyczajona, zostawała z nimi już po kilka
godzin dawno temu. Potrafią ja karmić, usypiać, uspokajać i dlatego wiem,
że z nimi czuje się dobrze i bezpiecznie. Mąż pracuje 10-12 godzin na
dobę, jeśli ma dzień wolnego, a zdarzy się jakaś awaria (czyli bardzo
często) to i tak musi jechać i nie ma go kilka godzin. Wyjazd ma być
czasem dla nas, bo choć najbardziej na świecie kochamy tego Malucha
kochamy też siebie, a przez wieczną frustrację z przepracowania i
przemęczenia nie jet jakoś super. Zazdroszczę Wam, którym się super
wszystko układa, mąż wraca po 8 godzinach z pracy, pomaga przy dziecku, w
domu i stać Was na wspólne wakacje razem z dzieckiem.

[klarci]

mehil.dam napisała:

Zazdroszczę Wam, którym się super
> wszystko układa, mąż wraca po 8 godzinach z pracy, pomaga przy
dziecku, w
> domu i stać Was na wspólne wakacje razem z dzieckiem.

a kto coś takiego napisał? :>
po prostu tak już jest, że dziecko daje w kość czasami, że pierwszy
rok jest dla związku trudny, ale człowiek się nad sobą nie użala :>

my mamy drugi rok i jest super. a jakiego miałam doła to tylko ja
wiem. pierwszy miesiąc spędziliśmy w szpitalach, gdzie się
napatrzyłam, nasłychałam płaczu itp. może dlatego mam większy
dystans

zjeść ciastko i mieć ciastko - tak się nie da :/

[klarci]

aha, byłam 24 godziny na dobę sama, mąż przyjeźdzał na godzinę,
żebym prysznic wzięła (w połogu jeszcze byłam). zakaz odwiedzin.
spanie na podłodze. nie oceniaj innych, bo to boli :(

[klarci]

gryzie mnie ti słowo 'boli' ;), odpoweidniejsze byłoby, że to
niestosowne, pisać jak ktoś ma. a z otoczenia widzę, że czym
trudniejsza sytuacja, tym matka mniej ma ochotę zostawiać dziecko i
wyjechać. to luksus przy tak zwanych 'łatwych; dzieciach. ale
nieważne.
nei będę się wpisyawała oddzielnie niżej. nie wiem dlaczego
twierdzisz, że ktoś na Ciebie wsiada. zapytałaś o zdanie, to
dostałąś odpowiedzi, różnych mam, więc i rady różne. a, że nie
wszystkie zgodne z założeniem (bo mam wrażenie, że decyzję podjęłaś
dawno) z tym się chyba liczyłaś. nie będę przytakiwała, jeżeli
uważam inaczej. jednocześnie nie zauważyłam, żeby ktoś Cię
skrytykował - wszystkie piszemy, jak my byśmy zrobiły.
a już jedna z dziewczyn napisała, to Twoje dziecko i póki nie robisz
mu ewidntnej krzywdy, to jest wyłącznie Twoja sprawa jaką decyzję
podejmiesz. i przy tym zostańmy :> myślę, że już zadecydowałaś, więc
życzę miłej zabawy i powrotu z tak zwanymi nałądowanymi bateriami :)

[klarci]

przepraszam za literówki - zmęczona już jestem okrutnie i nie miałam
siły sprawdzać ;)

[maadga]

Zostawiłam moją wtedy 3,5 miesięczną córkę będącą na piersi i
niespełna 3latka na całe 9dni (o ja wyrodna matka) i pojechałam do
Grecji na urlop z mężem. Odciągałam mleko już 3tyg przed wyjazdem.
Córa była karmiona z butli na zmianę moim mlekiem i mlekiem
sztucznym. Wróciłam z taką energią i chęcią jakiej mi brakowało od
wielu miesięcy. Ciążę miałam zagrożoną i siedziałam na L4 na zmianę
w domu i w szptalu od 16tc. Byłam już tak wyczerpana psychicznie, że
te wakacje były dla mnie niezbędne.

Co najlepsze jak wróciłam to od razu przystawiłam małą do piersi i
tak jakby nic się nie zmieniło, młoda od razu załapała. Ale powiem
szczerze w czasie urlopu regularnie odciągałam mleko i pilnowałam
żeby odciągnięta ilość była podobna do jednorazowego karmienia.

Jeśli mam być szczera to bardziej rozstanie przeżył właśnie 3latek,
który zauważył nieobecność rodziców.

Jeśli niemowle zostawało wcześniej z babcia jest do niej
przyzwyczajone, to ja bym pojechała.

[pantera2008]

Ja bym nie zostawiła.
Taka malutka istota jeszcze bardzo potrzebuje swojej mamy.
Nie dziadkow, nie niani, nie cioci, tylko mamy.
Moze zaplanuj inaczej czas z mezem?
Np. Zostaw ja przez 3 dni za kazdym razem na 6 godzin i codziennie cos z mezem
razem porobcie?
Czas z mezem jest bardzo wazny, tyle, ze moim zdaniem nie koniecznie powinnien
byc to czas wyjazdowy, gdzies daleko od domu. Jak mala bedzie wieksza, to sobie
wyjedziecie. Do 4-5 miesiaca bym sie wstrzymala.

[mehil.dam]

Jak już pisałam - łatwo komuś mówić, jak mąż pracuje po 8 godzin, może
wziąć wolne kiedy chce to sobie planować może takie wypady. Jeśli nie
wyjedziemy daleko, to mój jest cały czas w pracy - telefon i musi jechać,
obojętnie czy noc, czy święta. Niestety bez tej pracy to chyba byśmy
jagody w lesie zbierać i na sarny polować, bo śmierć głodowa by groziła...

