"natręctwo" ubraniowe??

[ana1113]

Bardzo proszę o rady/komentarze. Od kilku miesięcy mamy problem z 4,5 letni synem. Problem dotyczy ubierania się. Nie pasuje mu ubranie, które ma założyć, szarpie je, zaczyna płakac, wscieka się. OK, pozwalam wybrać inne, samodzielnie (pilnując jedynie by było adekwatne do pogody). Zmienia i nie zawsze to pomaga..
Mam wrazenie że bynajmniej nie chodzi tu problem natury estetycznej (to nieładne a tamto tak) a bardziej o to że ubranie mu przeszkadza, drażni go. Szarpie za to uranie i krzyczy, że za krótki rękaw, za długi rekaw, luźne/ciasne nogawki w spodniach, czapka nie tak bo krzywo, popraw mu, zdejmuje i zakłada 10 razy złoszcząc się...
Generalnie funduje sobie i nam nerwowe niemal każde wyjście z domu.. Jak już się ubierze jakoś, w ciagu dnia nie zgłasza zadnych problemów że coś mu przeszkadza ani w domu ani w przedszkolu. Co robić??? Jak reagować? Jak mu pomóc?

[demonii.larua]

Umówić się z dzieckiem niech wybiera ciuchy na następny dzień już wieczorem, przed snem.
Wybrać ciuchy, które lubi bardziej i z reszty zrezygnować na jakiś czas - czasem wiąże się to częstszym praniem ulubionych zestawów. Upewnić się czy ciuchy nie drażnią skóry dziecka, nie alergizują itd. Niektóre tkaniny drażnią co wrażliwsze dzieci, oraz metki, szwy itd. Nauczyć dziecko, że czasem trzeba założyć ciuch, którego się nie lubi. I uzbroić się w cierpliwość :) Ogarnięcie tematu ciuchowych jazd bywa czasochłonne :)

[kasia_750]

Całkowicie się zgadzam z demonii.larua
Córka od 2 lat sama wieczorem szykuje sobie ubrania na następny dzień do przedszkola. Niektóre zestawy nosi 2-3 razy w tygodniu, jeśli zdążę wyprać. Skończyły się problemy z ubieraniem. Z czasem zaczęła nawet słuchać moich uwag odnośnie tego czy w tych ubraniach będzie jej za zimno lub za ciepło (mama wie jak się ubrać, bo oglądała prognozę pogody na jutro;)). Ale na początku w ogóle nie komentowałam jej wyborów. Córce od urodzenia było cieplej niż nam, więc ona czasami chodziła w krótkim rękawku a ja z mężem w swetrach :)
Drugie dziecko jak dotąd grzecznie ubiera to co ma naszykowane (ma 3,5 roku).

[aqua48]

Alergicy tak mają często, to nadwrażliwość dotykowa. Razem z dzieckiem wyeliminować najbardziej denerwujące ubrania i kupować wyłącznie mięciutkie, miłe w dotyku, nie drapiące, bez kołnierzyków, golfów, stójek, szelek, szerokich gumek w pasie, wygodne i lepiej z dłuższymi rękawami, które ewentualnie można podwinąć niż z przykrótkimi.

Ja sama pamiętam dokładnie z dzieciństwa jak szalałam bo wszystko mnie drażniło, do tej pory mi spora część takich wrażeń dotykowo-ubraniowych została i noszę tylko starannie wybrane rzeczy :)

[mamasiasiulki]

Mnie w dzieciństwie wkurzało, kiedy było mi... ciepło. Zawsze musiało być trochę za chłodno, wtedy czułam się dobrze. Tak samo się wkurzałam i szarpałam ciuchy - mam AZS, uśpiony po okresie wczesnego dzieciństwa, ale sucha, wrażliwa skóra pozostała. Tak naprawdę do dziś dobrze czuję się tylko latem, w bawełnianych szortach ;-)

Zgodzę się z dziewczynami - niech dziecko wybiera dzień wcześniej, w co się ubierze. Niech to nawet przymierzy, czy mu będzie pasowało. Przypuszczam - choć może się mylę - że będzie to raczej dres niż dżinsy i koszula ;-) A czapkę może kup cieńszą, bawełnianą? Albo w ogóle z niej zrezygnuj i pozwól ubierać np. kaptur od kurtki? Przypuszczam, że największa jazda jest również o szalik i rajstopy/kalesony? :-) Moich dzieci nie wbiję w nie żadną siłą, więc całą zimę latają w dresie lub bawełnianych legginsach z lekką bluzą. Powodzenia!