[joshima]

Nie rozumiem. to jak wyjedziecie to nie musi mieć włączonego telefonu? Eeee. To
jakaś wymówka jest.

[mehil.dam]

Skoro tak uważasz to jemu to powiedz - powodzenia życzę.

[joshima]

Ale to nie jest mój mąż. Mój mąż ma swoje zasady. Też wykonuje wolny zawód, ale
jak wychodzimy gdzieś we trójkę to telefon idzie w odstawkę. A jak by miał
zapędy na coś innego to wtedy bym mu powiedziała.

[mama303]

mehil.dam napisała:

> Jak już pisałam - łatwo komuś mówić, jak mąż pracuje po 8 godzin,
może
> wziąć wolne kiedy chce to sobie planować może takie wypady. Jeśli
nie
> wyjedziemy daleko, to mój jest cały czas w pracy - telefon i musi
jechać,
> obojętnie czy noc, czy święta.

Tak pomyślałam że w takim razie może warto żeby mąż przez te kilka
dni które jest w stanie wygospodarować na wypad pobył z Tobą i ze
SWOIM dzieckiem. Przeciez Wasze dziecko prawdopodobnie ojca nie
widuje.....

[sierpniowa27]

w zyciu bym nie zostawila.Sama zaraz rodze drugie dziecko, jestem na zwolnieniu
pol roku i dzien w dzien z energicznym trzylatkiem od 8 do 19 ,ale wiem na co
sie decydowalam.Odpoczne za rok;-)Teraz chce jeszcze na maksa dac siebie
dzieciom.Ten czas szybko minie...A ja nie wyobrazam sobie, ze chce odpoczac od 3
miesiecznego dziecka.Zwariowalabym na tym wyjezdzie;-)Ale to tylko moje zdanie..

[klarci]

przyznam, że nie rozumiem wogóle Twojego dylematu. tu nie chodzi o
wyrodność, bo dbasz o dziecko z tego co piszesz itp. ale ja nie
wyobrażam sobie zostawienia tak małego dziecka na kilka dni, bez
konieczności :/ więc sama w życiu bym tego nie zrobiła, a jakbym
była zmuszona to z ojcem, albo z dziadkami pod warunkiem, że bysmy z
nimi mieszkali.
nie będę Cię krytykować, bo pytasz, więc nie fer byłoby
moralizowanie. ale zastanawiam się, czy dziecko było planowane
(oczywiście to nie pytanie, to Twoja sprawa ;)), bo ja jakoś nie
wyobrażam sobie, ze pojechałabym na tyle czasu bez dziecka (z
dzieckiem pod namioty zresztą też). decydujac się na dziecko,
decydujemy się na pewne ograniczenia, na to, że dla kogoś stajemy
sie całym światem i do pewnego stopnia poświęcamy mu. już pominę, że
mimo zaufania do dziadków nie wyobrażam sobie bawić się kilkaset km
od dziecka ...
jeżeli ma to sprawić, że będziesz 'lepszą mamą' i bardzo
potrzebujesz, to sama podejmij decyzję.
ja w życiu bym tego nie zrobiła i nigdy nie zrozumiem kobiety, która
(w normalnych warunkach) to robi :)
można iść do kina, jak nie karmisz piersią, możesz iść na imprezę,
zostawić małą z dziadkami, ale być blisko, i wrócić w nocy. a z
wypadem zaczekać jeszcze z rok, dwa i to też w międzyczasie
zostawiiać dziecko na noc u dziadków w ramach 'oswojenia' - to jest
moje zdanie :)

[Gość: gosc]

a z wypadem zaczekać jeszcze z rok, dwa

ja tylko jestem ciekawa o tym mysli maz... czekać np 1,5 roku na
weekend sam na sam z własna żona?

I pozniej dziwić się, że te chlopy tak zdradzaja i szukaja
pocieszenia u innych.

I dziwie sie jaka zona wytrzyma tyle bez kilkudniowego sama na sam
ze swoim facetem...

3 miesieczne dziecko a na pewno wieksze wytrzyma spokojnie 2 dni z
zaufanymi opiekunami. jak ktos tu napisal : to nie problem dziecka a
matek, co nie potrafia sie od dziecka odseparować.
I dla dobra dziecka cwiczyłabym to jak najwczesniej.

do gościa

[klarci]

mamy różne pojęcie dobra dziecka - więc daruj sobie, bo chyba nie
bardzo wiesz o czym piszesz - dobrem dziecka są ramiona matki - Ty
rób jak uważasz - ale mnie nie pouczaj, bo to śmieszne (domyślam
się, że psychologiem rozwojowym nie jesteś(?))

co do mężów zrdadzajacych - dziękuję za chłopa, który zdradza mnie,
bo jest nasze ukochane dziecko i czasami zbliżenia sa rzadsze -
zresztą to śmieszne, bo znam pary, które kochają się dużo częściej i
z większą przyjemnością po połogu, przy dziecku, niz przed ciążą -
argument słaby.

facet nie lubi jak kobieta zaniedbuje jego potomstwo. facet nie lubi
jak kobieta swoje potrzeby traktuje ponad jego i jego dziecka - ale
fakt, zalezy kto z jakimi facetami ma doczynienia - to też wolny
wybór.
i na koniec, nie chciałabym być traktowana przedmioto - nie ma
seksu - idę do innej :/

żyjemy w dróch różnych światach widzę :( smutne jest to co piszesz :
( współczuję :(

a na wakacje można jechać z kimś do opieki, można poprosić dziadków,
żeby podrzucić dziecko na część nocy, ale będąc blisko. tego też nie
poprieram osobiście, ale to inna sytuacja, niż wyjazd kilkaset km na
tydzień.
znam masę małżeństw/par, które jeżdzą bez dziecka i się rozpadają,
znam masę, które jeżdzą z dzieckiem, mają czas na co nieco i są
szczęścili - w rodzinie. a czytając o tytułowym dziecku zakładam, że
nie jest szczególnie absorbujące, więc nei widzę żadnego problemu.

nie pojechałam po autorce, nie krytykowałam jej, wyraziłam swoja
opinię - jak masz inną Twoje prawo - efekty i różnice będą widoczne
już za kilka lat, za kilkadziesiąt nie wspomnę.

miłego dnia :)
bez odbioru :)anopnimowa osobo

[joshima]

Gość portalu: gosc napisał(a):

> ja tylko jestem ciekawa o tym mysli maz... czekać np 1,5 roku na
> weekend sam na sam z własna żona?
Jest takie powiedzenie: Jak nie uważasz jak robisz to rób jak uważasz.

Jest dziecko są obowiązki. Dobrej parze cały weekend sam na sam w łóżku nie jest
niezbędny do podtrzymania pożycia. No chyba, że nie rozmawiamy o poważnych
ludziach i świadomych rodzicach, tylko o gó...arzach, którym sie przytrafiło.

A Ty w ogóle masz dzieci?

[alice092009]

Witam. Z tego co piszesz dziecko dobrze zna dziadków i jest do nich
przyzwyczajone.Są telefony i zawsze możesz dowiedzieć się jak się
czuje maluszek i w każdej chwili wrócić w razie czego. Ja bym na
Twoim miejscu pojechała i nie przejmowała się wypowiedziami w
stylu "oczywiście nie oceniam, nie twierdzę, że jesteś wyrodną
mamusią.....ale jak to można zostawić takie biedne maleństwo?!"
itd... Wydaje mi się, że bardziej one by to przeżywały niż samo
dziecko. Wiem z własnego doświadczenia, że taki wyjazd pozwala na
chwilę odpoczynku, nabrania dystansu i co najważniejsze zatęsknienia
za dzieckiem. Moja córeczka przeżyła, nie zapomniało mamy ani taty,
nie zauważyłam żadnej traumy :) Z Twoim maleństwem też będzie
wszystko w porządku. Pozdrawiam.

[alice092009]

Dodam jeszcze, że jeżeli macie taką możliwość lepiej będzie aby to
dziadkowie na ten czas przyjechali do Was do domu. Mała dobrze zna
otoczenie, swoje łóżeczko, zapach...

[mehil.dam]

Dziękuję oczywiście za wszystkie wypowiedzi :) Zakładając ten wątek
mogłam się domyślić, że zdania będą podzielone. Znam matki, które na 3
godziny by dziecka nie zostawiły, bo uważają, że to dla dziecka najlepsze
i im tego nie bronię, bo nie mam prawa. Ja uważam inaczej i też sobie nie
życzę żeby mnie negowano, wyrażanie opinii owszem, ale nakazywać to
raczej moim skromnym zdaniem obcym się nie powinno.
Ogólnie ja to chyba mam dość odmienne podejście do życie od większość, bo
mnie się wydawało trochę nie tak jak kuzyn swoje 2miesięczne dziecko na
wakacje do Turcji zabrał, bo ja na takie upały bym dziecka nie wystawiała
całymi dniami :)

[Gość: Anka]

Wypowiedzi są różnorodne i dają do myślenia, ale decyzję podejmujesz
i odpowiedzialność bierzesz Ty. Nikt Ci nie nakazuje - zapytałaś o
opinię, a wiadomo, że ile osób, tyle zdań i nie każde nam
przychylne;) Mnie się w tym roku marzyło Korfu; Grecja tania - nic,
tylko lecieć. Ale ze względu na wiek dziecka (kończy 3. mc) nie
wybieramy się. Żałuję, ale nie wezmę takiego maluszka w taki gorąc.

[mezatkaap]

Jedź i nie myśl. Dla mnie nie do pomyślenia jest siedzenie z dzieckiem non-stop.
Jestem matką, ale też kobietą, żoną, człowiekiem (sic!), mam prawo żyć, jak
człowiek. Wprawdzie zostawiłam pierwszy raz dziecko u babci na noc, gdy ta
kończyła 14 miesięcy, ale nie wyjeżdżałam, jedynie z braku środków.

[magurb]

no a tatuś skoro tak mało z wami przebywa to nie woli zamiast jechać
gdzieś pod namiot posiedzieć z całą rodzinką w domu?możecie wybrać
się gdzieś na piknik z małą na cały dzień. a ty nie wolisz z mężem
sam na sam tylko z jakąś młodą parą się bujać na wiejski wypad pod
namiot? e tam. ja bym wolała ten piknik, spacery, razem w trójke,
cąłe 3 dni macie. i do tego po Bożemu ;)no ale każdy lubi co
innego.. heh powodzenia w podejmowaniu decyzji

[joshima]

Hej. To po co pytasz, skoro nie chcesz słyszeć niektórych odpowiedzi?