[aleksandra1357]

Ha ha ha, mam to samo i łączę się w bólu.
Jedyna rada: zaakceptować. Jak mojemu synowi rękawek pod kurtką się krzywo ułożył, to już był cały dzień zmarnowany, ech. To samo ma zresztą z jedzeniem: jak chleb krzywo leży na talerzu, to jest niejadalny.
Pocieszę Cię, że teraz ma prawie 6 lat i polepszyło się o tyle, że przejął odpowiedzialność za swoje ubieranie i jest dużo lepiej. Sam musi kupić, zaakceptować i potem nosi. Ostatnio odmówił noszenia zimowej kurtki. Było 5 stopni, a on chodził bez kurtki, w polarku. Płakał z zimna, ale kurtki nie mógł włożyć, no po prostu nie mógł. Kilka razy go zmusiłam, to zdarł ją z siebie w napadzie szału i cały spacer chodził bez. Choć była to wyjątkowo wypasiona, leciutka i mięciutka kurtka, podarunek od babci, kosztowała ze 400 zł. Posadziłam go przed Allegro, kazałam wybrać sobie używaną, którą będzie nosił. Wybrał i nosi.

[Gość: gość barbara]

Witam.moja 4 letnia też wybiera sobie ubrania, wszystkie metki lub obcisłe rekawy to szok....nie włoży.
Rajstopy ciągle z suwa z pupy i wygląda jakby miała za małe i tak chodzi w przedszkolu.
Ale ma jeszcze jedno nie rozbierze niczego sama jeżeli ktoś kto z nią przyszedł do domu ,musi się rozbierać tak jak ona a wygląda to tak...................ja ściągam czapke - ona też, ja rękawiczki ona też jeżeli ja nie ściągam spodni to ona też nie ściągnie , a jak jestem bez czapki to muszę nałożyć i potem równocześnie ściągamy , ona swoją ja swoją. itp. inaczej jest histeria . Może chodzić w ubraniu cały dzień jak ja lub koś inny tego ściąga.. Naśladuje też ruchy .........jak ja się czesze to ona ona też inaczej nie ma siły jej uczesać.

[besia5]

Moze problem z integracja sensoryczna czyli m.in. nadwrazliwosc dotykowa o której ktos tu wspominał

[mona.dk]

Znam takie dzieci. To kochana jest zaburzenie i trzeba leczyć. Poczytaj sobie o tym tutaj www.trampolina-dzieci.pl/2013/10/10/nadwrazliwosc-i-podwrazliwosc-dotykowa-u-dzieci-skad-sie-bierze-i-co-z-nia-robic/ sesje z terapeutą powinny pomóc przełamać tą nadwrażliwość u dziecka. Może to być tylko to albo lekka postać autyzmu, skoro mówisz że wszystko inne z nim w porządku.

[Gość: djdkkddkkd]

Ha ha ha trolle.juz robią.z.dziecka.autystyka,weź tego.nie.sluchaj,to normalne,słuchaj rad powyżej,to są dzieci nie dorośli i maja prawo miec takie jazdy,jaki autyzm,jakie terapie? Sorry ale dla mnie terapie w tym przypadku to po prostu wyciąganie kasy od rodziców, z tego co piszesz ze to mogą byc zaburzenia a nawet autyzm to wychodzi ze większość ludzi ma autyzm, ja nie na widzę jak mtos szoruje stopa e skarpecie po ścianie,albo dotyku szorstkiego ręcznika czyli mam autyzm,ale wole sie nie diagnozować ha ha ha.

[Gość: andzia]

U nas wyglądało podobnie, lecz po 1 roku walki z ubieraniem skończyło się całkowitym odrzuceniem ubrań(chodziła w poszwie pościelowej przez 4 miesiące). Po wdrążeniu leków zaczęła się stopniowo ubierać, na szczęście była to pora letnia. Obecnie kontynuuje przyjmowanie leków oraz opieka psychoterapeuty. Diagnoza to nawracające natręctwa

[inakaro]

u nas na szczęście tylko skarpetki i buty. skarpetki muszą byc na maksa podciągnięte, co chwile poprawia. buty musza byc na maksa zapięte, najmocniej jak sie da i równo na obu nogach, tez poprawia co kilka kroków. i na szcęście juz to mija, teraz ma 6,5lat i już jest praktycznie ok. ale jak miał 4,5 to była masakra. spacer to było dwa kroki - skołon - dwa kroki- skłon itp.