[magda2180]

Jak dla mnie jesteś trochę niekonsekwentna. Piszesz, że dziecko ma taki częsty
kontakt z dziadkami. Że często się widują, pomagają ci w domu, zakupach i tak
dalej. A z drugiej strony piszesz, że jesteś cały czas sama z dzieckiem. To jak
to w końcu jest?
Piszesz, że tylko strare matki nie chcę zostawiać dzieci. Ale ja jestem młodą
mamą i niewyobrażam sobie aby zostawić moje dziecko na kilka dni w wieku 3 mies.
Mój syn też się często widywał z babcią jak był malutki i kiedy miał właśnie 3
mies postanowiliśmy go zostawić u babci na noc (mieliśmy wesele) i niestety po 2
godz musieliśmy wrócić do domu. Bo mały tak płakał, że nie dało się go uspokoić.
Mimo, iż wcześniej nie było z nim problemów.
Rozumiem, że chcecie razem wypocząć, ale z dzieckiem też jest to możliwe. Kiedy
nasz syn miał 5 mis byliśmy z nim właśnie pod namiotem i był przeszczęśliwy. Do
tego, żeby wypocząć całą rodziną nie potrzeba aż takiej fortuny. Wystarczy, żeby
chcieć :)Dodam, że było tak zimo w nocy, że mały spał w kombinezonie, a nie
wrócił nawet z katarkiem. A my wszyscy wróciliśmy prze szczęśliwi. Bo nie tylko
wypoczęci, ale również wszyscy razem :))))

[gosia.tyma]

Ja tam moich jakoś nie mogę zostawić do dziś (5 i 2lata). Po prostu nie mogę
odpoczywać albo bawić się (dłużej niż kilka godzin poza domem), wiedząc, że
dzieci do mnie tęsknią. Jakoś tak przeprogramowałam się na wychowywanie i nie
mam poczucia braku czy uciekającego czasu, wręcz przeciwnie - mam poczucie
dobrze wykonanej roboty i spełnienia. Staram się łapać te chwile, bo mam
świadomość, że szybko miną:)).

[stephka]

ja mam podobnie....
bardzo ubie spędzac czas z moja córką i szkoda mi tego czasu którego
z nia spedzić nie moge wydaje mis ie ze mamy tak małoc zasu dla
siebie i jednoczesnie ona zaraz nie bedzie mnie potrzebowała w taki
sposób...a nawet moze zupełnie buntowac się przeciwko mnie...
że nie zostawiam jej

np teraz byliśmy na openerze... razem... wzięliśmy ciocię do
opieki... my nocami bawiliśmy się ale w dzień byliśmy już razem na
plaży czy placu zabaw.
nie miałam wyrzutów sumienia. i ona skorzystała i my.

[quelquechose]

Jak to latwo oceniac innych z wlasnej perspektywy. Zalozycielka watku sama wie,
na ile duza jest jej potrzeba odpoczynku. Wcale sie jej nie dziwie, bo sama
marzylam tylko o takim wypadzie, ale niestety, moi rodzice miszkaja zbyt daleko
na taka pomoc. W zwiazku z tym po raz pierwszy (i poki co jedyny :-S)
wyjechalismy wspolnie na weekend (slub kolezanki), gdy corka miala 9 miesiecy.
Wszystko przebieglo swietnie, a my nie zamartwialismy sie przez caly czas, bo
dostawalismy na biezaco informacje o tym, jak idzie. Fakt, ze padlismy jak kawki
o 1 w nocy, a ziewalismy juz od 23 :))). Karmilam wowczas piersia, ale
odciagnelam co nalezalo.

Przede wszystkim nie kazdej mamie sam kontakt z dzieckiem wsytarczy, moze czuc
sie przytloczona ciaglym kontaktem, choc na pewno bardzo kocha dziecko. Sa osoby
o duzej potrzebie niezalenosci i im trudniej taka symbioza przychodzi. Lepiej
wiec nie dopuscic, zeby cos tam sie w srodku przelalo. mehil.dam sama wie, czy
to kaprys, czy koniecznosc. Gdy coreczka byla mala zapisalam sie na kurs
jezykowy dwa razy w tygodniu i bylam przeszczesliwa, ze moge sie na troche
wyrwac i poczuc znowu czlowiekiem, a nie tylko mama.

Zawsze mozecie skrocic wyjazd, gdyby cos poszlo nie tak :)

[toya666]

Witam,
na Twoim miejscu jeśli jeszcze nie zostawiałaś dziecka z dziadkami, to najpierw
wypróbowałabym jak sobie dają razem radę na 1 noc. Nawet w tygodniu, przed
wyjazdem. Żeby nie okazało się, że przejedziecie pół Polski a na 2-gi dzień
będziecie musieli się już pakować...

Jeśli dadzą sobie radę bez Was - zarówno dziadkowie jak i dziecko, to myślę, że
od jednego wypadu nic się nie stanie. A jeśli Wy tego potrzebujecie, to dziecko
pozytywnie odczuje, że wróciliście wypoczęci i szczęśliwi :)

W czasach, gdy jeszcze opiekowałam się cudzymi dziećmi miałam podobny przypadek.
Najmłodsza dziewczynka miała wtedy 6 miesięcy, chłopcy 2, 5, 8 lat. 2-latek
niestety wylądował w szpitalu na "nieokreśloną" chorobę, więc rodzice przez 3
dni nie wychodzili ze szpitala, starsi chłopcy byli pod opieką dziadków. Ja
zostałam z małą. Czasem nerwowo rozglądała się za resztą rodzinki, ale ogólnie
przeżyłyśmy ten czas miło i przyjemnie. Myślę, że dzięki temu, że byłyśmy bardzo
przywiązane do siebie i mała miała mnie na każde zawołanie.

[fajnyszkrabek]

witam. ja zostałam mamą w wieku 20 lat. nie była to planowana ciąża
wiec po porodzie bardzo chciałam gdzies wyjść czy z mężem czy też
sama.
ale jakos niegdy nie przyszło mi do głowy żeby wyjechac gdzieś i
zostawić dziecko.
pierwszy raz wyszliśmy z domu na noc ( na wesele) jak mała miała 8
mies. gdzie też po weselu obudziłam się o 7 rano i pobiegłam po
dziecko bo jakoś było mi tak pusto bez niego.
później jak już byla starsza, miala 1,5 roku czy już ponad 2 to raz
na 3 mies też staraliśmy się ją zostawiać z babcią jak chcieliśmy
isć do znajomych itp. ale zazwtczaj zostawialiśmy dziecko jak juz
spało a babcia byla po to żeby wrazie czego czuwać nad śpiącym
maluchem i dzwonić jakby płakało. teraz córa ma ponad 3 latka
nie powiem że nie chciałabym sobie sama gdzieś z mężem pojechać ale
tylko na jeden dzień bo uważam że to wystarczy człowiekowi na
odpoczynek psychiczny i fizyczny a kontakt z dzieckiem jest bezcenny
poza tym tak potrafimy sobie tak zorganizować wyjazd z dzieckiem
żeby milo spędzić razem czas wszyscy. wystraczy zmienić miejsce
stałego pobytu i jest już inaczej, bez rutyny itd.pierwszy raz
pojechaliśmy pod namiot z dzieckiem jak miało rok czasu. naprawde
bardzo udany wyjazd,
dziecko padnięte po całym dniu szło spać po 20.00 a my z mężem
mieliśmy czas na romantyczne rozmowy itd. było naprawde bardzo
fajnie i bezkolizyjnie ;p zawsze staraliśmy ja wszędzie ze sobą
zabierać, jak juz teraz jest starsza to nawet na grila do znajmoych
ktorzy nie mają dzieci ją zabieramy a najbardziej lubi chodzić na
koncerty, teraz jest lato wiec bardzo dużo ich jest na otwartym
powietrzu. trzeba uwierzyć że z odpoczynek z dzieckiem też jest
odpoczynkiem.
jednak objecalismy sobie kiedyś z meżem że po jej komunii ( czyli za
jakieś 5 lat) zrobimy sobie prezent i pojedziemy za granice tym
razem bez dziecka bedzie to dla nas dobra próba, wakacje i nagroda
za wspólnie spędzone lata. wtedy dziecko byc moze nie przeżyje tego
jakoś drastycznie.

[mama303]

fajnyszkrabek napisała:

> jednak objecalismy sobie kiedyś z meżem że po jej komunii ( czyli
za
> jakieś 5 lat) zrobimy sobie prezent i pojedziemy za granice tym
> razem bez dziecka bedzie to dla nas dobra próba, wakacje i nagroda
> za wspólnie spędzone lata. wtedy dziecko byc moze nie przeżyje
tego
> jakoś drastycznie.

Problem w tym że prawdopodobnie będzie chciała wtedy całkiem
świadomie z Wami pojechać na takie atrakcyjne wakacje.
Moja zawsze chce :-)

[Gość: justa]

A ja ci powiem, że ja mojego synka często zostawiam z moją mamą, a my z
mężem wyjeżdżamy na weeked. Często go też ze sobą zabieramy, ale wiadomo
że rodzice też potrzebują czasem pobyć razem. Ja właśnie pierwszy raz
zostawiłam go jak miał ok 3 miesiące i nie było żadnego problemu. Dziecko
od początku było na butelce i mieszkaliśmy wtedy jeszcze z moimi
rodzicami. Do tej pory synek bardzo lubi zostawać u dziadków a ma już 4
latka, wręcz nie może się doczekać. Ja bym śmiało pojechała na twoim
miejscu. Z doświadczenia jeszcze powiem, że te koleżanki, które nie miały
z kim dziecka zostawić, bo rodzinka bardzo daleko albo poprostu rodzinka
nie chce zostać z dzieckiem, te koleżanki mówiły właśnie,że nigdy by nie
zostawiły. Natomiast te którym chętnie ktoś zostaje często wyjeżdżają
same z mężami i wszystkie dzieci mają się dobrze i nikt jakoś nie
ucierpiał a mamy wracają wypoczęte, pełne energii.

mehil.dam a kiedy ten weekend?

[Gość: foremka]

Byliście już na tym weekendzie? Jak córcia zniosla? Jesli w ogóle
pojechałaś...

pozdrawiam

[mehil.dam]

I wróciliśmy z weekendu. Najpierw dziękuję ze zainteresowanie i wszystkie
wypowiedzi.
Podsumowując. Córcia u dziadków dobrze się bawiła, chichrała dużo i podobno
zadowolona, zresztą miała zainteresowanie sobą w 100% czasu. Grzecznie
jadła, spała i nie płakała. Ja wróciliśmy i wzięliśmy ją na ręce to jakąś
minutkę była troszkę zdziwiona, ale zaraz zaczęła się do nas uśmiechać :) W
domu w swoim łóżeczku też dzisiaj grzecznie spała.

[verdana]

Cóż, zapewne ta straszna trauma będzie przyczyną jej załamania
nerwowego na uniwersytecie/ zaowocuje niemożnoscia stworzenia
stabilnego związku/ew. po prostu Ci sie odpłaci i odda Cię kiedyś do
domu starców:)

[mehil.dam]

Hehe dokładnie :) Muszę ją od razu na terapię zapisać ;)

A dobrze się chociaż bawiłaś?

[Gość: foremka]

Czy to Sunrise 2010? ;-)

[mehil.dam]

Nie jestem fanką festiwali ;) Niestety pogoda nam nie dopisała :(

[zofijkamyjka]

mehil.dam napisała:

> Ja wróciliśmy i wzięliśmy ją na ręce to jakąś
> minutkę była troszkę zdziwiona, ale zaraz zaczęła się do nas
uśmiechać :) W
> domu w swoim łóżeczku też dzisiaj grzecznie spała.

Wiesz mieliśmy dokładnie tak samo jak adoptowaliśmy naszą córkę i
pierwszy raz zabraliśmy ją do domu/była w wieku Twojego dziecka/.
Też była Troszke zdziwiona i w swoim łóżeczku grzecznie zasnęła. Ale
co tam sie w tej główce działo to pewnie nigdy sie nie dowiemy...
Sorry ale tak mi się skojarzyło.

[mehil.dam]

Tylko, że 3 dni to nie 3 miesiące :)
I życzę żebyście dawali córci jak najwięcej miłości, żeby to coś nigdy nie
wyszło na zewnątrz, nie ważne, że ktoś zostawił, tylko ważne, że ktoś chce
kochać :)

[fruzielka27]

A ja tylko dodam, że wiele mam pisze, iż nie zostawiłoby swojego
dziecka, bo: nie wytrzymałoby/nie potrafiłoby sie wyluzować/bawić
itp. Więc pisząc cos takiego piszecie, że to Wy nie potrafiłybyście
się rozstać, a trudno ocenić czy Wasze dziecko również by nie
potrafiło!
Ja swojej takie małej też chyba bym nie zostawiła (ze względu na
siebie oczywiście to po pierwsze), ale jak już by podrosła trochę
(nie umiem stwierdzić co to jest trochę to z wielką przyjemnością
chociaż na weekend pojechałabym sam na sam ;-)
Dziecko nie jest przywiązane do mamy na stałe i nie jest tak, że
wymaga czy potrzebuje matki na wyłączność przez 3 czy 5 lat!
Przecież nie jesteśmy tylko matkami!!! Jesteśmy też żonami,
partnerkami, koleżankami czy przyjaciółkami! I oczywiście jeśli ktoś
chce i mu nie przeszkadza niech nie rusza się bez dziecka najbliższe
18 lat, ale to naprawdę nie jest nic złego ruszyć gdzieś tylko z
mężem!
Moja 3 miesięczna według mnie była za mała na takie 3 dniowe
zostawianie, ale też moja nie przebywała na codzień z nikim innym
oprócz mnie i taty. Ale jak miała 3 czy 4 miesiące z ogromną
przyjemnością wybrałam się na kilka godzin na koncert i wróciłam
stęskniona i pozytywnie nastrojona jak nie wiem :-)
Ja też jestem "starszą" mamą i wcale nie uważam, że dziecko musi na
mnie wisieć niewiadomo ile, mamie też należy się rozrywka i
przyjemność czasem sam na sam z tatą dla zdrowotności tych obojga,
jakbym miała taką możliwość dziś na jakiś weekend chyba bym
pojechała!

Cieszę sie, że Ci się wyjazd w miarę udał i Mała dobrze się czuła!

[zofijkamyjka]

fruzielka27 napisała:

> A ja tylko dodam, że wiele mam pisze, iż nie zostawiłoby swojego
> dziecka, bo: nie wytrzymałoby/nie potrafiłoby sie wyluzować/bawić
> itp. Więc pisząc cos takiego piszecie, że to Wy nie
potrafiłybyście
> się rozstać, a trudno ocenić czy Wasze dziecko również by nie
> potrafiło!

Ale trzymiesięczne dziecko przeciez nie powie co o tym sądzi...
A mamy korzystaja z tego że dziecko nie wyrazi w żaden sposób tego
co by chciało. Wątpię żeby którykolwiek niemowlak chciał rozstać się
z mamą jakby go można było o zdanie zapytać...

[Gość: domza2]

O jejku dziewczyny, nie porównujcie weekendu do zaadopotowania dziecka! Nie
można tworzyć takich absurdów i nadużyć.
Ja tam w traumę w tym wieku nie uwierzę. Obecnie, gdy mam dziecko 14 msc prędzej
zostawiłabym je na te 3 dni w wieku 3 msc niż teraz. Zdecydowanie prędzej.
Niedawno byłam przez tydzień sama z dzieckiem u mojej mamy, gdzie nie było taty.
To dopiero była trauma. "Tatu" by wołany kilka razy dziennie, zdjęcia "Tatu"
oglądane kilka razy dziennie, każdy hałas na korytarzu i "Tatuuuu" z nadzieją,
że to on. W życiu bym się aż takich reakcji nie spodziewała, bo przecież córka
była z mamą! A jednak. A gdy miała 3 msc było jej wsio rawno. Byle czysto,
sucho, pełny brzuszek, miła babcia skoncentrowana na maluchu non stop. Teraz już
to nie wystarcza.

[klarci]

Gość portalu: domza2 napisał(a):

Byle czysto,
> sucho, pełny brzuszek, miła babcia skoncentrowana na maluchu non
stop.

- smutne :(

[klarci]

a, i myślę, że już czas zamknąć tą decyzję.
autorka bardziej potrzebowała potwierdzenia słuszności wyjazdu, niż
chciała znać opinię eksperta i innych.
wyjazd już się odbył, więc nie ma co dalej dyskutować.
bo można się tak latami przepychać.
dziecko zobowiązuje, ale każdy postępuje tak jak mu serce podpowiada
i niech tak zostanie ...
ok? :)

[Gość: domza2]

Droga klarci! Nikt chyba bardziej niż ja jest "zajawiony" na punkcie swojego
pierwszego i jedynego dziecka, z czym walczę wytrwale. Nie "smutne", ale
prawdziwe, zwłaszcza, jeśli od urodzenia nie karmi się piersią. Dziecko
3-miesięczne ma głównie potrzeby natury biologicznej. Najważniejsze dla niego
jest ciepło, sucho, pełny brzuszek. To, czy czas przez 2-3 doby poświęci mu
zakochana w nim babcia, czy umęczona mama, ma dla niego znaczenie drugorzędne. A
gdy ma 14 msc sytuacja staje się niemal odwrotna. Umęczony tata jest lepszy niż
tysiąc suchych pieluch, słodkich deserków, fajnych zabaw.
Mimo to, ja dziecka nigdy jeszcze nie zostawiłam samego nigdzie na noc, choc
dziecko ma bardzo oddanych dziadków z obu stron, u ktrórych spędza mnóstwa
czasu. I żałuję, że nie umiałam, wiecznie wydawało mi się, jakie to biedne moje
maleństwo. Maleństwo jest teraz dużym, silnym dzieckiem, świadomym już wielu
spraw i teraz już na pewno nie może zostać bez rodziców. Takie sobie wychowałam:))

[zofijkamyjka]

Gość portalu: domza2 napisał(a):

> 3-miesięczne ma głównie potrzeby natury biologicznej.
Najważniejsze dla niego
> jest ciepło, sucho, pełny brzuszek. To, czy czas przez 2-3 doby
poświęci mu
> zakochana w nim babcia, czy umęczona mama, ma dla niego znaczenie
drugorzędne.

To dlaczego litujemy sie nad porzuconymi dziećmi? Przeciez ich
potrzeby biologiczne są napewno zaspokojone.

[klarci]

na początek ściskam :) - podziwiam Cię, bo chyba najtrudniejszą i
najpiękniejszą rzeczą jest pokochać dziecko, bez tych 9 miesięcy
noszenia go pod sercem :) ale można być świetną mamą i bez tego :) -
jak widać ;)


z tymi potrzebami, to niestety robiono kiedyś drastyczne badania
sprawdzające na ile bliskość opiekunów na znaczenie. oczywiście
piszemy o sytuacji skrajnej, kiedy to dzieci miały ograniczony
kontakt do niezbędnego minimum - eksperyment musiano przerwać, bo
dzieci zaczęły chorować i umierać :(

ale ja myślę, że tu nie chodzi o to, bo babcia przecież może
przytulać równie czule jak matka. problem jest gdzie indziej -
babcia nie pachnie mamą, jej serce inaczej bije, jej dotyk
inaczaczej czuje. przynajmniej w pierwszym roku życia dziecko
powinno być jak najwięcej z mamą - to nie moja opinia, tylko
uznanych psychologów rozwojowych. a te też nie biorą się z nieba,
tylko porównań dzieci wyrastających w różnych stylach, a nawet
kulturach. dziecko od urodzenia jest przy matce - to znaki naszych
czasów, że różnie z tym bywa - super nianię też wymyślono
niedawno ;).pomijamy sytuacje kiedy mama nie może z różnych
przyczyn. co innego taka wola. bo rodzicielstwo to coś więcej niż
posiadanie.
nie chcę nikogo krytykować, bo rodzic póki nie robi ewidentnej
krzywdy dziecku, to w sumie jego sprawa jak wychowuje dziecko, nawet
jeżeli te dzieci będą kiedyś tworzyli społeczeństwo, w którym będą
żyły nasze pociechy. ale rodzice idealni nie istnieją więc luz.
mnie uderzyło coś innego. autorka zapytała o zdanie, po czym osoby
odpowiadające niezgodnie z jej założeniem wyśmiała - to po co pytać.
podejrzewam, że rady pani Justyny też przeszy bez echa, a były
bardzo wyważone i rozsądne.

ehh, trochę się rozpisałam - wybaczcie :)

[klarci]

bardzo różnimy się postrzeganiem potrzeb niemowlęcia - zapach i
odgłos bicia serca matki są jedynie i jedynie bezpieczne. babcia to
tylko i aż babcia, ale to nie matka.
co innego wypad do kina, na imprezkę, czy nie wiem pójście we dwoje
na kolację, co innego wyjazd daleko.
ja uważam niemowlę za kogoś więcej niż zwierzątko - sucho - morko,
głodno - syto. dlatego napisałam, że to smutne.

natomiast jak napisałam każdy robi tak jak mu serce podpowiada.
i nabijanie się stosując określenia "trauma" sprowpkowały mnie do
propozycji o zakończenie dyskusji. bo mylenie pojęć i podśmiewanie
się, w dodatku (domyślam się - jak się mylę to przepraszam) przez
osoby, które raczej nie zajmują się psychologią dziecka i
tłutrwałymi efektami różnych styli bliskści, zaczyna być niesmaczne.

chciałam tylko zachęcić do zostawienia sprawy - tym bardziej, że
jest już nieaktualna.
bo kogos można urazić :( jak już to się nie stało.

[klarci]

długotrawałymi miało być :)

pozdrawiam :)

[langolier_maximus]

Moi rodzice 30 lat temu ;-)zostawili mnie, wlasnie 3-miesieczna pod opieka
dziadkow i pojechali na narty na Slowacje.Co dziwne :-O dla niektorych, nie
skrzywilo mnie to wcale, a co gorsza-ja tego w ogole nie pamietam ;-DD.
Wiedze na temat tej strasznej zbrodni posiadlam jako dorosla osoba przegladajac
zdjecia.Ale moja matka w ogole byla zbrodnicza-nie karmila mnie piersia
naprzyklad, i wyjezdzala na studia zaoczne do innego miasta zostawiajac mnie na
pastwe rodziny, nie mowiac ze wylam przy tym jak syrena(to akurat pamietam bo
mialam juz ze dwa lata).Wyrodna kobieta az dziw ze tak ja kocham ;-P.

[Gość: domza2]

Nie wiem jak można porównywać sytuację dzieci odtrąconych, zostawionych , które mają trwały deficyt miłosci, czułości, opieki (zgadza się - wiemy, że bez miłości potomstwo ludzkie umiera, co je zresztą odróżnia od innych ssaków), a co innego normalna, pełna rodzina i 3 doby bez dziecka!
Codziennie, gdy obserwuję mamy na spacerach ze swoimi dziećmi i tak często słyszę " weź to, przynieś, chodź, zrób, przestań" - tonem gorszym niźli do psa, to przekonuję się, że to jest trwała , a taka niby niezauważalna, niespektakularna krzywda. O tym się nie krzyczy, nie mówi... A tego jest po prosto PEŁNO! To jest krzywda bo ma charakter PERMANENTNY - dzieje się non stop. 3 doby bez dziecka to incydent. Oczywiście, babcia pachnie inaczej, serce jej inaczej bije itd. , ale to przecież chwila, do tego chwila, w której niemowlę nie jest krzywdzone, ale zaopiekowane tyle, że przez osobę inną niż mama. To nie jest miesiąc, czy rok.
Nie możemy dać się zwariować. Mamy muszą czasem iść do lekarza, pójść do pracy i odpocząc- to także bardzo ważne potrzeba. Czasem nie stanowi wyboru, jest nagła - bez wypoczynku może przytrafić się depresja, a jej konsekwencje mogą być groźne dla dziecka chorej matki.
Każda sytuacja życiowa jest inna. Nigdy się w nią nie wniknie do końca.

[klarci]

Co do pierwszej częsci - ja odniosłam się do czyjejś wypowiedzi,
podając badania, jako ciekawostkę, nie do wątku. Ale tak poza tym
przykładem, to myślę (i podejrzewam, że innym mamom tez może o to
chodzić) że nie chodzi tylko o jeden wyjazd, a raczej podejście,
ważnoś potrzeb itp.
Co do wyjść - przecież nikt nie napisał, że mama ma siedzieć 24 w
domu z dzieckiem - oczywiście, że to może być bardzo szkodliwe,
szczególnie dla kobiet aktywnych przed porodem. Ale co innego wypad
na wieczór, do fryzjera, do kina, na kawę, czy nawet spokojne
zakupy, bez dziecia w wózku. A co innego wyjazd na kilka dni.
Decydując się na dziecko powinno się mieć świadomość ograniczeń i
tego, że pewne rzeczy zostana na jakiś czas zawieszone. Wiesz,
niektórzy też mają różne pojęcie małżeństwa. Są tacy, co na piwo
oddzielnie nie wyjdą, a są tacy, co jeżdzą oddzielnie na wakacje, a
nawet dopuszczają różne doświadczenia. I wszystko ok, póki dwie
strony się na to zgadzają. Jak jest to wola jednej strony, to robi
się niefajnie. Przy dziecku, to my się na nie decydujemy, nie ono na
nas i nie pytamy o zdanie - bo i nie ma jak - a decydujemy za nie. I
o ile nie będę pytała dziecka o to, jakiego koloru ubranie mu
założyć, o tyle staram się liczyć z jego potrzebą posiadania mamy
blisko siebie.
Cały czas jednak zaznaczam, że to moje zdanie (wypracowane w dużym
stopniu po psychologii rozwojowej), że stanowczo nie zgadzam się z
tym, że taki wyjazd jest w pełni ok wobec dziecka. A, że inni mają
inne, to i je wypowiadają. Ale denerwujace są złośliwe komentarze o
traumie - no ale widać te osoby nie rozumieją o co nam
(przeciwniczkom) chodzi, więc zaczynają się nabijać - na zdrowie.
Każda mama podejmuje decyzję sama (choć autorka niby pytała o
zdanie, a skrytykowała wszystkie niezgodne z jej podejściem
wypowiedzi)- już to pisałam, póki nie robi ewidentnej krzywdy
dziecku, to ma prawo wychowywać je po swojemu. Tym bardziej, że nie
ma rodziców idealnych i wszystkie popełniamy błędy, wiele
nieświadomie.

Pozdrawiam wszystkie mamy :)
I potwierdzam, mimo, że dziecko to odpowiedzialność i trzeba się z
nim liczyć, trzeba też dbać o siebie - i to się naprawdę da
pogodzić ;)

Wycofuję się z dalszej dyskusji, bo przestaje mieć ona jakikolwiek
sens. Więc jak ktoś ma ochotę znowu coś przekręcić - polecam.

[klarci]

dopiszę tylko jedno zdanie :P, bo może to uobrazuje o co mi chodzi -
ja jestem zwolennikiem schematu: rodzina, w której każdy członek ma
prawo do wypowiedzi i upominania się o swoje potrzeby (z naciskiem
na niemowle, które dopiero doświadcza przewidywaności i
bezpieczeństwa świata i trafności jego komunikatów), przeciwnikiem
zaś: rodzice decydują o wszystkich sprawach, bo są rodzicami.
Stąd moje podejście :)
pozdrawiam i znikam - obiecuję ;)

Pozdrówka :)